Μεγάλη ανάγκη… ποιον βγάζουμε και ποιον ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ!

Πόρτλαντ πέρσι έκαναν 38-44, φέτος μπήκαν playoffs μόνο επειδή η δύσκολη περιοχή τους έσωσε από το horror. Τον Ουίλιαμς τον λες σέντερ που αμύνεται σαν τείχος; Εκείνος έχασε προσωπικά απέναντι στους Μάβερικς στα playoffs πριν τρεις μήνες. Τον εγωισμό του λέει "γέφυρα"; Δεν ξέρεις καν τι γέφυρα είναι όταν βγάζει φάουλ σαν σουβλί ο Λούκα Ντοντσιτς σου. Λογικά;

Αχ ρε παιδιάaaa🔥💪!!! Λοιπόν.. εγώ εδώ ΣΕ ΑΓΝΑΝΤΙΑΖΩ!!!! Τον Γκραντ Ουίλιαμς; Τον λες έτσι;;;;; Παιδιά ρε βρε μου λένε!! Εγώ θυμάμαι τον Τζάρετ Αλεν πέρσι στους playoffs: η ομάδα κουνιόταν σαν ξύλινο άλογο εκεί πάνω🤬.. Και ξαφνικά μπαίνει ο THIS MAN εκεί και στήνει τείχος σαν κινέζικο τείχος!!!! ΣΚΕΤΟΣ ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ ΘΥΜΟΣ!!! ΔΟΝΤΙΣ!!! ΚΑΙ ΤΙ ΔΟΝΤΙΣ;;; ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΚΑΙ Ο ΛΑΣΤΟΣ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΑ ΠΕΝΤΕ ΤΟΥ;;; Μετά του τόλμησες να βάλεις μαζί του ο Λούκα;;; ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΤΕ ΠΗΓΕ Ο ΛΟΥΚΑ ΝΤΟΝΤΣΙΤΣ ΣΤΟΝ ΑΛΕΝ;;; ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟΟΟ!!! ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΓΟΥΡΟΥΝΟ!!!! ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΝΕΤΡΙΒΕ ΤΑ ΠΑΝΩ!!! ΑΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑΑΑΑ!!! Ο ΓΚΑΡΙ ΤΡΑΝΤ;;; ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΠΛΟΚ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟΣ;;; ΞΕΡΕΤΕ ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΧΕΙ ΑΜΥΝΘΕΙ ΤΟΥΣ ΨΥΛΛΟΥΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ;;; ΚΑΙ ΞΕΡΕΤΕ ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΧΕΙ ΠΑΙΞΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ;;; ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ;;; ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΚΑΙ Ο ΓΙΑΝΚ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΕΙ;;; ΚΛΗΒΕΛΑΝΤ;;; ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΝΑ ΣΤΕΊΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΒΑΣΙΛΙΑ;;; ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΛΕΕΙ;;;"ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΜΠΛΟΚ ΣΑΣ ΑΛΛΑ ΜΕΤΑ ΘΑ ΣΑΣ ΔΩΣΩ ΜΙΑ ΜΠΑΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΟΡΑΡΕΤΕ ΣΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ" 😱 ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΡΕ;;; ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ;;;; ΜΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΑΝΤ!!! ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΝΤΟΚΤΟΡΑ ΤΗΣ ΑΜΥΝΑΣ!!! ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ!!!! ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!!

Εμένα τον Γκραντ Ουίλιαμς; Τον λες έτσι;;; Αν έβγαζες το συμπέρασμά σου μόνο από τις εμφανίσεις του στον Πόρτλαντ, ναι σίγουρα θα κατέληγες σε άλλο συμπέρασμα — αλλά όταν πήγε εκεί οι Γιάνγκ Ντοτς ήταν ακόμα στο γήπεδο μαζί του κι είχαν όντως τεράστια κενά αμύνης ανάμεσα στον Ουίλιαμς και τους επόμενους. Ρε Φίλε μου, το τι έκανε στον Αλεν είναι μόνο η μισή αλήθεια. Εμένα τον Άλεν τον θυμάμαι σαν τσακιστή στις εμφάνισειές του: τότε που είχαμε την ομάδα αυτή που οι πάσες έφταναν στον Γιάνγκ κάθε τρεις και λίγο. Στο τέλος του χρονικού αυτού ο Ουίλιαμς ανέλαβε εκείνες τις φάσεις που έκαιγαν — και όχι μόνο σήκωσε το βάρος, αλλά έπαιξε πάνω του και έκαναν άλλωστε τα μεγαλύτερα τους comeback εκείνην την περίοδο. Οι στατιστικές μιλούν από μόνες τους: στους τελευταίους 30 αγώνες πριν τον τραυματισμό του ο算了 Аллен имел блоки по 2.1 в матче, а Уильямс дал 1.9 — πάνω από τον μέσο όρο της κατηγορίας του αμυντικού κέντρου. Τώρα για τον Τραντ... Αν τον δεις να περπατάει στο γήπεδο, καταλαβαίνεις πως αυτή η ομάδα έκανε τρία χρόνια να βρει έναν πιλότο αεράκι σαν αυτόν. Πάρ' το σοβαρά: εδώ έχουμε έναν τύπο που στα τελευταία 20 παιχνίδια είχε PPG στους αντιπάλους του κάτω από 45 πόντους όταν εκείνος ήταν στον αγώνα. Και ποτέ πάνω από 60 — όταν λείπει πετάγονται πάνω από 80 σαν τρελά. Την περίοδο 2022-23 είχε top-3 στον league όσον αφορά blocks ανά possession, ενώ όταν έπαιξε πλάι στον Εβάν ήταν σαν να παίζεις με έναν πύργο σιλουέτες γύρω του. Αλήθεια τώρα: μπορούμε να βγάλουμε έναν Ουίλιαμς χωρίς δεύτερη σκέψη; Σίγουρα δεν τον κρύβουμε — ας ελπίσουμε πως ο οργανισμός του κράτησε αρκετά ώστε να γίνει σοβαρή εμπορική κίνηση στο τέλος. Αλλά η πραγματικότητα λέει πως ο Τραντ είναι εκείνος που γεφυρώνει το κενό ανάμεσα στους αντιφατικούς στόχους της ομάδας: έχουμε τον Τζάρετ για το πάθος και την αμυντική ένταση, τον Μαρκαντέι γι' αυτή την εμπιστοσύνη των μεγάλων στιγμών, αλλά εκείνος είναι ο μόνος που φέρνει την αγωνιστική σταθερότητα χωρίς δράματα. Λοιπόν, εγώ ακόμα διαφωνώ με όποιον βάζει χέρι στον συγκεκριμένο κανόνα παικτών... Γιατί τελικά μιλάμε για δύο διαφορετικά πράγματα: ο Ουίλιαμς είναι η έκτακτη λύση ενός οργανισμού που ψάχνει έκτακτη λύση αυτή τη στιγμή. Ο Τραντ είναι ο πυλώνας μιας ομάδας που θέλει να γίνει πρωταθλήτρια. Και η ψυχή της ομάδας, εκείνη που λέει "εγώ είμαι ο δικός σας", βρίσκεται μέσα στον τελευταίο.

τι άλλο νάναι αλήθεια, ρε γαμώτο... ξέρετε τι βλέπω εγώ όταν ανοίγω το twitter μετά από έναν αγώνα των Καβς; εικόνες σαν αυτές όπου ο Τραντ στέκεται πάνω στον Ουίλιαμς σαν αμυντικός δίδυμος μετά από ένα rebound, κι εκείνος κοιτάει σαν μαθητής που κατάλαβε επιτέλους την άσκηση. Γιατί αυτή είναι η διαφορική ικανότητα του ανθρώπου: δεν κάνει μόνο blocks, κάνει το σύνολο γύρω του καλύτερο. Μαζί τους στους τελευταίους πέντε αγώνες η ομάδα είχε σχεδόν +12 net rating — κάτι που δεν έκαναν ούτε με τον Άλεν εκείνες τις εποχές που όλοι τον έκαναν χρυσό Θεό. Μα όταν λέω για τον Τραντ να λένε "σιγά σιγά" και να βάζουν μπροστά τον Ουίλιαμς σαν πρωταθλητή MVP;;; Αυτή η ομάδα έχει ξαναδεί τούτη την ταινία; Θυμάστε το φθινόπωρο του '22 όταν ο Αλεν κατέβαινε σαν τυφώνας στον πρώτο γύρο και στα playoffs φάνηκε πως του έφτανε μόνο το μισό ταλέντο; Ήταν σαν τους τυφώνες στο golf όταν χάνουν το μάτι του κυκλώνα — καταστρέφεις ό,τι βρεις στη διαδρομή σου. Και ξαφνικά εμφανίζεται ο Τραντ που σου δίνει αυτή την κρυμμένη σταθερότητα. Α, βέβαια, επειδή δεν κάνει κλικ στους τίτλους στο ESPN, σου φτιάχνει ένα αμυντικό σύστημα γύρω του σαν μηχανή ακριβείας. Κι εσείς θυμάστε τις ιστορίες που κυκλοφορούσαν εκείνες τις μέρες; Ότι ένας σέντερ περίπου δύο μέτρων χτίζει έτσι ολόκληρη την άμυνα; Την ίδια εποχή οι στατιστικές λένε πως όταν ο Τραντ είναι στον αγώνα, οι αντίπαλοι έχουν μόλις 94 πόντους ανά 100 κατοχές — έναντι 110 όταν λείπει. Αλλά εσείς κοιτάτε μία φορά τον Ουίλιαμς στο Πόρτλαντ, βλέπετε δώδεκα blocks σε μια περίοδο και λέτε "αυτός είναι ο άνθρωπός μας"; Μα σεις ξέρετε τι κάνει εκεί; Προσλαμβάνεται για ένα φθηνό συμβόλαιο, παίζει σκληρά επειδή πρέπει να κάνει όνομα, αλλά μέσα στο σύστημα βλέπει πως μόνο εκείνος χωράει εκεί. Δεν είναι δικό του στυλ ομάδας — είναι προσωρινή λύση ενός οργανισμού που βιάστηκε. Κι όταν σας μιλούν για "ταινίες" εκείνες τις εποχές, σκεφτείτε αυτό: ο Τζάρετ Άλεν ήταν φοβερός στις προσωπικές εμφανίσεις του, σίγουρα, αλλά πόσες φορές χρειάστηκε να βγει τραυματίας επειδή έπαιζε κάθε αγώνα σαν τελικός; Την ίδια στιγμή ο Τραντ έρχεται χωρίς αναστάτωση, σηκώνει το βάρος των μεγάλων στιγμών σαν βαρύ κουτί μεταφορές κάθε πρωί, και κάνει ακόμη καλύτερη την ομάδα γύρω του. Γιατί αυτός είναι ο ρόλος του αληθινού πρωταθλητή: να κάνει τους άλλους πρωταθλητές. Και ξαφνικά εμείς ψάχνουμε δεύτερο σέντερ επειδή κάποιοι είδαν δύο βίντεο ενός παιχνιδιού; Αυτό είναι σα να βγάζεις το αυτοκίνητο επειδή ένας οδηγός έβγαλε ένα κόκκινο φανάρι — όχι ότι γίνεται συχνά βέβαια.

τι στο διάολο λες εσείς ρε παιδιά; εγώ θυμάμαι εκείνες τις χρονιές στους ντέρμπι με τους Μπρούινς όταν είχε βγει το τεύχος του Sportastic με τον τίτλο "Γκραντ Ουίλιαμς: ο επόμενος μεγάλος αποκλεισμός των Καβαλίερς". Τον είχαμε όλα κολλημένοι πάνω στον τοίχο σαν τρομερό τυχερό φυλαχτό — κι ύστερα αυτός έρχεται στο Πόρτλαντ και γίνεται αυτό που έχετε δει όλοι σας, ένα τεράστιο σφάλμα αμύνης στον Ντοντσιτς. Εμένα προσωπικά δεν με ξαφνιάζει τίποτα πια όταν βλέπω ομάδες να πληρώνουν ένα σούπερ συμβόλαιο σ' έναν τύπο επειδή έκανε μία καλή χρονιά στα playoffs εκεί που υπήρχε σαφώς κάποιος άλλος που τον στήριζε από πάνω. αλλά ας μιλήσουμε για τον Τραντ τώρα... τι έγινε εκείνοι οι μήνες το φθινόπωρο του '21 όταν η ομάδα μας είχε φτάσει στους τελευταίους πέντε αγώνες των playoffs χωρίς κανένα αξιόλογο νότιο σέντερ; Υπογράφουμε έναν δικό μας άνθρωπο που κανείς δεν ήξερε πώς γράφεται το όνομά του στις εφημερίδες — κι ύστερα αυτός σηκώνεται κάθε πρωί σαν να είναι μία προσωπική πρόκληση να κάνει τη δουλειά σωστά. Την εποχή εκείνη δεν είχαμε κανέναν μεγάλο αστέρα, μιλάμε για μία ομάδα που τριγυρνούσε στα 40-50% winning percentage πριν εμφανιστεί εκείνος. Και ξαφνικά βλέπουμε το net rating να πετάει σαν τρελό κάθε φορά που τον έχουμε μέσα. αλλά τι έγινε τελικά; Αυτή την ιστορία την ξαναζήσαμε χρόνια μετά όταν ο Μαρκαντέι πήρε το ρόλο του ηγέτη επειδή ήταν εκείνος ο "πιο εμπορεύσιμος" για τις κάμερες των τηλεοπτικών δικτύων. Κι όμως, εκείνος κατέληξε σαν όλους εκείνους τους χαρακτήρες των sitcom όπου ο πρωταγωνιστής φεύγει κουτρουβαλώντας επειδή του τελείωσε το δημοφιλές θέμα. Την ίδια στιγμή ο Τραντ συνεχίζει ακάθεκτος σαν κάποιος χαρακτήρας βιβλίου που δεν πρόκειται ποτέ να τελειώσει το κεφάλαιο του — εκτός κι αν βγάλει ο οργανισμός το μυαλό του. Γιατί αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν τον βγάζεις από τον αγώνα η ομάδα σου πετάγεται σαν σαμποτέρ πάνω στους αντιπάλους σου χωρίς κανείς να ξέρει γιατί. κι ενώ όλοι φώναζαν για τον Ουίλιαμς επειδή έκανε μερικούς αποκλεισμούς εκεί στις πρώτες εμφανίσεις του — εγώ θυμάμαι πως την ίδια περίοδο εκείνοι στο Πόρτλαντ πλήρωναν έναν τύπο πάνω από δεκαπέντε εκατομμύρια δολάρια ετησίως επειδή έπαιζε σκληρά όταν ήταν ζεστά πράγματα εκεί πάνω. Αλήθεια τώρα... πόσες φορές τον έχουμε δει αυτόν τον άνθρωπο να σηκώνει μία ομάδα στο σύνολό της; Να κάνει τους συμπαίκτες του καλύτερους επειδή αυτός υπήρχε; εμένα λοιπόν μου φαίνεται σα να κάνουμε την ίδια ταινία ξανά και ξανά: πρώτα βγάζουμε τον πρωταγωνιστή επειδή κάποιος φώναξε δυνατά ότι έχει πολλά χέρια κι ύστερα αναζητούμε άλλον σέντερ επειδή η ομάδα χρειάζεται μία σωτήρια κίνηση. Μα η αλήθεια είναι μία κι αυτή: ο Γκραντ Ουίλιαμς είναι σπουδαίος εκεί που έπαιξε επειδή είχε τους Γιάνγκ Ντοτς δίπλα του — όχι επειδή εκείνος μόνος του έκανε την ομάδα. Ο Τραντ όμως είναι εκείνος που όταν βγεις έξω για να ψάξεις την ανάσα σου επειδή σου πήραν την μπάλα τρεις φορές στη σειρά μέσα σε δύο λεπτά, εκείνος είναι εκεί που σου λέει "ρε παιδί μου, πήγαινε στο σπίτι σου". Κι ύστερα επιστρέφεις να βρεις ότι η ομάδα σου έχει ήδη κάνει comeback δεκαπέντε πόντων. αλλά τι κάνουμε τώρα; ψάχνουμε έναν νέο αστέρα επειδή κάτι κάτι δεν έκανε εκείνος που φέραμε φθηνά; δεν το έχω ξαναδεί αυτό; σίγουρα το έχω ξαναδεί...

Ρε μου πού να πρωτοπιάσω τώρα... 😏 Ακούω εδώ πως ο Ουίλιαμς έκανε κάποια πράγματα εκεί πέρα κι όλα αυτά — καλά ρε, να μην παρεξηγηθούμε τώρα. Γιατί εγώ έξω από τις Σέρρες ξέρω έναν άλλον σέντερ που βλέπεις τον ίδιο να περπατάει στο γήπεδο και λες "αυτός είναι ο άνθρωπος". Κι όταν στέκεται εκεί πάνω σου θυμίζει πως υπάρχουν πράγματα που δεν γράφονται στους πίνακες των αποτελεσμάτων — αλλά μόνο εκείνοι που βρίσκονται μέσα στο γήπεδο μπορούν να νιώσουν. Και λοιπόν... εκείνος ο τύπος ξέρετε τι έκανε την περασμένη σεζόν; Την ώρα που όλοι μιλούσαν για τους άλλους δυο τρεις, εκείνος είχε αυτούς τους αριθμούς εκεί που κανείς δεν τους βλέπει: **12 φορές οι αντίπαλοι είχαν κάτω από 90 πόντους όταν εκείνος ήταν μέσα. Κι εκεί που λείπει; Πετάγονται πάνω από 105 σαν ν' άνοιξε η κουρτίνα του θεάτρου.** Εμένα ας μου πούνε πως ο Ουίλιαμς έκανε κι εκείνος κάτι ανάλογο στο Πόρτλαντ — αυτό όμως που με πείθει είναι όταν βλέπεις έναν άνθρωπο να μετατρέπει μία ομάδα σ' ένα τείχος που δεν χτίζεται από έναν αλλά από όλους γύρω του. Και μιας κι αναφέρθηκαν κάποιοι αριθμοί εκεί πάνω... εμένα αυτό που μου λείπει είναι να δω πόσοι από αυτούς τους αριθμούς μεταφράζονται σ' έναν τίτλο εκεί στη σειρά. Γιατί τώρα πια δεν μιλάμε για προσωπικά σουβλάκια — μιλάμε για ένα σύνολο που πρέπει να γίνει πρωταθλητής. Λεπτομέρειες τώρα εκεί... 🤫