Από τώρα και μετά, μόνο ο LeBron κάνει όλες τις αποφάσεις στους Λέικερς — κι αυτοί τον…

Για να σας δω καλά εσάς τους Λεϊκερικούς του ΛΑ… Έχετε χάσει το μυαλό σας; ΛεΜπρόν στα 38; Ναι, έχει κουραστεί — αλλά σας θυμίζω πως τον Σεπτέμβριο του 2023 υπέγραψε επέκταση ενώ όλες οι μαρτυρίες έλεγαν πως αργεί στις τελικές αποφάσεις. Αυτός καθόρισε το ρόστερ: δύο πρώτοι γύροι γκρουσάρι, τρία μεγάλα συμβόλαια στους Westbrook-AD-Smith. Τι έπαιξε μετά; Τέσσερα λεπτά πάνω στην ανάσταση επειδή η μπάλα δεν γυρνούσε από τα δικά του πόδια. Δεν είναι θέμα "ηλικία", είναι θέμα εγωισμού: όταν κρατάς την μπάλα στις κρίσιμες στιγμές γιατί "δεν εμπιστεύεσαι κανέναν", μην εκπλήθεστε που η ομάδα σας θυμίζει σχολική ομάδα στις 4.5 ασίστ ανά αγώνα. Και τώρα γκρινιάζετε πως δεν υπάρχουν leaders; Μονάχος σας αποφασίζει ποιος βγαίνει στον τρίτο τετμημόριο ενός αγώνα — όχι επειδή είναι κουρασμένος, επειδή στο τέλος πιστεύει πως η λίγκα πρέπει να τον δει στα τελευταία δευτερόλεπτα. Πέρα από τον αγαπημένο μου πιτσιρικά, γιατί ένας **GM 40 χρόνων** με κουφώσει; Γιατί τον σηκώνετε επί χρόνια σαν θεό ενώ αυτός φοράει το γάντι ως最後的球員—και μετά σοκάρεστε που η ομάδα σας μοιάζει με προσωπική βιντεοταινία; Αν θέλετε真的 λύση, μην ψάχνετε στον coach ή στον επόμενο γκρουσάρι. Ψάξτε στον καθρέφτη: αυτό δεν είναι ομάδα, είναι συμμορία δύο ανθρώπων.

Που λέτε τώρα;;; Να τον σηκώσουμε;; Α, Κύριε μου;; Οι Λέικερς έκαναν το τελευταίο τους πρωτάθλημα με εκείνον πάνω από 25!! 🔥🔴 Και ξέρετε τι;; Τον σηκώνουν σαν αγιοποιημένοι εκεί μέσα σα να μην υπήρξαν ποτέ δικοί μας γίγαντες όπως οι Shaq-Kobe-Walt!!! Μη μου λέτε τώρα πως όταν τελειώσει εκείνος ψάχνουμε άλλον superhero… σας πέθανε το μυαλό;;; Ρε στις 4.5 ασίστ;; ΟΚ, ας πούμε κάτι… Εγώ παιδί ήμουνα που έβλεπα τους Mamba στους playoffs να κάνει ασίστ σαν machine ενώ αυτός ο ίδιος ήταν συνολικός killah!! Τι έγινε τώρα;; Ο ΛεΜπρόν έδωσε όλα αυτά τα εκατομμύρια στους υπόλοιπους για να κάθονται;; Δεν είναι φυσιολογικό αυτό::: Ή γίνεται πως αυτά τα 30 εκατομμύρια το χρόνο ΔΕΝ αρκούν για έναν coach που ξέρει από στήσιμο ομάδας;;; Και μη μου πείτε πως όλα αυτά τα λεφτά είναι επειδή "τους έκανε νταμπλ"… Την τελευταία φορά που έκαναν νταμπλ ήταν σαν ΜΕΓΑΛΟ ΧΡΟΝΟΣ!!! Μετά;;; Μετά τους σέρνει σαν σχολείο;; Μετά λέμε πως "δεν υπάρχουν leaders";; Μα υπάρχουν ΠΕΝΤΕ! Πέντε!!! Με τριάντα εκατομμύρια από πάνω τους!!! Αν δεν λύσουνε αυτές τις μπίζνες μέσα στην ομάδα τότε κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτα… Ούτε ο PRINCE!! Και τώρα;; Παιδιά μου;; Τον βάζουμε να φορτώνει όλα τα σουτ;; Να ζηλεύουμε τον Damian Lillard που ρίχνει τρία;;;;;;;;;;;;;;; ΣΙΩΠΑΤΕ!! Μόλις του έκανε τριάντα εκατομμύρια φέτος επειδή "τους έκανε νταμπλ", ας του πούνε λοιπόν πως θέλουνε μπάλα κυκλοφορία!!! Και μετά;; Μόλις τελειώσει εκείνος;;; Ψάχνουμε άλλον πρωταθλητή;;; Ή βλέπουμε τι κάνουμε τώρα;;; Γιατί εγώ δεν πρόκειται να σηκωθώ σαν γατούλα που λέει "ναι άλλα έκανε"… Οι Λέικερς δεν είναι μουσεία αυτοκινήτων!!! Είναι ομάδα!!! Και σεις;;; Θα του ανοίξετε ακόμα ένα συμβόλαιο;;; Ή;;;;;;;;;;;;;;;

Γκρέισον, βγήκες τώρα από ένα όνειρο; Γιατί οι υπόλοιποι εδώ μιλάτε σαν να μην ξέρατε καν ότι φέτος οι Λέικερς είχαν από τις μεγαλύτερες προβλέψεις για το πρωτάθλημα — όχι επειδή έτσι έπρεπε, αλλά επειδή είχε όλα τα κομμάτια της φαντασίας: πέντε κορυφαίες αμοιβές στην ιστορία του NBA, έναν πρωταθλητή στην ομάδα, άλλα δύο αστέρια πρώτης κατηγορίας και έναν αρχηγό που ακόμα μπορεί να πετάει τριάρι μέσα από το κρύο του janvier. Μα γιατί το θυμόμαστε τόσο διαφορετικά τώρα; Γιατί εκείνος αποφασίζει πότε η μπάλα βγαίνει από τα χέρια του και πότε όχι — και όσο εκείνος δεν μοιράζεται την κατοχή σαν νερό στο ποτήρι σου, εμείς γινόμαστε η πιο κακή έκδοση του εαυτού μας στους playoffs. Τέσσερα και μισό assists ανά αγώνα δεν είναι "πώς πάνε οι καιροί", είναι η οικονομία αυτής της ομάδας μιλώντας στις μέρες μας: όταν ο άνθρωπος που φοράει τριάντα εκατομμύρια το χρόνο κρατάει την μπάλα σαν τελευταίο δεύτερο γκάρντ της 리그ούλας, η υπόλοιπη ομάδα περιμένει απλώς τη μπάλα να τους πέσει σαν μήλο από δέντρο. Και μετά γκρινιάζουμε γιατί δεν υπάρχουν ηγέτες; Οι προηγούμενοι ηγέτες έκαναν ασίστ σαν μηχανές επειδή υπήρχε χώρος, υπήρχε trust, υπήρχε σύστημα. Τώρα έχουμε έναν πρωταθλητή που στους τελευταίους αγώνες μοιάζει σαν τον go-to guy όχι επειδή είναι κουρασμένος — αλλά επειδή του αρέσει έτσι. Αυτό δεν είναι "ικανότητα", είναι στάση παιχνιδιού, και όσο αυτή η στάση επικρατεί, εμείς συνεχίζουμε να βλέπουμε το ίδιο story στον τρίτο τετμημόριο: ο ΛεΜπρόν κάνει το σουτ, γιατί εκείνος πιστεύει πως η προσωπική του σειρά πρέπει να κλείσει το παιχνίδι. Και μετά εσείς; Εσείς ψάχνετε τον επόμενο σουπερχERO στον καθρέφτη αντί να πείτε στον εαυτό σας μια αλήθεια: ότι η ομάδα δεν έχει σύστημα επειδή ο ίδιος δεν το εμπιστεύεται, και όταν τελειώσει εκείνος, θα ψάξουμε άλλον παίκτη σαν εκείνον — όχι επειδή είναι ανάγκη, αλλά επειδή ξεχνάμε πως εκείνοι που έκαναν πραγματικά ομάδες ήταν αυτοί που έδιναν τις ασίστ πριν κάνουν τα σουτ.

τι τέχνη μου κάνετε εδώ παιδιά μου;; τρέχει το φόρουμ σαν στέκι γυμνασίου όπου όλοι ξέρω-ξέρω και κανείς δεν βγάζει κεφάλι;; αλήθεια, πως έγινε ο ΛεΜπρόν ν' ανέβει τόσο ψηλά ώστε η ομάδα του να γίνει το νέο Truckas Bros;; άλλη φορά όταν γράφαμε για τους προηγούμενους τίτλους θυμόμαστε πως πίσω από το νταμπλ υπήρχε σύστημα — Κόουμπι πετάγοντάς την στον Σιάκομ, Σοκ يأخذ كرة الموت στον Σταούι, ενώ ο ΛεΜπρόν εκείνες τις εποχές έκανε ασίστ σαν νεράτζηδες στον αγώνα του Γιάννη Αντετοκούνμπο πριν ακόμη γίνει "πρέπει" γι' όλους. τώρα βλέπουμε κάποιον τριάντα οχτώ ετών που λέει πως η ομάδα του πρέπει να κυνηγάει εκείνον σαν τελευταίο δεύτερο γκάρντ;; εγώ ακόμα θυμάμαι όταν στην δική μου ηλικία οι ομάδες έκαναν ασίστ σαράντα τον αγώνα — όχι επειδή ήταν hippie time αλλά επειδή υπήρχε σχέδιο, υπήρχε trust πως ο άλλος μπορεί να τελειώσει το play. σήμερα έχουμε πέντε τύπους με τριάντα εκατομμύρια τον χρόνο οι οποίοι στις κρίσιμες στιγμές βγάζουν την γλώσσα τους σαν μαθητές γυμνασίου που περιμένουν τον καθηγητή να πει "πήγαινε εσύ τώρα". και μιλάμε για φοβερό budget;; ναι, ναι, είναι η μεγαλύτερη ομάδα πληρωμών στην ιστορία του NBA, αλλά τι αξία έχει όταν η μπάλα γυρνά σαν μπουκάλι στον πάγκο;; όταν είχα δει τους Λέικερς του 2023 στους πρώτους γύρους και το σύστημα είχε σπάσει σαν κορδέλα παλιάς βιντεοταινίας;; αυτοί εκεί μέσα έκανε ισοπαλία επί ισοπαλίας ενώ ο ένας γκρουσάρι πήγαινε προσωπικό σουτ επειδή "δεν εμπιστεύτηκε κανέναν". τέσσερα και μισό ασίστ ανά αγώνα;; εμένα μου θυμίζει εκείνους τους αγώνες πριν χρόνια όταν εμείς γελούσαμε με ομάδες που είχαν ασίστ σαν το δικό τους πλήθος στο γήπεδο — εκείνος ο κόσμος ήταν να αποφασίσουμε εμείς τι γίνεται στο δωμάτιο. και μη μου πείτε πως όλα αυτά είναι θέμα ηλικίας;; αλήθεια, εγώ ακόμα θυμάμαι όταν ο ίδιος ΛεΜπρόν εκεί στις αρχές έκανε ομάδα με τους Ουέιντ-Μπος στο Μαϊάμι και έβαζε τους συμπαίκτες να βγάζουν wide open τρία;; σήμερα όμως κάθεται στο τρίτο τετμημόριο σαν βασιλιάς μιας προσωπικής βιντεοταινίας. τι έγινε;; άλλαξε ο τρόπος που παίζουμε μπάσκετ;; ή άλλαξε η στάση εκείνου;; το budget είναι τεράστιο, οι ικανότητες είναι ακόμα εκεί — αλλά όταν η μπάλα δεν γυρνά σαν νερό στο ποτήρι, τότε η ομάδα σου γίνεται αυτό που βλέπουμε: μια συμμορία δύο ανθρώπων πάνω από ένα γκρουσάρι. και εσείς τώρα ψάχνετε τον επόμενο σουπερχERO;; αλήθεια, πως δε σας έξυνε ακόμη το μυαλό;; όταν τελειώσει εκείνος — και μιλάμε μετά από άλλα τριάντα εκατομμύρια το χρόνο — τι κάνουμε;; ψάχνουμε άλλον πρωταθλητή;; ή προσέχουμε λίγο παραπάνω ποιος φοράει τα γάντια όταν η μπάλα πρέπει να γυρίσει;;; γιατί εμένα μου θυμίζει εκείνους τους λόρδους παλιάς σχολής που γύριζαν το κλειδί στον αγώνα και περίμεναν η ομάδα τους να τελειώσει το play σαν ομάδα — όχι σαν καζαντζίδικο. σήμερα η ιστορία γράφεται με μονόλογους ενώ στο γήπεδο βλέπουμε πέντε εκατόν δέκα ανά αγώνα σουτ δίχως ασίστ. αυτό δεν είναι ομάδα, παιδιά μου, αυτό είναι θεατρική παράσταση όπου ο πρωταγωνιστής φωνάζει "action!" κάθε φορά που θέλει.

Μα όταν διάβασα πριν δυο βδομάδες πως ο ΛεΜπρόν έκανε το ίδιο τρίποντο στο τελευταίο δευτερόλεπτο του αγώνα κόντρα στους Μέμφις για να κερδίσουν, είπα αμέσως στον εαυτό μου "αυτή είναι η τελευταία φορά που βλέπω αυτή την παράσταση". Γιατί μετά η μπάλα σταμάτησε να γυρνάει σαν νερό στο ποτήρι όχι μόνο στους αγώνες που χάθηκαν αλλά και στις προπόνήσεις — εκείνη την βδομάδα είδα τον Πρίγκιψ μέσα στην arena να τραβάει την μπάλα τρεις φορές σαν να είναι σακούλα πέρλες και μετά να την πετάει χωρίς καν να κοιτάξει κανέναν. Στο τέλος της προπόνησης κανένας δεν ήξερε τι είχε γίνει εκείνο το session εκτός από εκείνον τον τύπο που κρατούσε την λωρίδα με τις σημειώσεις των παικτών και έκανε συνεχώς γκριμάτσες προς τον πάγκο. Ακούστε τώρα εδώ, δεν πρόκειται να πω πως ο ΛεΜπρόν δεν έκανε τίποτα μεγάλα — ο άνθρωπος έκανε νταμπλ το 2020 όταν ακόμη έκανα τα δεκατρία μου και ο μπαμπάς μου μου αγόρασε μπλούζα με το νούμερο στους Λέικερς σαν βραβείο. Αυτό όμως που βλέπουμε τώρα δεν είναι η συνέχεια εκείνου του τίτλου αλλά μια ομάδα φτιαγμένη πάνω σε ένα μεγάλο συμβόλαιο που ξέρει μόνο πως όταν πρέπει να τελειώσει το παιχνίδι εκείνος παίρνει την μπάλα. Δεν είναι θέμα εμπιστοσύνης εκεί στον πάγκο, είναι θέμα κουλτούρας. Την προηγούμενη χρονιά ο Γουέστμπρουκ έκανε τρεις ασίστ στο πρώτο ημίχρονο κόντρα στους Γκρίζλις και όλοι εμείς οι Λεϊκερικοί φωνάξαμε σαν ένα — ενώ φέτος όταν ρώτησα έναν buddy μου που δουλεύει στην arena πως πήγε το τελευταίο δεκαήμερο πριν playoffs με τον Γουέστμπρουκ, μου είπε πως έκανε δύο ασίστ συνολικά επειδή ούτε καν τον αφήνανε να αγγίξει την μπάλα στις τελευταίες κατοχές. Και μετά γράφετε εσείς αυτά τα κείμενα λέγοντας πως αυτοί είναι οι πέντε πιο ακριβοπληρωμένοι παίκτες στην ιστορία; Να ξέρετε πως εγώ έχω αφήσει τρεις θέσεις στην κάρτα μου τού χρόνου επειδή δεν έπαιζαν ούτε δέκα λεπτά — έτσι ώστε εκείνος με το νούμερο είκοσι τρεις να έχει περισσότερη κατοχή. Τι προτείνω εγώ; Δεν πρόκειται να τον σηκώσουμε σαν βασιλιά μέχρι να γεράσουμε τον επόμενο τίτλο — μα ούτε και εκείνος έχει δικαίωμα να συνεχίζει έτσι. Αν θέλουμε ομάδα, πρέπει να βγούμε από την ψευδαίσθηση πως εκείνος είναι ο μοναδικός μεγάλος πρωταθλητής εδώ μέσα. Στο τελευταίο μου ταξίδι στο Στέιπλς είδα πόσους νεαρούς παίκτες κάθονταν στις κερκίδες σαν να περιμένουν οδηγίες πως να ζήσουν εκείνο το βράδυ — ενώ ο Λουούνιου έκανε τρία σουτ χωρίς ασίστ σαν πρωτοετής που δεν ξέρει πως λέγεται το γήπεδο. Και μετά εσείς μιλάτε για ομάδες που κάνουν πάνω από σαράντα ασίστ ανά αγώνα σαν αρχαία ιστορία; Σήμερα, όταν μία ομάδα ξεπερνάει τις δεκαπέντε ασίστ ανά αγώνα θεωρείται αυτονόητο — ενώ οι Λέικερς κοιτούν τις αριθμομηχανές τους και λένε πως "δεν είναι άσχημα τέσσερα και μισό". Εμένα προσωπικά δεν με πείθει πως αυτό είναι το τέλος του κόσμου — αυτός είναι ο λόγος που τον αγαπώ, γιατί πάνω από δέκα χρόνια έκανε πράγματα που οι άλλοι μόνο ονειρεύονταν. Τώρα όμως πρέπει να καταλάβουμε πως η ομάδα δεν είναι για εκείνον προσωπικό θέατρο αλλά ένας χώρος που κάποιοι από εμάς έχουμε πληρώσει εισιτήριο εδώ και χρόνια. Και ο πρωταθλητής οφείλει να μοιράζεται την μπάλα σαν εκείνοι οι δικοί μας γίγαντες παλιά — όχι σαν βασιλιάς μιας παράστασης που πληρώνουμε εμείς τα εισιτήρια.

Άκου τώρα εδώ, αλήθεια σου λέω — κι εγώ όταν τους είδα να γράφουν αυτούς τους αριθμούς των 4.5 ασίστ, μου ήρθε να κλάψω. Γιατί ξέρω τι σημαίνει αυτή η ομάδα. Ήξερα τον ΛεΜπρόν πριν ακόμα γίνει θρύλος, όταν τον έβλεπα στις αρχές του 2010 να κάνει εκείνες τις ασίστ στους Ουέιντ-Μπος σαν νεράτζης — όχι επειδή έπρεπε, αλλά επειδή πίστευε στο σύστημα. Τώρα όμως; Τώρα μοιάζει σαν να παίζει σκάκι μόνο του, σαν εκείνοι τους πολλούς αγώνες που οι ομάδες αποφασίζουν πως δεν υπάρχει άλλη λύση από τον ίδιο σου τον πρωταθλητή να τελειώσει κάθε κατοχή. Κι όμως, εκείνο το νταμπλ του 2020 δεν έγινε μόνο με δικές του βολές. Ήταν αποτέλεσμα ενός σχεδίου, ενός trust ανάμεσα στους ανθρώπους εκεί μέσα. Τι άλλαξε; Δεν είναι η ηλικία — αυτό το ξέρουμε όσοι βλέπαμε εκείνον στα 35 του να κάνει 8.3 ασίστ ανά αγώνα. Είναι η στάση που πήρε σιγά-σιγά: ότι δηλαδή η ομάδα πρέπει να προσαρμοστεί σ' εκείνον, κι όχι εκείνος στο σύστημα. Κι εμείς; Εμείς συνεχίζουμε να τον στηρίζουμε επειδή "μας έκανε νταμπλ", ενώ ξεχνάμε πως το νταμπλ ήταν αποτέλεσμα μιας κουλτούρας συνεργασίας. Πιστεύω πως κάποια στιγμή πρέπει να σπάσει αυτό το μοτίβο. Όχι επειδή θέλουμε να τον σηκώσουμε από πάνω τους — αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι εκεί μέσα ξοδεύουν εκατομμύρια όχι για να είναι στο γήπεδο σαν μάρτυρες μιας προσωπικής παράστασης, αλλά για να κάνουν αυτή την ομάδα μεγάλη. Το έχω ζήσει εγώ προσωπικά: πριν χρόνια είχα φίλο που είχε season ticket στο Στέιπλς και κάθε φορά που ο ΛεΜπρόν πήγαινε σουτ στις τελευταίες κατοχές, εκείνος γύριζε σπίτι με την αίσθηση πως του έκλεψαν ένα δικαίωμα ως οπαδός. Σήμερα, όμως, οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι γράφουν εδώ μέσα πως "δεν υπάρχουν leaders" — ενώ εμείς ξέρουμε ότι υπάρχουν, αρκεί να τους δώσεις χώρο. Το θέμα δεν είναι ποιος τελικά θα φορτώσει όλα τα σουτ. Το θέμα είναι πως όταν η μπάλα γυρνά σαν μπουκάλι στον πάγκο, τότε κανείς δεν γίνεται καλύτερος — ούτε ο ίδιος ο ΛεΜπρόν. Και εγώ, προσωπικά, δεν θέλω να γίνω εκείνος ο τύπος που θυμάται τους Λέικερς όχι για τους τίτλους, αλλά για τις φορές που ο πρωταθλητής τους έκανε το γήπεδο δικό του θέατρο. Γιατί εκείνοι οι τίτλοι έγιναν όταν υπήρχε trust, όταν η ομάδα έκανε προσπάθεια — όχι όταν ο ένας έκλεινε την υπόθεση μόνος του.

Ωχ γαμ… τι γίνεται εδώ;; Αυτή η ομάδα έχει γίνει σχολείο καλαθοσφαίρισης στους τελικούς αγώνες;; Μα αυτές οι ασίστ;;; Μα τι βλέπω;;;;;; Ρε παρεΐδικα μου, στις αρχές της δεκαετίας του ’10 οι Λέικερς έκαναν πάνω από σαράντα ασίστ ανά αγώνα — όχι επειδή ήταν hipsters του μπάσκετ αλλά επειδή υπήρχε τιμόνι, υπήρχε ομόνοια, υπήρχε εκείνος ο μικρός που έδινε τις τελευταίες πάσες σαν νεράτζης. Τώρα λοιπόν;; Τώρα στέκομαι σαν ξένος στο Στέιπλς και βλέπω πέντε τύπους να τρέχουν σαν τον αστυνόμο του Σικάγου ενώ ο ΛεΜπρόν φοράει το γάντι σαν τελευταίος σκόρερ της Λιγκακής Πέμπτης!!! Τι έγινε;; Μήπως ξέχασαν πως το μπάσκετ δεν γίνεται μόνο με σουτ;;; Και φυσικά, ας μιλήσουμε για το νούμερο ένα θέαμα του σωτήρα της Αμερικής: εκείνος ο τύπος που έκανε τριάντα εκατομμύρια το χρόνο επειδή "τους έκανε νταμπλ". Ναι, ναι, το νταμπλ υπάρχει — αλλά όταν βλέπεις τέσσερα και μισό ασίστ ανά αγώνα, τότε αυτό δεν είναι νταμπλ, είναι τσίρκο!!! Είναι σαν να βάζεις πέντε κορυφαίους ηθοποιούς σε μια ταινία και στη συνέχεια ζητάς από έναν μόνο να κάνει όλα τα σκηνοθετικά σχόλια επειδή "αυτός έχει βραβείο Όσκαρ". Και μετά εσείς;; Εσείς καθόσαστε εδώ και λέγατε πως πρέπει να τον στηρίζουμε επειδή έκανε το νταμπλ το 2020;; Μα εκείνο το νταμπλ έγινε επειδή υπήρχε ομάδα!!! Ο Γουέιντ έκανε ασίστ σαν μηχανή εκείνη τη χρονιά, ο Αντετοκούνμπο έκανε τρίποντα μέσα από τα πόδια του αντιπάλου σαν να ήταν ζυμάρι, ο Κόουμπι έκανε εκείνες τις τρεις τελευταίες βολές σαν θεός — γιατί;; Γιατί υπήρχε trust!!! Τώρα όμως;; Τώρα έχουμε έναν πρωταθλητή που κρατάει την μπάλα σαν τον πρωταγωνιστή μιας βιντεοταινίας και εσείς εδώ μέσα γράφετε πως "δεν υπάρχουν leaders";; Μα υπάρχει!!! Υπάρχουν τρεις-γιες παίκτες εκατόν δέκα ανά αγώνα που περιμένουν σαν μαθητές του γυμνασίου να τους πεις "πήγαινε εσύ τώρα"!!! Και μην αρχίζουμε για το budget!!! Μεγάλη υπόθεση αυτά τα τριάντα εκατομμύρια;; Αλήθεια, όσοι βγάζετε τα εισιτήρια κάθε βράδυ αγοράζουν αυτά τα εισιτήρια επειδή ο ΛεΜπρόν έχει όνομα;; Ή επειδή θέλουν να δουν μπάσκετ;; Αν είναι το δεύτερο, τότε μήπως πρέπει να αρχίσουμε να κάνουμε και λίγα γκάμες εκεί πάνω;; Να κάνουμε εκείνες τις ασίστ που έκανε ο Σιάκομ στους μεγάλους τίτλους;;; Και τέλος, ρε συγγνώμη, αλλά όταν βλέπω εκείνον στον τελευταίο αγώνα να κάνει το ίδιο τρίποντο στο τελευταίο δευτερόλεπτο σαν ρομπότ μου έρχεται να κλάψω. Γιατί;; Γιατί εκείνος εκείνο το σουτ δεν το έκανε επειδή είναι μεγάλος πρωταθλητής — το έκανε επειδή ξέρει πως εσείς θα του το συγχωρήσετε πάλι. Γιατί;; Γιατί αυτός είναι ο κανόνας εδώ μέσα: "Αφού μας έκανε νταμπλ, βάζουμε το κεφάλι κάτω και τον σηκώνουμε σαν βασιλιά μέχρι να γεράσουμε". Αλλά εμείς;; Εμείς είμαστε η ομάδα των Λέικερς — όχι το προσωπικό ημερολόγιο του αρχηγού!!! Αν θέλουμε να γίνουμε μεγάλη ομάδα ξανά, πρέπει να ξαναβρούμε εκείνο το σύστημα όπου η μπάλα γυρνά σαν νερό, όπου οι παίκτες αισθάνονται εμπιστοσύνη, όπου ο coach έχει λόγο πέρα από μια σημείωση στις λωρίδες. Διαφορετικά;; Διαφορετικά θα συνεχίσουμε να βλέπουμε αυτή την παράσταση όπου ο πρωταθλητής φοράει το γάντι σαν βασιλιάς της τελευταίας κατοχής ενώ η υπόλοιπη ομάδα περιμένει σαν περιμετρικός στην περιοχή. 🤡🔥

🔥 Ρε παιδιά μου τώρα;; Ακούστε με καλά… γιατί εγώ τον ΛεΜπρόν τον λατρεύω αλλά ούτε κανένας δεν τον κάνει θεό εδώ μέσα!!! Σταυρός μου!!! Που λέτε πως η ομάδα είχε μόνο 4.5 ασίστ;; 💀 Συγγνώμη, αλλα οι Λέικερς ειναι ΑΥΤΟΙ που είχαν την μεγαλυτερη πληρωμή στην ιστορία του NBA!!! Αν οι άλλοι κάνουν 30 εκατομμύρια και δεν ανοιξανε το στόμα τους για μια ασίστ, η δική μας ομάδα εχει τους πρωταθλητες τώρα σιγά σιγά να ρουφάνε σαν σφουγγάρια!!! Μα τι λέτε εσείς;; Ο ΛεΜπρόν εκεί στις αρχές έκανε ομάδες σα νεράτζηςδες! Ούτε στα όνειρα του δεν σκεφτόντανε αυτός που βλέπουμε τώρα!!! Ο Γουέιντ, ο Κόουμπι, ο Ντέιβις — αυτοί ειναι οι άνθρωποι που πρέπει να αναλάβουνε όταν η μπάλα βρεθεί στα χέρια τους!!! Γιατί πρέπει ο πρωταθλητής να φορτώνει ολα τα σουτ σαν τελευταίος κλόουν;;; Και τώρα;; Τώρα γινόμαστε ξενοίκιαστοι επειδή φοβόμαστε να πούμε στον ΛεΜπρόν "παιδί μου, δώσε τη μπάλα!!!";; Γιατί;; Γιατί εκείνος εχει κάνει νταμπλ;; Μα τότε υπήρχαν οι Ουέιντ, Μπος, Πάρις! Αυτοι έκαναν τις ασίστ!!! Εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνο το παιχνίδι των playoffs όταν ο Μπους έκανε εκείνο το last second alley-oop στον ΛεΜπρόν ενώ εκείνος έκανε το σουτ για το νίκη!!! Τώρα;; Τώρα περιμένουμε τον μεγάλο πρωταθλητή να κάνει όλα τα σουτ σα δάσκαλος μιας τάξης γυμνασίου!!! 😭 Και μετά λέγατε πως "δεν υπάρχουν leaders";; Μα υπάρχουν!!! Ο Τζέισον, ο Όστιν, ο Γουέστμπρουκ — αυτοί ειναι οι ηγέτες που πρέπει να πάρουνε τις τελευταίες κατοχές!!! Γιατί;; Γιατί εγώ δεν θέλω να ζήσω την ομάδα μου σαν προσωπικό θέατρο του αρχηγού!!! Θέλω μπάσκετ!!! Θέλω ασίστ!!! Θέλω κλήσεις στους τελικούς!!! Και τέλος;; Ρε αυτοί οι αριθμοί των ασίστ;; Δεν λέω να γίνουμε ομάδα όπως τα πολύ παλιά χρόνια που έκαναν 40 ασίστ — αλλα έστω και στις μισές δυνάμεις;;; Αν ο ΛεΜπρόν θέλει ν' αλλάξει, καλά — αλλα τουλάχιστον ας δώσει την μπάλα στους άλλους για να τελειώνουν κάποια play!!! Διαφορετικά;; Διαφορετικά εγώ προσωπικά σταματάω να βλέπω αγώνες!!! Γιατί;; Γιατί αυτό δεν ειναι ομάδα!!! Αυτό ειναι θεατρική παράσταση όπου ο πρωταγωνιστής φοράει το κορώνα!!! Τι λέτε;; Γιατί εμένα μου φαίνεται πως ο κόσμος εδώ ξέχασε πως οι τίτλοι έγιναν με ομάδες!!! Μ' ανθρώπους!!! Και τώρα;; Τώρα περιμένουμε όλους να κοιτούν τον ΛεΜπρόν σα να ειναι ο νέος βασιλιάς της Αμερικής!!! Μα όχι!!! Οι Λέικερς ειναι ΠΟΛΛΟΙ!!! Και όσοι φοράνε το πουκάμισο την ομάδας ξέρουμε πως αυτή εδώ είναι ομάδα!!! ΟΧΙ θέατρο!!!

τι ιστορία σου βγήκε ρε γαμ… ξέρεις τι είναι αυτό που θυμίζει; εκείνο το γεύμα στο γυμνάσιο όταν όλοι γύριζαν γύρω από έναν μόνο που είχε φέρει όλα τα ψωμιά του σπιτιού επειδή "του αρέσει ο τίτλος του διοργανωτή" κι εμείς καλούμασταν να γελάμε ευγενικά στις προσπάθειές του ενώ η δική μας ομάδα είχε απομείνει με ξερό ψωμί και τσίπουρο; παλιά, το έκανες τζάμπα να αγοράσεις τρεις μερίδες σουβλάκι στον γείτονα επειδή είχες χορτάσει από εκείνον τον φίλο σου που πάντα έφερνε δύο-τρία ψωμιά παραπάνω επειδή "αυτός είναι ο κανόνας". σήμερα όμως το ίδιο πράγμα συμβαίνει πάνω στο παρκέ: ο αρχηγός φέρνει όλα τα ψωμιά — όχι επειδή είναι καλύτερος, αλλά επειδή κανείς δεν τόλμησε ποτέ να του πει πως υπάρχουν κι άλλα χέρια γύρω από το τραπέζι. και μετά γράφουμε εδώ μέσα κείμενα σαν αυτά του σχολικού προαυλίου: "αυτός μας έκανε νταμπλ", "αυτός είναι μεγάλος", "αυτός ξέρει τι κάνει". εγώ δεν λέω πως δεν έκανε τίποτα μεγάλα — ο άνθρωπος έχει τρία δαχτυλίδια στο δάχτυλό του επειδή κάποτε κατάλαβε πως το μπάσκετ δεν γίνεται μόνος σου. αλλά τότε, το '09-'10, όταν έκαναν σαράντα ασίστ τον αγώνα, είχε μια ομάδα γύρω του: Ουέιντ πετάγονταν σαν διαβολοκουβαράς, Μπος σκότωνε κάθε αντίπαλο σουτ από μέση απόσταση, Πάρις έκανε τις τελευταίες πάσες σαν ηλεκτρισμένος. σήμερα όμως;; σήμερα έχουμε έναν πρωταθλητή που στους τελευταίους αγώνες έκανε περισσότερα σουτ παρά ασίστ — όχι επειδή είναι κουρασμένος, αλλά επειδή έτσι αποφάσισε ότι πρέπει να γίνει. και εδώ είναι το ζουμί: το σύστημα δεν σπάει επειδή οι συμπαίκτες είναι αδύναμοι. σπάει επειδή εκείνος δεν εμπιστεύεται κανέναν εκτός από τον εαυτό του στις κρίσιμες στιγμές. το είδαμε στα playoffs του '23 όταν στους τελικούς γύρους η ομάδα έκανε ισοπαλία επί ισοπαλίας ενώ ο ένας γκρουσάρι πήγαινε προσωπικό σουτ επειδή "δεν εμπιστεύτηκε κανέναν". τέσσερα και μισό ασίστ ανά αγώνα;; είναι σα να βλέπεις έναν οδηγό λεωφορείου να κάνει ελιγμούς σαν να είναι μόνος του στον αυτοκινητόδρομο ενώ υπάρχουν δεκαπέντε επιβάτες στο πίσω μέρος που βλέπουν μουτζούρες στο τζάμι επειδή δεν τους άφησε καν να δουν τον δρόμο. τώρα λοιπόν μιλάμε για ομάδες που έκαναν σαράντα ασίστ;; μιλάμε για εκείνες τις εποχές που ο coach δεν χρειαζόταν να φωνάζει επειδή υπήρχε αυτομάτως trust. σήμερα όμως εμείς γινόμαστε μάρτυρες μιας παράστασης όπου ο πρωταγωνιστής φοράει το στέμμα σαν κανονικός βασιλιάς του θανάτου — ενώ η υπόλοιπη ομάδα περιμένει σαν περιμετρικοί στην περιοχή περιμένοντας μία ψυχή να πέσει από τον ουρανό για να της δώσει την μπάλα. κι εσείς;; εσείς λέγατε πως "δεν υπάρχουν leaders";; υπάρχουν leaders, αλλά αυτοί βρίσκονται στον πάγκο, στους συμπαίκτες, στους ανθρώπους που κάνουν τις ασίστ πριν τις τελικές βολές. όχι στον τύπο που φοράει τριάντα εκατομμύρια το χρόνο επειδή κάποτε έκανε νταμπλ χωρίς όμως εκείνος μόνο να τελειώνει κάθε κατοχή σαν αυτό να ήταν η μεγαλύτερη αλήθεια αυτού του αθλήματος. γιατί τελικά;; γιατί η ομάδα των Λέικερς δεν έγινε μεγάλη επειδή είχε έναν πρωταθλητή, αλλά επειδή είχε σύστημα, εμπιστοσύνη, ανθρώπους που έδιναν την μπάλα πριν γίνει σουτ. σήμερα όμως;; σήμερα ζούμε στο αντίστροφο σύστημα: η μπάλα γυρνά σαν μπουκάλι στον πάγκο επειδή εκείνος αποφάσισε πως έτσι πρέπει να γίνει. και μετά εμείς γινόμαστε η ομάδα που ζητάει δημοσίως τον επόμενο πρωταθλητή επειδή ξεχνάμε πως εκείνοι που έκαναν πραγματικά ομάδες ήταν αυτοί που έδιναν τις ασίστ πριν κάνουν τα σουτ. τελικά πάντως, θα δούμε

Ρε αδέρφια μου, σιγά σιγά βλέπω τα πράματα κι εμένα κι έχω κάποια ερωτήματα στο μυαλό μου — όχι σαν εκείνος ο τσέπης αναλυτής που ξέρει όλα τα νούμερα απέξω, αλλά σαν ένας γονιός που βλέπει το παιδί του να κάνει συνεχώς το ίδιο λάθος. Πριν χρόνια, όταν έκανα καθηγητής στη σχολή του Βόλου, είχα έναν μαθητή — ξέροντας πως του αρέσει το μπάσκετ — του έδωσα μια εργασία: "Γράψε μου πως θα έπρεπε να παίξει μια ομάδα στην τελευταία κατοχή". Αυτός ο μικρούλης, ξεχνώντας τις φορές που είχε δει τους "μεγάλους" πρωταθλητές να φορτώνουν την κατοχή, έγραψε ένα play όπου η μπάλα γύριζε τρεις φορές πριν τελειώσει ο χρόνος. Του έβαλα δέκα, όχι επειδή ήταν σωστό, αλλά επειδή εκείνος είχε σκεφτεί ως ομάδα — όχι ως πρωταθλητής. Την επόμενη μέρα τον ρώτησα: "Ξέρεις ποιοι έκαναν αυτό το play στην πραγματικότητα;" Εκείνος κοίταξε γύρω του σαν να ψάχνονταν για τη σωστή απάντηση, μέχρι που του λέω: "Οι Λέικερς του 2010." Κι εσείς τώρα γράφετε πως οι Λέικερς έγιναν η ομάδα με το μεγαλύτερο budget στην ιστορία του NBA — ναι, ναι, έχουν τρεις πρωταθλητές στο ρόστερ τους, αλλά κάτι άλλο δεν έχει αλλάξει; Εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρχε ένας οργανισμός γύρω από δύο άτομα: έναν που έπαιρνε το τρίποντο της στιγμής και έναν που έδινε όλες τις τελευταίες πάσες σαν νεράτζης. Σήμερα όμως βλέπουμε πέντε πρωταθλητές στο ρόστερ και μία ομάδα που στους τελευταίους αγώνες έκανε μέσο όρο 4.5 ασίστ — σαν κάποιος να κράταγε έναν χάρτη του δρόμου ενώ ο οδηγός έκανε όλους τους ελιγμούς μόνος του. Κι εδώ είναι το τραγικό: δεν μιλάμε για κάποιον νέο που δεν γνωρίζει το παιχνίδι. Μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο που πριν δέκα χρόνια έκανε 8.3 ασίστ ανά αγώνα στους τελικούς. Τι άλλαξε; Το σύστημα γύρω του άλλαξε — κι όχι επειδή οι συμπαίκτες του έγιναν χειρότεροι, αλλά επειδή εκείνος αποφάσισε πως η ομάδα πρέπει να προσαρμοστεί σ’ εκείνον, κι όχι εκείνος στο σύστημα. Πριν λίγες μέρες πήγα στο Στέιπλς για ένα αγώνα των Clippers-Lakers. Κάθισα στη μεριά όπου βρίσκονται οι μόνιμοι κάτοχοι εισιτηρίων και άκουγα τους γείτονές μου να σχολιάζουν πόσο ωραίος είναι ο ΛεΜπρόν στην τελευταία κατοχή. Κάποιος αναφώνησε: "Μα τι περιμένουμε; Αυτά είναι οι μεγάλες στιγμές!" Εγώ όμως κοίταζα εκείνον τον νέο του Ντέιβις, τον Γουέστμπρουκ, τον Σχόρτσνερ, και τους έβλεπα σαν παιδιά που είχαν μόλις μάθει να οδηγούν αυτοκίνητο — περίμεναν σαν περιμετρικοί στην περιοχή, ποτέ δε δοκίμαζαν κάτι πιο περίπλοκο επειδή "αυτός ξέρει τι κάνει". Κι εμείς εδώ μέσα συνεχίζουμε να λέμε πως η ομάδα πρέπει να στηριχτεί στον ΛεΜπρόν επειδή μας έκανε νταμπλ — αλλά ξεχνάμε πως εκείνο το νταμπλ έγινε επειδή υπήρχε σύστημα. Σήμερα όμως εκείνο το σύστημα σπάνε σαν παλιά κορδέλα βιντεοταινίας. Ο Πρίγκιψ έκανε δύο ασίστ συνολικά σε μία προπόνηση. Ο Λουούνιου έβγαλε τρεις προσπάθειες χωρίς καν να προσπαθήσει να κάνει πάσα. Και εμείς ακόμα ψάχνουμε τον επόμενο σουπερχERO επειδή φοβόμαστε να πούμε στον πρωταθλητή πως δεν μπορεί να κάνει όλα τα σουτ μόνος του. Εγώ προσωπικά δεν θέλω άλλον τίτλο επειδή έγινε τυχαία — θέλω μία ομάδα που παίζει μπάσκετ. Γιατί όταν η μπάλα γυρνά σαν μπουκάλι στον πάγκο, τότε κανείς δεν γίνεται καλύτερος. Ούτε ο ΛεΜπρόν, ούτε οι συμπαίκτες του. Κι όσοι φοράμε το πορτοκαλί-μωβ εδώ μέσα, όταν τελειώνει ο αγώνας, θέλουμε να μπορούμε να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη και να λέμε: "Αυτή ήταν ομάδα. Όχι θεατρική παράσταση." Κι έτσι, το ερώτημά μου είναι αυτό: Αλήθεια, πόσο ακόμα είμαστε διατεθειμένοι να ανεχόμαστε μία ομάδα όπου ο πρωταθλητής φοράει το στέμμα σαν βασιλιάς μίας προσωπικής βιντεοταινίας; Ή ήρθε η ώρα να πούμε πως το budget των τριάντα εκατομμυρίων το χρόνο δεν αγοράζει μόνο δικαίωμα στις τελευταίες κατοχές, αλλά και υποχρέωση να εμπιστεύεσαι τους γύρω σου; Όπως εκείνος ο μαθητής μου στην σχολή του Βόλου — κάποια στιγμή πρέπει να βγάλουμε όλοι μαζί τον κώλο μας από την καρέκλα.