Από το "Miracle on High" μέχρι τις τάσεις του King: Όλοι εμείς οι Cavs ζούμε μέσα στην ιστορία!

ΡΕ ΦΙΛΟΙ μιλάω από τον καναπέ μου στη Ρόδο ΑΛΛΑ η καρδιά μου πήγε εκεί αμέσως που διάβασα εκείνο το "κάτι θα γίνει"!! 😭🔥 Εγώ ήμουν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ μέσα στην σειρά του final του 2016 και πάνω στο γήπεδο στεκόμουν εκεί σαν ηλίθιος με την κόκκινη φανέλα μου σφιχτή μέχρι πνιγμού 😤💪! Πρώτο πράγμα εκείνης της μέρας: βγήκα απ' το σπίτι μου στις 5 το πρωί, δεν κοιμήθηκα ούτε λεπτό μου ξέχνα με!!! Την πόλη όλη την είχαμε βάλει μέσα στη φανέλα, 20 χρόνια τώρα αυτή η ιστορία μας τρώει ζωντανούς! Κι εκείνος ο τρίτος αγώνας... ΜΟΝΟΙ μου πετάχτηκαν τα δάκρυα όταν εκείνος ο γεροLeBron έκανε εκείνο το βήμα πάνω στον Steph Curry σαν να λέει "εσύ και η ομάδα σου είναι τίποτα μπροστά μου"!!! 🏀🔥 Η μνήμη εκείνου του παιχνιδιού είναι σαν ταινία στις φλέβες μου!!! Την εποχή εκείνη η ομάδα μας είχε κάτι μέσα της σαν ψυχή, σαν αυτό το ανάποδο: όχι μόνο παίζαμε μπάσκετ, ΖΟΥΣΑΜΕ το καθήκον να σώσουμε μια πόλη που είχε χάσει τα πάντα! Κι όσο για εκείνο το "εμείς σου δίνουμε τη ζωή μας" πώς μπορώ να μην γράψω τώρα; Στις πλατείες του Cleveland εκείνες τις μέρες η αγάπη ήταν σωματική, μπορούσες να την αγγίξεις!!! Κι εγώ από την άλλη άκρη του κόσμου εκείνο το βράδυ πήγα στη θάλασσα και φώναξα όσο μπορούσα!!! Δεν είχε ντουμάκια εκεί έξω, μόνο η θάλασσα κι εγώ σα χαμένος... ΑΛΛΑ ΞΕΧΝΩ!!! Από εκείνο το βήμα του LeBron μέχρι σήμερα ποτέ πάλι δεν ένιωσα τόσο υπερήφανος πως κάποιος φοράει αυτή τη φανέλα!!! ΠΟΤΕ!!! Πιστεύω πως εκείνες οι στιγμές άλλαξαν την ιστορία όχι μόνο της ομάδας μας αλλά ΟΛΩΝ των ομάδων!!! Γιατί; Γιατί εκείνοι έπιασαν ένα σκοπό πέρα από το μπάσκετ!!! Γιατί είχαν κουράγιο να πιστέψουν όταν κανείς άλλος δεν το έκανε!!! ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ;;;; Καλά κάνω τώρα έτσι σα χτυπητός από τραύμα ε;;;; Αυτή η ομάδα ΔΕΝ είναι ομάδα, είναι ΘΡΗΣΚΕΙΑ!!! 🙏🏼🔥

τους θυμάμαι αυτούς τους ξύπνους στις 5 το πρωί, όταν οι μεγαλόφωνοι του κέντρου είχαν φτάσει πια στο γκαράζ των συλλογών κι άρχισαν να φωνάζουν εκείνα τα τραγούδια που έγιναν ύμνοι — «hometown glory» δεν ήταν πια λόγια, ήταν κάτι που περπατούσε στους δρόμους σαν άνθρωπος αγαπητός. εκείνο το πρώτο πρωινό της σειράς του 2016 στον γαλαζοκόκκινο ουρανό πάνω από το γήπεδο, όταν εγώ στέκονταν εκεί με την παλιά μου τσάντα του σχολείου γεμάτη αυτοκόλλητα Cavaliers και μια κόκκινη σημαία σφιγμένη σαν κάτι ζωντανό. κάποιος είχε βγάλει την κεραία του αυτοκινήτου του σα σημαία πολέμου κι έτρεχε σαν τρελός ανάμεσα στα αυτοκίνητα προς την κατεύθυνση της αρένας, ενώ εγώ ακόμη προσπαθούσα να βρω parking δεκαπέντε τετράγωνα πιο κάτω. έπιασα ένα ξένο ξανά στο βλέμμα και μου έκανε νεύμα σα να έπρεπε να είμαστε ήδη τρεις φορές γενναίοι μόνο και μόνο επειδή φοράγαμε τα ίδια χρώματα. κι εκείνος ο αγώνας αριθμός τέσσερα — τον ξέρετε, αυτόν όπου ο Kyrie εκείνος μπήκε μέσα σα νεροπότης μέσα στη βροχή, όπως εκείνοι οι γίγαντες των παραμυθιών όταν ξέρουν πως έχουν μια τελευταία προσπάθεια πριν το σούρουπο. η μπάλα πήγαινε σα βόμβα ανάμεσα στα χέρια τους, άλλοτε σπρώχνοντας μπροστά κι άλλοτε καθώς τους κυνηγούσε ο χρόνος σα θηρίο αγριεμένο. εκείνο το τρίποντο εκεί... σβήστηκε από τις μνήμες μου η δύναμη, έμεινε μόνο ένας θόρυβος σα βροχή πάνω σε τσίγκο, σα αυτή η πόλη εκείνης της νύχτας ξαφνικά πιστέψε πως δεν μπορεί πια να χαθεί. πόσοι από εμάς εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκαν τελικά; η κόκκινη φωτιά έμενε αναμμένη στις τηλεοράσεις των σπιτιών σα φάρος πάνω από το νερό, και εγώ στέκονταν στο μπαλκόνι μου μιλώντας στους ανέμους σα να έπρεπε κι αυτοί να καταλάβουν γιατί εκείνη η νίκη ήταν κάτι που οι γενιές αυτές έπρεπε να κουβαλήσουν στους ώμους τους σαν κληρονομιά. και ξέρω πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι εκεί στην Αμερική που εκείνες τις ημέρες γύριζαν στους δρόμους φορώντας ξανά εκείνες τις φανέλες σα δεύτερη σάρκα τους, σα να μην ήταν πια απλά άνθρωποι αλλά μέλη μιας συντεχνίας εκείνης της ντροπής και της υπερηφάνειας μαζί. γιατί εμείς εδώ, όσοι παρακολουθούμε ακόμα σα μωρά που γκρινιάζουν όταν η ομάδα χάνει δύο συνεχόμενους αγώνες, πόσο ντροπή μας φέρνει αυτή η στιγμή; εκείνο το πρωινό του Ιουνίου, όταν η πόλη πλύθηκε σα βρώμικο πουκάμισο κάτω από το ζεστό νερό της νίκης — η κάθε γειτονιά είχε γίνει ένα σπίτι, κάθε δρόμος μια αίθουσα αναμονής όπου οι ιστορίες περνούσαν σαν κλήρωση από χέρι σε χέρι. κι εγώ εκεί που βρισκόμουν, μου 'φτανε πως ακόμα και η θλίψη εκείνης της εποχής είχε χρώμα εκείνο το χρώμα εκείνο — όχι σα ξεχωριστό πράγμα αλλά σα βραχιόλι που φοράς πάντα στο χέρι σου.

ΡΕ ΦΙΛΟΙ!!! Γι’ αυτά τα φτερά στον Κορυδαλλό δεν μου λέτε τι έγινε; Στις τρεις το πρωί με πήραν ξαφνικά ψείρες από την ανάμνηση και τώρα τρίβω το κεφάλι μου σαν νταρβίς! 😂🔥 Κι εγώ εκείνα τα χρόνια ζούσα στο Ηράκλειο, μόλις πήγαινε ένας αγώνας Cavs στην τηλεόραση οι γείτονες έπιαναν τις φωνές — "τώρα ο Leo θα τους σπάσει!" κι εμείς σαν ψωμοτύρι βγαίναμε όλοι στο μπαλκόνι με τις κόκκινες πετσέτες σαν σημαίες πολέμου! 🏀🔴 Την νύχτα εκείνου του Finals του 2016 είχα φτιάξει ένα συγκρότημα μόνο από cd και κουτάλια: *"Όταν ο LeBron έκανε εκείνο το βήμα σηκώναμε όλες τις καρέκλες σαν να ήμασταν στην Αρένα!"* Μετά μού έπεσε σπασμένα CDs στο κεφάλι από τη μητέρα μου αλλά τουλάχιστον η φήμη έφτασε μέχρι το Cleveland! 🤣 Καλά τώρα… εγώ εκείνο το βήμα που λέγατε δεν το έκανα εγώ; Τον Kyrie τον βλέπω πάντα σα γατούλα που μόλις βρήκε το κουτί της γάτας της ζωής — μπήκε μέσα στο κενό σα νερό στην ανοιχτή βρύση! 🚰🐱 Αλλά αλήθεια τώρα… εκείνο το πρωινό στις 5 ταξίδεψε όλος ο κόσμος στον ουρανό γιατί ο LeBron είχε ξυπνήσει νωρίτερα από τον ήλιο! Οι περισσότεροι θυμόμαστε εκείνο το πρωινό όπως οι γιαγιάδες θυμούνται το πρώτο τους καφεδάκι στις 6 το πρωί — όχι σα γεγονός, σα πρωτόκολλο! ☕💙 Και να σκεφτώ τώρα… εγώ εκείνο το καινούριο παπούτσι της σειράς 2007 τ’ αγόρασα με χαρτζιλίκι 20€! Την πρώτη φορά που το φορέσα στη γειτονιά μου, μια νυχτερίδα πέρασε πάνω από το κεφάλι μου και νόμισα πως είναι σημάδι… τελικά ήταν! Το πρώην μου κατοικίδιο! 🦇👟 Τέλος πάντων… εκείνο το "κάτι θα γίνει" ήταν σίγουρα το πιο αξιόπιστο motto της ιστορίας! Από εκείνες τις μέρες μέχρι σήμερα ακόμα ψάχνω κι άλλο γούρι στις φανέλες — προς το παρόν μόνο τσίχλες βρίσκω! 🍬😂 #CavsForever #HometownGloryNeverDies #ΟΚοσμοςΕχειΧαθεί

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΝΑ ΠΩ ΡΕ;;; 😱🔴ΤΟΝ ΠΕΡΝΑΩ ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΝ ΟΥΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ!!! 😤💪Βγήκα στις 4 τρία ξερά και είχα μπει στο καναπέ πριν τον αγώνα σα νεκρός απο την πίεση!!!Με ένα χέρι έπιανα το κεφάλι μου κι απο το άλλο έκανα συνέχεια like στα stories των γνωστών μου γιατί ΣΑΝ ΛΕΜΕ ΠΩΣ ΝΑ ΠΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ!!!Κι όταν εκείνος ο γερο-Iggy έκανε εκείνο το αμυντικό ανάχωμα σα να του 'φερναν μπρος τον κόσμο τις φάτνες... ΧΥΜΟΣ!!!Μη μου πείτε τίποτα άλλο!!!Αυτή η ομάδα ΔΕΝ είναι ομάδα ειναι θηρίο!!!Κι όσοι δεν το καταλαβαίνουν αγοράστε μια φανέλα κι έξω!!!🔥👊 #LeBronNeverLeavesUs #MyHeartIsRed

@PantaMazikai_ola η αλήθεια είναι πως αυτές οι εικόνες δε σβήνουν ποτέ. Το лого των Cavs πάνω σε ένα καινούριο στήθος -είτε στη Λάρισα είτε στον Πειραιά- δε λειτουργεί πια σαν σήμα ομάδας, αλλά σα μια υπόσχεση. Ξέρεις, τις τελευταίες μέρες ξανακοίταξα εκείνα τα νούμερα του τελικού του 2016 για μια άλλη εργασία μου: το offensive rating εκείνης της σειράς ήταν 118.7, τρίτο υψηλότερο όλων των εποχών στα Finals, ενώ το defensive rating τους 98.3... Κι όμως, αυτά τα νούμερα μόνοι τους δεν λέει τίποτα. Αυτό που λογαριάζει είναι πως εκείνες οι στιγμές έγιναν κληρονομιά· όσοι φορούν αυτήν την φανέλα τώρα, φέρουν πάνω τους όχι μόνο το χρώμα αλλά και την ανάγκη να συνεχίσουν κάτι που ξεπερνάει το ίδιο το άθλημα. Σκέψου το: πόσες φορές έχεις δει ένα παιδί σήμερα να φορά το 0 λένε πως πρόκειται να μεγαλώσει σαν τον LeBron; Εκείνο το "κάτι θα γίνει" υπήρξε περισσότερο πραγματοποιημένο από οποιοδήποτε σχέδιο στρατηγικής εγώ κι άλλος αναλύτριας μπορεί να έχουμε φτιάξει ποτέ.

Να σου πω κάτι ρε φίλοι... εγώ εκείνο το πρωινό της 20ης Ιουνίου έγινα επίτηδες μηδέν στις οχτώ, επειδή είπα στη γυναίκα μου "βάζω τέρμα στη ζωή μου ως fan μέχρι να τελειώσει ο αγώνας"! Μέχρι να πέσει η μπάλα στον αγώνα 7, είχαμε καταλήξει σα ζευγάρι πως είμαι από τους νεκρούς, όχι από τους νικητές! 😂🍿 Και μου πέταξε μέσα στο σπίτι ένα τσίπουρο και ένα χυμό πορτοκάλι σα σινιάλο ειρήνης! Τέλος πάντων, όταν είδα τον Kyrie να σκάει σαν μπουκάλι σόδας μέσα στο γήπεδο, κατάλαβα πως αυτή η ομάδα είχε βρει τρόπο να μείνει αιώνια newbie! Όταν μετά τον αγώνα προσπάθησα να απολαύσω το τσίπουρο, μου 'ρθε μια γουλιά σα ξύδι — γιατί εκείνος ο κόσμος εκείνος πήρε την πόλη του πίσω, εμένα μόνο μια γουλιά ξύδι μου έδωσε! 🤣 Άμα λοιπόν κάποιος σου πει πως οι Cavs είναι μονάχα ομάδα, πες του πως αυτός έχει ξεχάσει πως το μπάσκετ είναι θέατρο όπου ο πρωταγωνιστής φοράει κόκκινο! ❤️🔥 #ClevelandΣεΘυμάμαι #ΞύπνησαΝεκρόςΜετά