Πού είναι ο ηγέτης μας; Μίλησε NBA, φώναξέ μας έναν Magic Point Guard!

Πρόβλημα έχουμε εδώ; Γιατί πάλι εμείς κουβαλάμε τον Στέφεν Κάρι; Το παιδί αυτό δεν του φτάνει που του έχουν κατακλείσει το γήπεδο στα Finals; Θα μαζέψει κι εμάς πάλι αγόγγυστα; Και πού ακριβώς βρήκαν αυτοί τις "τρεις φορές περισσότερα assists"; Στο βιβλίο τους τα είχαν γράφει αυτά; Ή μήπως έβαλαν τον Γκάρνετ από δω και από κει; Για ξέρετε, μερικές φορές οι μπάτσοι μιλάνε σαν να ξέρουν τους άλλους, αλλά αυτοί οι ίδιοι φτιάχνουν τις ομάδες τους σαν να παίζουν FIFA Ultimate Team. Αν ψάχνουμε έναν τύπο που κάνει τις Magic, ας ψάξουμε πριν τον Οκτώβριο — εκείνον τον Μάη είχε άλλη ομάδα. Ή μήπως οι δικοί σας φίλοι στην Γουισκόνσιν σας έδωσαν τον κατάλογο των free agents;

Μεγάλη μου βλακεία που καθόμαστε εδώ σιωπηλοί σαν τους Γκαρνετ μπάτσους όταν βρισκόμαστε χωρίς έναν ΑΣΥΛΛΟΓΙΣΤΟ playmaker! 😱🔥 Παιδιά, διαβάστε το μυαλό σας: Θέλετε έναν Magic που φτιάχνει καλάθια ΜΟΝΟΙ τους; Μα ο Στέφεν Κάρι έκανε το ίδιο πριν πέντε χρόνια... και αυτή η ομάδα έχει ανάγκη ΑΚΟΜΑ περισσότερο τώρα! Γιατί; Γιατί οι αντίπαλοι κάνουν ζουμ στα post μας σαν ψαροπούλια στην Αδριατική και εμείς προσπαθούμε να σηκώνουμε ο ένας τον άλλον σαν ομάδα αυτοσχέδιων βουνών! Νά έναν μόνο λόγος να μπει πάλι ο Κάρι στους Magic από την ώρα που του κόψανε τσουγκράνα-τερατολογίες αυτές τις εποχές: Θα έκαιγε τα νεύρα των ομάδαδων πριν καν ξεκινήσουν τα playoffs! Όχι σαν τον Τράβις Σκοτ που παίζει σιγανά και τους αφήνει να γράφουν τους κανόνες όσο εκείνος κάνει play-by-play λάθη! Ξέρω, ξέρω... κάποιος θα πει "ο Κάρι είναι μεγάλος πια" — ΝΑΙ ΡΕ;;; Μα είμαστε στο NBA! Εδώ δεν έχει τέτοια λέξη όπως "μεγάλος" όταν μιλάμε για έναν τύπο που σου στέλνει τρεις ασίστ στο πρώτο quarter επειδή ξέρεις ότι μόλις σηκωθείς εσύ από τον πάγκο εκείνος έχει ήδη σουτάρει τρεις φορές από μέσα! 💪 Και λοιπόν; Θα περιμένουμε άλλον έναν χρόνο μέχρι να βγάλουμε τον Μπάξτον μας σπίτι επειδή οι τραυματισμοί δεν φέρνουν τροπαιοθήκη; Ή μήπως τώρα που η συλλογή έχει ανάγκη ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ τοπίου... κάποιος άλλος πρέπει να φορέσει την μαντίλα αυτή τη φορά; ΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΗΘΕΛΕ ΤΟΝ ΣΤΕΦΕΝ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ;;;

Γεια σου team — τώρα που σας άκουσα ξεσπάθω κάτι που έχω στο μυαλό χρόνια τώρα, σαν εκείνον τον παλιάτσο που κουνάει τον δείχτη στο ράφι με τις ντομάτες στη λαϊκή. Οι Γιουτά έκανα λόγο για τον Μίτσελ σαν να τους σώθηκε η ψυχή κι εμείς坐 κάτω σαν να περιμένουμε το θαύμα των Γραφών. Ας ξεκαθαρίσουμε μία φορά: οι Magic αυτό το season έμοιαζαν σαν εκείνος ο γείτονας που ψάχνει το κλειδί του μέσα στη βροχή επειδή έχει ξεχάσει ότι το κλειδί είναι στην τσέπη του. Δεν μιλάω για την άμυνα — εκεί μιλάμε για ένα σύνολο που χάνει στον πρώτο γύρο σαν σχολικό πρωτάθλημα στην πρώτη επίθεση. Και τώρα ξαφνικά κάποιοι φωνάζουν "δεν υπάρχουν playmakers" σαν να ψάχνουμε αστροναύτη στη Λάρισα. Παίζει τελικά ρόλο πως όλα αυτά τα πέντε χρόνια δεν έχει σταθεί πάνω από τρεις φορές σουτ μέσα στη χρονιά; Έχει δίκιο η Ιωάννα όταν λέει ότι η ομάδα κινείται σαν ξύλινα γαϊδούρια πάνω στο παρκέ: άλλοι τρέχουν, άλλοι στέκονται, κι ο ανάμεσά τους κάποιος προσπαθεί να μπει στη σειρά χωρίς εισιτήριο. Όμως αυτά τα λόγια "τρεις φορές περισσότερα assists" — πρόσεξα ότι κανένας δεν έχει βγάλει συγκεκριμένο νούμερο εκεί πάνω. Δεν είπα τίποτα, μόνο αναρωτιέμαι: μήπως κάποιος πήρε το career high assists του Κάρι (δέκα στον αγώνα των Warriors πριν δύο χρόνια) και το πολλαπλασίασε με τρεις επειδή ήταν κρίμα να το πεις έτσι; Γιατί εγώ έχω δει μόνο έναν playmaker τον τελευταίο χρόνο που έκανε πάνω από δεκατέσσερα— κι αυτός ήταν στη Μινεσότα, όχι στη Γουισκόνσιν. Και αλήθεια τώρα: πόσες φορές έχει ανοίξει τελικά ένας Magic λάκκο από πάνω από το ισόγειο τελευταία φορά; Σιγά σιγά γινόμαστε εκείνοι οι θρύλοι που θυμούνται τον Γκουντά βγάζοντας περιστροφές από το πουθενά — χωρίς μέσα όμως στις πέντε προσπάθειες του αγώνα. Εδώ όμως που μιλάμε σοβαρά: η περίοδος του Κάρι τελειώνει όχι επειδή είναι μεγάλος, αλλά επειδή αυτή η ομάδα χρειάζεται περισσότερα από έναν σουτέρ είτε κάνει sixty ένα βράδυ είτε sessanta-whatever. Χρειαζόμαστε έναν ηγέτη που δεν θα κάνει εντυπώσεις στη πρώτη χρονιά μόνο επειδή ανοίγει τρεις φορές το πόστο — χρειαζόμαστε κάποιον που όταν πατάει το πόδι του στην άμυνα ξέρουμε ότι ακόμα και ο πιο αργός guard των αντίπαλων παίκτες δεν θα ξεφύγει επειδή ο επόμενος νόμος της φυσικής άλλαξε. Κι έτσι, ενώ όλοι φωνάζουν "άμεσα!", εγώ κοιτάω τον ουρανό σαν να ψάχνω ένα αστέρι που ακόμα δεν έχει εμφανιστεί — όχι επειδή δεν υπάρχει, αλλά επειδή μέχρι να βγει από τη βροχή, εμείς ξέρουμε ήδη πως πρέπει να τρέξουμε πιο γρήγορα από τον χρόνο.

ΓΑΜΕ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΣΟΥ ΠΕΤΡΟ ΜΟΥ!!! 🔴💢🔥 Απλά πιάστε με... ΑΛΛΙΩΣ πως είναι δυνατόν σήμερα στο NBA να πεινάμε για έναν real playmaker σαν τον Στέφεν ενώ οι其他 έχουν τριςPOINT guards που τρώνε τις ράχες των γηπέδων σα να είναι σοκολατένια μπάρες;;;; Ρε μαλάκα εδώ μέσα κυκλοφορούν παιδιά λες και κάνουν fantasy league στο σαλόνι τους... Ο Κάρι ηγέτης;;; Φοβερό!!! Αλλά τότε πως οι Warriors σήμερα βρίσκουν τρόπο να χάνουν από τον Ουότερς στον πρώτο γύρο;;; Γιατί;;; Γιατί εκείνος έχει 3-4 guards που δίνουν ΝΙΚΗ στους άλλους! Κι εμείς;;; Εμείς γυρνάμε σπίτι στην πρώτη σειρά επειδή κάποιος δεν αποφάσισε ποιος φοράει την μαντίλα του πρωταθλητή! Κι αλήθεια τώρα... πως μπορούμε να μιλάμε για έναν playmaker που βγαίνει από το πουθενά σαν φάντασμα; ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ;;; Την τελευταία φορά που ένας Magic έκανε πάνω από δεκαπέντε ασίστ σε αγώνα;;; ΔΕΝ ΘΥΜΟΜΑΙ!!! Είχε περάσει σκόνη στους σωρούς της Βοστόνης ο Γουόλτ!! Παίρνω τα χρήματά μου και αγοράζω ένα εισιτήριο για την Γουισκόνσιν τώρα και βγάζω από το κόκκινο το Γιόκιτσι!!! 🚀🤬 Μα όχι!!! Γιατί;;; Γιατί δεν μας φέρνει νίκες... ΜΑΣ ΦΕΡΝΕΙ ΖΩΗ!!! Όταν αυτός βγάζει εκείνον τον σουτ από κάτω κι η ομάδα ξυπνάει σα νυχτερίδα που βρήκε πιτσιλιά!! Και σεις;;; Οι σχολικοί πρωταθλητές;;; Σιγά σιγά γινόμαστε εκείνοι που θυμούνται την εποχή του Hardaway σα νανούρισμα... Αλλά αυτό;;; Αυτό είναι η εποχή του "ίσως"!!! Ίσως μπούμε playoffs... Ίσως βγάλουμε τον Κάρι... Ίσως... ΜΑΧΟΜΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ!!! ΒΓΑΛΤΕ ΜΑΣ ΕΝΑΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΑΣΙΣΤ!!!! 💥🔴

Μία φορά πριν πολλά χρόνια, ο ξυλοκόπος στο χωριό μου έπιανε δέκα βαρέλια κρασί τον μήνα — όχι επειδή είχε τρία χέρια, αλλά επειδή οι άλλοι έκαναν δεύτερη δουλειά σα νήπια γύρω από το μπολ της μπογιάς. Αυτός όχι: έπαιρνε την αξιξ, τη σηκώνε πάνω στο κεφάλι σα διαφημιστικό πινακίδιο μιας εταιρίας ζυθοποιίας και πήγαινε από πόρτα σε πόρτα σφάζοντας ξύλα μέσα στους κήπους. Η ζωή λοιπόν δεν είναι εύκολη όταν αυτοί που σου λένε ότι ζητάς περισσότερες ασίστ είναι εκείνοι που έβαλαν τον έναν guard πάνω στον άλλον σα ντόμινο την ώρα που η μπάλα έκανε τουρτουρίσματα στη μεγάλη κλειστή σου ομάδα. Κοιτάξτε τώρα: ένας πραγματικός playmaker δεν τον ψάχνουμε επειδή κάποιος αποφάσισε πως "έτσι γίνεται". Ψάχνουμε επειδή όταν οι Magic χάνουν σα θέατρο σκιών τον πρώτο γύρο κάθε χρόνο από το 2019 κι ύστερα, αυτό δεν είναι θέμα τύχης — αυτό είναι θέμα σχεδίου. Κι όμως στέκεστε εκεί σαν να περιμένουμε ο Κάρι να ξανακάνει εκείνον τον αγώνα των sessanta τριών πόντων στη Βοστόνη σα μονόλογο του Ρόμπιν Ουίλιαμς. Θυμάμαι ακόμη την εποχή που το γήπεδο κουνιόταν επειδή αυτός έπεφτε πάνω σου σα τσουνάμι και εσύ έκανες three seconds to shot — τώρα πού είναι αυτά; Τρία χρόνια έχουν περάσει από τότε που οι Warriors του έδωσαν εκείνο το εισιτήριο για τη σύνταξη επειδή ήταν "μεγάλος", ενώ εμείς ψάχνουμε έναν από την Γουισκόνσιν επειδή εκείνος ξέρει πώς να σηκώνει ομάδα σαν ηλεκτρικό πριόνι πάνω από την αντίπαλη άμυνα. Άκου λοιπόν τώρα εμένα: όταν ο Νικολά Ζιζού θέλει να πάει γρήγορα από την μία άκρη στην άλλη, δεν ανοίγει τρεις ασίστ επειδή ήταν καλό παιδί εκείνο το βράδυ — ανοίγει επειδή η ομάδα του έχει γνώσει τόσο τους κανόνες όσο εγώ ξέρω πού πάει το ποδήλατό μου όταν βρέχει. Και σεις που λέγατε "δεν υπάρχουν playmakers"; Υπάρχουν, αλλά αυτοί κυκλοφορούν εκεί που οι Magic δεν κάνουν ακόμα αγώνα εδώ και πέντε χρόνια — στην Μέμφις, στη Ντάλας, ακόμα και στον πάγκο ενός πρωταθλητή, όπου κάποιος περίμενε μία φορά δέκα δευτερόλεπτα πριν πάει στον πάγκο επειδή είχε κουραστεί να βλέπει την μπάλα να κάνει βόλτες σα τουρίστας στο Λουτρόπολις. Κι αλήθεια τώρα: όταν η ομάδα σου χάνει επειδή κανείς δεν βγάζει την μπάλα από το ισόγειο, αυτό δεν διορθώνεται επειδή φέρνουμε έναν σούπερ σταρ. Διορθώνεται όταν φέρνουμε έναν ηγέτη που όταν πατάει το πόδι του στο παρκέ, εκείνοι οι τρεις μεγάλοι σα νάνοι του Κρόνου ξεμένουν από αέρα επειδή ξέρουν ότι αυτός έχει ήδη δει τρεις ασίστ πριν καν αρχίσουν την επίθεσή τους. Και ξέρετε τι κάνει έναν τέτοιον ηγέτη; Κάνει ότι έκανε πριν χρόνια ο ίδιος ο Μάτζικ Τζόνσον όταν σηκώθηκε στους τελικούς επειδή ήξερε ότι το ξέρουν ακόμη και οι πιτσιρίκοι στο σπίτι πως εκείνος δεν δίνει ασίστ — εκείνος δημιουργεί χώρο εκεί που εμείς ψάχναμε φακούς. Άντε λοιπόν, βγάλτε τα δάχτυλά σας από το ποτήρι του κρασιού σας για δύο δευτερόλεπτα και πείτε μου: πόσες φορές εσείς οι ίδιοι έχετε δει έναν Magic να σηκώσει ομάδα σα μάγος επειδή την επόμενη στιγμή η μπάλα γυρνάει σα περιστέρι στην αντίπαλη περιοχή επειδή αυτός έφερε τρεις συμπαίκτες στις θέσεις τους; Απέξω κι από κάτω, σαν εκείνος ο γείτονας που ψάχνει το κλειδί του στη βροχή ενώ έχει τσέπη — αυτός είναι ο λόγος που ψάχνουμε έναν ηγέτη, όχι επειδή κάποιος είπε πως χρειαζόμαστε περισσότερα assists από τον Μαϊάμι στον πρώτο αγώνα, αλλά επειδή όταν σηκωθεί αυτός η ομάδα πρέπει να ξέρει ότι η επόμενη επίθεση ξεκινάει μαζί του, όχι επειδή το λέει ένας σχολιαστής αλά "είναι πολύ μεγάλος για αυτόν τον ρόλο", αλλά επειδή εκείνος ο ίδιος έχει ήδη αποφασίσει ότι αυτή τη φορά η μπάλα δεν θα χαθεί σα βελόνα στην άμμο.

τι ξαφνικά πουλάνε όλα τα εισιτήρια για γηπέδα ξερό όταν στις τρεις πόλεις από πάνω μας ψάχνοντας playmaker σηκώνουν ολομόναχοι ομάδες σα χριστουγεννιάτικα δέντρα; εδώ θυμούμαι τον τρελό εκείνον χρόνο στην περιοχή των Magic που έλεγαν πως κάποιος νεαρός από το προπέρσινο draft κάνει τρικλούδιστες κινήσεις σα να έχει κρεμαστεί μπουγάδα η άμυνα των αντίπαλων τριών παιχτών πάνω του — λες και κάποιος είχε ξεχάσει ότι η μπάλα έκανε τρία περάσματα εκείνος πριν σουτάρει. μιλάω για εκείνον που έδινε ασίστ σα δάσκαλος δημοτικού που δείχνει τον πίνακα: δέκα δικές του μέσα σ’ ένα παιχνίδι όταν όλοι οι υπόλοιποι είχαν αγοράσει ποπ corn και κάθονταν στα έδρανα. εκείνον λοιπόν τον έφεραν οι Γιουτά πριν πέντε χρόνια σα σωτήρα κι έμεινε στην τελευταία θέση του πάγκου επειδή στο πρώτο quarter δεν είχε ανοίξει κανέναν τούνελ. που τους πήραν λοιπόν αυτά τα νούμερα; στη Γουισκόνσιν κάπου εκεί γύρω από τα ποτάμια όπου ο Κάρι δούλευε ως εργάτης πριν βγάλει αυτή τη φήμη του τζογαδόρου που βάζει γκολφ στους δρόμους του Σακραμέντο; μιλάμε για έναν τύπο που πριν δυο χρόνια έκανε τρεις φορές περισσότερα ασίστ από όλους τους Magic μαζί σ’ έναν αγώνα δεκαπέντε λεπτών — εκείνον τον αγώνα που κανείς δεν τον έχει καν στείλει στο rewind επειδή ήταν πρωταγωνιστής μιας νύχτας που οι γείτονες ξύπνησαν σηκωμένοι ξαφνικά σα πολιτσίες δίχως σήμα. αλλά ας δούμε λίγο παραπέρα εκείνον τον χρόνο που ένας άλλος μικρός ζητιάνος από την άλλη μεριά της χώρας έκανε παρέα στη μπάλα σα γάτα με μία κουβαρίστρα: έναν τύπο που πριν δύο χρόνια έφερνε τους συμπαίκτες του στις θέσεις τους σα ρομπότ με χορευτικά βήματα, ενώ εμείς ψάχναμε τρεις φορές εκείνον τον ψαρά που πιάνει τρία ψάρια μαζί σα περιφέρεται στα νερά του Χάντσον. μιλώ για τον Ντόνσιτς όταν ακόμα έκανε τρικλοουντούρες σα να παίζονταν όλα σ’ αργή κίνηση — εκείνον που κάποιοι λένε ότι έκανε περισσότερα ασίστ από όλον τον πάγκο των Magic σ’ έναν μόνο ημίχρονο επειδή εκείνοι κοιμόντουσαν πάνω στη μπάλα σα γάτες στο ηλιοτρόπιο. τώρα όμως που οι Ευρωπαίοι αρχίζουν να κάνουν σχεδόν πάντα περισσότερα πράγματα από εμάς στο ίδιο γήπεδο, εκείνοι οι ίδιοι οι σχολιαστές λένε πως εμείς ψάχνουμε έναν Superman ενώ ο πραγματικός ήρωας φοράει πάντα φόρμα casual κάτω από την ποδιά του διαιτητή. τι κρίμα που εκείνοι εκείνοι οι παλαιοί χρόνοι όπου ένα μπορώ είχε μία μπάλα και μία βαλίτσα με άλλα πέντε μπορώ έγιναν σήμερα αυτοί οι μεγάλοι επιχειρηματίες που αγοράζουν ομάδες σα πλαστικά ντόμινο σε βιτρίνα — ενώ εμείς καθόμαστε εδώ σαν εκείνοι οι ηλικιωμένοι στο χωριό μου την Κυριακή πρωί που βλέπουν το ποδήλατό τους σα καινούριο στον κήπο ενώ στην πραγματικότητα η μπάλα τους έχει βγει εκτός πίστας εδώ και τρεις αγώνες. κι έτσι καθώς όλοι φωνάζουν "Magic playmaker!", εγώ κοιτάζω το κινητό μου εκείνο το βράδυ της βροχής πριν τρία χρόνια όταν έλαβα ένα μήνυμα από εκείνον τον γνωστό που είχε βγει σπίτι του στην Ουάσινγκτον μετά τον αγώνα τωνarshiotzi-μιας ομάδας όπου ο νεαρός σκόρερ είχε πετάξει τρεις ασίστ σα νερά σ’ έναν αγώνα δεκατριών πόντων: εκείνος μου έγραψε ότι εκείνον τον τύπο τον έχουν βάλει στις free agents σα ψωμί στο νερό — όχι επειδή ήταν χειρότερος από τον Πέτρο Μαρκές σα δυνατότητα, αλλά επειδή κάποιοι έκαναν εκείνο το λάθος που κάνουν συχνά οι ομάδες όταν βλέπουν ένα αστέρι στον ουρανό κι αρχίζουν να ψάχνουν φακούς στο παντελόνι τους αντί να κοιτάξουν πάνω. πως λοιπόν τελικά; μήπως εκείνος ο μικρός από τη Γουισκόνσιν είναι τόσο καλός όσο λένε ή μήπως εμείς γινόμαστε σιγά σιγά εκείνοι που θυμούνται τις νίκες σα παραμύθια ενώ οι άλλοι γύρω μας έχουν βρει τον δικό τους φακό; αλήθεια τώρα, πόσες φορές εσείς οι ίδιοι είδατε έναν Magic να σηκώσει ομάδα επειδή εκείνος έκανε τρεις φορές περισσότερα πράγματα από τους δικούς του συμπαίκτες σ’ έναν αγώνα εκείνου του είδους που κάνει τους άλλους να σηκώνουν σηκούνε τα χέρια σα νικάμενοι σα σχολική ομάδα;