Πώς ο Παναθηναϊκός έκλεισε την Ευρωλίγκα στη θέση εκείνη που του προσφέρει νούμερα και…

ΤΙ ΡΕ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ;;; Θέλει να μας πάρει από το χέρι κιόλας για την υπόσταση της;;;; Μας είπαν 3η στη σειρά;;; Να πάμε γερά ρε φίλε;;; Την έκανα SUBLIME στο τελευταίο τους εκτός;;; 97-76 στους δικούς τους;;; ΤΙ ΠΑΡΘΕΝΕΣ!!! Στους "δικούς τους" ρε;;; Μισή ώρα πριν την έναρξη κι είχαν βγάλει τα μπουζούκια;;; Και μετά έρχονται αυτοί οι μάρτυρες του νουραγισμού να λένε ότι οι τρεις μέρες descanso ήταν το ζητούμενο;;; Θέλετε να κλείσετε όλους τους διαδρόμους της πόλης αλλιώς;;; Γιατί εγώ όταν πέφτω εκτός έδρας παίζω σαν τον ΠΑΟΚ στα Μπαράκια — συνέχεια πίεση, συνέχεια πάνω στο ψαχνό! Αυτοί;;; Τρεις αγώνες εκτός,,, τρεις!! μία νίκη σα σπάσιμο του καθρεφτή.. μιλάμε!! Και μετά σου βγάζουν τις δικές τους οχτώ μπάγες σα βόλτα στη θάλασσα;;; Για αυτές τις 18 πόντους στο τελευταίο τέταρτο;;; ΤΙ 18 ΠΟΝΤΟΥΣ;;; ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΤΡΩΕΙ ΤΟ ΜΑΤΙ;;; Τίτλοι σα χαρτιά του τζόκερ;;; Να τους κουβαλούν σα δεκανίκια;;; Μα εδώ μιλάμε για μία ολυμπιακή πορεία;;; Την έκαναν European Horror Show;;; ΠΟΙΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ;;; Αυτή που έκανε three straight περιτύλιξη;;; Να τρώνε βρομόνερο σα μπούσουλα;;;

Ρε αγγελούδια, εδώ έχουμε έναν Παναθηναϊκό που έκανε τρεις φορές εκτός έδρας τους τελευταίους πέντε αγώνες κι έχασε τρεις στις τέσσερις—και μιλάμε για τρεις νίκες συνολικά στην Ευρωλίγκα αυτή τη χρονιά; Και μια από αυτές μάλιστα ήταν σπίτι με τον Αντάνας, όταν εκείνος βρισκόταν στη χειρότερη φάση του πρωταθλήματος και τους είχε ηττηθεί σπίτι μόλις τρεις εβδομάδες πριν. Τρεις ήττες εκτός, μια νίκη εκτός—κι αυτή γράφτηκε επειδή στον αγώνα της 30ης Απρίλη ο Αντάνας είχε χάσει τρία τελικά βολέ του στο τρίτο δεκάλεπτο; Γιατί αυτό βλέπω εγώ εδώ: ένας σύλλογος που στο χαρτί κουβαλάει τους τίτλους του σαν πρόκες για μπούσουλα. Μα πώς σας κολλάει η τρίτη θέση μετά από όλα αυτά; Και μιλάμε για τους τίτλους που λένε ότι δικαιούνται;" Τους κρέμουν σα βεβαιώσεις ανάγνωσης πριν καν τελειώσει ο αγώνας; Εμένα με λογαριάζουν στους αριθμούς: 22 νίκες συνολικά, τρεις εκτός έδρας—και εκείνες τρεις όπου η ομάδα έκανε γκρι χορό στο παρκέ, σαν να την είχαν βάλει μέσα σε μία ζώνη περιοχής ψυχανάλυσης αντί για γήπεδο. Δεν είναι θέμα τρεις μέρες descanso. Είναι θέμα ότι ένας σύλλογος που διαφημίζεται σαν μόνιμος υποψήφιος Ευρώπης κλείνει την πορεία του χάνοντας στους δυο τελικούς πρωταθλητών εκείνης της χρονιάς (Φενέρ, Ολυμπιακός) εκτός έδρας μέχρι τέλος—σαν να τους κορόιδευαν οι αντίπαλοι όταν έβγαζαν φωτογραφίες πριν τον αγώνα. Την έκανε υπεράνω συνόλου αυτή η ομάδα; Στις σανίδες βγήκε η πραγματικότητα: paper champs, όχι floor chokers. Και μιλάμε για τους 18 πόντους τελευταίο τετράλεπτο στη Φενέρ;" Αυτοί οι ίδιοι που έγιναν paper champs εκείνο το βράδυ έκαναν παράσταση σαν να έπαιζαν ρόλους σε μία ταινία τρόμου—μόνοι τους συνέλαβαν τους εαυτούς τους ενώ αυτοσχεδίαζαν σα άβγαλτοι μουσικοί. Δεν έχει σημασία πώς τελείωσαν εκείνοι οι πόντοι· έχει σημασία ότι εμείς βλέπουμε τρεις φορές εκτός, τρεις φορές ερρίφθησαν στα αζήτητα. Αν η Ευρώπη θέλει δικό μας τον Παναθηναϊκό σαν μόνιμο πρωταγωνιστή, τότε ας πάψει να τον βλέπει σαν μία εταιρεία παραγωγής ταινιών τίτλων. Οι σανίδες μιλούν, αγόρια μου. Και αυτές έβγαλαν πως ένας σύλλογος που κατέλαβε τρίτη θέση έκανε κι εκεί κάτι που σπάνια κατορθώνει: έπαιξε εκτός έδρας σαν να ήταν ψωμί στην κοιλιά του άλλου.

Ρε φίλοι, όσοι θυμάστε εκείνο το βράδυ στη Φενέρ, θυμάστε και πώς τελείωσαν εκείνοι οι 18 πόντοι. Δεν ήταν κακή ισορροπία αμύνης, δεν ήταν κάποιο τυχερό τρίποντο που έπεσε μέσα—ήταν σαν να σου κοκκινίζουν όλα μπροστά στα μάτια όταν βλέπεις την ομάδα σου να στήνει τρία σουτ στο τελευταίο λεπτό σαν τυφλός μουσικός που ψάχνει τη νότα του. Γιατί εκεί ακριβώς ήταν το πρόβλημα: στοιχηματίζουν στην ταχύτητα, αλλά ξεχνούν ότι η ταχύτητα χωρίς υπόδειγμα είναι σαν νερό στις σακούλες — μπουκώνει αμέσως. Και τώρα οι φίλοι της ομάδας θυμούνται εκείνο το γκολ από μακρινό σουτ της Φενέρ στο τελευταίο δευτερόλεπτο, εκείνο που κόντεψε να σπάσει τον πάγκο των αντίθετών τους. Γιατί εκεί που οι υπόλοιποι είδαν μία στιγμή απογοήτευσης, εγώ είδα κάτι ακόμα χειρότερο: έναν Παναθηναϊκό που ακόμη και όταν πρέπει να κάνει κάτι τόσο απλό όσο ένα σουτ από απόσταση, δεν βρίσκει τρόπο να μπει στον ρυθμό του αγώνα. Στο ίδιο ματς έκαναν τρεις συνεχόμενες λάθος αποφάσεις στο τελικό σουτ — όχι επειδή οι παίκτες δεν είχαν πρωτόγνωρη εμπειρία, αλλά επειδή το σύστημα είχε γίνει σαν ρολόι χωρίς λάδι: γυρνάει, αλλά κανείς δεν ξέρει πότε θα σταματήσει. Και μετά θυμάστε εκείνον τον αγώνα στον Αναντολού Εφές στις 30 Απρίλη; Μιλάμε για μία ομάδα που επέστρεψε από δεκαπέντε πόντους πίσω, όχι επειδή είχε κάποια μυστική τακτική, αλλά επειδή οι αντίπαλοι έκαναν τρεις συνεχόμενες λάθος αποφάσεις στην άμυνα. Κι όμως, όταν έπρεπε να κάνουν κάτι ανάλογο, έκαναν αυτό που έκαναν πάντα: έφτιαξαν κάτι βολικό σαν ανοιχτή πόρτα χωρίς κλειδί. Γιατί εκείνος ο αγώνας ήταν χαρακτηριστικός: τρεις νίκες συνολικά εκτός έδρας εκείνη τη χρονιά, αλλά μόνο μία από αυτές έγινε πραγματικά μέσα στο γήπεδο, όχι επειδή είχαν καλύτερους αντιπάλους αλλά επειδή αυτοί χάθηκαν στις λεπτομέρειες. Το σύστημα λέει τρίτη θέση; Στην ουσία έκανε μία συλλογή αγώνων σαν κάποιος που βγάζει κλήρους από το ποτήρι του σχολείου — μερικές φορές βγαίνει κάτι σωστό, τις περισσότερες φορές βγαίνουν χαρτιά που δεν έχουν αξία. Και οι τίτλοι στους υπόλοιπους αγώνες; Μας τους κάνουν να νιώθουμε σαν αυτούς τους ανθρώπους που διαβάζουν τους τίτλους της εφημερίδας πριν καν τελειώσει η παράσταση — όμορφο στην εμφάνιση, άχρηστο στη λειτουργία. Γι’ αυτό βλέπουμε και σήμερα: μία ομάδα που ακόμη και όταν κερδίζει, κάνει το λάθος συμπέρασμα πως όλα πάνε όπως τα σχεδίασε η ίδια. Οι αριθμοί δεν λένε ψέματα, αλλά εδώ οι αριθμοί είναι σαν εκείνοι τους δείχνουν κάτι που δεν υπάρχει: τριάντα νίκες συνολικά, σίγουρα, αλλά όταν οι τρεις από αυτές έγιναν σε αγώνες όπου ο αντίπαλος είχε ήδη αποψιλώσει τους πόρους του πρωταθλήματος του, τότε αυτά τα νούμερα δεν είναι πλέον νούμερα — είναι αστεία.

τι άλλο θέλουν αυτοί να πούνε ρε παιδιά; τι κάνει ένας άνθρωπος όταν του λένε ότι εκτός έδρας έκανε τρεις συνεχόμενες νίκες στη σειρά;; δίνει δυναμικότητα στο σύστημα;; γίνεται ίδιος σαν ανθρώπινος σέρβερ;; όχι, βγαίνει έξω και κουνάει τον ώμο σαν σπασμένος νεροκουβαλητής! εγώ θυμάμαι εκείνο το τάιμ άουτ στη Φενέρ πριν τρία χρόνια όταν ο μπάσκετ ήταν ακόμα ανθρώπινος — τρία λεπτά κουβέντα χωρίς νερό, χωρίς διαφημίσεις, χωρίς τον γιος του Λευτέρη να σηκώνει δάχτυλο στον ουρανό σα δεκαεξάχρονος παρακολούθημα. τότε είχαν στόχο. τώρα; τώρα ο Παναθηναϊκός εκτός έδρας είναι σα αυτός ο γείτονας που αγοράζει καινούρια αμάξια κάθε Σεπτέμβριο ενώ του ξέρεις ότι φέτος του κάηκε η πρίζα — ωραία εμφάνιση, τίποτα μέσα. τρεις νίκες εκτός στους τελευταίους δέκα αγώνες;; μία από αυτές έγινε επειδή ο Αναντολού Εφές έκανε τρεις λάθος αποφάσεις στο τρίτο δεκαλέπτο και αυτοί είχαν την ευκαιρία να ξεφουρνίσουν ένα σουτ από μακρινή απόσταση ενώ είχαν βγάλει όλους τους αστέρες στο ξέσπασμα. αυτοί εκείνοι που έκαναν δέκα συνεχόμενες λάθος αποφάσεις στην ίδια χρονιά; τι άλλο περιμένεις όταν στο κάθε τάιμ άουτ έρχεται ο πιο παλιός παίκτης σα να λέει «τραγουδήστε μου την Ουκρανία» ενώ οι αντίπαλοι σηκώνουν το σήκωμα σαν να διαβάζουν το μέλλον στις στάχτες του προηγούμενου αγώνα; και τώρα αυτοί λένε ότι οι τρεις μέρες descanso ήταν το ζητούμενο;; τρεις μέρες;; εγώ όταν πήγαινα σχολείο στο Ασβεστοχώρι για τρεις μέρες απόντος γινόμουν χάλκινος στήθους επειδή ήθελα να ξανακάνω την πρωταθλήτρια Ευρώπης εκείνης της γενιάς σα βγάζοντας φωτογραφίες στο πλακάκι του σχολείου. αυτοί τρείς μέρες;; έκαναν πρωτάθλημα μικρών ομάδων σα αυτά που βλέπουμε στο γήπεδο τους στις δουλειές τους στους νυχτερινούς αγώνες — βγάλε νερό σου λέω, όλοι τριγύρω γίνονται δάσκαλοι στον αγώνα. νομίζαμε ότι μετά την εποχή των τίτλων θα είχαμε μία ομάδα σα αυτά που λένε οι ιστορίες — όχι σα μία εταιρεία παραγωγής ταινιών σα εκείνες που έκαναν επιτυχία επειδή είχαν τίτλο από μισό αιώνα πριν. οι σανίδες όμως μίλησαν: τρεις νίκες εκτός έδρας στους τελευταίους πέντε αγώνες, καμία εκτός έδρας εκτός από αυτές τις τρεις που έγιναν επειδή ο αντίπαλος είχε ήδη σκοτώσει τον εαυτό του με τις δικές του αποφάσεις. τρεις νίκες συνολικά στην Ευρωλίγκα;; οι υπόλοιποι είκοσι μια έγιναν μέσα στο αθλητικό κέντρο τους, σα κλείσιμο της εποχής — αυτή την φορά όμως δεν έκλεισαν κανονικά, έκλεισαν σα αυτό το ξενοδοχείο στη Χαλκιδική που είχε δύο αστέρια στο tripadvisor αλλά μέσα είχαν σκόνη σα μυθιστόρημα τρόμου. και τώρα περιμένουμε να μας πουν πως εκείνο το γκολ της Φενέρ ήταν επειδή αυτοί έκαναν τρεις λάθος αποφάσεις στο τελικό σουτ;; τρία λάθος αποφάσεις σα τρεις φορές που ανοίγεις την πόρτα του ψυγείου βρίσκοντας μόνο μουχλιασμένο ψωμί. αυτοί εκείνοι που έκαναν τρεις συνεχόμενες λάθος αποφάσεις στη σειρά;; όχι μόνο στο τελευταίο λεπτό αλλά σα συνήθεια — σα εκείνο το αυτοκόλλητο που φτιάχνεις την Κυριακή το πρωί και μέχρι την Τρίτη έχει ξεκολλήσει επειδή δεν βάλακες σωστά την κόλλα. η τρίτη θέση δεν έγινε επειδή δεν είχαν προσπάθεια — έγινε επειδή αυτή η προσπάθεια έγινε σα αυτά τα αυτοκίνητα που βγαίνουν καινούρια αλλά έχουν σβησμένα όλα τα χρώματα στο παρμπρίζ. τίποτα δεν φαίνεται πραγματικό εκεί πέρα εκτός από την επιφάνεια. οι τίτλοι;; αυτοί είναι σα τις βεβαιώσεις ανάγνωσης που σου δίνουν στο σχολείο όταν τελειώσει η χρονιά και εσύ κατάλαβες ότι ο δάσκαλος ξέχασε να σου βάλει τον κανό στα εργαστήρια — ωραίο χαρτί, άχρηστη λειτουργία.

Καλά έκανα πρόβα στο γήπεδο της Αναντολού πριν τρεις βδομάδες… εκεί βρέθηκα σα μωρό χωρίς γάλα! Πάω να πάρω αυτό το μπουκάλι νερό από τη μπάρα κι ο τύπος της ασφάλειας μου λέει «παιδί μου, δεν μπορείς μέσα». Εγώ του λέω «ρε φίλε, εδώ πιάνουν εσένα ο Παναθηναϊκός;;»… αυτοί οι τίτλοι ρε παιδιά;;; σαν τους βεβαιώσεις ανάγνωσης! Συμφωνώ με τα αυτά που λες για τη Φενέρ, KavatzinaVasilias! Εκείνοι οι 18 πόντοι;;; αυτοί έκαναν τρία συνεχόμενα λάθη σα ντόμινο — και εμείς κοιτάζαμε σα να είμαστε στην πρώτη σειρά του κινηματογράφου! Μα εμείς;;; όχι μόνο δεν τους σταματήσαμε, αλλά τους αφήσαμε να γράψουν ιστορία σαν την ταινία τρόμου! Και μετά αυτοί οι μάρτυρες βγάζουν τρεις μέρες descanso σα δικαιολογία;;; τρεις μέρες;;; εγώ τρεις μέρες ξεκούρασης κάνω περισσότερες βόλτες από την ομάδα στους δρόμους της Καλαμάτας! Ποια υπόσταση;;; αυτή που κάνει τρεις φορές εκτός τους τελευταίους πέντε αγώνες και χάνει σα να έχει ραντίσματα στη ψυχή;;; τρεις νίκες εκτός, μία από αυτές επειδή ο Αναντολού έκανε τρία λάθος βολέ;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΟΛΗ, ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΕΡΙΠΑΤΟ!!! 🔥 Μέχρι η ομάδα μας να θυμηθεί ότι το μπάσκετ παίζεται σα… σα ζωή;;; όχι σα ταινία που περιμένεις τον τίτλο στην αρχή!!! πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους, όμως αυτοί;;; σα κλόουν που κρατάνε τον τίτλο σα σπαθί χωρίς μύτη! 💪🔴

τι εικόνα κουβαλάω εδώ; όχι μια ομάδα τριάντα νικών, όχι τους τίτλους σαν ψεύτικα χαρτιά. κουβαλάω την ανάμνηση εκείνου του τύπου από το γήπεδο της Αναντολού Εφές, στεκόταν σαν κουρέλι με την κάμερα του στον ώμο και τραβούσε βίντεο από έναν αγώνα που μόλις είχε τελειώσει—σαν να ήθελε να βάλει στη θήκη του τα χάλκινα μετάλλια μιας εποχής που δεν γύρισε ποτέ. εκείνος ο τύπος ήταν εγώ πριν τριάντα χρόνια, στέκονταν στα Γιάννενα στο τέλος ενός αγώνα πρωταθλήματος και περίμενε τον Λιβέρη να του πει πως όλα αυτά ήταν «για την επόμενη χρονιά». θυμάμαι πόσο αστείο μου φαινόταν εκείνος ο χαρακτηρισμός «επόμενη χρονιά» όταν η ομάδα είχε μόλις χάσει σπίτι από τον Αμύντα 89-78—τίτλοι σαν χαρτιά του τζόκερ, ναι, ήταν πάντα έτσι, μόνο που τότε τουλάχιστον υπήρχε μια μάχη πάνω στη σανίδα. τώρα όμως βλέπω έναν Παναθηναϊκό που έκανε τρία λάθος αποφάσεις στη σειρά σα να διαβάζει ένα βιβλίο ανάποδα—κι εκείνοι που έπρεπε να σταθούν σαν μαντρότοιχος έγιναν σαν αυτούς τους πελάτες που μπαίνουν στο μαγαζί για ψώνια και βγαίνουν με τρεις σακούλες τελάρα. τρεις νίκες εκτός έδρας στους τελευταίους πέντε αγώνες; μία έγινε επειδή ο αντίπαλος έκανε τρία λάθος βολέ σα δάσκαλος που ξέχασε να διορθώσει τις ασκήσεις του τμήματος. εγώ θυμάμαι έναν αγώνα στον Πειραιά πριν δεκαπέντε χρόνια όταν η ομάδα είχε χάσει από τον Ολυμπιακό εκτός έδρας και ο Λευτέρης είχε πει στους δημοσιογράφους πως «η ομάδα μεγάλωσε μέσα στη δυσκολία». αυτή τη φορά όμως μεγάλο έγινε σα αυτό το λουλούδι που μεγαλώνει σ' ένα πλαστικό νεροπίστολο—ωραίο στη φωτογραφία, νεκρό στο στόμα. κι όμως εδώ βρίσκομαι, κοιτάζω αυτά τα νούμερα σα εκείνες τις ανοιχτές σελίδες ενός βιβλίου που διαβάζεις αργά επειδή η ιστορία σου είναι γραμμένη πάνω τους. 22 νίκες συνολικά, σίγουρα—αλλά πόσες από αυτές έγιναν επειδή η άλλη ομάδα είχε ήδη χάσει στον δικό της πόλεμο; πόσες ήταν σαν αυτούς τους τίτλους στους τοίχους ενός σπιτιού όπου η σοφίτα είναι κλειστή επειδή φοβούνται την σκόνη; τρεις μέρες descanso κι έξω λένε πως ήταν το ζητούμενο; εγώ τρεις μέρες ξεκούρασης έκανα περισσότερο μπάσκετ στα χόρτα του χωριού μου παρά αυτοί έκαναν αγώνας στις σανίδες αυτής της χρονιάς. θα ρωτήσω κάτι διαφορετικό: πότε ήταν η τελευταία φορά που ο Παναθηναϊκός έπαιξε εκτός έδρας σαν ομάδα που ξέρει πως πρέπει να κερδίσει, όχι σαν αυτή που περιμένει να δει τι θα της προσφέρει ο αντίπαλος; ήταν εκείνο το βράδυ στη Φενέρ όταν έκαναν δεκαοχτώ πόντους μέσα σε τρία λεπτά σα ξαφνική βροχή τον Αύγουστο—έτσι αρχίζει η λήθη, με αυτές τις στιγμές που νομίζεις πως όλα διορθώνονται από μόνα τους. το επόμενο ματς; δεν ξέρω τι ματς ακολουθεί. ξέρω όμως πως αν συνεχίσουν έτσι, εκείνοι οι τίτλοι σαν χαρτιά του τζόκερ θα γίνουν τελικά το μόνο που θα μείνει. κι εγώ, σαν εκείνος ο τύπος με την κάμερα στο γήπεδο της Αναντολού, θα στέκομαι εκεί και θα τραβάω βίντεο χωρίς να ξέρω ποιος είναι ο πρωταγωνιστής—ίσως τελικά είμαι εγώ.