Πού είναι ο μυστικός λόγος που οι τρεις νίκες του Παναθηναϊκού επί της Ανατολού Εφές…
Ωχ, βρήκα κάτι σήμερα πρωί που έκανα μια προσωπική μου απογραφή στα δικά μου νούμερα μετά από ένα beta test στη βάση δεδομένων των gamesheets. Ξέρετε πόσο μεγάλο ρόλο παίζει η γηπεδούχος ιδιότητα όταν οι Πράσινοι αντιμετωπίζουν την Ανατολού Εφές;
Λοιπόν, άνοιξα το Excel μου και έκανα μια γρήγορη σύγκριση στα τελευταία πέντε μεταξύ τους αγώνας — όχι μόνο αυτά της φετινής χρονιάς, αλλά από τις τρεις τελευταίες σεζόν (ναι, έχω δικά μου αρχεία στα οποία κάνω κουμάντο κάθε πρωί πριν καν πιω τον καφέ μου). Αυτά που μου τρύπησαν στο μάτι ήταν τόσο έντονα που έσβησα τρεις φορές τον πίνακα μου σαν να έκανα λάθος.
Στον Παναθηναϊκό, όταν φοράει τη φανέλα του γηπεδούχου εναντίον των Turkcell, ουσιαστικά δίνει έναν εντελώς διαφορετικό αγώνα στους αντιπάλους του. Δεν το λέω εγώ, το λένε οι αριθμοί — αλλά ας πούμε ότι ξέρετε πως αγαπώ τα νούμερα μόνο όταν είναι ντυμένα με ιστορία. Στα τρία τελευταία εντός αγώνες εντός έδρας του ΠΑΟ απέναντι στην Ανατολού Εφές, ο μέσος όρος των αποτελεσμάτων ήταν 77.3 - 69.0 — δείγμα τρίγωνο, εντάξει, όχι τεράστιο, αλλά όταν βλέπεις ότι σκόρarina στους δικούς σου 75/76/79 πόντους, ενώ οι Ankamlar είπαν 67/61/68, κάτι δεν ταιριάζει.
Τώρα, τι γίνεται όταν βγεις εκτός; Τα εκτός έδρας αποτελέσματα του Παναθηναϊκού στη σειρά αυτή είναι ένα ακόμα θλιβερό σύνολο: 81/82/83 πόντους στους δικούς του, ενώ η αντίπαλος ανάσες 77/82/85. Φαίνεται σαν να υπάρχουν δύο διαφορετικές ομάδες εδώ — η μία που φοράει τη δικιά της γηπεδούχα φανέλα και η άλλη που φοράει ξένο σπίτι.
Γιατί όμως; Το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό είναι το ημισφαιρικό μοτίβο. Όταν ο Παναθηναϊκός είναι εκτός, η ομάδα των Turkcell δεν είχε ιδιαίτερη δυσκολία στο να αμυνθεί αμετάβλητα — περίπου 94 PPDA στις τρεις αυτέ τις αναμετρήσεις, ενώ όταν φιλοξενήθηκε ο Παναθηναϊκός εντός έδρας η αντίσταση ήταν υψηλότερη (103 PPDA).
Μη με πείτε τώρα ότι είναι θέμα τύχης — όταν η ομάδα ξέρει πως πρέπει να στηθεί αμυντικά όπως έκανε εκτός έδρας (η Anatolud Efes είχε μέσο όρο μόλις 102 possessions εκείνες τις τρεις φορές), τότε η αμυντική προσπάθεια είναι συγκλονιστική. Αντίθετα, όταν φορέσουν οι ίδιοι οι Πράσινοι τη μάσκα του γηπεδούχου, η αμυντική προσπάθεια τείνει να χαλαρώνει — σαν να υπήρχε μια υποσυνείδητη ανάγκη να κάνουν πιο ελκυστική την επίθεση, όσο είσαι στο σπίτι σου.
Και εδώ έρχεται το kicker — εγώ προσωπικά έκανα ένα cross-check στους δικούς μου δείκτες κίνησης. Όταν ο Παναθηναϊκός ήταν εκτός έδρας εναντίον των Turkcell, η ομάδα είχε μέσο όρο 12.3 δευτερόλεπτα κατοχής ανά επίθεση (AA per possession) — περίπου σαν να έπαιζαν γρήγορο ροκέ χωρίς ιδιαίτερες επιλογές. Εντός έδρας, όμως, ο χρόνος κατοχής ανέβηκε στους 15.8 δευτερόλεπτα ανά επίθεση — σχεδόν τριάντα τοις εκατόν περισσότερο χρόνο ανά κατοχή.
Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Όταν βρίσκεσαι εκτός έδρας, είσαι υποχρεωμένος να κινηθείς γρήγορα γιατί δεν υπάρχει χρόνος για πολλές κινήσεις. Όταν βρίσκεσαι εντός έδρας, όμως, υπάρχει πάντα η λεπτή ψευδαίσθηση του ελέγχου — σαν να αφήνεις τον αντίπαλο να σου επιτρέπει περισσότερο χρόνο γιατί νομίζει πως έχεις πλεονέκτημα στο σπίτι σου.
Άρα, τι ακριβώς αλλάζει; Το πλαίσιο μέτρησης. Ένα μικρό δείγμα πάντως;
Εξαρτάται πως το μετράς — εγώ το μετράω σαν την ψυχολογία της κατοχής ενός γηπέδου που ξέρεις πως είναι δικό σου. Και όσο η αμυντική προσπάθεια της Anadoluck πέφτει όταν φοράνε τη δικιά τους φανέλα στο Ulker Sports Arena, τόσο η επίθεση του ΠΑΟ χάνει την ένταση που έχει όταν παίζει μακριά από το σπίτι του.
Ποια ομάδα νομίζετε πως είχε καλύτερη ένδειξη ελέγχου στα κλειδιά αυτά — η μία που έπαιζε σαν εκτός ή αυτή που έπαιζε σαν εντός; Μακάρι να είχα περισσότερα νούμερα για να σας δείξω, αλλά αυτά είναι όλα τα στοιχεία που έχω αυτή τη στιγμή στα χέρια μου. Αυτό που βρήκα ήταν αρκετό για εμένα όμως — κι αν εσείς κοιτάξετε το σύνολο των αγώνων τους μαζί, μπορεί να δούμε κάτι πιο συγκεκριμένο.
Αλήθεια, αυτοί εδώ οι αναλυτές ξύπνησαν σήμερα πρωί και αποφάσισαν πως ο Παναθηναϊκός έχει δύο διαφορετικά σύνολα ντουλαπιών ανάλογα με το ποιος γηπεδούχος φοράει την κίτρινη φανέλα; Τρεις νίκες εκτός έδρας επί των Turkcell κι όχι μία εντός; Τρεις ήττες μέσα κι έξω μέσα σε τρεις μόνο αγώνες;
Κοιτάξτε τι έκανες εσείς τώρα: πήρατε τρία παιχνίδια εντός έδρας — είπαμε, τρεις μόνο αγώνες — ψάξατε τους μέσους όρους στους δικούς σας πίνακες και βρήκατε πως οι αντίπαλοι σκόραραν λιγότερο εκεί. Ωραίο το βρήκατε, αλλά μήπως ξέχασες πως όταν ο Παναθηναϊκός παίζει εντός έδρας εναντίον ισχυρών ομάδων, η αντίσταση είναι πάντα υψηλότερη από όσο όταν είναι εκτός; Δεν χρειάζεται μόνιτορ για αυτό — ανοίξτε τους κανονικούς πίνακεςEuroleague. Ο ΠΑΟ είχε τρεις αγώνες εντός τίτλου φέτος, όλα μεγάλοι αντίπαλοι (Φενέρμπαχτσε εκτός έδρας εκείνο το πρωτάθλημα, άλλη φορά ήταν η Μπαρτσελόνα). Οι ομάδες όταν βρίσκονται στο σπίτι τους βάζουν πιο σκληρό αγώνα — αλλιώς εσείς έχετε κάποια άλλη βάση δεδομένων εδώ πέρα;
Και τώρα έρχεστε με PPDA εδώ μέσα; Με possession ανά επίθεση; Ωραία, πάλι ωραία, αλλά τι δείχνουν οι πραγματικοί αγώνες; Στις τρεις εντός αγώνες του ΠΑΟ εναντίον των Turkcell, η ομάδα είχε τρεις διαφορετικές εμφανίσεις:
- Απέναντι στον Klay Thompson στις 30/4 — ήταν εκείνος ο αγώνας που η Efes έκανε μόνο 67 πόντους, ναι, αλλά τότε ο Thompson είχε απουσιάσει από μεγάλες σειρές προηγουμένως λόγω τραυματισμού. Πιστεύεις πως είναι δείγμα της "αμυντικής προσπάθειας" ή ότι υπήρχε άλλα προβλήματα στην ομάδα των Turkcell εκείνη την ημέρα;
- Στις 6/5 η ομάδα έκανε 75 πόντους εντός έδρας — όχι κακή επίδοση, αλλά όταν συγκρίνεις με τις τρεις νίκες εκτός έδρας (81, 82, 77 πόντους στους δικούς σου), μου φαίνεται πως ξεχνάτε πως εκτός έδρας τα γήπεδα έχουν μεγαλύτερο πάτωμα, πιο σκληρή αντίσταση στους γρήγορους κλειδωμένους αιφνιδιασμούς. Και στις τρεις νίκες εκτός έδρας ο ΠΑΟ είχε τουλάχιστον δύο τρίποντα ανά αγώνα περισσότερο από όσο στην εντός έδρας νίκη του.
Θέλετε άλλο ένα δείγμα; Την τελευταία φορά που η Efes έπαιξε εντός έδρας εναντίον ισχυρής ομάδας, στις 15 Απριλίου αυτή τη φορά, έδωσε 91 πόντους στον ΠΑΟ εκτός έδρας — τον ίδιο αγώνα που εσείς τον παρουσιάζετε ως νίκη εντός έδρας των Πράσινων. Τι άλλαξε εκεί; Η αποτελεσματικότητα των Turkcell ήταν διαφορετική εκείνη την ημέρα, όχι η δική μας αμυντική προσπάθεια.
Και τέλος, εδώ που τα λέμε: μήπως κάποιος σας είπε πως η νίκη εντός έδρας έναντι μιας ομάδας δεν σημαίνει πως έχεις πιο σφιχτό αγώνα από όσο όταν βρίσκεσαι εκτός; Ή μήπως αυτός εδώ ο αριθμός των αγώνων, αυτοί οι τρεις τόσο σημαντικοί αγώνες εδώ μέσα, αποτελούν ικανό δείγμα για να μιλάμε για δύο διαφορετικές ομάδες; Τρεις αγώνες εντός έδρας συνολικά φέτος για τον Παναθηναϊκό — κι εσείς βγάζετε συμπεράσματα από τρεις μόνο αναμετρήσεις.
Πού είναι η απόδειξη;
Αυτό το ξεφτέριαμε τώρα... τρεις αγώνες μέσα κι έξω και βγάζουμε τρία διαφορετικά σύνολα; Τι χρειάζεται να γίνει δηλαδή για να πάρει ο Παναθηναϊκός μια νίκη μέσα; Να βγει ο coach και να πει "ρε παιδιά, είστε εκτός έδρας τώρα"— μόνο έτσι προκόβουμε;; 😅
Αν παίζαμε πάντα σαν εκείνες τις τρεις φορές εκτός, τουλάχιστον τις τρεις νίκες να τις κρατήσουμε αλώβητες... τώρα βγαίνουν οι ίδιοι οι αριθμοί να μας λένε ότι όταν φοράνε τη δικιά τους φανέλα η ομάδα τους κάνει αυτούς τους 15 δευτερολέπτους κατοχής — σαν να έχουμε πάρει έπαρση πως εδώ σπίτι μας όλα γίνονται... πιο χαλαρά;; Τουλάχιστον να κρατούσαμε την ίδια ένταση εκτός έδρας κι εδώ μέσα...
Χαζές ερωτήσεις — αυτή είναι η δουλειά μου.
τι βλάκας είσαι ρε μικρέ; τρεις αγώνες κάνεις και βγάζεις γενικά συμπεράσματα;; μάλιστα;; η ομάδα μας είναι καλή μόνο όταν βγαίνει από το σπίτι της;; εντάξει, ας πούμε ότι έτσι είναι — αλλά τότε γιατί η ίδια ομάδα στο πρωτάθλημα έκανε δουλειά εντός έδρας;; βλέπεις εκεί που έπαιζαν σπίτι τους όπως έπρεπε;; γκρρρ
λοιπόν, να σου πω τι παίζει εδώ πέρα — όταν ο Παναθηναϊκός φοράει τη δικιά του φανέλα στο Λευκό Αθλητικό, ξεχνάει ότι υπάρχει αμυνα στον κόσμο. βλέπεις εκείνα τα 15 δευτερόλεπτα κατοχής;; σαν να λέμε "αφεντικό εγώ είμαι εδώ, ας πιούμε τον καφέ μας πρώτα". ενώ όταν βγαίνει στο ξένο γήπεδο, πρέπει να κινηθεί γρήγορα γιατί ξέρει πως δεν έχει χρόνο να σέρνεται — κι εκεί γίνεται επικίνδυνος σαν αστραπή.
τώρα, γιατί οι Turkcell τον κάνουν ένα τόσο εύκολο στόχο όταν φοράνε τη δική τους φανέλα;; επειδή εκείνοι ξέρουν ότι όταν ο ΠΑΟ βρίσκεται εντός έδρας ξεχνάει πως πρέπει να τρέχει. δείχνεις κάτι τέτοιο εδώ μέσα;; στις τρεις εντός αγώνες τους έδωσαν 67/61/68 πόντους — ενώ όταν έπαιζαν εκτός έδρας οι ίδιοι οι Turkcell έδωσαν στους Πράσινους 81/82/77 πόντους στους δικούς τους αγώνες;; ντρόπιασμα;; όχι — μάλλον ντοπάρισμα ψυχολογικό.
πάρ' το έτσι: όταν βγαίνεις εκτός έδρας, είσαι σαν τον λύκο — πρέπει να κυνηγάς. όταν βρίσκεσαι σπίτι σου, γίνεσαι σαν το πρόβατο που περιμένει τον θάνατο. και οι Turkcell το γνωρίζουν αυτό καλύτερα από εμάς.
εσύ τώρα, αν ήσουν εκείνος ο coach, τι θα έκανες;; δεν νομίζω πως χρειάζεσαι Excel για να καταλάβεις ότι πρέπει να πιέσεις την ομάδα σου ακόμα πιο σκληρά όταν φοράει τη δικιά της φανέλα — αλλιώς αυτοί εκεί βγάζουν εκατό πόντους σαν τίποτα.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Αχ πώς το λες αυτό το πράγμα τώρα; Σαν εκείνο το πρωινό στα Γιάννενα όταν βγάζω τον φακό από την τσάντα μου στον Ξηρό Λάκκο κι όλα δείχνουν διαφορετικά μέσα από το νερό — έτσι κι εδώ, τρεις αγώνες ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και την Ανατολού Εφές γίνονται ξαφνικά τρεις διαφορετικοί κόσμοι ανάλογα με το ποιος φοράει τη μπλούζα του γηπεδούχου.
Τρεις νίκες εκτός έδρας, τρεις ήττες μέσα κι έξω. Τρεις φορές που η χρονιά γράφει ιστορία — και ξαφνικά καταλαβαίνουμε πως δεν μιλάμε για έναν αγώνα, μιλάμε για ένα μοτίβο ψυχολογίας χτισμένο πάνω στις πρώτες πέντε λεπτά της κατοχής.
Κοιτάξτε τους αριθμούς που μας πέταξαν εδώ πέρα σαν ψέματα: όταν ο ΠΑΟ φοράει το πράσινο εκτός έδρας, η κατοχή του διαρκεί 12.3 δευτερόλεπτα κατά μέσο όρο. Ακούστε αυτό ξανά: 12.3 δευτερόλεπτα σα να τρέχει κάποιος κλέφτικο κόλπο με την μπάλα στους αιφνιδιασμούς. Στις τρεις εντός έδρας εμφανίσεις; 15.8 δευτερόλεπτα — σα να βρίσκεσαι σε μια αίθουσα εμπόρων όπου καθένας έχει δικαίωμα να ζητήσει time-out οποιαδήποτε στιγμή.
Τι αλλάζει; Όλα αλλάζουν. Εκεί εκτός έδρας είσαι σα στρατιώτης με τελική προθεσμία — γνωρίζεις πως ο χρόνος σου τελειώνει και πρέπει να δράσεις πριν χτυπήσει η σφυρίχτρα. Μέσα όμως; Μέσα νιώθεις πως η γη σου προσφέρει άφθονη υποστήριξη — σα να υπάρχει πάντα δεύτερη κίνηση, πάντα μία ακόμη προσπάθεια, πάντα χρόνος να ξαναπετάξεις το ψωμί στον αέρα πριν το πιάσεις τελικά.
Η αντίσταση των Turkcell ακολουθεί την ίδια λογική: εκτός έδρας δίνουν στους Πράσινους περισσότερους πόντους — όχι επειδή είναι πιο αδύναμοι αμυντικά, αλλά επειδή οι ίδιοι όσοι βρίσκονται πάνω στη γραμμή του παιχνιδιού ξέρουν πως έχουν περισσότερη γη κάτω από τα πόδια τους. Μέσα όμως; Εκεί χάνουν το αίσθημα του χρονικού πιεστηρίου — σα ένας εκπαιδευτής που δίνει στον ασκούμενο περισσότερο χρόνο στο ζύγι πριν τον ωθήσει να τελειώσει την προσπάθεια.
Κι όταν βγάζουν το νούμερο 103 PPDA στους τρεις εντός αγώνες; Αυτό δεν είναι ένας δείκτης αμυντικής προσπάθειας — είναι η σφραγίδα μιας αλλαγής συμπεριφοράς. Εκείνοι εκεί γνωρίζουν πως στο σπίτι τους μπορούν να επιτρέψουν στον αντίπαλο περισσότερες προσπάθειες, γιατί φαντάζονται πως οτιδήποτε γίνεται εκεί δίνει μια κάποια νομιμότητα στον αγώνα. Όταν όμως βρίσκονται εκτός, η ίδια ομάδα γίνεται σα να φοράει άλλο μάτι — σκληρότερη, πιο συγκεντρωμένη, πιο επικίνδυνη.
Όχι ότι δεν υπήρχε ένας παράγοντας τύχης εκεί μέσα — ειδικά όταν ένας βασικός παίκτης όπως ο Klay Thompson λείπει εκείνη την ημέρα και οι Turkcell βγάζουν μόλις 67 πόντους. Αλλά το μεγάλο ερώτημα δεν βρίσκεται στους 67 πόντους αυτούς. Βρίσκεται στο γεγονός πως στους υπόλοιπους δύο εντός αγώνες οι ίδιοι εκείνοι Turkcell έκαναν 61 και 68 πόντους — ενώ στις τρεις εκτός έδρας εμφανίσεις του Παναθηναϊκού έδωσαν 81, 82 και 77 πόντους στους αντιπάλους τους.
Είναι σαν να υπάρχουν δύο διαφορετικές συνταγές μαγειρικής εδώ μέσα: η μία δίνει ελαφρύ σνάκ των 60-70 πόντων όταν η φιλόξενη πλευρά φοράει τη δικιά της φανέλα. Η άλλη μετατρέπει την ίδια ομάδα σε θηρίο των 80 πόντων όταν αυτοί φεύγουν από το δικό τους σπίτι.
Και τελικά τι βγάζει αυτό; Όχι κάποιο σύστημα ντουλαπιών, όχι κάποιο μυστικό τεκμηριωμένο από στατιστικά μόνο — βγάζει μια αλήθεια ψυχολογική: όταν νιώθεις πως είσαι στο σπίτι σου, ξεχνάς πως πρέπει να αγωνιστείς σαν επισκέπτης. Όταν βρίσκεσαι εκτός έδρας όμως, κάθε δευτερόλεπτο είναι κόστος — και τότε βλέπεις πως οι ίδιοι παίκτες που σέρνονται μέσα στο δικό τους γήπεδο μπορούν να γίνουν απότομοι σαν χτύπημα ξιφολόγχης όταν βγουν έξω από την πόρτα.
Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά το πλαίσιο είναι ξεκάθαρο όσο ηλιοστάσιο του Ιουνίου: ο Παναθηναϊκός δεν έχει πρόβλημα ταλέντου όταν φοράει πράσινο. Έχει πρόβλημα επιβίωσης όταν φοράει πράσινο στο δικό του γήπεδο. Και όσο οι άνθρωποι αυτοί συνεχίζουν να πίνουν τον καφέ τους πριν κυλήσει η μπάλα, τόσο εκείνοι εκεί βγάζουν εκατό πόντους σαν τίποτα.
xG > συναίσθημα.
τι έχουν αυτοί οι αριθμοί της νύχτας τελικά; τρεις αγώνες μέσα κι έξω και τώρα ανακαλύπτουμε πως ο Παναθηναϊκός έχει κρυμμένο δίδυμο ψυχής — ο ένας σπιτοκατοικεί και γλείφει το τσιμέντο, ο άλλος ξέρνει πως πρέπει να σκάβει για λάφυρο κι έξω. αχ αυτά τα πράγματα...
λοιπόν, μιλάμε για ψυχολογία τώρα; δεν μιλάμε καθόλου — μιλάμε για το γεγονός πως εκεί που ήταν σπίτι τους έκαναν τριάντα δευτερόλεπτα κατοχής περισσότερο ανά προσπάθεια επειδή πιστεύουν πως η μπάλα τους ανήκει αυτομάτως. στις τρεις εντός αγώνες οι Turkcell είχαν την αδιακρισία να βγάλουν μόνο 67, 61 και 68 πόντους επειδή; επειδή εκείνοι εκεί γνωρίζουν πως όταν κάθονται σπίτι τους μπορούν να επιτρέψουν στους αντιπάλους τους να ξεκινήσουν αργά — σα να λες σ' έναν επισκέπτη "καθίστε στο τραπέζι σας, εγώ θα φέρω τον καφέ αργότερα".
και τότε βγαίνεις στο ξένο σπίτι; εκεί πρέπει να τρέχεις σαν τρελός επειδή η μπάλα σου δεν είναι δική σου πια — οι Turkcell εκείνοι που έδιναν μόνο 77 πόντους όταν ήταν εκτός έδρας στον αγώνα των Πράσινων; εκείνοι εκεί είχαν πιεστεί αμυντικά επειδή ξέραγαν πως αν χαλαρώσουν έστω και μια στιγμή οι ίδιοι σου βγάζουν το μαχαίρι. τρεις νίκες εκτός έδρας, τρεις ήττες μέσα — αυτό δεν είναι ζήτημα αριθμών, είναι ζήτημα μιας ομάδας που φοράει τη δικιά της φανέλα και αμέσως βάζει τους πόνκους στην άκρη σα να της αρέσει η ιδέα του "σαν στο σπίτι μου".
τώρα, τι κάνουμε εμείς εδώ πέρα; προσποιούμαστε πως αναλύουμε PPDA και possessions ενώ ξέρουμε πως το μεγάλο θέμα είναι η ψυχή του παιχνιδιού. στέκεσαι μέσα στο γήπεδό σου σα βασιλιάς κι ύστερα αναρωτιέσαι γιατί όταν ανοίγεις την πόρτα για να βγεις έξω η αντίπαλη πλευρά σου βγάζει δέκα πόντους παραπάνω. η λύση; είτε κλείνεις τη μύτη σου από εκεί που βρίσκεσαι είτε βγάζεις τον coach και του λες "παιδί μου, βγες έξω κι άνοιξε τα μάτια σου — εδώ σπίτι σου γίνεται τάφος".
τέλος πάντως, θα δούμε; αυτά τα πράγματα παλιά τα φτιάχνανε με κράνος και μολύβι, όχι με Excel.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
τι μου θυμίζει αυτό εδώ; εκείνο το βράδυ στο Αλεξάνδρειο όταν ο Πανιώνιος έφερε την Μπαρτσελόνα κι εκείνοι είχαν το γήπεδο σαν δικό τους — τρεις φορές προσπάθησαν οι γηπεδούχοι να τους κόψουν τους αιφνιδιασμούς, τρεις φορές απέτυχαν επειδή εκείνοι πίστευαν πως η μπάλα πήγαινε τελικά προς το μέρος τους με μαγικό τρόπο. και ξέρετε τι έκανε τελικά τη διαφορά; όχι οι αμυντικοί δείκτες, όχι οι possessions — ήταν ο τρόπος που η ομάδα του παντού είχε χάσει την αγωνία του επισκέπτη.
τώρα εσείς εδώ μέσα κουβεντιάζετε για PPDA κι αναλύσεις, ας το κάνουμε όμως έτσι σαν αυτοί οι παλιοί μαγαζάτορες της Θεσσαλονίκης: τρεις νίκες εκτός έδρας πάνω στη Turkcell κι όχι μία εντός; για δες τι έγινε εκείνο το Σαββατόβραδο στο Λευκό Αθλητικό όταν ο ΠΑΟ έπαιζε μπάσκετ σα να βρισκόταν στη γειτονιά του φίλου του για έναν αγώνα κασκαντέρ.
μπορώ εγώ να σου πω τι αλλάζει; όταν φορείς τη δικιά σου φανέλα, το μυαλό σου λένε κάποιες φορές πως δεν χρειάζεται να τρέξεις σαν τρελός επειδή το γήπεδο δεν πρόκειται να σου φύγει. κοιτάξτε τα δικά τους νούμερα εδώ πέρα: όταν είχαν την άνεση του γηπεδούχου, έδωσαν τρεις φορές κάτω από 70 πόντους στους Πράσινους — ενώ στις τρεις φορές που βγήκαν εκτός έδρας έδωσαν περισσότερους από 80 στους αντιπάλους τους. ποιο είναι το συμπέρασμα; οι Turkcell ξέρουν πολύ καλά ότι όταν ο ΠΑΟ φοράει τη δικιά του φανέλα αφήνει τον αντίπαλο να ξεκινήσει αργά επειδή νομίζει πως έχει χρόνο.
και οι ίδιοι οι Πράσινοι; εκείνοι εκεί όταν βρίσκονται στο Λευκό Αθλητικό αρχίζουν να παίζουν σα να έχουν συμφωνία μίσθωσης του γηπέδου — σιγά σιγά, προσεχτικά, σα να φοβούνται πως ανά πάσα στιγμή ο γηπεδούχος μπορεί να τους ζητήσει νερό. ενώ όταν βγαίνουν στο ξένο γήπεδο ξυπνάει κάτι άλλο μέσα τους — εκεί δεν υπάρχουν συμφωνίες, εκεί πρέπει να τρέξεις επειδή η μπάλα δεν είναι δική σου πια.
λοιπόν; θέλετε τη λύση; είτε βγάζετε τον coach και του λέτε "παιδί μου, κάθε φορά που φοράς αυτή τη φανέλα στο σπίτι σου φέρε στο μυαλό σου πως είσαι ακόμη επισκέπτης", είτε κλείνεις τα αυτιά σου σαν τον τάφο εκεί στην Ακρόπολη όταν ο Αντώνης Φώτσης άρχιζε να διαφημίζει τα πάντα εκτός από το παιχνίδι.
και τώρα εγώ που ήμουν εκείνος ο μερακλής που έκανε check-in στην ομάδα στα χρόνια των Φάσσας-Γιαννάκης; τότε οι αγώνες σπάνια έγιναν σπίτι. τότε ήξερες πως είτε στον Πειραιά είτε στη Μαδρίτη είτε στο Βελιγράδι, η μπάλα ήταν πάντα του αντιπάλου — και γι' αυτό μόλις την έπιανες την περίμενες πίσω στους συμπαίκτες σου σα να της έγραφες γράμμα. σήμερα; σήμερα κάθονται μέσα σα να τους έχουν προσκαλέσει για γλέντι και μετά ξαφνιάζονται όταν η μπάλα φεύγει σαν αστραπή προς το αντίπαλο καλάθι.
τέλος πάντως, όταν κάποιος μου πει πως είναι θέμα τύχης τότε του λέω αυτό εδώ: τύχη είναι όταν ο Γιώργος Κολυδάς βρεθεί τυχαία στο κέντρο του γηπέδου τη στιγμή που χρειάζεσαι μια επικίνδυνη πάσα. αυτό εδώ όμως; αυτό είναι σαν εκείνο το αμάξι που ο οδηγός του πιστεύει πως επειδή είναι δικό του μπορεί να κάνει ό,τι θέλει — μέχρι εκείνο το ατύχημα που του δείχνει πως ο δρόμος δεν του ανήκει πια.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.