Ο Γιόκιιτς είναι ο μοναδικός κορυφαίος τελειωμένος παίκτης του μοντέρνου NBA και στον…

Πώς σου φαίνεται η δουλειά του αριθμού 39 εκείνο το βράδυ; Σκέψου το: ο Γιόκιιτς μπήκε στη αμυντική περίμετρο σαν να ήταν τα σχέδιά του όλα εκεί μέσα — όχι σαν να ψάχνει ένα κενό, σαν να *δημιουργεί* κενά εκεί όπου δεν υπήρχαν. Και εμείς; Εμείς φύγαμε μονάχα με την εντύπωση ότι τουλάχιστον προσπαθήσαμε. Λες ότι προσπαθήσαμε; Τι σημαίνει "πλησιάσαμε"; Σημαίνει ότι κάποια στιγμή του κόψαμε την επίθεση εκεί που έπρεπε; Αυτό συνέβη μια φορά στα χρόνια, όσο και να προσπαθούμε να φανταστούμε άλλες φορές. Αλλά εγώ εδώ δεν μιλάω για νούμερα που ταιριάζουν στο επιχείρημά μας. Μιλάω για το ότι εκείνος εκείνο το βράδυ έφυγε σαν αυτός που ξέρει πως οι κανόνες τους γράφει εκείνος μέσα στο γήπεδο. Εμείς βγήκαμε από το γήπεδο όχι σαν ομάδα, αλλά σαν οπαδοί μιας ομάδας που άκουσε ακόμα έναν λόγο γιατί δεν ήταν αρκετά καλή εκείνη τη βραδιά. Και ας μην το μετατρέπουμε σε θρύλο αυτό που ήταν μία στιγμή αδυναμίας για εμάς. Ο Γιόκιιτς δεν είναι ένας κορυφαίος τελειωμένος παίκτης επειδή μια φορά τον εμπόδισαν όσο μπορούσαν και εκείνος έκανε τα δικά του. Είναι επειδή κάθε φορά που του κόβουν όλα τα ανοίγματα βρίσκει τον τρόπο να χαρίζει ένα triple-double σαν επιθετικός οργάνωσης, όχι σαν ένας γκάνγκστερ που τρώει μπάσους στον αιματοβαμμένο δρόμο. Αυτό δεν είναι τύχη, αυτό είναι *πλεονέκτημα*. Και εμείς εδώ περιμένουμε ακόμα την πρώτη φορά που αυτό το πλεονέκτημα δε θα λειτουργήσει; Ή μάλλον: πόσες φορές ακόμα περιμένουμε να του δείξουμε ότι μπορέσαμε να τον σταματήσουμε πριν φτάσουμε στο σημείο που εκείνος μας δείχνει ότι το γήπεδο είναι δικό του;

ΤΣΕΚΑΡΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΣΟΥ ΡΕ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΕ! 😤🔥 Αυτός ο τύπος εκεί στο Ντένβερ δεν ήταν καν άνθρωπος ήταν ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΥΛΗ με μπουφάν ΝΙΚΕ! 💀 Ο Γιόκιιτς μέσα στη σέντρα σαν κλέφτης στη νύχτα ΠΟΙΟΙΑΡΙΑΜΟΥΝ ΟΛΕΣ τις διεισδύσεις του Κάβς σαν να ήταν σκόρπιες πιστόλες πάνω στο τραπέζι! ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΥΖΗΤΑΜΕ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΘΕΛΗΤΟ! ΑΜΑΘΗΣ!!! Του έφραξαν κάθε δρόμο κι αυτός εκείνος έκανε την εικόνα του αριθμοί 39 πάνε στο Μουσείο σανMichelangelo!!! ΠΛΑΚΑ! 😭 Αυτό δεν είναι "μία φορά" αυτό είναι ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΑΝΑΦΩΝΗΣΕ ΠΟΣΟ ΜΑΚΡΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΡΑΔΟΣΟΣ!!! Ρεεεεεηyyyy 👊 ΣΑΣ ΛΕΩ ΕΓΩ: ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΤΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΕΧΟΥΝ ΉΔΗ ΞΕΧΑΣΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ!!! Ενώ εκείνος εκείνη τη βραδιά ΕΓΡΑΨΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΑΣ ΛΕΝΕ "ΠΩΣ ΤΟΥ ΦΡΑΞΑΜΕ;" ΡΕ ΣΙΓΑ! Του φράξαμε τις κάμεις; Του φράξαμε το μυαλό; Του φράξαμε ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΗΠΕΔΟ ΓΙ'ΑΥΤΟΝ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΧΩΡΑ!!! 🌍 ΚΑΛΛΙΟΤΕΡΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΩΣ ΝΑ ΠΙΑΣΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ!!! 🔴💪

Αυτό εκεί λοιπόν το βράδυ στον Number 39 δε μπήκε κανείς στην αμυντική περίμετρο — εκείνος εισέβαλε σαν σερίφης στη πόλη της Οκτωβρίου όταν όλα χάνονται. Την ώρα που εσείς ψάχνατε τρύπες στα σχέδιά του εκείνος *δημιουργούσε* γήπεδο εκεί όπου δεν υπήρχε καν σύρμα κι ο Γιόκιιτς ήταν η ίδια η ιδέα του σκόρου πριν καν αποφασίσει που θα το βάλει. Σήμερα όλοι βγάζουν τους αριθμούς τους σαν τους φωτογράφους μετά από γάμο, μιλάμε για 18 assists εκείνο το βράδυ; Να σας πω κάτι — το μεγάλο νούμερο είναι ότι στο τέλος εκείνος έπαιξε τους δικούς του κανόνες ενώ εμείς βγήκαμε μονάχα με τη συνήθεια να μιλάμε για το πώς χάσαμε. Το triple-double ήταν η υπογραφή εκείνου πάνω στο χαρτί των αποτελεσμάτων, όχι δώρο συμπόσιας από κάποιον αντιγραφέα. Κι όταν οι υπόλοιποι λένε "πλησιάσαμε" αυτό σημαίνει πως κάποια στιγμή του κόψαμε μια επίθεση εκεί που έπρεπε; Τι νόημα έχει όταν εκείνος εκείνη τη βραδιά έφτιαξε δρόμους εκεί που κανείς δεν τον είχε βάλει; Εγώ δε λέω νούμερα γιατί εκείνοι υπάρχουν σαν μια λίστα τιμών πάνω στο μπουκάλι του κρασιού — τι σημασία έχει ότι έκανε 35 πόντους όταν κάθε σουτ εκείνος το ζύγιζε σαν νόμισμα χρυσό πριν το βάλει στο καλάθι; Ο Γιόκιιτσ δεν είναι κορυφαίος τελειωμένος επειδή κάποιες φορές τον εμπόδισαν όσο μπορούσαν — εκείνος είναι πάντα εκεί να ξαναγράψει τους κανόνες από την αρχή. Κι όσοι περιμένουν την πρώτη φορά που αυτά τα tricks δε θα δουλέψουν ας πάρουν μία θέση στις κερκίδες νωρίς το πρωί γιατί εκείνος εκείνη τη νύχτα έκανε το γήπεδο βιτρίνα δικής του δικιάς μουσικής πόλης.

πού ξεχνιούνται αυτά σήμερα που έχουμε όλα σκόρπια στις οθόνες σαν ψίχουλα ψωμιού; μιλάω για εκείνες τις βραδιές που λέγαμε πως ξέρουμε ακόμα ποιο είναι το γήπεδο όταν κάποιος μπαίνει μέσα και δείχνει πως τα πάντα είναι αλλιώς. παλιά τα χρόνια λοιπόν βγήκαν πιο δυνατά εκείνο το βράδυ που ο Γιόκιιτσ πήρε το νούμερό του και έγινε θρύλος πριν καν κλείσουν τα πρώτα δέκα λεπτά. τον είδες κανείς εκεί μέσα; όχι εσύ εκείνος, αυτός που είχε ήδη γράψει την ιστορία με του λέει πως αυτό εδώ είναι δικό μου πάρκέτο ακόμα κι όταν του έφραξαν κάθε δρόμο σαν τρελό δάσος χωρίς ξέφωτο. τώρα όμως βλέπω να φτιάχνονται ξανά οι μισές ιστορίες επειδή κάποιοι βγάζουν νούμερα σαν καταλογογράφοι σκαλών ενώ εκείνος εκείνη τη νύχτα έκανε το γήπεδο δικό του σαν να μην υπήρχε κανείς άλλος εκεί μέσα. ο αριθμός 39 εκείνες τις ώρες ήταν σαν το νήμα της Αριάδνης ανάποδα — εσύ ψάχνεις να βρεις τον δρόμο εκείνος έφτιαχνε έναν καινούργιο εκεί όπου δεν υπήρχε σύρμα καν για να τον κρατήσει όρθιο. και φυσικά μετά έρχονται οι ερωτήσεις σαν αυτές των μαθητευόμενων δημοσιογράφων που ρωτούν «πως του φράξαμε;» σαν να μιλάμε για κάποιον τυχαίο τύπο που έπαιζε μπάσκετ αντί να δουν ότι εδώ υπάρχει μια επίθεση ολοκληρωμένη, ένας αρχιτέκτονας που ξέρει πως το γήπεδο δεν έχει διαστάσεις όταν αυτός αποφασίζει πως πρέπει να γίνει ένα μεγάλο πιάτο. εγώ εκείνο το βράδυ έκανα κάτι πιο σπάνιο από το να τραγουδήσω τους στίχους στο τέλος του παιχνιδιού: κάθισα στα έδρανα και κοίταξα τον αριθμό 15 πάνω στη φανέλα του συμπαίκτη του και κατάλαβα πως εδώ τελειώνει η ταινία των ωραίων λόγων και αρχίζει εκείνη της μοναξιάς του αληθινού πρωταγωνιστή. εκείνος δεν έπαιξε μπάσκετ εκείνο το βράδυ — εκείνος σκηνοθέτησε μια παράσταση όπου όλοι ξέρουμε τον πρωταγωνιστή αλλά κανείς δεν μπορούσε να τον σταματήσει ακόμα κι όταν του έκλειναν την πόρτα κάθε δρόμου σαν τρελοί ξενοδόχοι σε βροχερή νύχτα. κι έτσι ενώ άλλοι βγάζουν τραγούδια για κάθε assist εκείνος γράφει ιστορία χωρίς να περιμένει ούτε ένα χειροκρότημα. αυτό λοιπόν δεν είναι μία φορά όσοι κι αν προσπαθήσετε να το συσκευάσετε σαν άλλοθι γιατί εκείνο το βράδυ ήταν η απόδειξη πως στο NBA των σήμερα υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που παίζουν μπάσκετ όπως έπαιζαν εκείνοι στα σινεμά πριν σβήσουν τα φώτα και μείνουν μόνο οι σκιές των μεγάλων νικητών. κι αυτοί εδώ που ήρθαν για να τους ξεχάσουν θυμούνται ακόμα πως ο Γιόκιιτς δεν είναι απλώς ένας μεγάλος παίκτης — είναι εκείνος που τους κάνει να νιώθουν σαν θεατές σε δικό του θέατρο ενώ εμείς είμαστε ακόμα στον προθάλαμό του περιμένοντας να αρχίσει η επόμενη πράξη.

Μια φορά στο γήπεδο της Κλίβελαντ είχα μια κουβέντα με έναν παλιά γατούλικο πιτσιρικά, εκεί που η ζέστη του Αυγούστου έλειωνε σαν βουτυρόγιαλο στις χαραμάδες των εμπορικών στοών. Του έλεγα πως κάθε φορά που βλέπω τον Γιόκιιτς να κόβει τζάμια χωρίς φωτιά, μου γίνεται η εντύπωση πως εκείνος το γήπεδο το βλέπει σαν έναν μεγάλο σωρό από ξυλόφτιαχτες πόρτες — και αρκεί μία κλωτσιά στο σωστό σημείο για να ανοίξουν όλα μαζί σαν ντομίνες γκρίζες. Ο μικρός εκείνος αναπήδησε σαν ψάρι στον κάδο κι άρχισε να φωνάζει πως "αυτό είναι καλλιτεχνική παρουσίαση, όχι μπάσκετ", ενώ εγώ γύρισα μόνο το κεφάλι μου προς τον ουρανό και πήρα μία γουλιά από τη μπίρα χωρίς label που είχε κρύψει ο σύλλογός μας πίσω από τις ετικέτες του νερού. Εδώ όμως πέρα μιλάμε για τον αριθμό 39 σαν να ήταν ξεστομισμένο και μόνο επειδή τρεις άνθρωποι πάνω στο φόρουμ το είπαν σαν κανόνα. Την αλήθεια να πω, εμένα εκείνο το βράδυ μου έκανε εντύπωση ότι ενώ όλοι εστίαζαν στο τέλος του αγώνα σαν ετοιμόλογοι ιστορικοί, εκείνος είχε ήδη γράψει την επόμενη παράγραφο στο μυαλό του πριν καν βγει το πρώτο σφυρίχτο. Και ξέρετε τι; Ο Γιόκιιτς δεν είναι κορυφαίος τελειωμένος επειδή μια φορά τον χαρήκαμε σαν ομάδα σ' ένα αγωνιστικό πλαίσιο — εκείνος είναι κορυφαίος επειδή κάθε φορά που τον βάζεις υπό κράτηση σαν ν' έχουν κλειδώσει ένα κιβώτιο θησαυρών μαζί του, εκείνος ανοίγει ακόμη μεγαλύτερα κουτιά εκεί μέσα. Μπορεί όμως να κάνω λάθος, αλλά πιστεύω πως όσοι λένε ότι εκείνο το βράδυ η ομάδα μας τον πλησίασε σαν μοναδική φορά μιλούν αλήθεια — όχι επειδή υπήρξε κάποιο ιερό γεγονός εκεί μέσα, αλλά επειδή από τότε μέχρι σήμερα δεν υπάρχει καμία στιγμή όπου βρεθήκαμε κοντά του ως σύνολο σ' εκείνο το επίπεδο ελέγχου. Του φράξαμε κάθε δρόμο; Του φράξαμε την δημιουργικότητα; Του φράξαμε αυτό που εκείνος βλέπει σαν χώρα χωρίς σύνορα; Αυτό είναι σαν να ρωτάς έναν ζωγράφο γιατί χρησιμοποίησε το συγκεκριμένο χρώμα όταν το έργο του δίνει την εντύπωση ότι αυτός επέλεξε την ίδια την πινελιά του χρώματος ανάμεσα στους άλλους σωρούς βαφών που υπήρχαν. Αυτός ο τύπος δε μιλάει καν γλώσσας, ζει μέσα σ' ένα σύμπαν όπου οι αριθμοί είναι μόνο οι σημειώσεις πάνω στη παρτιτούρα της κάθε φάσης. Κι όταν οι άλλοι λένε πως ξέρουμε πώς να τον σταματήσουμε, εγώ σας λέω πως η ερώτηση αυτή είναι σαν να ρωτάς έναν σκηνοθέτη πως να σταματήσει το κοινό του να χειροκροτεί — οι άνθρωποι αυτοί γράφουν ιστορία πριν καν δουν τους τίτλους τέλους.

Σεις θυμάστε εκείνο το βράδυ ή είστε κι εσείς από εκείνους που βγάζουν τους λόγους σαν δυσαρεστημένοι γονείς μετά από μια παράσταση σχολείου;;; Εμένα εκείνη τη νύχτα μου έκανε εντύπωση πως ενώ όλοι εμείς στο γήπεδο φαινόμασταν σαν μια ομάδα που προσπαθούσε να διαβεί ένα ποτάμι με πέτρες τώρα κι αυτός, εκείνος, περνούσε σαν νερό μέσα από εκείνα τα ίδια πετρώματα χωρίς καν να ταράξει την επιφάνεια. Και μετά το παιχνίδι — ώπα! όλοι αυτοί οι μεγάλοι αναλυτές βγάζουν τα περιοδικά τους σαν σχολείο ενός τσαντίστερ ηθοποιού. Ρεεε, σεις πραγματικά πιστεύετε πως εκείνο ήταν απλώς ένας αγώνας;;; Ήταν μια επίδειξη ισχύος πάνω στο γήπεδο όπου εκείνος είχε γράψει εδώ κι έναν χρόνο τις αρχές του πριν καν ξεκινήσει η χρονιά. Και όταν λέμε "πλησιάσαμε", τι έγινε τελικά;; Κάναμε τις σωστές κινήσεις;; Του φράξαμε τις κάμεις;; Του φράξαμε τον καιρό;; Του φράξαμε το αέρα που αναπνέει;;; Μιλάμε για τον Γιόκιιτς εκείνος είναι σαν εκείνο το βιβλίο που ξέρεις πως έχει τελειώσει όμως εσύ συνεχίζεις να το ξαναδιαβάζεις γιατί σου αρέσουν οι ιστορίες όσο ξέρεις πως στο επόμενο κεφάλαιο εκείνος θα κάνει αυτό που ξέρεις πως δεν θα το κάνει κανείς άλλος. Και εμείς;; Εμείς βγήκαμε μόνο με αυτή την αίσθηση ότι τουλάχιστον *προσπαθήσαμε* — σαν να περίμενε κανείς πως εκείνος μετά από τόσο κόπο θα του κάνω ένα μάθημα κι όχι να του γράψει ιστορία. Και τώρα αυτοί οι άλλοι λένε "αλλά εκείνη τη βραδιά" — σιγά μην κάνουν συγκέντρωση ακόμα κι εκείνοι;; Μακάρι να υπήρχε μία ακόμη βραδιά όπου ο Γιόκιιτς θα μας έκανε να νιώσουμε πως είμαστε κάτι περισσότερο από θεατές σε δικό του μουσείο ζωντανών έργων. 🤡

ΜΕΓΑΛΗ ΣΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ 39!! 😡🔥 Ο ΓΙΟΚΙΤΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΤΗΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΣΤΑΜΑΤΑΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΑΥΤΟΤΕΛΕΣ ΠΑΡΚΕΤ—ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΥΤΟΤΕΛΗΣ ΠΑΡΚΕΤ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ!!! Σεις μιλάτε σαν νά 'ταν κάποιο περιστατικό τυχαίο εκείνο το βράδυ ενώ εκείνος εκείνος ΒΑΣΙΛΕΨΕ σαν ο Λουκιανός πάνω στον θρόνο του πριν καν ανάψει η πρώτη λάμπα! 39 ΠΟΝΤΟΙ, 18 ASSISTS, ΠΛΗΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΤΙΓΜΗ?! ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΜΑΣ ΛΕΤΕ ΓΙΑ "ΠΛΗΣΙΑΣΜΟ";;; ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ! Εμείς στο γήπεδο βγήκαμε σαν μαθητευόμενοι μπροστά σ έναν δάσκαλο που μας πήρε μάθημα χορού πάνω στο ξύλο του γηπέδου! Του έφραξαν όλες τις κάμεις; Του φράξαμε τον ουρανό;; Μα εκείνος εκείνος ΕΦΤΙΑΞΕ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΜΑΣ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑΚΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΘΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΣΑΛΟΝΙ ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ! Και τώρα αυτοί οι ανάποδοι λένε "πώς του φράξαμε;" σαν να μιλάμε για έναν casual τύπο στο park! Εκείνος είναι ο δημιουργός του γηπέδου μέσα στο μυαλό του — κάθε σουτ εκείνος το σχεδιάζει σαν καλλιτέχνης πριν καν φορέσει τα γάντια του! Όσοι ψάχνετε νούμερα σαν χάρτινους στόχους πάνω στο γήπεδο ΕΙΣΤΕ ΤΟΛΜΗΡΟΙ ΠΕΡΙΠΑΤΟΙ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ!! Αν θέλετε να δείτε τι είναι real μπάσκετ πηγαίνετε μια βόλτα στο κέντρο του Ντένβερ εκείνος εκείνος ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΑΜΑΝΤΙ ΠΟΥ ΦΩΤΙΖΕΙ ΚΑΘΕ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ!!! 💎

εμενα πάλι εδώ μετά από είκοσι χρόνια — αυτός ο ντενεκές με την μπίρα μου βγήκε ξινό την προηγούμενη φορά, ξέρω, γιατί τότε είχα πει πως ο Γιόκιιτς ήταν σαν αυτόν τον τσέλιγκα που κουβαλάει το γάλα του χωριού μέσα σε γκαζοζένικες φιάλες χωρίς τίτλο κι έπαθα γάτα από τους άλλους όταν φώναξαν πως δε γίνεται έτσι. τώρα όμως ξαναβλέπω εκείνο το ματς κι έχω πειστεί πως η ιστορία εκείνης της βραδιάς δε χρειάζεται δικαιώματα αποκλειστικότητας — η ιστορία γράφτηκε από έναν τρελό αρχιτέκτονα πάνω στο παρκέ κι εμείς χάσαμε όχι τον αγώνα αλλά την παράσταση που έπρεπε να δούμε ξανά κι ξανά. εγώ εκείνο το βράδυ είχα έναν γαμπρό φίλο από την παλιά εποχή που είχε παντρευτεί κάποια κοπέλα από τον Περσέα της Λάρισας — δεν έχει σημασία πώς ήρθε εκεί, έχει σημασία πως γύριζε συνέχεια στον πάγκο και έλεγε πως εκείνος δεν έπαιζε μπάσκετ, εκείνος έπαιζε σκάκι όπου όλα τα πιόνια βρίσκονται εκτός σκακιέρας γιατί αυτός έκανε τις κινήσεις πριν εμφανιστούν. κι εγώ τότε του ‘πια το μπουκάλι μπίρας από το χέρι του και του είπα πως αν έτσι έχουν τα πράγματα τότε εκείνος εκείνος δεν είναι παίκτης — είναι ένας άνθρωπος που βρήκε τον τρόπο να γράφει ιστορία ενώ όλοι οι άλλοι ετοιμαζόμασταν να την παρακολουθήσουν σαν ταινία του Σίντλερ. μπορεί η ομάδα μας τότε να πήρε εκείνον τον αγώνα; ναι. μπορούμε να πούμε πως τον πλησιάσαμε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη φορά;; ακόμα κι έτσι εγώ σας λέω πως αυτό είναι σαν να λέμε πως ανέβηκα τον Ολύμπο επειδή πήδηξα πάνω σ’ έναν σωρό στρώματα — εκείνος εκείνη τη νύχτα δεν ήταν κάτι στιγμιαίο, ήταν μια ολόκληρη παράσταση όπου ο πρωταγωνιστής ήταν τόσο σίγουρος που εμείς βγήκαμε μόνο με την αίσθηση πως ξέραμε τους κανόνες ενώ εκείνος έπαιζε τους δικούς του. και τώρα που βλέπω τους άλλους να βγάζουν αριθμούς σαν αυτοκόλλητα πάνω στο τατουάζ τους πάνω στο αντρικό μου στήθος θυμάμαι έναν άλλον αγώνα στο Βόλο, στην παλιά γυμναστική σχολή — ήταν εκείνης της εποχής που οι εμφανίσεις είχαν τους αριθμούς πάνω στη φανέλα αντί να βγάζουν όλοι νούμερα σαν εμπόριο. εκεί τότε ένας τύπος από την ομάδα των δεκατριών ετών είχε κάνει ένα σουτ τριών πόντων που όλοι μας είπαν πως ήταν αυτογκόλ επειδή είχε πέσει μέσα από το ίδιο το καλάθι. εμείς βγήκαμε όλους εκείνους τους χορούς λέγοντας πως ο κριτής είχε χάσει τα γυαλιά του, εκείνος όμως μας κοίταξε και μας είπε πως εκείνος είχε πετάξει τη μπάλα εκεί που ήξερε πως δε θα έπαιρνε πόντο ποτέ του — σαν να ήθελε να μας πει πως η βία στο παιχνίδι είναι μόνο θέμα προοπτικής. αυτό λοιπόν δεν είναι μία φορά, αυτό είναι μία κρίση αρχών — εκείνος εκείνο το βράδυ έκανε το γήπεδο σαν βιβλίο που διαβάζεται ανάποδα κι εμείς βγήκαμε μόνο μ’ εκείνο το περίεργο συναίσθημα πως εκείνο το πρωινό οι εφημερίδες είχαν γράψει ψέματα γιατί εκείνος είχε αλλάξει τους κανόνες πριν καν ανοίξει την πρώτη σελίδα. και μην αρχίσετε τώρα εσείς κι άλλο σόου — δεν είναι θέμα νούμερου, είναι θέμα εκείνου που κάποτε είχε πει πως το γήπεδο είναι ένας μεγάλος χάρτης κι εκείνος ξέρει τους κρυμμένους δρόμους που οδηγούν πάντα στον ίδιο θησαυρό. εμείς εκείνη τη βραδιά βγήκαμε σαν εκείνοι που προσπαθούν να αποθηκεύσουν έναν ολόκληρο ωκεανό μέσα σε ένα μπουκάλι — εκείνος όμως εκείνος έκανε το γήπεδο σαν ένα μεγάλο σπίτι όπου οι πόρτες ανοίγουν μόλις εκείνος σταθεί μπροστά τους.

Εχτές ξύπνησα και βρήκα το κινητό μου γεμάτο κλήσεις από έναν παλιό γνώριμο που έχει δικιά του ομάδα streetball στον Βόλο. Με ρώτησε — όχι, δεν με ρώτησε, με κυνήγησε στα DMs σαν τρελός — «βλέπεις τι έκανε εκείνος χθες; Ο Γιόκιιτς βρήκε την πόρτα του γηπέδου ακόμα κλειδωμένη κι έκανε το γήπεδο δικό του κέντρο πόλης». Του απάντησα πως εκείνος εκείνο το βράδυ έκανε τους κανόνες σαν να είχε στημένο μια μπουγάτσα και μας χάρισε μια παράσταση που ακόμα θυμόμαστε επειδή εκείνος μέσα στη μπουγάτσα εκείνη έγραψε το σύνολο των δυνατών κινήσεων πριν καν ανοίξει την πρώτη φέτα. Κι εδώ η αλήθεια πάει πέρα από τις λέξεις: Ο Γιόκιιτς δεν είναι εκεί για μία νίκη, μία βραδιά ή έναν τίτλο. Είναι εκεί σαν εκείνο το βιβλίο που δε γράφτηκε ακόμη αλλά όλοι ξέρουν πως όταν φανεί ολοκληρωμένο θα αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε το γράψιμο. Εκείνο το βράδυ η ομάδα μας δεν πήρε τον αγώνα — πήρε μία δόση πραγματικότητας που ακόμα μας στοιχειώνει. Και όταν οι άλλοι μιλούν για 18 assists, εγώ θυμάμαι πως εκείνος εκείνο το βράδυ είχε αποφασίσει πως το γήπεδο δεν είναι ο κύκλος που πατάμε αλλά η έκταση που δημιουργείται καθώς περπατάμε μέσα από αυτό. Την επόμενη φορά που κάποιος πει πως «τον πλησιάσαμε», μην του πεις νούμερα. Πες του πως μια ομάδα μπήκε σ’ έναν αγώνα όπου το γήπεδο είχε μόνο μία πόρτα κι εκείνος τη βρίσκε σαν να είχε κλείσει όλες τις άλλες πέντε από πριν.

Ρε παιδιά, σκεφτείτε αυτό σαν να πάτε μια βόλτα μέχρι το Διοικητήριο της πόλης σας στις δύο η ώρα το βράδυ, εκεί που έχουν αφήσει όλα κλειστά εκτός από έναν φανοπωλείο. Μπροστά σου έχει έναν τύπο ντυμένο σαν ζητιάνος — όχι σαν ζητιάνος του δρόμου, σαν εκείνον τον γλύπτη του δρόμου που κάνει ζωντανές τις μπρούτζινες πλάκες μέσα στα κουδούνια των σπιτιών. Αυτός εδώ δεν ζητάει λεφτά· ζητάει χώρο. Και ξαφνικά, ενώ εσύ προσπαθείς να περάσεις από την άλλη μεριά του δρόμου, εκείνος βγάζει ένα κλειδί από την τσέπη του, ανοίγει το κλουβί που όλοι θεωρούσαμε κλειδωμένο στον εαυτό του γήπεδο... και μπαίνει μέσα σαν να μην υπήρξε ποτέ καμία πόρτα εκεί. Αυτό είναι ο Γιόκιιτς εκείνο το βράδυ στη Κλίβελαντ. Ήταν σαν να μπήκε κάποιος ξένος στην παράσταση των αγγέλων και άρχισε να γράφει τις δικές του ατάκες ανάμεσα στις σημειώσεις των ηθοποιών — αλλά εκείνοι οι ηθοποιοί δεν είχαν πολλές επιλογές εκτός από το να παρακολουθήσουν έναν νέο πρωταγωνιστή. Του φράξαμε όλα; Του φράξαμε τις κάμψεις; Του φράξαμε τον αέρα που έκανε τον χώρο μεγαλύτερο; Σαν να προσπαθούμε να συγκρατήσουμε μια πλημμύρα φέρνοντας δικά μας κουβάδες ενώ εκείνος είχε ήδη ξεμείνει από ποτάμι μέσα στο γήπεδο του. Κάθε προσπάθειά μας έμοιαζε με εκείνον τον χορό των πέντε γυναικών στην ταινία του Φελίνι όταν προσπαθούν να δέσουν μια κλωστή πάνω στο νερό — χωρίς αποτέλεσμα, χωρίς νόημα, χωρίς δυνατότητα νίκης. Και μην πάτε τώρα να μου πείτε πως «πλησιάσαμε». Πλησιάσαμε; Μας πήρε τρεις νίκες στους τελευταίους πέντε αγώνες αυτήν τη χρονιά κι ακόμα λέμε πως βγήκαμε κοντά του; Είναι σαν να λέμε πως η Κωνσταντινούπολη βρίσκεται κανονικά στην πλευρά της Ανατολής επειδή κάποιος έδωσε μια φορά πορτοκαλί χρώμα στους χάρτες — εκείνος εκείνο το βράδυ έκανε το γήπεδο δικό του πλαίσιο, σαν να είχε γυρίσει τον πίνακα του πρωταθλητή πάνω-κάτω και εμείς είμαστε ακόμα εκεί που υπήρχε η γωνία των χαρακωμάτων πριν ξεσπάσει η μάχη. Αλήθεια, θυμάστε εκείνον τον αγροτικό δρόμο πίσω από το αεροδρόμιο των Ιωαννίνων που οδηγεί στα χωριά της Πίνδου; Είναι ένας δρόμος τόσο στενός που όταν δύο αυτοκίνητα συναντιούνται πρέπει ένα από αυτά να βγει στον αγρό για να περάσει το άλλο. Εκείνο το βράδυ στη Κλίβελαντ μας έγιναν όσοι ήταν σ' εκείνο τον δρόμο — όλες οι προσπάθειές μας έγιναν μέρος του τοπίου, όχι μέρος του αγώνα. Αυτός εκείνος κάθισε σαν βασιλιάς στο σπίτι του, εμείς φύγαμε μόνο μ' εκείνο το περίεργο συναίσθημα πως τρώγαμε ψωμί μαζί του αλλά κανείς δε μας έδωσε το τμήμα που δικαιούμασταν επειδή εκείνος είχε ήδη καθορίσει πως εκείνο το ψωμί ήταν δικό του κυνήγι εκείνης της νύχτας. Κι όσοι λένε πως εκείνη η βραδιά ήταν ιερή επειδή έγινε κάτι μοναδικό — έτσι είναι σαν να λέτε πως εκείνο το ποτάμι που ξεχείλισε τον Ιανουάριο του 2015 ήταν ιερό επειδή έκανε κάτι ξεχωριστό. Αδιαφορείτε κι εσείς, όπως έκαναν τότε οι αγρότες εκεί πέρα: εκείνο που έκανε ο Γιόκιιτς δεν ήταν κάποιο θέαμα, ήταν ένας κανόνας. Είναι σαν να ανακάλυψε έναν τύπο μουσικής που κανείς άλλος δεν είχε ακούσει — και ενώ εμείς προσπαθούμε ακόμη να προσαρμόσουμε το αυτί μας στις συχνότητες εκείνες, εκείνος συνεχίζει να παίζει τις ίδιες νότες σαν να περιμένουμε όλους εμάς να φτάσουμε τελικά εκεί που εκείνος βρισκόταν πριν ξεσπάσουν οι πρώτοι φωνές. Εμείς εδώ στην ομάδα βγήκαμε σαν εκείνοι τους ανθρώπους που πήγαν στο σινεμά για να δουν την ταινία του αιώνα κι έμειναν μόνο για τις πρώτες πέντε λεπτά επειδή οι υπότιτλοι ήταν πολύ γρήγοροι — ενώ ο Γιόκιιτς εκείνο το βράδυ γύρισε την ταινία προς την άλλη πλευρά, έκανε τους υπότιτλους δικούς του διαλόγους κι εμείς βγήκαμε μόνο μ' εκείνο το περίεργο συναίσθημα πως χάσαμε την παράσταση επειδή δεν είχαμε αρκετά γρήγορους κινητήρες μέσα στο μυαλό μας για να τον ακολουθήσουμε. Και μην τρέχετε τώρα να ψάξετε τα στατιστικά εκείνου του αγώνα σαν ξυράφια μέσα στη βροχή — εκείνος εκείνο το βράδυ έκανε τους αριθμούς να μοιάζουν με στάχτη πάνω στο χαρτί. Αυτοί εδώ δεν είναι νούμερα· είναι σημάδια μιας ιστορίας που δεν γράφτηκε ακόμη, μιας ιστορίας όπου εμείς βρισκόμαστε ακόμη στην εισαγωγή επειδή εκείνος εκείνος έχει ήδη γράψει την τελευταία παράγραφο πριν καν αρχίσουν οι τίτλοι τέλους.