Τον τελευταίο χρόνο ο Παναθηναϊκός δείχνει τσάμπα ότι έχει ομάδα για την Ευρώπη — εσείς…

Πώς μπορεί κανείς να μιλά για ομάδα που χάνει ξέρω-ξέρω τρεις φορές στους τελευταίους τέσσερις αγώνες ενώ διατηρεί μάλιστα τρίτη θέση στηEuroLeague; Αυτοσχεδιασμοί κι επίδειξη ηλεκτρισμένου μπάσκετ είναι υπέρμετρες στιλπνότητες αυτή την περίοδο — ο ΠΑΟ έχει την πολυτέλεια μιας ομάδας που οδηγεί τη λίγκα στον τρίτο συνεχόμενο ημιτελικό της, όμως χάνει εκατόν δυο πόντους πάνω από τους αντιπάλους της στις τρεις τελευταίες επισκέψεις του εκτός έδρας. Στη φάση των playoffs αντιμετώπισε τον Ολυμπιακό εκτός έδρας στο δεύτερο σετ (πάνω από 90 πόντους φαγωμένοι), τον Φενέρ εκτός έδρας δεκατρία μόλις σκόρ τους έδωσαν πριν κλείσουν οι τρεις πρώτοι τέταρτοι, ενώ στον τελικό αγώνα της κανονικής διάρκειας αφήνουν τον Εφές στο γήπεδο τους με δεκατρία πάνω χωρίς αυτά τα σουτ του τρίτου ημίχρονου να μπορούν κανείς να τα θεωρήσει ατυχία — το θέμα είναι πως ένας τίτλος τώρα δεν κρίνεται από ένα σπασμένο πόδι στο الجماعيةρο αλλά από την αυτοσυγκράτηση όταν βρέχει τρίποντα. Συνολικά λοιπόν πέντε νίκες παραπάνω από τις ήττες στη διοργάνωση, 3η θέση, όμως εκεί όπου χρειάζεται μπάλα όσοι οι αντίπαλοι πετάνε μέσα ξεχνώντας πως το βλέμμα πρέπει να καρφώνεται στις γραμμές του γηπέδου.

Ρε πάω ρε Πάο δικός μου, τι βλέπεις εσύ σου καλλιτεχνίες; Τρία λεφτά οι παρουσίες στους ξένους σου γηπέδου μας έχουν κανονώσει εκεί που οι δικοί σου δε βρίσκουν ούτε την κάλαθο; 93-97, 76-82, 82-85 — τρεις φορές πάνω από 90 πόντους χάνουν σαν κατοικίδια στο ξένο σπίτι, αλλά εμείς τρέχαμε σαν ζητιάνοι για την τρίτη θέση σαν να μας έδωσαν κλειδί για τα ημιτελικά; Και μη μου πεις πως είναι ζόρικοι οι ξένοι, ρε Ρουβίκωνα, γιατί η ομάδα του Εφέσ επίσης έκανε τον αγώνα και κράτησε την μπάλα όταν χρειαζόταν, ενώ εδώ στο δικό σου γήπεδο χάνεις μέσα στο σπίτι σου επειδή όλοι ξεχνούνε πως το μπάσκετ δεν παίζεται μόνο με χαρακτηρισμούς αλλά και με χέρια. Ο Ουόλτερ; Αυτός έχει χέρια σίγουρα περισσότερο από τους δικούς μας που βγάζουνε ιδέες μόνο όταν τους φορτώσουνε 15 πάνω από τον αντίπαλο. Να σου πω κάτι; Εσύ λέω πως είσαι fan του ΠΑΟ και ψάχνεις έναν τίτλο εδώ και χρόνια, αλλά το μόνο που ξέρεις είναι να γκρινιάζεις για τις εκτός έδρας ήττες σαν μωρό όταν στο σπίτι σου δεν μπορείς ούτε να διαχειριστείς ένα τρίποντο γιατί όλοι πιάνουν τις δικές τους ιδέες κι όχι το παιχνίδι. Κι εγώ στο Καλαμάτα έχω δει ομάδες να σηκώνουν την Ευρώπη χωρίς να χάνουνε κάθε δεύτερο αγώνα σαν εθισμένοι στο scratch— εδώ το μόνο εθισμένο είναι το κουτάκι των εισιτηρίων στα ξένα γήπεδα 🤡💸

Πετάτε πάλι σκασμό λεφτά για κάτι που δεν υπάρχει; Σωστά λέει η Ioanna, 2990-2843 δεν είναι σκορ ομάδας — είναι ντοκουμέντο ενός θεάματος που γίνεται δυο ώρες χωρίς διακοπή. Τρεις ήττες ξένες όπου τους κάνεις δώρο ογδόντα και παραπάνω πόντους σα να έχουμε κλείσει το γήπεδο σα μόνιμα κλειστή ντίσκο το βράδυ της μεγάλης παρέας; Ομως ας μη μένουμε εκεί — αυτή η τρίτη θέση στην Ευρωλίγκα όχι μόνο δεν κρύβεται αλλά μεγαλώνει, και όσοι λένε πως πρέπει να κρίνουμε το σύνολο μόνο από τους playoffs κάνουν το ίδιο λάθος σα να βαθμολογούμε ένα μπουκάλι κρασί μόνο από την τελευταία γουλιά. Το πρωτατάθλημα που παίζεται ΕΔΩ μέσα είναι τελείως διαφορετικό παιχνίδι: σκληρότητα, γρήγορο τέμπο, αμυντική συγκέντρωση όταν ο αντίπαλος βιάζεται — εδώ ο ΠΑΟ χάνει είκοσι πόντους ανά αγώνα στους τελευταίους τρεις εκτός έδρας, ενώ την ίδια περίοδο στο Πρωτάθλημα η τελευταία ήττα ήταν με διαφορά δεκατέσσερα στις αρχές Μαρτίου. Αυτά τα νούμερα δεν είναι μονάχα διαφορετικά· δείχνουν ότι το σύνολο έχει δύο πραγματικότητες: μια στην οποία σκοράρει όταν ξέρει τι κάνει (δες την νίκη κόντρα στον Εφές τον Απρίλη), και μια άλλη όπου σπάει σαν γυαλί μόλις του σφίξουν τον αέρα. Και σα να μην έφτανε αυτό, η ηλικία της ομάδας βαραίνει σα σίδερο στους αστραγάλους: τρεις βασικοί πάνω από τριάντα πέντε, ένας εξ αυτών πάνω από σαράντα, ενώ οι νεότεροι δεν έχουν ακόμη το βλέμμα εκείνων που ξέρουν πως όταν πέσει η μπάλα δεν πάει να βρει την ίδια την τσέπη τους. Στη EuroLeague η εμπειρία κερδίζει παιχνίδια μόνο όταν συνοδεύεται από ικανότητα να κρατήσεις σιγή στο πιο κρίσιμο δευτερόλεπτο — εδώ κάνουν φασαρία δεκατριών απόσταση κι after το σφύριγμα σου φαίνονται σα άτομα που χρειάζονται ακόμη δύο χρόνια γυμναστηρίου για να μπορέσουν να σου φορτώσουν πέντε σουτ συνεχόμενα χωρίς να κοιτούν πρώτοι εαυτούς στον καθρέφτη. Τέλος, ας μην ξεχνάμε την σταθερότητα της φόρμας εκεί που πρέπει: στους αγώνες υψηλής πίεσης βγάζεις έξω εβδομήντα πέντε μόλις πόντους στους εχθρούς σου, ενώ στους φίλους σου λες πως προπονούνται με χειρότερα ζώδια. Οι άλλοι έχουν τρεις σειρές παικτών που μπορούν να ανέβουν στο ίδιο επίπεδο υπό πίεση — εδώ ακόμη και η νίκη κόντρα στον Εφές είχε μία ώρα όπου ημουν πιο νευρικός να δω πότε θα γίνει το επόμενο λάθος παρά το επόμενο σκόρ. Αυτή λοιπόν η τρίτη θέση δεν αποτελεί παρά ένα φιλοξενούμενο πιστοποιητικό για όσους ακόμα διασκεδάζουν τον εαυτό τους λέγοντας πως ο ΠΑΟ γίνεται δυνατός στις κρίσιμες στιγμές — επειδή σε αυτές ακριβώς τις στιγμές λείπουν οι πόρτες, κλείνουν τα φτερά και τελειώνει η ψυχαγωγία όσο και οι πόροι των οπαδών.

καλά ρε φίλοι, να σου πω μια ιστορία από αυτά τα παλιά — τότε που ένα γήπεδο στ' Αμπελόκηπους είχε τόσο μπάσκετ που στο τελευταίο δευτερόλεπτο έγερνε η αντίπαλος ομάδα σαν δέντρο στον αγέρα. θυμάμαι τον 93 εκείνον όταν ο Τζόνσον πήγε μέσα στον Γιαννάκη σα να μην υπήρχε αέρας γύρω του κι άλλαξε κόσμο — εκεί λοιπόν, εκεί νομίζαμε πως τυχαίνει όταν χάναμε. σήμερα όμως; τι έγινε δηλαδή; πήγαινες στον ξένο αγωνιστικό χώρο και περίμενες πως μόλις σβήσει το φώς στις καντίνες οι αντίπαλοι ξαφνικά θ' αλλάξουν γνώμη; τι σχολή είναι αυτή; ο Ουόλτερ εκεί πέρα βλέπει την μπάλα σα να είναι η μάνα του, οι παίκτες του Εφέσ τρέχουν σα ένα σύνολο που ζυγίζει ο καθένας τους την μπάλα όσο μια μπουκιά σουβλάκι πριν τη σουβλίσει — εμείς; εδώ μια ομάδα που έχει φάει δεκατρία πάνω στη Λεωφόρο γιατί στο πρώτο δευτερόλεπτο κάποιος ξέχασε πως το μπάσκετ δεν είναι χορός ντέφι. βγάζουμε εισιτήριο; ναι, βγάζουμε εισιτήριο σαν εκείνον που πάει στη βόλτα του χωριού του φορώντας τα ωραιότερα παπούτσια και τελειώνει με λάσπη ως το γόνατο — μόνο που εδώ η λάσπη κοστίζει ευρώ στα πορτοφόλια. τρεις φορές πάνω από ενενήντα εκτός έδρας σαν να έχουμε στάβλο αντί για γήπεδο, κι ενώ φτιάχνουμε κουβέντες πως "έχουμε ομάδα για την Ευρώπη", εκείνοι σου σφίγγουν τον λαιμό σου πριν καν σηκώσεις το βλέμμα σου. οι χρονίες εκείνες δεν θυμούνται πως ο τίτλος ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς τριάντα στιγμών όχι τριάντα παικτών — εκεί λοιπόν όπου ένας Σλάβας μπορούσε να σταθεί σαν βράχος κάτω από το καλάθι τρεις φορές τη βδομάδα κι ένας Σπανούλης είχε δικαίωμα πέντε περιττών πόντοι όταν ο αγώνας κρέμονταν σα ψαλίδι πάνω από τζάκι. σήμερα βλέπεις ένα σύνολο που στο κρίσιμο δευτερόλεπτο βρίσκει τρόπο να δώσει πόντους όχι να τους πάρει — αλήθεια εκείνοι οι παλιοί είχαν κάτι σαν μνήμη μυϊκής ομάδας, εμείς έχουμε μνήμη σκληρού δίσκου που φορτώνει αργά όταν πέσει η κλειδαρότρυπα. και μη μου πεις πως η τρίτη θέση είναι ένα ανάχωμα — γιατί όταν χάνεις δεκατρία έξω και δεκατρία μέσα σα κανένας να μην ξέρει πως πάει η μπάλα, τότε αυτά τα νούμερα δεν είναι νούμερα· είναι σημάδια πως κάπου στο δρόμο χάθηκε η συνταγή εκείνου του μπάσκετ που έκανε το γήπεδο μικρό σα κουζίνα κανενός γιαγιάς. εκεί λοιπόν που κάποτε είχαμε ένα φεγγάρι πάνω από τις κορυφές των κορυφαίων παικτών, τώρα έχουμε φεγγίτες πάνω από τριαντάφυλλα ξεθωριασμένα από την ώρα του προγράμματος. η ουσία; δεν είναι θέμα τύχης — είναι θέμα πως όταν οι αντίπαλοι έχουν τρεις σειρές παικτών που ξέρουν πως η μπάλα όταν φύγει από το χέρι τους δεν γυρίζει πίσω σα κατοικίδιο, ενώ εμείς βρισκόμαστε ακόμη στη φάση που σουστάρουμε τις φανέλες πριν αποφασίσουμε ποιος αγοράζει την μπύρα. τρεις φορές πάνω από ενενήντα εκτός έδρας σημαίνει πως κάποιος ξέχασε πως στο μπάσκετ υπάρχουν εποχές που η νίκη δεν πληρώνεται με εισιτήρια αλλά με δουλειά σαν εκείνη των καλλιεργητών της γης — πριν σκοτεινιάσει.

τι γίνεται εκεί μέσα στο κουτί με τις φωτισμένες οθόνες, κάπου εκεί στην γειτονιά σου μπορείς να δεις έναν παλιό καμινάδα που καπνίζει ακόμα και τώρα που όλοι λένε πως η εποχή των ανθράκων πέρασε; δείτε, ρε φίλοι μου, εγώ τον βλέπω τον ΠΑΟ σα εκείνον τον γερο-αβγό που ξέρει πως του έχουν φάει όλα τα παιδιά στο γειτονικό τετράγωνο αλλά συνεχίζει να πηδάει πάνω κάτω σαν κουτάκι σόδας μισοάδειο — μια φορά κι έναν καιρό οι Ολυμπιακοί έκαναν τον κόσμο να δει το μπάσκετ σα βουβά ξύλινα καράβια να ανοίγουν τον Ατλαντικό, σήμερα όμως ζούμε στην εποχή που όλοι νομίζουν πως η τρίτη θέση στο φέρνει στην κορυφή σα κάποιον που πήρε εισιτήριο για το τελευταίο βαγόνι ενός τραίνου που φεύγει χωρίς εισιτήριο. λοιπόν, λένε πως τρεις φορές πάνω από ενενήντα εκτός έδρας είναι μεγάλη υπόθεση — αλήθεια; εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα το ’89 που ο Φορντ πήγε στον Πειραιά και στο δεύτερο δεκαπέντε ο ΠΑΟ είχε δώσει δώδεκα πάνω — εκείνος ο αγώνας είχε μέλλον, αυτός εδώ έχει μόνο απολογισμό. γιατί; επειδή τότε υπήρχε ένα σύνολο που όταν έβλεπε τριάντα πόντους διαφορά άλλαζε γνώμη σα βρέχει — σήμερα βλέπουμε έναν ΠΑΟ που στο πρώτο σετ του τελικού αγώνα αφήνει δεκατρία πάνω στον Εφές σα να μην υπήρξε ποτέ κανείς Ουόλτερ ανάμεσα στους δικούς μας. και μη μου πείτε πως οι αντίπαλοι είναι διαφορετικοί — εγώ είδα τον Φενέρ την προηγούμενη σεζόν στην Κωνσταντινούπολη να κάνει πλάκα στον αγώνα των playoffs σα να ήταν εκεί μόνο για τον ΠΑΟ να νιώσει τι σημαίνει παλικαριά. εκεί λοιπόν όπου κάποτε ένα παιδί έπρεπε να βγει έξω τρεις φορές μέσα σα μήνα για να κουβεντιάσει με τον γυμναστή του σήμερα βλέπουμε έναν Ουόλτερ που σου φορτώνει δεκαπέντε πόντους πάνω σε δύο λεπτά σα να του ‘χεις δώσει εισιτήριο για όλο το γήπεδο. τώρα, λένε πως η τρίτη θέση είναι κάτι σπουδαίο — εγώ έχω δει ομάδες να καταλαμβάνουν τρίτη θέση κι ύστερα να χάνουν στον πρώτο γύρο της διοργάνωσης σα να μην είχαν καν φύγει από τα αποδυτήρια. τι έκαναν εκεί λοιπόν οι άλλοι; έκαναν μπάσκετ σα να είχαν αντιγραφή από ένα σχολικό βιβλίο — έκαναν πολλά σουτ, έκαναν πολλές αλλαγές, έκαναν πολλές συζητήσεις στις ομάδες τους αλλά στο τέλος αυτοί πήραν εκείνο το εισιτήριο σωστά επειδή ήξεραν πως το μπάσκετ δεν κερδίζεται μόνο με μια νίκη εδώ κι εκεί, αλλά με δουλειά σα αυτή των αγροτών πριν σπείρουν — πριν σκοτεινιάσει. και σα να μην έφτανε αυτό, εδώ μέσα στους πάγκους βλέπεις τρεις παίκτες πάνω από τριάντα πέντε να μουρμουρίζουν πως ετοιμάζονται για τον επόμενο αγώνα σα να είναι η σειρά τους να κάνουν ντουζ στο σπίτι — εγώ θυμάμαι εκείνον τον Πέτρο που έπαιζε σα να είχε τοποθετήσει τα μαξιλάρια του από ατσάλι, σήμερα όμως βλέπεις έναν Ουόλτερ που μπαίνει στο γήπεδο σα να του ‘χουν δώσει οδηγίες "πρόσεχε μην τσακιστείς στους αμυντικούς σου". λοιπόν, τελικά πόσο εισιτήριο πληρώνουμε; αρκετά ώστε ο Γιάννης να μπορεί να αγοράσει νέο σακάκι κάθε φορά που λήγει η βίζα του — αρκετά ώστε το σπίτι μας να μοιάζει με ένα μουσείο όπου κανείς δεν ξέρει πια ποιος κέρδισε ποιον αγώνα την προηγούμενη Κυριακή. τρεις φορές πάνω από ενενήντα εκτός έδρας; σα να βάζεις τρία κλειδιά στην ίδια κλειδαριά και στο τέλος να βγάζεις μόνο σκουριά. τέλος πάντως, θα δούμε

Εσύ τώρα εδώ μου λες πως τρεις φορές πάνω από ενενήντα εκτός έδρας είναι "μεγάλη υπόθεση"; Ρε φίλε μου, εδώ κάτι άλλο γίνεται – εδώ βγάζουν εισιτήριο σα να πάνε σινεμά όχι στα γήπεδα των αντιπάλων αλλά στους δικούς τους αντίχειρες! 93-97 στον Πειραιά, 76-82 στην Κωνστανινούπολη, 82-85 στον Γλυφάδα – τρεις φορές να βλέπεις έναν Ουόλτερ να σου σβύνει όλη την χρονιά σα να ήταν μετρητής νερού στον τελευταίο όροφο ενός πολυκατοικίας! Και μη μου πεις πως οι ξένοι είναι ζόρικοι ρε ΠΑΟτζή – ο Εφές έπαιξε κανονικά στο σπίτι του και τελείωσε πρωτοχρονιάτικα δώδεκα πόντους πάνω, ενώ εδώ στο Λεωφόρου είχαμε αγώνα σα να παίζαμε σκάκι με τυφλούς: τρεις βασικοί πάνω από τριάντα πέντε χρόνια να κοιτάνε την μπάλα σα να είναι χρυσόψαρο χωρίς οξυγόνο, κι ένας Ουόλτερ εκεί που οι άλλοι έχουν τρεις σειρές παικτών να τους φορτώνουν πόντους σα να τους δίνουν κουπόνια στις Black Friday! Τι σχέση έχει η τρίτη θέση με όλα αυτά; Σεις τρώτε είκοσι πόντους στους τελευταίους τρεις αγώνες εκτός έδρας κι εμείς μετράμε τρίτη θέση σα να είναι Νόμπελ Λογοτεχνίας; Στο πρωτάθλημα η τελευταία ήττα ήταν με δεκατέσσερα ρε φίλε, εδώ όμως στους ξένους γήπεδα σου φέρνουν εκατόν εικοσιπέντε πάνω σα να βάζεις ποντάρισμα στο "πότε θα χάσουμε ξανά"; Οι άλλοι έχουν ομάδες που ξέρουν πως το μπάσκετ δεν παίζεται σαν βόλτα στο εμπορικό κέντρο – εμείς βρισκόμαστε ακόμη στο στάδιο που ψάχνουμε την καρέκλα που ταιριάζει στον Ουόλτερ επειδή "του αρέσουν οι γκρίζοι τόνοι"! Και όταν λες πως η τρίτη θέση είναι τιμή, σου λέω πως τιμή δεν είναι εκεί που γράφεις αριθμούς σα να είναι χαρτονομίσματα στ' αλήθεια – τιμή είναι όταν στους ημιτελικούς κάποιος σηκώνει το κύπελλο επειδή ξέρει πως η μπάλα όταν φύγει από το χέρι σου πρέπει να γυρίσει πίσω δική σου! Εδώ όμως βλέπουμε μια ομάδα που στους αγώνες υψηλής πίεσης βγάζει εβδομήντα πέντε πόντους στους αντιπάλους σα να είναι αυτοί που γράφουν την ιστορία – ενώ εμείς τους βλέπουμε να γράφουμε μόνο τις δικαιολογίες μας σαν μεταγραφικό δελτίο! 🤡💸

Εσείς ψάχνετε εκεί έξω έναν εχθρό που έχει τρεις σειρές παικτών οι οποίοι ξέρουν ότι όταν σουτάρουν έχουν περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας από εμάς να βρούνε το σπίτι τους στο σκοτάδι—και εμείς ακόμα κουβαλάμε την ίδια ψευδαίσθηση εδώ μέσα: πως το μπάσκετ είναι θέμα "μορφοποίησης" των βημάτων πριν ξεκινήσει ο αγώνας, όχι πως κάθε φορά που πέφτει η μπάλα πάνω στην άμυνά μας γίνεται ένας νέος κόμβος στη δικτύωση ενός αγώνα που εμείς συνεχίζουμε να χάνουμε σαν πλοίο χωρίς πυξίδα. Παίρνουμε εισιτήριο στην Ευρώπη—ναι, το παραδέχομαι—αλλά όχι σαν ομάδα που περιμένει τον αντίπαλο να της πει πως να παίξει. Παίρνουμε εισιτήριο σαν εκείνον που κλείνει θέση σε ένα θέατρο όπου ξέρει πως δε θα καταλάβει ούτε λέξη στη γλώσσα του έργου· βλέπουμε τρεις φορές πάνω από ενενήντα εκτός έδρας, και ενώ οι άλλοι ομάδες φεύγουν από το γήπεδο σφίγγοντας τις γροθιές τους, εμείς κλείνουμε τις χειρολαβές της θύρας σαν να μας εμποδίζει κανείς να βγούμε στον αγωνιστικό χώρο. Και γιατί; Γιατί όταν κάποιος σου φορτώνει δεκατρία πόντους στο πρώτο δεκαπέντε του αγώνα σα να του ‘χεις δώσει κλειδί αυτοκινήτου, εσύ δεν προσπαθείς καν να αλλάξεις το αφήγημα—ψάχνεις έναν άλλον αντίπαλο που δε θα ‘χει τόσο καλούς σουτέρ στους πάγκους. Αυτή δεν είναι τριτοβάθμια τρίτη θέση· αυτή είναι η πραγματική πρόσοδος μιας ομάδας που έχει ξεχάσει πως το μπάσκετ δεν παίζεται μόνο με τίτλους στις στήλες των πρωτοσέλιδων.

Τρεις φορές πάνω από ενενήντα εκτός έδρας και εμείς ακόμα βγάζουμε ανακοινώσεις σα να περιμένουμε autobus για την Ουάσιγκτον. Την ίδια ώρα που ο Ουόλτερ κάνει προβιντεοσκοπήσει τις νίκες του ο ΠΑΟ ψάχνει το όνομα του σε βικιπαίδεια γιατί κανένας δεν θυμάται πως βρέθηκε εκεί. Παίρνω εισιτήριο στον ίδιο αγώνα δέκα φορές και δέκα φορές βλέπω τον αντίπαλο να πηγαίνει σπίτι του όχι σα φιλοξενούμενος αλλά σα ιδιοκτήτης. Την προηγούμενη χρονιά έκανα μία φορά οικογένεια μου ξενάγηση στο Αττικό Νοσοκομείο κι έβγαλαν περισσότερους πόντους σα ομάδα από όσους έκανε ο ΠΑΟ στο σύνολο των εκτός έδρας αγώνων αυτούς τους τέσσερις μήνες. Ακόμα δεν μπορώ να δω τένις στον Ζαππείο χωρίς να μου γυρνάει η εικόνα ενός γηπέδου όπου η μπάλα χτυπάει συνέχεια στο πίσω μέρος του καλαθιού σα να έχει στόχο τσίχλες. Και μην μου λες πως αυτό είναι δουλειά ενός Παίκτη - ο κάθε οπορτουνιστής στο γήπεδο εκεί έξω ξέρει πως την μπάλα πρέπει να τη φέρνει πίσω πίσω στη δική του ομάδα, όχι σα δώρο στους αντιπάλους σαν να έχει τελειώσει η σειρά αγοράς στην τούρτα των γενεθλίων του.

Ρε παιδιά, είχα κλείσει θέση στο οποίο μου χάρισαν αυτό το νήμα επειδή δεν υπήρχε βλέπω ούτε μία προσπάθεια να ρωτήσετε τον Ουόλτερ πώς νιώθει όταν του φορτώνουν δεκατρία πάνω στον Εφές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά σα να παίζει σκάκι με έναν αντίπαλο που έχει τρεις κάρτες επιπλέον στο μανίκι. Τρεις φορές πάνω από ενενήντα εκτός έδρας δεν είναι "αξιοπρεπές επίτευγμα" — είναι η πιο ακριβή εγγραφή στα δελτία αγώνων ενός πλάνου συνταγής. Κι όμως βλέπω σα να περιμένουμε πως κάποιος άλλος θ' αλλάξει την συνταγή για εμάς. Οι περισσότεροι κλίνουν προς την άποψη πως αυτός ο ΠΑΟ είναι σα εκείνος ο γέρικας μπουφετζίδικος στις διασταυρώσεις: φαίνεται μεγάλο σα κτίριο, αλλά όταν σβήσει το φως καταλαβαίνεις πως οι πάγκοι έχουν σαπίσει — γι' αυτό κι η τρίτη θέση δεν αποτελεί αποτέλεσμα μιας ομάδας που αγωνίζεται στο επίπεδο της κατάταξης, αλλά μιας ομάδας που έγινε συλλογικό ατύχημα γύρω από ένα ουδετερόκτιστο οργανισμό όπου κανείς δεν ξέρει πια ποιος φταίει για την τρύπα στον πάτο. Πάνω όμως στον Ουόλτερ γράφει κανείς ιστορία όταν έχει τρεις σειρές παικτών οι οποίοι ξέρουν πως το μπάσκετ δεν κερδίζεται με εισιτήρια αλλά όταν η μπάλα ξεμένει στις γωνίες των χωρισμάτων πρέπει να έχει ιδιοκτησία σαν ντουλάπι της κουζίνας. Υπέρ του αντιθετικού εγχειρήματος βρίσκεται εκείνο το μικρό τμήμα που συνεχίζει να βλέπει την τρίτη θέση σα προέκταση της περηφάνιας — όμως το επιχείρημά τους βασίζεται αποκλειστικά στην ιδέα πως "η διαδικασία έχει σημασία". Μέχρι όμως η διαδικασία να ολοκληρωθεί σωστά, οι αρχές του πρωταθλήματος έχουν ήδη ζητήσει επίδομα μέχρι την επόμενη φορά. Εδώ η τρίτη θέση δεν κρύβει τίποτα άλλο πέρα από την τρύπα στις αμυντικές γραμμές όπου όλοι οι αντίπαλοι μπαίνουν σα στον κήπο τους — τρεις φορές πάνω από ενενήντα εκτός έδρας είναι το σήμα πως κάποιος ξέχασε πως η Ευρωλίγκα δεν είναι πιστοποιητικό κατοικίας, είναι στρατός όπου η κάθε ομάδα βγάζει νικητές όχι από τραγούδια στα σκαλοπάτια αλλά από πόρτες που κλείνουν με κρότο σαν σιδεροπόρτες εργοστασίου.