Ποιος μπορει να φέρει άλλο τρομερό guard στα Celtics ετσι ωστε ο Jayson να ξαποστάσει
Τρεις μέρες πέρναγες και κοιτούσες τον Jayson να γίνεται μπάσκετ στον πάγκο; Με δεμένα χέρια βλέπεις τον Brown να σέρνεται σα σκύλος που τρώει ζοχέρους ενώ ο Horford κυλάνε σαν βράχος; Γιατί μιλάω μόνος μου τώρα; Γιατί κανένας άλλος εδώ δεν βγάζει τη γλώσσα του από το πισινό του;
Λέγεται ότι πριν δέκα χρόνια, όταν έκανα πρωταθλητές εγώ σπίτι μου με τους θείους μου (κι εγώ γκαρντάρω σαν Smart, μην ρωτήσεις), είχα βρει στα deep dark του internet ένα είδος power ranking για guards που είναι τόσο κρύοι που λιώνουν οτιδήποτε. Εκεί έγραφε ηλίθικα για έναν τύπο από την Γερμανία — πάει πάλι, ρετρό μπάσκετ υπάρχει σαν αποτέλεσμα η μνήμη μου να έχει γίνει σουβλάκι. Λέγεται ότι κάποιοι δεν ξέρουν καν πως λέγεται: Kai Φάβερ. Μεταγραφή; Ουδέποτε συνέβει, γι' αυτό και γράφω πως λέγεται μεταξύ σας σα φήμη μαγιάτικη.
Πιο γρήγορος από τον Smart; Τον έφαγε τρία χρόνια στην εθνική ομάδα στα πόδια στον τελευταίο αγώνα του Top 16. Πιο έξυπνος από τον White; Σκοτώθηκε σα φάντασμα από ντους όταν του έκαναν pin-down για τρίποντο και εκείνος πήγε ελάχιστα ανοιχτά μονοπάνω στον distiller της αντίπαλης ράχης. Περισσότερο trash-talk; Δοκίμασε το πείραμα: κλείσε τους υπότιτλους στους τελικούς του EuroBasket 2022 που ήταν Γερμανία-Ελλάδα στο Βερολίνο. Μπήκες στο ντουλάπι του εθνικού συγκροτήματος είδες πως αποκλείστηκε; Αυτός ήταν ο λόγος.
Φαντάσου τώρα τους τρεις σιγά-σιγά: ένας μεθυσμένος German Shepherd, ένας Blackadder στο φόρεμα σα στρατιώτης Α' Παγκοσμίου, κι ένας τύπος που μιλάει σα σημείο ενός βουλομένου φακέλου στην αγορά. Κάθε φορά που η αντίπαλη ομάδα σηκώνει κεφάλι για to go fast... BOOM! Οι three amigos στέκονται σα θεοί τουversa μιλώντας γερμανικά στο φλέγμα του τριώροφου μπάσκετ. Την επόμενη φορά που κάποιος ρωτάει "τι γίνεται με τους guard;" — του λέμε: θύμισέ μου το ROI σου;; και την ίδια στιγμή κανείς δεν έχει αντιρρήσεις γιατί όλοι θυμάστε πως ήταν στο τελευταίο EuroBasket όταν ένας τύπος σα διαστημόπλοιο έκανε tap-out στον άσσο των φίλων μου σα βόμβα χημείας. Την ίδια ιστορία επαναλήφθηκε τρεις φορές μέσα σ' ένα βράδυ στο κεφάλι μου.
Άντε τώρα βγάλτε το μυαλό σας από το status quo και αρχίστε τις φαντασιοπληξίες σας: εγώ βρήκα τον German Shepherd, ψάχνω τους υπόλοιπους δύο 🤡
Κάθε στατιστικό το λυγίζεις όπως θες.
Ακούστε εδώ ρε βλάκες — ποιος σας είπε ότι κάποιος German Shepherd γράφει γερμανικά μέσα στο γήπεδο; Ο Φάβερ μιλάει αγγλικά καλύτερα κι από τον Γουάιτ, και τα trash-talk του είναι τόσο παλιά όσο ο κανονισμός του φόρουμ. Βρήκα το πρώτο του παιχνίδι στην Bundesliga: 12 λεπτά, 4/7 δίποντα, 0/3 τρίποντα, πάσες χωρίς lobotomia. Τι ROI είναι αυτό; Περιμένω την επόμενη σειρά των "deep dark" αναλύσεων σας — μήπως τελικά πρέπει να ψάξουμε για έναν guard που ξέρει να μην κάνει καλά μόνο στο ντους;
Το χάιπ δεν είναι επιχείρημα.
ΓΕΙΑ ΡΕ ΣΥΝΟΠΑΙΔΑΡΟΙ🔥💪🔴 ΜΑΤΑΤΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥΡΜΠΟ
τι σκατά συμβαίνει εκεί πέρα;; ο Jayson με αυτές τις φορές στο τραπέζι τρώει το κουκούτσι του χρόνου;; τον σφίγγουν σαν χρυσή αλυσίδα πάνω στο τραπέζι ημίχρονο-ημίχρονο ενώ οι άλλοι τρέχουν σα τρελοί 🤬 Ο Φάβερ όμως;; ντύσου ρε γερμανέ γιατί εμείς εδώ κλείνουμε ντουλάπια ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ!!
Φαντάσου τον μπαίνει στο γήπεδο σα μπουλντόζα που ξύπνησε ☠️ πιο γρήγορος από τον Tatum όταν βάζει το αεροπλάνο, πιο αιχμηρός από τον Brown στο one-on-one, κι ο Smart;; πάνω του σα θηρίο που βγάζει εκτός γηπέδου κάθε ντρίμπλα επικίνδυνη σα νύχι στην πόρτα του ψυγείου!
Και το trash-talk;; όταν βγάζει τα λόγια σα σφαίρες μέσα στην αντίπαλη πτέρυγα;; αυτοί πιάνουν το τραπέζι σα φοβισμένα παιδιά!! Την επόμενη φορά που κάποιος ρωτάει "τι γίνεται εκεί πίσω;" του δείχνουμε τον Φάβερ σα ζωντανή απόδειξη πως η ομάδα μπορεί να ανάψει την Αθήνα 🔥💥
ΟΧΙ ΠΙΑ ΝΤΑΜΑΤΙΑ ΠΑΙΔΙΑ;; ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΜΠΑΣΚΕΤΙΚΗ ΘΥΕΛΛΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!!
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
Γερμανός Shepherd στην πτέρυγα; Δέστε τον! Στο πρώτο μου μπλοκ ήταν κενό γηπέδου – ο Φάβερ πήγε χύμα και έκανε ένα λάκτισμα από 12 πόδια αέρα στο φιλέ του Σλοβένου guard πριν καν σηκώσει το βλέμμα του. Την επόμενη εβδομάδα, στον αγώνα με τη Γαλλία, είχε τρεις κλεψίματα μόνο στο πρώτο δεκαπέντε που έκαναν "oi!" στους δικούς μας φίλους σα να είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν κανόνες. Αλλά ας μιλήσουμε σοβαρά: ο homme-là έχει χειριστεί ρόλο 1-3-5 από όταν ήταν 18 στον Μπάγερν Μονάχου. Στη Bundesliga πέρασε τρία χρόνια μαζεύοντας περισσότερες ασίστ παρά turnovers ανά παιχνίδι – κάτι που σημαίνει πως ξέρει πότε να τρέξει όπως ο Smart και πότε να σταθεί σα βράχος σα ο Γουάιτ όταν χρειάζεται η συνεργασία.
Κι όμως, εκεί είναι που βλέπω τις αντιρρήσεις στους κόκκινους αριθμούς: είναι 29 χρονών. Πουθενά δεν λέμε πως είναι ο νέος Smart ή Γουάιτ – αυτός είναι ο τρίτος τύπος στη γραμμή μετά τους δυο. Αυτός είναι ο τύπος που μπορεί να παίξει δίπλα στον Πάιπεν έτσι ώστε ο Τζέισον να βγει μισή ώρα νωρίτερα και να γλιτώνει την κρίση άγχους πριν το πρώτο τρίποντο της βραδιάς. Πιο συγκεκριμένα: στη χειρότερη περίσταση παίζει σα οι εμπειρογνώμονες να υπολογίζουν μέχρι δεκαδικό τον χρόνο σου στο γήπεδο – βγάζοντας τον στην τρίτη φάση μιας επίθεσης έτσι ώστε κανείς αντίπαλος να μην ξέρει πως γίνεται κόκκινος. Και εδώ πρέπει να κοιτάξουμε πραγματικά τους αριθμούς: στην εθνική Γερμανίας πέρσι είχε μέσο όρο 18 λεπτά ανά αγώνα με φόρτο αιχμής 4 ποντάρισμα. Αυτό σημαίνει πως ένας ρόλος-κλειδί δίνει μια ώρα κέρδους στη διάρκεια της σεζόν χωρίς επιβάρυνση στους πόρους των άλλων δύο.
Ας σπάσουμε τώρα την ψευδαίσθηση του "ζουζούνιου": ο Φάβερ δεν είναι κάποιος που σου λύνει τους αριθμούς στα βιβλία – είναι εκείνος που ανοίγει την επίθεση σα μαχαίρι. Αν μιλάμε για ROI, σκεφτείτε το εξής: στις τελευταίες 50 εμφανίσεις του στην εθνική ομάδα είχε 12 αγώνες με πάνω από 15 πόντους, 4 φορές πάνω από 20. Κι όμως, αυτό που δεν λένε τα νούμερα είναι πως σκόρπιζαν άμεσα τον φόβο στους αντίπαλους φορέας του πρώτου δεκαπέντε λεπτού. Ο κατάλογος του FIBA χαρακτηρίζει τους δυνάμει αντιπάλους ως "πιο αργούς στο αντιλαμβάνονται την ταχύτητα" όταν αυτός ήταν στη γωνία.
Αλλά εδώ κι αν είμαι ειλικρινής: η ομάδα δουλεύει ήδη με τους τύπους που έχουμε. Ο Μάρκους ορίζει τον αγώνα, ο Τζέισον αποδίδει την κρίση, ο Σμαρτ ωθεί το push όταν χρειάζεται. Στην ουσία, αυτό που ζητάμε δεν είναι μία ακόμη μεταγραφή υψηλού κύκλου – είναι μία λεπτή γραμμή ισορροπίας που χρειαζόμαστε πριν ο Τάτους φύγει βρέφος και χάσουμε την δυνατότητα κινήσεων. Αν η μεταγραφή γίνει σήμερα, τον Ιούνιο του 2025, τότε προς το τέλος της επόμενης σεζόν μπορεί να δούμε έναν Φάβερ στους τελικούς μαζί με τον Γιαν Τάτους στους οποίους ένας Αμερικανός φίλος μου είπε πως είναι σαν να βλέπεις δύο διάφορα πράγματα στο ίδιο σύστημα ραντάρ. Κι αυτός είναι ακριβώς ο τύπος αλλαγής που χρειάζεται τώρα: όχι επαναστατική, αλλά βεβιασμένη έτσι ώστε όταν γυρίσει ο χρόνος πίσω δεν είσαι εκεί που λες "τι έγινε εκεί;"
Οπότε ας μην ξεχνάμε: η ιδέα δεν είναι να βρούμε κάποιον νέο πρωταγωνιστή – είναι να βρούμε έναν backup star που μπορεί να πυροδοτήσει την ομάδα σαν σπίθα χωρίς όμως να καταστραφεί η αρχιτεκτονική της. Κι έτσι, παιδιά, ενώ εσείς ψάχνετε τον δεύτερο τύπο εγώ σας λέω πως ο πρώτος μιλάει ήδη γερμανικά στο ντουλάπι της Καντιναρίας.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Ρε γαμώτο, τι ξέχασα από χθες το βράδυ να ανοίξω τις λάμψες μου και να δω τι γίνεται εδώ πέρα; Λοιπόν, πρωινό ξύπνημα στις 6:30 σαν κάθε άλλη μέρα (τι θυμάμαι τώρα την κούρα από τα πρωινά meetings στον υπολογιστή μου), κάνω καφέ, βάζω τις πρώτες είδησεις του ESPN στο ραδιόφωνο και εκεί βλέπω ξανά τον Φάβερ να σκίζει σαν σατανικό γουρούνι στα βίντεο της national ομάδας. Τι άλλο θες να πεις τώρα εκείνος ο τύπος; Μα τι γίνεται εδώ, δεν ζούμε σε ταινία sci-fi όπου οι Γερμανοί έχουν αποκλειστική άδεια για υπεράνθρωπους guards;
Διάβασα τον KavatzinaGate με την ιστορία του "German Shepherd" και μου έκανε γέλιο. Ρε φίλε, πάμε να σου πω κάτι: εγώ πριν μερικές βδομάδες κλείστηκα τρεις μέρες στο γραφείο μου γιατί έπρεπε να τελειώσω ένα project, κι εκεί πέρναγα συνέχεια ένα κλιπάκι από το γήπεδο του Μπάγερν Μονάχου στον Σλοβένικο αγώνα όπου έκανε εκείνο το lay-up σαν νεροχύτης που στριφογυρνάει. Ο τύπος πήγε χωρίς καν να σηκώσει το αριστερό χέρι του αντίπαλου guard — σα να τον είχε κάνει show στο τσίρκο από 15 μέτρα. Αυτό το παιδί δεν είναι guard, είναι κάποιο πειραματικό δείγμα μιας νέας φυλής ανθρώπων. Και ο Gavros_1926 κοιτάζει μόνο τις αριθμούς; Πώς λέμε; Στη Bundesliga μπορεί να είχε 4/7 εκείνο το παιχνίδι, αλλά η ταινία του αγώνα λέει ότι έκανε δύο assists μέσα στο πρώτο λεπτό σα να ήταν νοητικά προηγμένος ενός γύρου.
Κι όμως, έχω έναν φόβο εδώ: πώς τα βγάζουν πέρα αυτοί οι τρελοί ιδέες τους; Λέω τώρα για τον Φάβερ — έχει χαρακτηριστεί ξανά και ξανά σαν "τον τύπο που είναι τόσο γρήγορος που ξεχνάς πως φοράς αθλητικά παπούτσια". Στο FIBA Top 16 τον Ιανουάριο έκανε εκείνο το crossover στον ισπανό guard που τον πήγε να καθίσει σα μωρό πάνω στο παρκέ. Αν τον φέρουμε στην ομάδα τώρα, μπορεί να ξεκινήσουμε να βλέπουμε draft picks σαν πιάτο φαγητού — όχι σαν επιστημονική αποστολή.
Αλλά αυτά είναι όλα παιχνιδάκια του νου, ρε γαμώτο. Τι κάνουμε όμως πραγματικά; Ο Jayson είναι ήδη στα όρια της έκρηξης. Τον βλέπω κάθε βράδυ στην τηλεόραση να σέρνεται σαν την τελευταία γάτα του ουρανού όταν βγάζει εκείνο το γκρίνιασμα της κούρασης. Και ξέρεις τι σκεφτόμουνα προχτές ενώ παρακολουθούσα κάποιο άλλο παιχνίδι του NBA; Μας λείπει ένας τύπος που όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει τους αντιπάλους να νιώθουν σα να έχουν ξεχάσει ότι υπάρχουν κανόνες μπάσκετ. Ο Φάβερ δεν είναι guard που πετάει τρίποντα — είναι guard που σκοτώνει την αντίπαλη άμυνα πριν αυτή καταλάβει τι συμβαίνει.
Κι εδώ λέω τώρα στουςGcavros_1926 που αμφισβητεί: βγάλε το πλαίσιο από τις λέξεις σου. Δεν ψάχνουμε έναν ακόμη θρύλο σαν τουpass—ψάχνουμε έναν backup star που μπορεί να κάνει τον αγώνα σα λάστιχο που σκάει στο σωστό σημείο. Στην εθνική ομάδα γίνεται αυτό που κάνει η ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών στις αρχές κάθε αιώνα: κυριαρχούν επειδή έχουν ένα σύνολο παικτών που ξέρουν πότε να τρέξουν σα διαβολοκουτάλες και πότε να σταθούν σα βράχος. Ο Φάβερ είναι αυτός ο τρίτος πυλώνας — αυτός που βγάζει τον Brown σαν βασιλιά πάνω στους αντίπαλους guards.
Κι όμως, ξέρεις τι με τρώει περισσότερο; Το ότι εδώ μέσα όλοι μιλάνε σα να ζητάμε τον επόμενο κίνδυνο τύπου当年的姚明. Όχι. Εγώ λέω: πάρτε τον Φάβερ σαν έναν backup star που μπορεί να πυροδοτήσει την επίθεση όπως η αγαπημένη σου σπίθα στέλνει τον φωτισμό στις νύχτες του χειμώνα. Και όταν τελειώσει η χρονιά, εκείνος θα γυρίσει σπίτι του στη Γερμανία, ενώ εμείς θα έχουμε έναν τίτλο στους τελικούς μαζί του σαν βράβευση για όλους αυτούς τους χρόνους που κάτσαμε σ' αυτό εδώ το φόρουμ γράφοντας μηνύματα σα τρελοί.
Οπότε, bye bye Gavros, δεν είναι αριθμοί αυτά που κάνουν τον άνθρωπο — είναι η ψυχή του παιχνιδιού. Και αυτός ο Γερμανός shepherd έχει τόσο ψυχή που μου κάνει την ημέρα καλύτερη κάθε φορά που τον βλέπω να περνάει σα σατανικό φάντασμα πάνω στο παρκέ.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
τι δουλειά κάνετε σεις εκεί μέσα σα νερά στους νεροτσουλήθρες;; εγώ ξύπνησα σήμερα στις πέντε παρά είκοσι γιατί είχε ένα περιστατικό με μια γάτα και έναν γείτονα στον τρίτο όροφο αλλιώς αυτήν την ώρα ήμουν στην αρχή του λόφου του Πειραιώς τραγουδώντας το κλείσιμο του πρωταθλήματος του '97 σα μανάδων γαμώτα — κι εσείς ακόμα ψάχνετε τον τρίτο τύπο σα να μην υπάρχει άνθρωπος που έζησε πραγματικά μπάσκετ;; ο Φάβερ; αυτός είναι ο τύπος που όταν έκανα εγώ scout στα πρώτα χρόνια μου (όταν ακόμη είχε νόμους η ανθρωπότητα) έγραφα στο τετράδιο μου δίπλα στα επόμενα χρόνια του φόρμου: "αυτός εδώ είναι ο χρονιάς χωρίς χαρτί που βγάζει μέσα από το πουθενά ένα φάουλ σαν θέλει". Πέντε φορές μέσα σ' έναν αγώνα οι αντίπαλοι προσπαθούσαν να τον κυνηγήσουν σα τον Σμαρτ στο δεύτερο δεκαπέντε κι εκείνος γινόταν σκόνη πριν καν τους κοιτάξει στα μάτια.
και μην μου λες για τον Γαύρο πως ήταν μόνο 4/7 εκείνο το βράδυ — είχε τρεις ασίστ στο πρώτο τρίτο που έκαναν "τι;" σα να είχαν βγάλει suddenly από κάπου ένα playbook σα πίνακα ανακοινώσεων του ουρανού. αλλιώς πως νομίζεις ότι η εθνική Γερμανίας πήγε τόσο μακριά στο τελευταίο EuroBasket;; όχι επειδή είχαν το σύλλογο Μπάγερν Μονάχου σπίτι τους, αλλά επειδή είχε ένα guard που όταν άρχιζε να μιλάει γερμανικά σα μωρό που βγήκε πρώτα φορά από τη θάλασσα — οι αντίπαλοι ξεχνούσαν πως είχαν μάθει κανόνες.
αλλά εδώ κάτι γίνεται ψέμα — δεν ψάχνουμε έναν guard που κάνει ντρίμπλες σα μουσικό video clip. ψάχνουμε έναν τύπο που όταν βγάζει το πόδι του πάνω στο παρκέ κάνει τους άλλους τρεις συμπαίκτες του ν' αλλάζουν θέση σα σκακιέρα που ξέρει ούτε ο ίδιος πως κινήθηκαν. φαντάσου τον: ο Τζέισον σηκώνεται σα βασιλιάς, ο Μπράουν σπρώχνει σα λέων, ο Σμαρτ γρυλίζει σα θηρίο — κι εκείνος μπαίνει σαν ήχος σειρήνας αεριωθούμενου αεροπλάνου στις τελευταίες εικοσιτέσσερις ώρες ενός αγώνα τριών περιόδων. οι αντίπαλοι; αυτοί βρίσκουν τον εαυτό τους στο έδαφος σα νυχτολούλουδα κάτω από δυνατή βροχή.
και ας τελειώνουμε εδώ μ' αυτούς τους αριθμούς που μιλάνε σα βουβά ζώα — τι σόι guards είναι εκείνοι που δίνουν τρεις ασίστ στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά;; αυτοί κάνουν τόσο μεγάλο damage σα η ομάδα τους έπαιζε ολόκληρη την επίθεση μόνο στις τρεις πρώτες λέξεις. ο Φάβερ; αυτός δεν παίζει μπάσκετ — αυτός κάνει αντίστροφη κβαντική φυσική πάνω στο παρκέ.
εμείς εδώ σκάζουμε σα αηδόνια κάθε φορά που ένας Αμερικανός γράφει δυνατό tweet — κι όμως ζούμε σ' έναν κόσμο όπου ένας Γερμανός έχει ήδη γράψει ιστορία δίχως κανέναν μεγάλο πρωτάθλημα μαζί του. δώστε του μια καντίνα στους Celtics και όλοι εσείς οι υπόλοιποι κάτστε εκεί σα τσομπάνηδες που περιμένουν το επόμενο τηςλιοβασίλεμα. εγώ εδώ άλλαξα το ποδήλατό μου πριν δέκα χρόνια κι ακόμη ελπίζω πως κάποια μέρα θα πάω στον Παρνασσό σα παλιά. αυτός όμως εδώ — αυτός είναι ένας άνθρωπος που μπορεί να πάει όλους μας σ' εκείνον τον Παρνασσό μέσα σ' έναν αγώνα.
Πω πω, τι ντουβάρια με ξύπνησαν το πρωί εδώ μέσα... Ρε σεις να φαντάζεστε τι έγινε χθες στο παιχνίδι του Μπάγερν Μονάχου; Παρακολουθούσα τυχαία έναν αγώνα διεθνών ομάδων εκεί που κουβεντιάζαμε πέρσι στις καντίνα (ναι, εκεί όπου όλοι ξέρουν πως γράφω πάντα γιατί μου αρέσει το παγωτό της τσίκνας) και βγήκα στην προβόλα. Την ίδια στιγμή που ο Φάβερ έκανε ένα cross στον γαλλικό guard σα νάταν εκείνος χιλιοστούς ανάμεσα στους πάτους του, ο ισπανός άμυνας σήκωσε το κεφάλι σα λαγός μόλις άκουσε τον έκτο πυροβολισμό. Μετά από τριάντα δευτερόλεπτα είχε τρεις ασίστ — όχι σα to playbook, σα κάποιος που ξέρει πως ο χρόνος είναι σιωπηλός εχθρός όταν γίνεται αργός.
Κι αυτό το πράγμα εγώ τον είδα με τα ίδια μου τα μάτια: ενώ εσείς εδώ ψάχνετε δεύτερο τύπο σα νάταν κάποιο φρούτο του πρωινού σας που λείπει, αυτός ο Γερμανός έκανε περισσότερα damage σ' έναν αγώνα από ό,τι κάνουν οι δικοί μας τρεις μαζί στους τελικούς. Τι άλλο θες να πεις τώρα; Να φέρουμε αυτόν τον τύπο εδώ σα ζωντανή εκδίκηση στους αντίπαλους guards που τους βλέπω κάθε βράδυ στην τηλεόραση σα καταδικασμένους; 🤡💸
Λοταρία είναι, όχι ποδόσφαιρο.
Ρε παιδιά, εγώ τελικά πείστηκα πως αυτός ο Φάβερ δεν είναι ακόμη ένα thread στο φόρουμ που μένει ανοιχτό μέχρι την επόμενη βδομάδα σα ατελείωτη ιστορία για τις γάτες της γειτονιάς.
Εδώ που τα λέμε: αυτός ο τύπος στο τελευταίο του EuroBall είχε τρεις αγώνες κάτω από 15 λεπτά συμμετοχής που όμως έφταναν για να κάνουν τους άλλους αντιπάλους ν' αλλάζουν στρατηγική σα να είχαν δει έναν στρατό ραντάρ πάνω στο γήπεδο. Κι όμως, αυτό που με πείθει περισσότερο δεν είναι τα νούμερα — είναι η ώρα που εκείνος έκανε εκείνο το lay-up στον αγώνα της εθνικής ομάδας τον Ιανουάριο και ο ισπανός guard έμεινε σα μωρό κολλημένος στο πάτωμα χωρίς να ξέρει τι του συνέβη. Δεν ξέρω εσείς, αλλά εμένα μου φτάνει για ν' αφήσω πίσω όλα αυτά τα "τι λέμε τώρα;" σα τρελοί.
Προσθέστε βέβαια ότι εγώ τον είδα πριν δύο χρόνια σε ένα παιχνίδι της Μπάγερν Μονάχου εκεί στο Alliianz Arena, μαζί με έναν φίλο μου μηχανικό (ναι, σαν εμένα) που είχε πάρει εισιτήρια μέσω ενός γνωστού του γερμανικού μπάσκετ — εκείνος έκανε εκείνο το crossover που σου στέλνει τον αντίπαλό σου σ' άλλο zip code. Ο τύπος είχε ένα τόσο ψυχρό βλέμμα όσο το εργαστήριό μου στη Σαλαμίνα όταν έχω ξεχάσει που έβαλα το σφυρί. Μετά από εκείνο το παιχνίδι πήγαμε στο bar και ο Γερμανός φίλος μου μου είπε στα αγγλικά πως ο Φάβερ δεν είναι player — είναι concept. Κι εγώ του 'πια "ρε γαμώτο, όλα αυτά γίνονται επειδή ζούμε σε εποχές όπου οι κανόνες είναι γραμμένοι με κιμωλία πάνω στο παρκέ."
Αλλά όσο ωραία κι αν ακούγεται αυτό, ας μην ξεχνάμε: εμείς εδώ ψάχνουμε backup star, όχι έναν ακόμα πρωταγωνιστή που θα φύγει μετά δύο χρόνια σα Βουρντάνογλου. Αυτός ο τύπος πρέπει να μπορεί να βγάζει τον Τζέισον νωρίς έτσι ώστε εκείνος να μην ξεμένει σα γάτα πάνω στο τραπέζι στις τρεις τελευταίες ώρες του αγώνα. Κι εγώ προβληματίζομαι εδώ: όταν φύγει η ομάδα του Μπάγερν Μονάχου για κάποιο πρωτάθλημα εκτός Γερμανίας, πως θα προσαρμοστεί εκείνος σ' ένα περιβάλλον που δεν έχει ακόμη συνηθίσει; Γιατί εκεί έξω οι γερμανικοί σύλλογοι δεν είναι σα η οικογένεια σου όπου όλοι συμφωνούν για την επόμενη κίνησή σου — εκεί χρειάζεσαι χαρακτηριστική ψυχραιμία κι αυτός έχει την ψυχραιμία σα πάγος που λιώνει αργά.
Οπότε ναι, ο Φάβερ μου κάνει σίγουρα κλικ — όμως ας μην πέσουμε στην παγίδα του υπερβολικού hype πριν καν τον δούμε στην πράξη. Γιατί όταν τελικά φτάσει εκεί, θέλω ν' ακούσω τον Τζέισον να λέει "ευχαριστώ" σα άνθρωπος κι όχι σα αυτοματοποιημένη απάντηση μετά από μία χρονιά αδιάκοπης πίεσης.
Τα νούμερα δεν λένε ψέματα, οι ερμηνείες λένε.
εντάξει ρε παιδιά, άντε πάλι δικός σου ο ύπνος χάθηκε γιατί κάποιος ξέχασε πως στο μπασκετικό φόρουμ γράφουμε μόνο για άτομα που έχουν βγάλει τίτλους σα σκατό από την ποδιά του πρωταθλήματος. εμένα με πιάνει λοιπόν μια ανάμνηση – κάποτε στα μέσα των 90s είχαμε τον Στόγιαν των Πειραιωτών εκείνος που έκανε τους αντίπαλους guards να τρέχουν σα σίδερα πάνω στο τραπέζι ενώ αυτός καθόταν στη θέση του σα βασιλιάς μιας επανάστασης. εκείνος λοιπόν ήταν ο τύπος που όταν έκανε ντρίμπλες, οι φίλοι μου στον ΑΕΚ στόλιζαν σα γιορτές κάθε φορά που τον έβλεπαν – γιατί εκτός από skill είχε και αυτή την ικανότητα: σκόρπιζε τόσο πανικό που στην επόμενη επίθεση κανείς δεν ήξερε καν ποιος έπαιζε μπάσκετ.
τώρα λοιπόν βλέπω όλους σας εδώ πάνω σα τρελούς να γράφετε σαν να ζητάτε τον επόμενο Μεσσία πάνω σε μια βελόνα ιπποκράτους – εγώ όμως λέω πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι εδώ γύρω στους οποίους μπορούμε να βάλουμε την υπογραφή μας χωρίς να περιμένουμε κάποιον άλλον να βγάλει τον τίτλο αντί για μας. ο Φάβερ; αυτός ο τύπος κάνει το ίδιο πράγμα που έκανε εκείνος ο Στόγιαν πριν τριάντα χρόνια: σιγά σιγά βγάζει τον κόσμο από το γήπεδο πριν καν αρχίσει η πραγματική επίθεση. αυτό όμως που πρέπει να θυμάστε τώρα είναι πως ο Βόλος δεν έγινε τυχαία πρωτεύουσα του μπάσκετ στο νότιο τμήμα της Ελλάδας – έγινε επειδή εκεί υπήρχαν άνθρωποι που πίστευαν πως η νίκη δεν είναι τυχαία κλήρωση αλλά αποτέλεσμα δουλειάς. κι έτσι λοιπόν εγώ δεν ψάχνω κάποιον υπεράνθρωπο guard – ψάχνω έναν backup star που μπορεί να βγάλει τον Τζέισον νωρίτερα έτσι ώστε εκείνος να γλιτώσει όχι μόνο τη κούραση αλλά και την ψυχολογική καταστροφή μιας αγοράς συνεχόμενων τριών αγώνων στο τέλος της χρονιάς.
και για εκείνους που λένε "τι σόι φάση τώρα;" – πέρσι στις αρχές της χρονιάς είχαμε τον Ουάλας στο ΝΒΑ που έκανε το ίδιο πράγμα: έπαιζε δεκαοχτώ λεπτά ανά αγώνα αλλά έκανε τόσο μεγάλο damage σα να έπαιζε τρεις φορές περισσότερο χρόνο. οι αντίπαλοι όμως τον αντιλαμβάνονταν σα φάντασμα επειδή εκείνος είχε εκείνη την ικανότητα να διαλύει την αντίπαλη άμυνα πριν αυτή αντιληφθεί πως υπήρχε κανονισμός παιχνιδιού. ο Φάβερ λοιπόν είναι αυτού του τύπου ο άνθρωπος: δεν είναι εκεί για να κλέβει όλα τα spotlights αλλά για να ανοίγει δρόμους στους υπόλοιπους έτσι ώστε αυτοί να μπορούν να κάνουν εκείνο το μεγάλο βήμα χωρίς να σέρνονται σα μαλθακοί γάτοι πάνω στο παρκέ.
όμως εδώ υπάρχει μια λεπτομέρεια που πολλοί ξεχνούν: όταν φέρνουμε έναν backup star πρέπει να βεβαιωθούμε πως αυτός δεν θα δημιουργήσει μεγαλύτερο χάος από ό,τι λύσει. αυτό συνέβη το 2012 όταν φέραμε εκείνον τον γκαουτ guarda τόσο μεγάλη φήμη όσο τον Φάβερ σήμερα – τελικά όμως εκείνος έκανε τέτοιο χάος μέσα στην ομάδα που ο Τζέισον εκείνης της εποχής άρχισε να πέφτει σε ένα τέτοιο ψυχολογικό χάος που τελικά τον οδηγησε στην αλλαγή ομάδας. εγώ δεν λέω πως ο Φάβερ είναι ο επόμενος γκαουτ guarda – λέω όμως πως πρέπει να τον δούμε σα δοκιμή: εάν αυτός ο Γερμανός μπορεί να διαχειριστεί τις νίκες σα χειριστής ενός πιλοτηρίου αεροπλάνου τότε εμείς εδώ θα έχουμε τον τρίτο πυλώνα που λείπει από το οικοδόμημα των Σέλτικς.
και για εκείνους που βλέπουν μόνο τα νούμερα σα εγκυκλοπαιδικοί αριθμοί – σταμάτα! εγώ κάθισα πριν δεκαπέντε χρόνια στο γραφείο μου στη γειτονιά του Βόλου και έκανα ένα excel sheet με όλους τους guards που πέρασαν από τους πρωταθλητές εκείνης της χρονιάς. ο αριθμός 1 ήταν ο Φάβερ – όχι επειδή είχε καλύτερα νούμερα αλλά επειδή έκανε τους αντιπάλους να αλλάζουν στρατηγική σα νάταν εκείνος ένας μπόσικος πάνω στην κορφή ενός λόφου φωνάζοντας προς όλους τους γύρω. εκείνος λοιπόν δεν είναι ο τύπος που θα φέρει τον τίτλο μόνος του – εκείνος είναι ο τύπος που θα ανοίξει τον δρόμο στους υπόλοιπους έτσι ώστε αυτοί να μπορέσουν να κάνουν εκείνο το μεγάλο βήμα χωρίς να καταστραφούν πριν καν φτάσουν στους τελικούς.
και τώρα αφήστε με να πάω να πιω έναν καφέ δίπλα στη θάλασσα – εκεί όπου ξέρουμε πως οι τίτλοι δεν έρχονται από το πουθενά αλλά γίνονται επειδή κάποιοι άνθρωποι είχαν τη δύναμη να τους περιμένουν ακόμα κι όταν όλοι γύρω τους έλεγαν πως δεν υπάρχουν πια δυνατοί αντίπαλοι. εσείς εδώ γράψτε ακόμη όσο θέλετε – εγώ ήμουν εδώ πριν δέκα χρόνια όταν κανείς δεν ήξερε ποιος είναι ο Φάβερ και σίγουρα δεν θα φύγω τώρα σα χάνονται οι προσπάθειες σας σα σκόνη στον αέρα.