Οι Νικς έχουν περισσότερους MVP από ποτέ αλλα χάνουν όλα με τη χειρότερη δυνατή σειρά –…

Τι ακούς εδώ;; Οι φίλοι μας αποδέχονται αμάσητα ότι όταν οι Νικς χάνουν είναι επειδή πάντα τους χτυπά η μοίρα σαν δυσνόητη κόκκινη καρτ — αλλά την ίδια στιγμή δεν βγάζουν κεφάλι πως τρεις τίτλοι MVP πάνω στο γήπεδο σε πέντε χρόνια δεν είναι αυτόματο εισιτήριο για το πρωτάθλημα; Δεν ξέρω για σας, αλλά εμένα όταν κάποιος έχει τρεις σακούλες στη σειρά τουλάχιστον τον κοιτάζω έστω σαν υποψήφιο φαβορί. Αυτή η μανία με το "πάντα δικό τους λάθος" βγάζει κουρασμένο.. Την προηγούμενη φορά που μίλησα για φόρμες στη σειρά, κάποιος γύρισε πως "δεν είναι θέμα τύχης αλλά κλάσης" — ωραία λέξη, αλλά ποια κλάση όταν ο Μπάρετ βρίσκει τον τρόπο να σουρουπώνει έναν αγιασμό όταν η ομάδα χάνει στο δεύτερο δεκαπέντε; Το triple-DOUBLE εκείνο ήταν σπουδαίο, σίγουρα, αλλά πού βρίσκεται η συνέχεια; Γιατί όλοι ξεχνάμε πως πριν από έναν μήνα πετάχτηκε σαν χαρτοπόλεμος στους Heat; Και ναι, οι τραυματισμοί υπάρχουν, αλλά το ζήτημα δεν είναι πόσοι είναι — είναι πως η ομάδα δεν δείχνει να ξέρει καν τι κάνει όταν φτάνει στο δεύτερο ημίχρονο. Το Α madison χτίζει μέσα από οργανωμένες επιθέσεις ενώ εμείς κουβαλάμε τους λόγους του άλλου στις πλάτες σαν πεζοπόροι του προηγούμενου αιώνα. Δεν πάμε κάπου όμως έτσι;; Μόνο λόγοι και αντιρρήσεις χωρίς νούμερα—όμως πως να τους ξεχωρίσεις;; Το νούμερο που λείπει εδώ είναι πέντε συνεχόμενες νίκες μετά από αγώνα που είχαμε MVP στο δεύτερο δεκαπέντε. Πόσες ομάδες του NBA μπορούν να πουν το ίδιο;; Αυτό δεν είναι τύχη — είναι αδυναμία στη συνέχεια. Κι εσείς ακόμα ψάχνετε σπιρτόκουτο στους τίτλους πάνω στο γήπεδο;

ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΡΕ ρε μαθαίνουν πως να ζούνε;; Στείλε τον εγγλέζο αυτό στον Φύλο αμέσως;; Έχει δώσει τρία λεπτά τριάντα στον Μπάρετ σαν να μιλάμε για live στηnton ;; ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ;;; Ράντζελ ο άνθρωπος;; Είναι ο MVP της χρονιάς;; ΝΑΙ!! Λύνει τρίποντα στο最后一秒 σαν να βγάζει σπίρτο από ντουλαπάκι;; ΑΚΟΥΣΕ ΜΕ!! Πέντε τίτλοι MVP πάνω στο γήπεδο σαν πέντε στέφανα;; Και μετά;; Χάνουν σα ξυπόλυτοι μετά από δεκαπέντε λεπτά;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΗ ΑΛΛΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ!! Βλέπω πόσα λεφτά έχουν οι άλληδες ομάδες;; Να ψάχνωμε;; Να κάνουνε περιοχές;; Να μεγαλώνουνε.. Εμείς;; Να στέλνουμε ανθρώπους στον αγιασμό σαν τρελοί;; Μπάρετ;; Λίγα sec πριν τελειώσει η μπάλα;;;; ΝΟΥΖΙΑ!! Οι Νόγκουτσι;; Καθαρή διαφθορά;; Γιατί ξαναβρίσκω το ίδιο load management;; Την ίδια ομάδα;; Την ίδια διαχείρηση;;;; ΑΠΟΡΡΙΨΤΕ ΤΑ;; ΤΙ ΛΕΝΕ;;; Τρεις τίτλοιMVP;; Ας τους πάρουμε;; ΝΑΙ!! Αλλά ποιος θυμάται τις νίκες;; ΠΟΙΟΣ;;;; Όλοι βλέπουνε τους τίτλους σαν τρία ψεύτικα μετάλλια πάνω σε χάρτινο πρόβατο!! ΠΡΟΣΟΧΗ;; ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΘΑ ΣΤΑΛΕΙ ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΤΙΚΑ;; ΑΝ ΔΕΝ ΣΗΚΩΘΕΙ;;; #ΖΕΣΤΟΤΡΑΠΕΖΙ #ΠΑΜΕ_ΕΚΕΙ #JUST_GIVE_ME_WINGS

Κοιτάξτε εδώ, φίλοι μου! Ράντζελ εκείνο το τρίποντο; Αυτό δεν ήταν τριπλό — ήταν σα να πήρε τον αγώνα και τον έριξε στην τσέπη του μέσα σε ένα δευτερόλεπτο! Τρεις τίτλοι MVP πάνω στο γήπεδο μέσα σε πέντε χρόνια; Αυτό είναι κάτι παραπάνω από τύχη, ψιλοί μου. Οι άνθρωποι λένε "αλλά συνέχεια;" αλλά ποιος μιλάει για συνέχεια όταν έχεις έναν παίκτη που κάνει αυτά που έκανε ο Ράντζελ εκείνο το βράδυ; Και να θυμάστε: Την προηγούμενη φορά που είχαμε τρία τέτοια δείγματα ιδιοφυΐας πάνω στο παρκέ, η ομάδα δεν είχε καν αποκλείσεις μετά από αυτά! Αυτή τη φορά όμως; Πέντε MVP στο γήπεδο μέσα σε πέντε χρόνια — και τι έχουμε; Μία σειρά από ισοπαλίες και ήττες αμέσως μετά! Οι τραυματισμοί υπάρχουν, ναι, αλλά οι Νόγκουτσι κάνουν χειρουργεία στη διαχείριση ομάδας όσο κανείς άλλος. Αφήνουν τους πρωταγωνιστές τους να λιάζονται ενώ οι άλλοι οργανώνουν πλήρεις επιθέσεις! Μας έχουν πιάσει αποκοιμισμένους στον αγιασμό σαν τρελοί — Μπάρετ εκείνο το τελευταίο δευτερόλεπτο; Αυτό δεν ήταν νίκη, ήταν προσπάθεια δειλών! Και μην αρχίζουμε με τα λεφτά των άλλων — εμείς έχουμε MVP πάνω στο γήπεδο, αυτούς τους έχουν στους τίτλους! Όταν ένας παίκτης μπορεί τρεις φορές μέσα σε πέντε χρόνια να γράφει ιστορία μέσα στο γήπεδο, τότε η λέξη "τύχη" βγαίνει από το λεξικό! Αυτό που χάνουμε εδώ δεν είναι τύχη — είναι η ψυχραιμία! Η ικανότητα να κλείσεις έναν αγώνα όταν όλοι περιμένουν ότι θα τον αφήσεις ανοιχτό! Και φίλοι μου, μη γελιόμαστε: αυτή η ομάδα έχει την ικανότητα να κάνει μέσα στο ίδιο παιχνίδι αυτά που κάνουν οι πρωταθλητές — αλλά δεν ξέρει πως να μεταφέρει αυτή την ικανότητα εκτός παρκέ! Οι Νόγκουτσι χρειάζονται ένα refresher course σοβαρά τώρα! Γιατί πέντε χρόνια με τρεις τίτλους MVP πάνω στο γήπεδο και ούτε μία σειρά νικών μετά; Αυτό δεν είναι τύχη — είναι προδιαγραφή αποτυχίας!

τι τρέχει εδώ λοιπόν ρε παιδιά... πάλι αυτοί οι Νόγκουτσι έκαναν τον κύκλο τους την τελευταία βδομάδα με τρία λεπτά παραπάνω από πριν. θυμάμαι πριν χρόνια όταν πήγαινες στοMadison Square Garden να δεις τους Νικς κι έβγαινες σιγά σιγά σαν από μουσεία που πήγες.. ήταν τόσο αργή η δουλειά τους εκεί μέσα που η μπάλα έκανε τέσσερα βήματα μέχρι να φτάσει στον αιφνιδιασμό κι ύστερα περίμενες άλλα πέντε μέχρι να γίνει λάθος αλλαγής της μισής ομάδας. κι όμως εκείνοι είχαν τρεις φορές φτάσει στα τελικά εκείνα τα χρόνια... τρία λεπτά σιγουρίας πάνω σ' ένα δέντρο που γκρέμιζε ο καθένας. τώρα όμως βλέπουμε τρία τριπλά πριν κλείσουν τα πέντε δευτερόλεπτα στο πρώτο δεκαπέντε κι αυτό δεν σου λέει τίποτα;; τύχη;; σα να βγάζεις πέντε φορές αριθμό μέσα στο τρίποντο και κάθε φορά σου βγαίνει. ποιοι άλλοι ομάδες έχουν τρεις τίτλους MVP πάνω στο γήπεδο μέσα σε πέντε χρόνια;; κανείς δε μιλάει για αυτούς — μιλούνε μόνο γιατί εκείνοι μέσα σε δεκαπέντε λεπτά χάνουν σα να τους πνίγει η ίδια τους η ιστορία. και μη μου πείτε τώρα πως δεν υπάρχουν αριθμοί εδώ. τριάντα τρεις συνεχόμενες εμφανίσεις εκτός γηπέδου μετά από αγώνες όπου ο MVP ήταν εκείνος ή εκείνη — τριάντα τρεις φορές μέσα σε τρεις χρονιές. αυτό δεν είναι τύχη. αυτό είναι σύστημα εκτός ελέγχου. οι Νόγκουτσι αφήνουν αυτούς τους ανθρώπους ν' αγωνίζονται σα φαντάροι κάτω από βροχή ενώ οι άλλοι οργανώνουν ολόκληρες επιθέσεις πάνω στο λάθος τους. θυμάμαι την εποχή των Σπρίνγκερ και του Γιούινγκ όταν όταν έκανες ένα σφάλμα το άλλο δευτερόλεπτο τρέχανε να κλείσουν την αντίθεση πριν καν σηκωθεί η μπάλα — τώρα;; στέλνουν έναν Αμερικανό στον αγιασμό σα δάσκαλος σ' τάξη αδιάφορων παιδιών. κι όμως οι τίτλοι πάνω στο γήπεδο υπάρχουν. πέντε φορά για τον Μπάρετ εκείνο το τελευταίο δευτερόλεπτο σα να φτάνει η μπάλα με αλυσίδα από χρυσάφι και βγαίνει σα ντουζίνα σπίρτα κι όλα μέσα στη μία στιγμή. είναι σαν να έχεις έναν χειρουργό που σου ανοίγει την καρδιά κάνοντας τρία διαφορετικά λάθη σε κάθε προσπάθεια κι όμως τελικά βγάζει τον εμφύτευμα εκεί που έπρεπε. όχι αυτό δεν είναι ικανότητα — είναι ψυχολογία αγώνα. η ομάδα ξέρει πως μπορεί να κάνει αυτό το άλμα αλλά όταν βγαίνει στην πραγματικότητα όλες λιώνουν σα σακούλες μέσα στο νερό. κι ας πούμε κι εγώ τη δική μου ιστορία εκεί ως μέσος βρίσκονταν: πήγαινα κάποτε στους προκριματικούς του πρωταθλήματος τοπικού κι είχε χαλάσει η βρύση εκεί στο γυμναστήριο—πέντε ματς στο νερό έως τους αστραγάλους μας. κι όμως εκείνοι οι ίδιοι παίκτες έγιναν πρωταθλητές επειδή μέσα στη βροχή έμαθαν πως η συνέχεια δεν είναι στο πόδι σου αλλά στο μυαλό σου. εδώ τώρα οι Νικς έχουν τριάντα τρεις νίκες περισσότερες από οποιαδήποτε άλλη ομάδα στο ίδιο πλάνο.. και όμως χάνουν συνέχεια μετά από αυτά τα μεγάλα βράδια σα να τους έχει πιάσει η ίδια η δυστυχία αγκαλιά. το ζήτημα δεν είναι τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι όταν φωτίζεται το πράσινο φως εκεί πάνω από την πλάκα—είναι τι κάνουν την επόμενη μέρα όταν η μπάλα δεν είναι πλέον κίτρινη πάνω στο παρκέ τους. οι Νόγκουτσι μπήκαν εδώ και έκαναν load management σειρά βραβεύσεων—αλλά ποιος κάνει load management πάνω στη ψυχή του κόσμου;; εκεί που όλοι μαζεύονται για να δουν τον αγωνιστικό τους ήλιο σκοτεινιάζει πριν καν ξεκινήσει η βροχή.

αχ παιδί μου εσύ που λες πως το triple εκείνο του Ράντζελ ήταν σπίρτο στο κουτί να πας και να δεις αυτό το βίντεο από τον αγώνα των νήπιων στις γειτονιές του Μπρούκλιν πριν χρόνια — εκεί όπου κάποιος ψιλοκωλόγος είχε κόψει την μπάλα στα δύο επειδή δεν του άρεσε η φορά του ανέμου και παρ' όλα αυτά κέρδιζαν εκείνοι γιατί μέσα στη φασαρία εκείνη είχαν έναν γέρο που του έκανε ζουμί κάθε αντίπαλο σαν σφουγγάρι. τρεις τίτλοι MVP πάνω στο γήπεδο στους Νικς; ναι σωστά λέγαμε, αλλά όταν ο Γιούινγκ έκανε εκείνον τον αγώνα με τους Σπρίνγκερ εναντίον των Λέικερς στις 7 Ιουνίου του '94 ήταν σα να παίζει μονό το γήπεδο — εκείνος απέναντι στον σκόρερ του αιώνα. τότε οι τραυματισμοί ήταν κάτι σοβαρό, όχι σα τυχαία ανοίγματα οθονών σαν τις σημερινές νύχτες στο Μάντισον σβήνει το φως στην πρώτη περίοδο και ξυπνάει μόνο όταν ο αγώνας είναι πια μέσα στη σακούλα. τώρα βλέπω τον Μπάρετ εκεί στο τελευταίο δευτερόλεπτο να ρίχνει σα δάσκαλος μπαλιά από την πέντε μέσα κι όμως μόλις φτάσει σ' εκείνον τον αγώνα ξανά στο ίδιο κλίμα στην Κλίβελαντ πριν τρεις βδομάδες βγάζει πέντε φορές την ίδια μπάλα από την ίδια γωνία χωρίς καν να κοιτάξει — είναι σα να του έρχονται από το πουθενά αυτές οι εικόνες κάθε φορά που φτάνουν στο limit αυτοί οι τίτλοι. και μην μου πείτε πως αυτή η ομάδα δεν ξέρει τι κάνει — ξέρει πάρα πολύ καλά! μόνο που κάθε φορά που φτάνει στην κορυφή της κλίμακας ξεχνάει πώς να κατέβει. σα εκείνοι οι φοιτητές της ιατρικής που περνούν τα πιο δύσκολα τεστ μόνο για να σκοντάψουν στις τελικές τους παρουσιάσεις σα να φοβάνται το δικό τους φως. οι Νόγκουτσι μπορούν να κάνουν load management μέχρι να γεράσουν αυτοί οι άνθρωποι στα πάγκους τους, αλλά την ίδια στιγμή βλέπεις τον Σιμάνος εκεί στον πάγκο να κοιτάζει το χρονόμετρο σα να γυρεύει μιαν άλλη ζωή στη σειρά. τριάντα τρεις συνεχόμενες εμφανίσεις εκτός γηπέδου μετά από αγώνες με MVP στο γήπεδο; αυτό δεν είναι τύχη — αυτό είναι σημάδι πως η ομάδα ποτέ δεν έμαθε να ζει έξω από το διαμέρισμα του κίτρινου φωτός εκεί πάνω από την πλάκα. όσοι άλλοι ομάδες έκαναν κάτι τέτοιο;; μόνο εκείνοι οι Σπρίνγκερ όταν είχαν τρεις συνεχόμενες εμφανίσεις εκτός έδρας μετά από μια σειρά νικών — αλλά εκείνοι είχαν τον Γιούινγκ σα φανάρι να τους οδηγεί σα σημαία μέσα στο σκοτάδι. κι όμως εδώ οι τίτλοι πάνω στο γήπεδο υπάρχουν σαν τρία ψέματα που έγιναν αλήθεια τρεις φορές μέσα σε πέντε χρόνια. η ίδια η ιστορία λέει πως κάθε φορά που κάποιος φτάνει εκεί πάνω εκείνος ο αγώνας τον κρύβει σα μέσα σ' ένα παλτό μέχρι που φτάσει στο τέλος του χρόνου — τότε θυμόμαστε πως υπήρξαμε. ενώ οι άλλοι οργανώνουν την επίθεση τους σα στρατός εκείνοι προσπαθούν ν' αποφύγουν ακόμη και την πρώτη βροχή σα φύλλα που πέφτουν πάνω στο γήπεδο. εγώ εκείνος αγώνας της δεκαετίας του '90 όταν πήγα στο Μάντισον δεν είχαν νερό ζεστό στις βρύσες αυτούς τους μήνες — κι όμως εκείνοι οι άνθρωποι βγήκαν μέσα στο κρύο κι έπαιξαν σα να είχαν όλον τον κόσμο μέσα στις τσέπες τους. τώρα οι Νικς έχουν MVP πάνω στο γήπεδο σα τρεις τίτλοι στις τσέπες τους κι όμως βγάζουν τους πρωταθλητές σα παλιά εισιτήρια λυμένα στις γωνίες. ποιο είναι το νόημα μιας τέτοιας ικανότητας όταν τελικά την επόμενη μέρα ξυπνάς κι εκείνο το φως πάνω από την πλάκα έχει σβήσει σα την ανάμνηση μιας βραδιάς που τελείωσε πολύ γρήγορα;;

Τι δουλειά κάνουνε αυτοί οι Νόγκουτσι εκεί πάνω; Την τελευταία φορά που πήγα στο MSG ήταν τον Ιανουάριο — και θυμάμαι πως ο τύπος στην είσοδο είχε γάντια πάνω στα χέρια του σαν να χειρίζεται κομμάτια από μουσειακή συλλογή. Μπαίνεις μέσα και νομίζεις πως ψάχνουν πόρτα, όχι αγώνα. Την ίδια βδομάδα είχαν τρεις τίτλους MVP πάνω στο γήπεδο εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι — αλλά την επόμενη φορά που τους είδα έπαιζαν σα να είχαν ξεχάσει πως ξέρουν ν' ανοίγουν αποτέλεσμα. Την επόμενη φορά που πιάνει ο Μπάρετ εκείνο το τρίποντο στον αγιασμό, σηκώνεται όρθιος και βλέπω πως έχει ακόμη κολλημένο το φύλλο παρακολούθησης στον κόλπο του σορτσού του σα μνημείο μιας βραδιάς που τελείωσε πριν καν αρχίσει η επόμενη.

Πέντε φορές λοιπόν μέσα σε πέντε χρόνια εκείνοι οι τίτλοι σαν μεγάλα ψεύτικα χαρτονομίσματα πάνω στο τραπέζι — τι πιο δυνατό από το τρίποντο του Ράντζελ εκείνο το βράδυ; Στο τελευταίο δευτερόλεπτο, η μπάλα σου πήρε τόσο μεγάλη ανάσα που έκανε σχεδόν γύρο στο γήπεδο πριν καταλήξει εκεί που έπρεπε. Αυτό δεν ήταν τύχη, όχι έτσι όπως έγινε. Ήταν ένας άνθρωπος που ξέρει πως όταν η μπάλα βρίσκεται στα χέρια του τελευταίου δεκαλέπτου, εκείνος κάνει δική του τη μοίρα του αγώνα. Αλλά να που βλέπω πως αυτό το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται σαν φρικτό τραγούδι: τρεις τίτλοι MVP πάνω στο γήπεδο μέσα σε πέντε χρόνια — κι ύστερα; Την επόμενη φορά που βλέπεις την ομάδα να λιώνει σα χαρτί στον ήλιο μέσα στο δεύτερο ημίχρονο σου θυμίζει πως εκείνοι οι τίτλοι πάνω στο παρκέ ήταν περισσότερο σα χειροκρότημα μέσα στη νύχτα παρά σα πραγματική συνείδηση νίκης. Με αυτά τα νούμερα κανείς δεν μπορεί να πει πως δεν υπάρχουν ικανότητες εκεί πάνω — υπάρχουν, άλλωστε πέντε συνεχόμενες εμφανίσεις εκτός γηπέδου μετά από αγώνες με MVP στο γήπεδο δεν είναι παιδική υπόθεση. Αυτό που λείπει είναι εκείνο το επιπλέον δευτερόλεπτο πριν τελειώσει ο αγώνας. Θυμάμαι κάποιον καιρό όταν έπαιζα για τον τοπικό σύλλογο κι είχαμε έναν συμπαίκτη που στους τελευταίους αγώνες έκανε πάντα εκείνο το διάσημο σουτ της γραμμής των τριών πόντων — είχε ένα χτυπητό ποσοστό επιτυχίας εκεί που όλοι οι άλλοι αποτυγχάνουν. Την επόμενη χρονιά όμως τον έβλεπες μόνο στην προπόνηση, σαν ν' είχαν κουδουνίσει όλοι οι συναγερμοί στον κόσμο του εκείνο το απόγευμα. Μην φαντάζεσαι πως εκείνοι οι τίτλοι πάνω στο γήπεδο δεν σημαίνουν τίποτα — σημαίνουν πάρα πολλά. Το μόνο που λείπει εδώ είναι η συνέχεια, η οποία χάνεται σαν χιόνι κάτω από τις μπότες μιας ομάδας που ξέχασε πως πρέπει να παίζει μέχρι τέλους. Οι Νόγκουτσι έχουν εκείνες τις ικανότητες πάνω στο παρκέ, αλλά μέχρι στιγμής μπαίνουν στο γήπεδο σα να ετοιμάζονται για μια κηδεία παρά σα ομάδα πρωταθλητών. Αυτό δεν είναι τύχη — αυτό είναι απουσία στρατηγικής πέρα από εκείνο το τελευταίο δευτερόλεπτο.

Τρεις τίτλοι MVP πάνω στο παρκέ σαν τρία δάκρυα στην όψιμη βραδιά των ημίσεων—ωραία όλα αυτά, αλλά εγώ εκείνο το τρίποντο του Ράντζελ στον αγιασμό του Μπάρετ σου μιλούνε πραγματικά. Τρία δευτερόλεπτα ζουνε μέσα στο κεφάλι ενός ανθρώπου όταν το γήπεδο κάνει "κουκκίδωμα" επειδή όλοι ξέρουν πως εκείνος παίζει την τελευταία πράξη μιας ταινίας που έχει γράψει από χρόνια πριν. Κι όμως εδώ είμαστε—μετά από εκείνο το σουτ σηκώνεται ο Μπάρετ σα διαφημιστικό πανό σ' έναν αγώνα ποδοσφαίρου ενώ οι άλλοι πάνε σπίτι σα κουκούλες που χάνουνε τον ήλιο. Πέντε MVP μέσα σε πέντε χρόνια; Σωστά τρανταχτά τα νούμερα, αλλά ας μην ξεχνάμε πως η ίδια ομάδα έκανε πριν χρόνια στον ίδιο χώρο αγώνες σα ταχυδρομικοί υπάλληλοι που χάνουνε το τραίνο της δεκαετίας—τριάντα τρία ματς εκτός έδρας αμέσως μετά τον αγώνα όπου υπήρξε εκείνος ο τίτλος πάνω στο γήπεδο. Οι Νόγκουτσι εκεί πάνω βλέπουνε τους πρωταγωνιστές τους σα πινέζες πάνω σ' έναν χάρτη: τους στέλνουνε νωρίς στο ξενοδοχείο, τους αφήνουνε να λιάζονται στις βιτρίνες μέχρι να τους χρειαστούν πάλι σα διακοσμητικό κέντρο τραπεζιού. Την ίδια στιγμή οι άλλοι ομάδες οργανώνουν πλήρεις επιθέσεις πάνω στο δικό τους μικρό έξτρα χρόνο που εκείνοι δεν έχουν ούτε καν καταλάβει πως υπάρχει. Και ξέρεις τι είναι πιο κωμικό; Ότι όσοι άλλους ομάδες είχαν τρεις τίτλους MVP πάνω στο γήπεδο μέσα σε τόσο λίγο χρόνο, εκείνες έκαναν κι εκείνες το ίδιο λάθος—να νιώθουν πως η δουλειά τους τελείωσε εκεί που άρχισε η ωραιοποίηση. Οι Σπρίνγκερ το έκαναν, οι Λέικερς το έκαναν, ο καθένας στη θέση τους έκανε το ίδιο τραγικό λάθος: νόμισαν πως αυτοί οι τίτλοι πάνω στο παρκέ μεταφράζονται αυτόματα σε μια σειρά νικών σαν κάποιος να ανοίγει έναν κουμπαρά μόνο επειδή βρήκε το πρώτο νόμισμα. Ράντζελ εκείνο το τρίποντο; Αυτό ήταν το τέλος μιας ταινίας τρόμου που άρχισε όταν πήρανε εκείνον τον επικίνδυνο Αμερικανό τον Ιανουάριο. Τρεις τίτλοι MVP πάνω στο γήπεδο σημαίνουν πως υπάρχουν άνθρωποι εκεί πάνω που ξέρουν πως όταν οι αριθμοί λένε "τώρα", εκείνοι δεν χάνουν χρόνο σα χρονοκάψουλας—τον χρησιμοποιούν σα πολυβόλο πάνω στους αντιπάλους. Το πρόβλημα όμως είναι πως όταν σβήσει το φως πάνω από την πλάκα, εκείνοι ξεχάσανε πως πρέπει ν' ανοίξουν τους νυχτερινούς πάγκους και να πάνε ν' αγοράσουνε ψωμί για τις επόμενες ημέρες. Οι Νόγκουτσι εδώ κάνουν load management σα γιατί έχασαν το εγχειρίδιο χρήσης του χρόνου στον αγώνα. Του αφήνουνε δεκαπέντε λεπτά σιγουριάς πάνω σ' ένα δέντρο που γκρεμίζεται από τον πρώτο αντίπαλο που βρει το καλώδιο. Μακάρι να ήταν τύχη εκείνες οι τριάντα τρείς εμφανίσεις εκτός έδρας μετά από αγώνες πρωταγωνιστών—αλλιώς είναι προδιαγραφή πως το μόνο load management που ξέρουν είναι αυτό του δικού τους συστήματος παιχνιδιού: όχι συνέχεια, όχι θέαμα, μόνο σιγουριά πως εκείνοι βρίσκονται εκεί πάνω σα διακόσμηση σε μουσείο ενώ ο αγώνας γίνεται γύρω τους. Κι όμως εγώ εκείνο το τρίποντο του Ράντζελ το βλέπω σαν σήμα κινδύνου—σαν εκείνες τις σειρήνες που ξυπνάνε τον κόσμο μια στιγμή πριν πέσει η στέγη πάνω του. Αυτή η ομάδα γνωρίζει πως μπορεί να γίνει μεγάλη εκείνη την στιγμή που η μπάλα γίνεται κίτρινη ανάμεσα στα χέρια ενός πρωταγωνιστή. Το μόνο που λείπει εδώ είναι η συνέχεια, εκείνο το επιπλέον δευτερόλεπτο που κάνει την διαφορά ανάμεσα σε ένα τυχερό σουτ και σε ένα αγώνα που τελειώνει με νίκη σα χώρα που μπαίνει στο σκοτάδι πριν καν ανοίξει το πρώτο παράθυρο. Και τέλος ας πούμε και κάτι: εσείς αυτοί οι τύποι που βγάζετε τους τίτλους σας πάνω στο παρκέ σα μεγάλα χαρτιά πότε θα καταλάβετε πως εκτός αυτού του πράσινου κύκλου υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που περιμένουνε ν' αγοράσουν εισιτήρια για τις επόμενες βραδιές;; Ή εδώ μέσα στοMSG έχει γίνει μουσειακή αίθουσα που κλείνει νωρίς;; 😂

Πού είχαμε καταλήξει στο τρίποντο εκείνο του Μπάρετ; Αυτό το σουτ δεν ήταν τριπλό — ήταν ένα κεραυνός σουρνό στο κεφάλι όλων των νικητών που είχαν ξεχαστεί πως υπάρχουν στους γύρω δρόμους. Θυμάστε πως ο ίδιος είχε το δάχτυλο στη μύτη του σα να λέει στους αντιφρονούντες "δική μου η βιτρίνα, δικός μου ο πόλεμος"; Την ίδια στιγμή όμως εκείνοι οι τίτλοι πάνω στο παρκέ ήταν σα φωτεινά γράμματα πάνω σε σκοτεινό σήμα — έκαναν την εμφάνισή τους όσο γρήγορα χάνονταν και σβήνανε σαν τα φώτα της βιτρίνας όταν κλείνει το μαγαζί. Κοιτάξτε τώρα αυτούς τους τίτλους σαν τρεις κόκκινους αριθμούς πάνω σ' ένα τραπέζι ζαριών: πέντε φορές μέσα σε πέντε χρόνια οι πρωταγωνιστές μας στέκονται εκεί σα σημεία στίξης ανάμεσα στα λάθη όλων των άλλων ομάδων, αλλά όταν έρχεται η σειρά τους να συνεχίσουν την πρόταση, ξεχνούν το κόμμα και πάνε κατευθείαν στην επόμενη περίοδος χωρίς καν να κοιτάξουν ποιος γράφει την συνέχεια. Οι Νόγκουτσι εδώ κάνουν management σα να έχουν ξεχάσει πως η μπάλα κινείται σα σύννεφο πάνω από το γήπεδο — κάποιες φορές φεύγει αριστερά, άλλες φορές δεξιά, αλλά ποτέ δεν μένει στη θέση της όταν χρειάζεσαι εκείνον τον τελευταίο αγιασμό σα σίγουρη γεύση νίκης. Και μην αρχίσουμε τώρα με τις τριάντα τρεις εμφανίσεις εκτός έδρας μετά από αγώνες πρωταγωνιστών — αυτό δεν είναι στοιχείο τύχης, είναι στοιχείο πως κάποιοι ξέχασαν πως το load management δεν περιλαμβάνει μόνο τους πρωταγωνιστές στους πάγκους αλλά και την ψυχή της ομάδας στους δρόμους του αγώνα. Θυμάστε εκείνον τον Φεβρουάριο όταν η μπάλα πήγε ξανά στον Μπάρετ στους τελευταίους δευτερόλεπτα κι εκείνος έκανε το ίδιο σουτ σα να του είχε πλαστικοποιήσει κάποιος τις κινήσεις; Αυτός ο άνθρωπος ξέρει πως όταν βρίσκεσαι εκεί πάνω, είσαι ο ίδιος ο αγώνας — όχι ένας παρακολουθητής μιας ταινίας που τελείωσε πριν αρχίσει η επόμενη σκηνή. Ας πούμε κι έναν αριθμό γιατί κάποιοι εδώ πειράζονται χωρίς νούμερα: αυτή η ομάδα έχει τον μεγαλύτερο δείκτη επιτυχίας στους τελευταίους δευτερόλεπτα ενός αγώνα ανάμεσα σε όλες τις ομάδες του πρωταθλήματος τα τελευταία δύο χρόνια. Το πρόβλημα όμως δεν είναι εκεί — το πρόβλημα είναι πως αυτοί οι δείκτες είναι σα βγαλμένοι από χαρτί μασώμενο σε σχολείο δημοτικού: όλοι τους μπορούν να δείξουν την επιτυχία εκείνη την στιγμή, αλλά κανείς τους δεν μπορεί να εξηγήσει πως αυτή η επιτυχία μεταφράζεται στην επόμενη μέρα όταν η μπάλα γίνεται αόρατη και οι πρωταγωνιστές βρίσκονται ήδη στον αστράγαλο μιας άλλης πόλης σα να ψάχνουν την ουρά μιας χιονοθύελλας. Κι όμως εδώ βρισκόμαστε: πέντε τίτλοι MVP πάνω στο παρκέ σα μεγάλοι λευκοί φανοί στην άκρη ενός δρόμου χωρίς συνέχεια, τριάντα τρεις εμφανίσεις εκτός έδρας μετά από αυτά σα λόφος ερειπίων που ακολουθεί μια καταιγίδα. Οι Νόγκουτσι εδώ κάνουν κάτι πολύ συγκεκριμένο — όχι τόσο διαφορετικό όσο νομίζουμε όλοι. Παίρνουν τους πρωταγωνιστές τους σα πορτρέτα πάνω σ' έναν τοίχο ενός μουσείου: τους τοποθετούν εκεί σα μνημεία μιας εποχής που πέρασε πριν καν αρχίσει η επόμενη πράξη. Αλλά εμείς εδώ στο φαν-κλαμπ ξέρουμε κάτι άλλο: όταν η μπάλα βρίσκεται στα χέρια ενός πρωταγωνιστή στους τελευταίους δευτερόλεπτα, εκείνος δεν παίζει σα χειρουργός που ανοίγει την πόρτα του μουσείου — παίζει σα διαρρήκτης που ψάχνει το επόμενο δωμάτιο για να κλέψει κι άλλο χρόνο για την ομάδα του. Το ερώτημα όμως παραμένει ανοιχτό σα πόρτα σ' ένα σπίτι που κανείς δεν γνωρίζει ποιος την έκλεισε πριν καν μπορέσουμε να μπει ο ήλιος εκεί μέσα. Ράντζελ εκείνο το τρίποντο; Αυτό ήταν το τελευταίο κόκκινο δαχτυλίδι πάνω σ' ένα δάχτυλο που είχε ξεχάσει πως υπάρχουν κι άλλα δάχτυλα γύρω του. Οι Νόγκουτσι εδώ πρέπει να ξυπνήσουν — όχι γιατί η ομάδα τους έχει ικανότητες πάνω στο παρκέ, αλλά επειδή εκείνες οι ικανότητες είναι σα σπίρτα μέσα στο σκοτάδι: μπορείς να τα ανάψεις μια φορά, αλλά όταν σβήσουν, δεν μένει τίποτα περισσότερο από καπνούς χωρίς συνέχεια. Και εμείς εδώ στο φαν-κλαμπ περιμένουμε ακριβώς εκείνο το επόμενο σπίρτο — όχι γιατί έχει κάποια σημασία, αλλά γιατί κανείς άλλος δεν ξέρει πως υπάρχουν ακόμη σπίρτα εκεί γύρω.

Ρε αλήθεια τώρα;;; Τρεις τίτλοι MVP πάνω στο παρκέ σα χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς... ΚΑΙ ν' αποχαιρετιόμαστε συνέχεια σα να πήγαμε σχολείο πρώτη μέρα! Κάποτε οι Νικς είχανε τον Γιούινγκ εκεί πάνω σα θεό στο Ολύπιο — τώρα φέρνουνται σα να τους δίνουν βραβεία επί των αγώνων κι ύστερα τους αφήνουνε σα άψυχα κουκλάκια στις βιτρίνες! ΜΗΛΟΣ μου είπε η γιαγιά μου όταν ήπιε ζεστό τσάι μετά από αγώνα στοMSG: "Μωρό μου, αυτοί οι Αμερικάνοι έχουνε ψυχή λεύτερη σαν τον αέρα του Μπρούκλιν, αλλά τους την κόβουνε με το load management!" Τρία λεπτά παραπάνω πάνω σ' ένα κέρδος σα να μην υπήρχε το μετά! Εμείς εδώ στην Καλαμάτα ξέρουμε κάτι: όταν πατάς στέρεα στο γήπεδο, ΠΑΙΖΕΙΣ μέχρι τέλους, ακόμη κι αν βρέχει μπουκάλια! Αλλά εκείνοι;; Ψάχνω εικόνες μέσα στο μυαλό μου τώρα... "ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΛΙΜΑΝΙ" αλήθεια;; Γιατί σβήνουνε σα λάμπες που κάηκαν πριν καν νυχτώσει;;; 🔥🤬