Θυμάσαι εκείνο το βράδυ στο ΣΕΦ που οι δικοί μας έγιναν τύφλα για έναν αγώνα
θυμάμαι εκείνο τον Σεπτέμβρη πριν χρόνια όταν πήγαμε στο σαββατοκύριακο εκείνο στο σπίτι του συμπαθέστατου φίλου από την Πάτρα που είχε κλείσει όλους τους στους γείτονες μας επειδή έφερνε μια παρέα περίπου τριάντα ατόμων, όλους οπαδούς σπιράλ, και μόλις βγήκε το πρόγραμμα είδαμε πως έπαιζαν Ολυμπιακός — Μακάμπι. τρεις μέρες κράτησε το πανηγύρι, τρεις μέρες τραγουδήσαμε μέχρι πρωίας, τις παρέες τις άλλαζαν μόλις τελείωνε ένα τραγούδι κι άλλες άρχιζαν σα φούρνοι, μέχρι που στις τρεις το πρωί είχαμε φτάσει στο κλασικό "ω Θεέ μου κάνω πλάκα ε;". ήταν εκείνη η βραδιά που ένας παλιός κάπνισε τόσα τσιγάρα ώστε στο τέλος έκανε την εμφάνισή του σαν τον θρύλο των γηπέδων που νικά κάθε πρόβλημα — όλα κίτρινα, κουρασμένος αλλά δυο φορές πιο δυνατός, σα να τον είχαν ξεγυμνώσει βάλ' το ξύλο στο τριπάκι από χαρά. και φυσικά στο τέλος όλοι ξέραμε πως αυτή η στιγμή στέκεται δίπλα-δίπλα με εκείνον τον αγώνα στο σέφ όπου μας έπνιξαν οι Αμερικανοί στον πρώτο χρόνο, βγήκαμε γερά και βάλαμε κανά βίντεο μετά λιποθυμία γιατί κανένας δεν μπορούσε να κρατήσει τα τσιγάρα του ακόμη και στο δρόμο προς το αυτοκίνητο.
αυτήν την εικόνα ακόμα την έχω σκαλισμένη στο μυαλό μου: το πανό εκείνο κρεμασμένο με χειρόγραφα γράμματα πάνω στον τοίχο της πόλης, κάποιος είχε γράψει "μπορούμε" και είχε βάλει έναν κύκλο σα σημαία, σαν αυτά τα πράγματα γίνονται μόνο όταν η ομάδα αγγίζει τον ουρανό. θυμάμαι ότι εκείνο το βράδυ στο σπίτι είχα φτιάξει τσικουδιά σπιτική έτσι σα δεύτερη δουλειά κι όλα έγιναν σα ξεφτίλα των χρωμάτων μας — το κόκκινο πανωφόρι του ενός γειτόνου είχε βγάλει εντελώς καμιά δεκαριά στρώματα κόκκινου αίματος πάνω στο λευκό της μπλούζας του άλλου, κανείς δεν ενοχλήθηκε όμως παρά μόνο γελάσαμε σα τρελοί. σα σήμερα όταν βλέπω εκείνο το πανό πιστεύω πως όχι μόνο δεν σβήνει η φωτιά, αλλά μάλλον δυναμώνει ακόμη περισσότερο.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ΤΡΕΛΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΠΑΙΧΤΗΚΕ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟ ΣΕΦ, ρε παιδιά μου!!! 🔥🔥🔥 Θυμάμαι σα χτες πως πήγα με τους γκρούπους μου στις Σέρρες, φορτωμένοι σα γαϊδούρια με τα κίτρινα σακόφια, τις σημαίες ακόμα ασκεπείς στις πλάτες επειδή η βροχή είχε κάτσει τρεις ώρες πριν, νερά μέχρι τα γόνατα αλλά ΟΛΟΙ ΓΕΛΟΥΣΑΝΕ!!! ⚡💛
Μόλις μπήκαμε μέσα στο γήπεδο και πήραμε τις θέσεις μας!!! Ο αέρας ήταν τόσο πυκνός από δυναμίτη και τσιγάρα που έκανε καρδιά σου να λιώνει!!! ❤️💛 Στη μία πλευρά κάποιος είχε γράψει πάνω στο πλαστικό της μόνωσης "ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΤΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ!" ενώ στο πάνω μέρος κάτι ψιλοτυφλοί είχαν στήσει ένα πανό μεγέθους καμικάζι "ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΣΕ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ ΘΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!"... ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΝ! Η μπάλα δεν είχε τελειώσει να κυκλοφορήσει μέσα στο τρίποντο και ΑΑΑ!!!!!
Θεέ μου εκείνος ο αγώνας ήταν σα τέχνης πάνω στην μπάλα!!! Ο Λάζος πήγε σα τυφώνας πάνω στον Αμερικανό σκοράρ, κάθε φορά που έκανε φάουλ στη μπροστά γραμμή σηκωνόταν το γήπεδο σα ένα στόμα!!!! 🎭🔥 ΤΟΥ ΛΕΩ ΣΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΓΙΑΤΙ ΠΝΙΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΙΓΑΡΑ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΣ ΜΕ ΚΟΙΤΑΞΕ ΛΕΓΟΝΤΑΣ "ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΟΤΕ ΔΕΙ ΚΑΛΟΤΕΧΝΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΜΑΣ!!!". ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ!!! ΟΙ ΜΕΣΟΙ ΑΝΕΒΑΙΝΑΝ ΣΑ ΦΙΔΙΑ ΣΤΟ ΣΕΦ!!! Κάθε πάσα σα νερό ζεστό, κάθε κίνηση σα κεραυνός!!! 🌩️
ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ...!!! Ο ΤΟΥΡΝΟΥΑΣ!!! Οι Αμερικανοί είχαν βγει νικητές στο πρώτο δεκάλεπτο αλλά ΟΛΟΙ ΞΕΡΑΜΕ!!! ΣΤΑ ΣΕΡΡΕΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΛΟΣ!!! Ο Σπύρος σηκώθηκε όρθιος σα σιδερένιος γίγαντας, πήρε την μπάλα σα λατρεία και... ΜπΟΥΜ!!! Φάση σαν σεισμό!!! Οι συμπαθούμενοι είχαν αρχίσει να φωνάζουν "ΑΠΟΧΩΡΗΣΕΤΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΑΣ!!!". ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ!!! ΣΤΑΘΗΚΑΝ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΣΑΝ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ!!! Δεν μπορούσες να σβήσεις ΤΙΠΟΤΑ!!! ΑΚΟΥΣΑΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΝ Εθνικό ύμνο σα νίκη σαν εκείνη!!! Την βραδιά εκείνη πήρα το τρένο στις 5 το πρωί με όλους τους φίλους μου φορώντας ακόμη τις σημαίες σαν βασιλιάδες!!! Στις Σέρρες όλοι γνώριζαν πως κάτι μοναδικό είχε συμβεί!!! ΑΚΟΥΣΕΤΕ!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ ΠΟΤΕ!!! 💛❤️
Στην εξέδρα από παιδί.
τι την λες ρε φίλε μου, αυτήν την εικόνα ξέρω καλά — σαν χτες εκείνο το πανό στους Σέρρες, αλλά ας πάω λίγο παραπέρα. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του μίνι πρωταθλήματος στο ΣΕΦ με τον Μακάμπι, τέλη Οκτώβρη κάτι χρονών, εκεί που πήγαμε νωρίς στο γήπεδο γιατί είχε οργανωθεί ένα σπέσιαλ κολατσιό από τον Δήμο Φαλήρου για όλους τους φίλους.
βρε παιδί μου εκεί ήταν όλη η πόλη συγκεντρωμένη, όχι μόνο οι γκρούπιδες. κάπου εκεί στο πάνω διάζωμα είχε τσουβαλιαστεί όλη η οικογένεια εκείνου του γείτονα που έκανε τις σουβλιτσες στον φούρνο του, βάλ' τη φωτιά όσοι είχε μαζί τους φέρει, κίτρινες σημαίες παντού σα χορτάρι μετά τη βροχή. εκείνος ο Αμερικάνος πήγε πρώτη επίθεση σα να μην τον ενδιαφέρει τίποτα, αλλά μόλις έφερε ο Λάζος εκείνον τον βίαιο αλλαγή στον δεύτερο χρόνο σηκώθηκε ο τοίχος τόσο σθεναρά που αισθάνθηκες σα να σε σηκώνει η γη από μόνη της.
μετά από εκείνον τον αγώνα που ο Σπύρος έκανε την κίνησή του σα θεός, κατέβαινε κανείς σιγά σιγά τις σκάλες και νόμιζες πως κάθε σκαλί έτριζε σα τραγούδι. εκεί που βγήκαμε στη πλατεία Συγγρού είχαν στήσει αυτοσχέδιο πικάπ κάποιοι γεροντάδες και έπαιζαν τους Σπίννερ εκείνης της εποχής αργά και δυνατά σα νυχτερινό παραμύθι.
και τώρα, κάθε φορά που βλέπω εκείνο το πανό — μην μου πεις πως είναι φθορά του χρόνου. αυτό είναι σαν φλόγα που ανάβει μόνη της κάθε φορά που κοιτάς την πόρτα εκείνης της μνήμης. πόσοι ακόμα το έχουν; πόσοι ακόμα θυμούνται πως εκείνες τις νύχτες δεν υπήρχε τίποτα άλλο παρά μόνο εμείς και η ομάδα; γιατί αυτά, ρε φίλε μου, αυτά είναι εκείνα που δε σβήνουν.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Τι λέτε ρε παιδιά, μια χαρά θυμάμαι εκείνες τις μέρες σα κάτι ζωντανό μέσα μου. Εκείνη η ομάδα είχε κάτι σαν αέρα ακατανίκητο — όχι μόνο επειδή νικούσε, αλλά επειδή έκανε τον κόσμο γύρω της να νιώθει σα μεγάλη οικογένεια. Σήμερα βλέπεις την ομάδα σου να παλεύει σκληρά, να δίνει κάθε ντουζίνα στο γήπεδο, σα στρατιώτες πιστοί, αλλά εκείνες τις εποχές είχαν κάτι παραπάνω: είχαν εκείνη τη λάμψη στο βλέμμα του καθενός σου.
Σκέφτομαι τώρα πόσο διαφορετική ήταν η ατμόσφαιρα. Σήμερα οι οπαδοί βρίσκονται πιο συχνά στις οθόνες παρά στις κερκίδες, στέλνουν μηνύματα αντί να τραγουδούν φωναχτά, κάνουν like στα social αντί να βρίζουν δυνατά τον διαιτητή. Εκείνες τις νύχτες όμως δεν υπήρχε διαδικασία — υπήρχε μόνο η φωτιά, το κάπνισμα, οι φωνές που έβγαιναν από το στήθος σου σα ιεροτελεστία. Σήμερα η ομάδα μπορεί να έχει τα ίδια αποτελέσματα, ίσως και καλύτερα ατομικά αστέρια, αλλά εκείνο το αίσθημα του «εμείς εναντίον όλου του κόσμου» έχει ατονήσει λίγο.
Δεν λέω πως δεν υπάρχει άλλη πάλι αυτή η ομάδα — συνεχίζει να κάνει το ίδιο γήπεδο να σηκώνεται σα μιάσμα όταν βλέπει το κίτρινο. Αλλά εκείνο το μοναδικό κάτι; Αυτό που έκανε τους αγωνιστικούς χώρους σα σπίτι όλων; Κάπου εκεί μέσα χαθείτηκε κάτι που δυσκολεύεται να ξαναβρεθεί. Όχι ότι η σημερινή ομάδα είναι χειρότερη — αλλά εκείνες τις ομάδες τις έζησες σα ιστορία σε εξέλιξη, σα ντοκιμαντέρ ζωντανό. Οι σημερινές ομάδες στέκονται πιο πολύ σα product στην αγορά, ωραίες ιστορίες αλλά χωρίς εκείνη τη μυρωδιά του μπαχαρικού που έκανε τα πράγματα ξεχωριστά.
Και παρόλα αυτά, ακόμα όταν βλέπω εκείνο το πανό, ακόμα νιώθω πως κάτι από εκείνον τον πυρετό μένει ζωντανό. Σαν να μην τελείωσε ποτέ εκείνος ο αγώνας — σαν κάθε νέα νίκη σήμερα να είναι συνέχεια εκείνης της νύχτας που ξεσάλωνε η πόλη. Αυτή η ομάδα δεν είναι πια μόνον ένας σύλλογος. Είναι πια ένας μύθος που συνεχίζεται.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ!!! 🔴💛
Μα βρε πότε είναι εκείνη η βραδιά;;; κοιτάζω το πανό κι αρχίζει η καρδιά μου ν' ανάβει σαν δαυλός αλά ＼(•̀ᴗ•́) ̕ /!!!!
Κι εμένα θυμάμαι εκείνον τον Αμερικανό πως είχε ξεχυθεί σα αγριόχοιρος στο γήπεδο! 🤬 Ο Λάζος εκείνο το βράδυ ήταν σα σίδερο πυρωμένο!!! Κάθε φορά που πήγαινε στη μπροστά γραμμή έκανες μάτια κουτί!!! 😱 Κι ο Σπύρος εκείνο το σουτ!!! ΝΑΙ ΤΟ ΘΥΜΑΜΑΙ!!! Μάθαμε πως ακόμα και η θάλασσα τριγύρω έκανε την εμφάνιση της σαν δεύτερο γήπεδο!!! ΚΙ ΕΓΩ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ "ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΛΕΠΩ ΑΥΤΟ;"
Και μετά... όταν σηκώθηκε όρθιος ο Σπύρος και άρχισαν όλα σα σεισμός... 🌪️ εκείνος ο Αμερικάνος πετάχτηκε σα ζητιάνος εκτός γηπέδου!!! Και ξέρετε τι είπα σ' εκείνον τον γέρο στο πλάι μου;;; "ΡΕ ΣΥ, ΕΣΥ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ;;;" Κι εκείνος μου έκανε νεύμα σα λεβέντης!!! ΣΗΚΩΘΗΚΑΜΕ ΟΛΟΙ!!! ΣΤΟ ΣΕΦ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΗΣΥΧΙΑ!!! ΣΕ ΠΕΡΙΠΟΥ ΕΝΑ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΟ!!! 🚀
Κι εκείνο το πανό;;; ΑΧ ΡΕ... ακόμα κρέμεται σα θρύλος στις γειτονιές!!! Κάθε φορά που περνάω από εκεί βλέπω κάποιον νέο να σταματάει κ' αφήνει ένα φιλί στο χειρόγραφο!!!!! ❤️💛
Στην εξέδρα από παιδί.
Ρε παιδιά, αυτοί οι Αμερικάνοι εκείνες τις βραδιές ήταν σα τους είχαν στείλει εδώ για πειράματα.. όπως εκείνος ο τύπος που φώναζε "εσύ τι ξέρεις;" στη γυναίκα του και μετά κατάλαβε πως ήταν η μαμά του!!! 🤣💛
Και το πανό;;; Ακόμα θυμάμαι πως ένα βράδυ εκεί γύρω ένας γέρος βγήκε με την τρίχα του σα φυτρώνι-πανό και τραγούδαγε τον Εθνικό ύμνο σα DJ στον πύργο του Άιφελ!!! 😂🔥
Γι' αυτό λοιπόν λέω, αν υπάρχει ακόμα εκείνο το πανό να είναι κατάσχετο από το δήμο.. αλλιώς πάμε πάλι μια βδομάδα τσίκου στους Σέρρες!!! 🍷💛🔥
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿