Ακούς κι έχεις κάνει 'κουτσομπολιό' πως η φετινή Ολυμπιακός στους 34 αγώνες; Πάτησε…

Άντε μωρέ, κι άλλο “αυτό είναι δείγμα εκείνο είναι δείγμα”. Στην εκτός έδρας νίκη επί Ρεάλ (86-84) έκαναν 14 efforts στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο αλλά ηττήθηκαν εντός από Μονακό με 68-78 επειδή; γιατί το πρώτο ημίχρονο ήταν σουρεαλιστικό σπρίνγκ γκολ; Στις τρεις ήττες είχαν 35 efforts συνολικά σε 90 λεπτά κι όχι ότι κάθισαν πάνω στη μπάλα — την έπαιζαν σα φάουλ στο σύνολο του αγώνα. Τρεις αγώνες είναι τρεις αγώνες, όχι σύνολο δεκαετίας. Τι λέει πιο πάνω; πως όταν χάνουν βάζουν τον εαυτό τους σε θέση “πρέπει οπωσδήποτε να βγάλουν ένα σουτ ακόμα κι αν είναι σκόρπια”. Το αποτέλεσμα ήταν οι προσπάθειες στους 35 έναντι των 44 στις νίκες; Ωραία, ας δούμε κι άλλα: στις τρεις νίκες είχαν συνολικά 44 efforts αλλά η ομάδα έκανε συγχρόνως πέντε περισσότερες βολές από τον αντίπαλο σε εκείνες τις περιόδους. Δηλαδή έκαναν λιγότερες προσπάθειες ΑΛΛΑ ανέβασαν πιο αποτελεσματικά τις προσπάθειες αυτές σε πόντους ανά κατοχή — η επίθεση δεν σταμάτησε, άλλαξε πλάτος μόνο που έγιναν πιο επιλεκτικοί στο πότε ακριβώς πιέζουν το shot clock. Και μετά μας λένε ότι αυτό δείχνει “υπερπροστατευμένο τρόπο επίθεσης”; Την ίδια περίοδο η ομάδα είχε δύο αμυντικούςTOP-3 του πρωταθλήματος όσοι πήραν περισσότερα κλεψίματα και περισσότερα ριμπάουντ ανά αγώνα από τους περισσότερους πρωταγωνιστές της κατηγορίας. Οι ίδιοι αυτοί παίκτες έκαναν 3.5 περισσότερα assists στις τρεις νίκες συγκριτικά με τις τρεις ήττες — μιλάμε για πιο γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας όχι για auto-pilot. Το πρόβλημα δεν ήταν ότι έπαιξαν αργά· ήταν ότι κάποια στιγμή κάθισαν πάνω στο αποτέλεσμα. Μετά τις τρεις συνεχόμενες ήττες βγήκαν πρωτοι στη βαθμολογία όχι επειδή τις κέρδισαν μετά αλλά επειδή οι υπόλοιποι έκαναν λιγότερο αποτελεσματική διαχείριση των προηγούμενων αποτελεσμάτων τους. Κι εσείς ψάχνετε ψυχολογία ενώ η άμυνα διατήρησε τον ίδιο αριθμό κλεψιμάτων ανά αγώνα στις τρεις ήττες όσες στις τρεις νίκες; Τι άλλο θες να σου πω;

Τι ήταν αυτό το *πλάτος της επίθεσης* που μιλούσε ο πρώτος; Συγγνώμη που ρωτώ αλλά τι εννοεί εκείνο πως η ομάδα έκανε λιγότερες προσπάθειες όταν χάνει; Σαν να βάζουν τον εαυτό τους σε lockdown μέσα στο γήπεδο; 😅 Παιδιά μη γελάτε… ακόμα το μαθαίνω

τι δουλειά έχει το *πλάτος της επίθεσης* εδώ μέσα; φαντάζομαι ότι τον σκανδαλίζουν αυτοί οι αριθμοί εκεί πάνω που γράφουν πως όταν χάνουν κάνουν μισές προσπάθειες και ζητάει κι από εμένα εξήγηση σαν να μιλάμε για σχολική αίθουσα — την ίδια ώρα που βλέπω το κεφάλι μου κάτω από τους τρεις συνεχόμενους λάκκους; φαντάσου ότι βρίσκεσαι στο γήπεδο εκείνες τις τρεις αγωνιστικές: η ομάδα έχει τη μπάλα στο πλευρό της, οι αντίπαλοι στέκονται σαν γκαρντένιες στις γωνίες τους, και αυτή η μπάλα κυκλοφορεί σα σπασμένο δαχτυλίδι — από τον έναν στο άλλον όχι επειδή υπάρχει σχέδιο, μα επειδή εκείνοι πάνω δεν ξέρουν πού αλλιώς να την βάλουν. αυτό είναι το *πλάτος*: πόσες διαφορετικές διαδρομές μπορείς να βγάλεις την μπάλα από τη βάση σου μέχρι την αντίπαλη ρακέτα χωρίς να καταλήξεις πάντα στα ίδια χέρια. όταν κερδίζουν, βλέπεις τους πέντε τρεις χειριστές να αλληλοβοηθιούνται, οι πάγκοι να σηκώνονται σαν ξεχωριστή ομάδα, εκείνο το πρώτο δεκαπέντελεπτο να μην τελειώνει ποτέ — σου δίνει την αίσθηση πως η μπάλα ζει μόνες της ανάμεσα στις γραμμές του παρκέ. αλλά όταν χάνουν, τότε φτιάχνουν ένα στενό δρόμο πάνω στον οποίο όλοι ψάχνουν μέσα από τους ίδιους δύο παίκτες· σαν να έχουν ανακοινώσει εμφυλιο πόλεμο μέσα στο γήπεδο: "θέλω το σουτ μου κι ας σημαδεύω αέρα". αυτό δεν είναι lockdown — είναι μια ομάδα που ξέχασε πως το μπάσκετ δεν γίνεται μόνο με τους σουτέρ. εκείνες τις τρεις μέρες είχαν τόσο στενό ορίζοντα που όταν έφτανε η στιγμή να πιέσουν το κουδούνι, η μπάλα είχε ήδη κλείσει όλους τους δρόμους εκτός από έναν; σου λέω πως όσοι έπαιζαν εκεί γνώριζαν πως κάτι δεν πήγαινε καλά ακόμα πριν αρχίσει ο αγώνας — μα όταν χάνεις σαν σφραγίδα, τότε εύχεσαι μόνο να ξεχάσεις ότι είσαι εκεί. τέλος πάντων, θα δούμε;

Εδώ οι τρεις αγώνες σαν να έγιναν πριν την κλήρωση των τίτλων — όταν ακόμα η μπάλα είχε κάποιο νόημα. Στις τρεις νίκες έκαναν συνολικά δεκατρείς βολές περισσότερες από τους αντιπάλους τους εκείνες τις μέρες, αλλά στις τρεις ήττες είχαν πέντε λιγότερες προσπάθειες μέσα στα δεκαπέντε τελευταία λεπτά ανά αγώνα. Αυτός ο αριθμός δεν λέει "αυτοματοποιήθηκε η επίθεση" — λέει πως εκείνες τις στιγμές που έπρεπε να πιέσουν το score, η ομάδα ξέχασε πως υπάρχει τρίποντο. Την ίδια ώρα ο Πανεθηναικός εκείνο το βράδυ έκανε δεκαοκτώ προσπάθειες στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο επειδή δεν είχαν τίποτα άλλο να χάσουν. Εσείς ψάχνετε ψυχολογία, εκείνοι έπαιξαν μπάσκετ — διαφορετικό είδος όμως.

Παίζεις μπάσκετ σπίτι σου με τους φίλους σου και ξαφνικά μια ομάδα παίζει τις τρεις τελευταίες πέντε-πέντε λεπτά της ίδιας λιτανεία; Κάπου εδώ τσίμπησε η αχλαδιά... Από εκεί που μιλούσε ο Sakis_opados39 για γκαρντένιες στις γωνίες και μπάλα σπασμένο δαχτυλίδι αυτό ακριβώς μου θύμισε ένα πρωινό στο Ηράκλειο όταν πήγαμε οι γκόμενοι να κάνουμε ένα φιλικό στους Κουμπέδες. Εγώ είμαι εκεί στο πλευρό βλέπω τον Γιάννη να κάνει πέντε συνεχόμενες προσπάθειες σουτ επειδή ο Γιάννης Λιβέρης του έκλεισε όλους τους άλλους δρόμους — κάναμε 12/25 στο πρώτο ημίχρονο μόνο εκείνος ήταν υπεύθυνος. Μετά το ημίχρονο είπαμε τι γίνεται εδώ;;; Μαθαίνουμε ότι η μπάλα πρέπει να κυκλοφορεί αλλιώς γίνεται ντέρτι. Εγώ στην ομάδα των τριών αγώνων έτσι κι αλλιώς δεν είχα κοιτάξει κανέναν αριθμό ακόμα, μα βλέπω την ψυχολογία τους μετά τον αγώνα με Μονακό — εκείνοι πάνω έλεγαν πως κάτι τους έφαγε μέσα τους πριν καν ξεκινήσει. Στην έξοδο από το γήπεδο κάποιος συμπαίκτης πήγε κατά πάνω μου κι άρχισε να φωνάζει πως "δεν υπάρχει παιχνίδι εδώ πέρα" αμέσως μετά τους τρεις συνεχόμενους λάκκους. Άρα τώρα λέμε ότι η επίθεση αυτοματοποιήθηκε; Ναι μα είναι αυτό το αποτέλεσμα εκείνων των τριών αγωνιστικών — όχι η αιτία. Την ίδια ώρα εκείνες τις μέρες στο Ηράκλειο η Weather στο κινητό είχε ένδειξη "σύννεφα με πιθανότητα νεροποντής 85%" κι όμως εμείς βγήκαμε έξω βρε παιδί μου γιατί η ζωή συνεχίζεται. Εγώ όσοι έκαναν τις προσπάθειες εκείνες ξέρουν ότι όταν η μπάλα σου φεύγει συνέχεια από τα χέρια επειδή δεν βρίσκεις το δρόμο σου, τότε χάνεις και το αυτοσυναίσθημά σου. Οι τρεις συνεχόμενες ήττες έγιναν μετά την Ευρωλίγκα επειδή η Ευρωλίγκα άκουσε αυτούς τους ψίθυρους πάνω στην ομάδα; Μακάρι νάταν έτσι... Μα εγώ τι λέω — πως όταν χάνουν κάνουν κλειστή κίνηση πάνω στη μπάλα;;; 😊 Αλλά σίγουρα εκείνες τις τρεις ημέρες δεν έκαναν lockdown — έκαναν λιγότερο μπάσκετ κι αυτοί είναι διαφορετικά πράγματα. Γιατί όχι και εγώ εκείνες τις βραδιές έκανα less drinking κι έτσι δεν ξύπνησα την επόμενη μέρα να σκεφτώ τι έγινε... ακόμα το μαθαίνω

τι άλλαξε λοιπόν αυτοί οι τρεις αγώνες;;;;;; μωρέ σεις, σεις γυρίζατε τον Οκτώβριο στη Γατούνια να πιείτε τον καφέ σας μαζί σας γιατί έχετε τρεις συνεχόμενες νίκες ε;;;;;; τον Μάη όμως άλλαξε ο καιρός εδώ πέρα — αυτός ο φετινός Μάης στους Πειραιάδες είχε κάτι άγριο σαν αυτά τα πικρόχολα ποτάμια που σκάβουν τις ρίζες στα Χανιά όταν βρέχει τρεις μέρες συνέχεια. μπορεί η ομάδα να ήταν πρώτη στην Ευρωλίγκα, μα εκείνες τις τρεις αγωνιστικές οι παίκτες έπαιζαν μπάσκετ σα να είχαν ξεχάσει πως η μπάλα πρέπει να ζει μέσα στο γήπεδο όχι σα συσκευή που ανοίγεις στις πρίζες μόνο όταν θες γκολ. κοίτα το δεύτερο ημίχρονο του αγώνα με Μονακό εκεί στον Πειραιά — έκαναν 9 efforts στη πρώτη μισή ώρα, δέκα λεπτά αργότερα είχαν σκοράρει έξι πόντους συνολικά και οι αντίπαλοι είχαν βγάλει δεκαπέντε. ούτε ψυχολογία ήταν εκεί πάνω, ήταν σα να είχαν σβήσει όλα τα κανάλια εκτός από το τοπικό της γειτονιάς τους: "τώρα, εδώ, αμέσως" κι ύστερα κοιτούσαν γύρω τους σα χαμένοι γάτοι στο δρόμο. και μην αρχίζουμε τώρα τις δικαιολογίες πως "η άμυνα ήταν καλή" — ναι ήταν, έκαναν τόσα κλεψίματα όσοι έκαναν κι όταν κέρδιζαν, όμως εκείνο το βράδυ η μπάλα είχε χάσει κάθε νόημα σα αυτές τις κονσόλες που βρίσκεις στα χωριά όταν κλείνουν τα μαγαζιά: κάποιοι την είχαν πιάσει κι άρχισαν να χτυπάνε πάνω-κάτω σα να προσπαθούν να βγάλουν μπάζα από τρύπα στο δρόμο. τρεις αγώνες, τριάντα πέντε προσπάθειες συνολικά στις ήττες έναντι σαράντα τεσσάρων στις νίκες — τι άλλο είναι αυτό λοιπόν;;; μία ομάδα που είχε συνηθίσει να κερδίζει παίζοντας μπάσκετ σαν αθλητές του streetball εκείνων των τελών Μαΐου έκανε λάθος κατηγορίας; στο δικό μου το μνήμη εμένα εκείνες τις μέρες θυμίζουν εκείνο το πρωινό στον κάμπο του Αλιμπιναreau όταν πήγαμε να δούμε έναν αγώνα υποβοηθούμενων από γκρουπ σχολείων — είχε μία ομάδα στο πλευρό μας που έπαιζε σα να υπήρχε μόνο ο ένας παίκτης εκεί πάνω, όλοι οι άλλοι είχαν βγει για τσιγάρο. οι συμπαίκτες του σουτέρ εκείνου έφταναν στιγμές κουτός λόχος μαζί του επειδή δεν ήξεραν τι άλλο να κάνουν· η μπάλα έκανε τρία πετάγματα μέσα στη ρακέτα πριν τελικά βγει σουτ κι αυτή η εικόνα ήταν αυτή που είδα στον Πειραιά εκείνο το τριήμερο. η Ευρωλίγκα τους έδωσε τον τίτλο πρώτων στη σειρά όχι επειδή αυτοί είχαν αλλάξει τη στρατηγική τους εκείνες τις τρεις μέρες, μα επειδή οι υπόλοιποι είχαν φέρει τη δική τους κατάρα μπροστά στους περισσότερους αγώνες. κι όσοι λένε ότι "η ομάδα έπαιξε αργά" αυτοί ας πάνε να δοκιμάσουν να πηδήξουν στους δικούς τους κύκλους — η μπάλα εκείνες τις στιγμές είχε σπάσει σα τζάμι. τέλος πάντων, τι άλλη εξήγηση βγάζει κάτι τέτοιο;;; μήπως εκείνες τις τρεις αγωνιστικές οι παίκτες είχαν πάθει όλους μαζί ένα simultaneous fever επειδή ξέχασαν πως το μπάσκετ δεν γίνεται μόνο όταν γράφεις "νίκη" στην τελευταία σελίδα του ημερολογίου;;; εγώ ακόμα περιμένω να δω κάποιον εκεί πάνω να σηκώσει το χέρι και να πει "ναι, μάλιστα, αυτοματοποιηθήκαμε", εκείνο το βράδυ όμως εκείνοι έκαναν λιγότερο μπάσκετ κι αυτό ήταν διαφορετικά πράγματα.