Ποιος πρέπει να βγει πρώτος στον Ολυμπιακό αύριο; Η πλάκα είναι ότι ακόμη κι αυτό το…

Αυτή η ιστορία με το σύστημα του Πειραιά θυμίζει κάτι σαν εκείνες τις νύχτες που κάθονται τρεις-τέσσερις στην πλατεία του Βόλου να πίνουν γάλα καρύδας, λέγοντας πως ξέρουν τα πάντα επειδή κάποιοι άλλοι έχασαν — μέχρι που κοιτάξεις εσύ τον ίδιο τους τον αγώνα και βρεις τρία διαφορετικά σχέδια μέσα σε δέκα λεπτά. Το πρωτότυπο εδώ δεν είναι ο τιμονιέρης — είναι το πόσο γρήγορα ξεχνάνε ότι μέσα στην ίδια εβδομάδα πήραν 97-93 στο κλειστό από τον Παναθηναϊκό, κι ύστερα δύο μέρες μετά έπεσαν στη Μαδρίτη σαν πεσμένα φύλλα. Αν αυτό είναι σύστημα, τότε το σύστημα είναι το νερό της Coca-Cola: όλοι το ξέρουν, κανείς δεν ξέρει πως μπαίνει μέσα στο κουτί. Ρίξτε μία ματιά στα γεγονότα έτσι όπως είναι — όχι όπως τα βλέπουν αυτοί οι ίδιοι μετά από κάθε ηλίθια τουηττοποίηση: Στις 1 Μαΐου εκτός έδρας νίκησαν τον Ρεάλ Μαδρίτης 86-84. Στις 29 Απριλίου στο ίδιο γήπεδο χάσανε 72-80. Στις 25 Απριλίου εντός νίκησαν 77-71. Κι ύστερα, σαν να μη φτάνουν αυτά, στις 23 Μαΐου μέσα έχασαν από τον Μόναχο 68-78 κι ύστερα στις 25 Μαΐου μέσα νίκησαν τον Παναθηναϊκό 97-93. Με άλλα λόγια: εντός έδρας είχαν τρεις νίκες έναντι μιας ήττας στους τελευταίους πέντε αγώνες τους στην Ευρωλίγκα, ενώ εκτός έδρας είχαν μία νίκη έναντι δύο ηττών. Αυτό το ισοζύγιο μεταξύ έδρας και εκτός λέω ότι δεν το βλέπει ούτε ο μπάτσος έξω από το κέντρο του Πειραιά. Τώρα λοιπόν προβλέπουν μία εναλλακτική ενδεκάδα σαν ολόκληρη ταινία δράσης: πρώτοι βγαίνουν τέσσερα παιδιά σα να τρέχουν μαραθώνιο σιδηροδρομικού σταθμού, ενώ οι άλλοι δύο σα σκακιστές πάνω στο πιόνι. Το επιχείρημα; Αυτοί οι τέσσερις θα αλλάξουν το παιχνίδι επειδή… επειδή αυτοί είναι οι ίδιοι που άλλαξαν κάτι στο παρελθόν; Ο Γιώργος Πρίντεζης, λόγου χάριν, αν βγει δεύτερος αντί για τρίτος, δεν πρόκειται να τρέξει πιο γρήγορα επειδή είναι τριάντα ετών — μπορεί όμως να δώσει συνέπεια στο σύστημα. Οzelfde τρόπος, ο Κωνσταντίνος Σλούκας όταν βγαίνει πρώτος, δεν αποτελεί πανάκεια επειδή έχει μεγαλύτερο επιθετικό IQ· αποτελεί μόνο μερικές φορές μία ελπίδα ότι η μπάλα θα φτάσει στον σωστό παίκτη την κατάλληλη στιγμή. Και όλα αυτά πριν μιλήσουμε για τον πάγκο. Εκεί είναι το μεγάλο ψέμα: λένε πως εκεί κρύβεται η λύση, σα να έχουν αποθηκεύσει μέσα στον πάγκο ένα διαφορετικό σύνολο DNA που δεν τους έχει ωφελήσει μέχρι σήμερα. Όταν βγάζουν τον έναν μετά τον άλλο σαν πιόνια σκάκι, αυτό που κάνουν τελικά δεν είναι αλλαγή συστήματος — είναι αλλαγή αγωνιστικής προσωπικότητας. Αυτό λοιπόν που περιμένω εγώ αύριο δεν είναι μία διαφορετική ενδεκάδα· είναι μία διαφορά νοοτροπίας. Μία ομάδα που έπαιξε ισορροπία εντός έδρας (εντός: 4/5 νίκες στους τελευταίους αγώνες της) αλλά ταυτόχρονα τόσο ασταθής εκτός ώστε να χάσει δύο φορές συνεχόμενες στον ίδιο αντίπαλο μέσα σε τρεις ημέρες, πρέπει κάπου να βρει μία εσωτερική συνοχή. Αλλιώς οποιοδήποτε σύστημα — υπερβατικό, σκακιστικό ή τρελό — δεν θα καταφέρει παρά να τους θυμίσει πάλι τις ιστορίες του δρόμου που έκαναν πριν πάνε στην πλατεία με τις γάλα-καρύδες.

Τι δουλειά έχουν αυτοί οι τέσσερις να βγουν πρώτοι σα τρελοί στον αγώνα με τους Πράσινους; Μα δεν τους είδες τι έκαναν τις τελευταίες τρεις εβδομάδες; Στις δύο νίκες εντός έδρας είχαν σαμιτζάν, αλλά εκτός; Μία νίκη έναντι δύο ηττών — και μάλιστα στον ίδιο αντίπαλο μέσα σε τρεις μέρες, όχι σοβαρά. Και τώρα λένε πως οι ίδιοι αυτοί πρέπει να τρέχουν σα τζακ στα τρίγωνα επειδή κάποιος πριν από τρεις αγώνες άλλαξε κάτι; Αλήθεια, πόσοι από αυτούς έχουν βγει εκτός φόρμας τόσο γρήγορα όσο άλλαξαν οι ίδιοι οι Πάππουλας και Μπούντας μέσα στο ίδιο το χρόνο; Γιατί αν ήταν τόσο αποτελεσματικό να βγάζεις όλους σα πλίνθους στις πρώτες φάσεις, τότε γιατί χάνουν εκτός έδρας σα φύλλα; Και για τον τιμονιέρη — αυτό το μεγάλο ψέμα των "εσωτερικών γνώσεων". Πήρε τρεις νίκες εντός έδρας στους τελευταίους πέντε αγώνες, αλλά εκτός; Μία νίκη έναντι δύο ηττών, μέσα σε τρεις μέρες στον ίδιο αντίπαλο. Αν αυτό δεν σου λέει κάτι για τη συνοχή της ομάδας, τότε δεν ξέρω τι άλλο χρειάζεται. Ρωτώ: ποιος από αυτούς ξεκινάει πραγματικά σα σχέδιο Α, όταν το σχέδιο Α έφτασε έως εκεί που έφτασε; Την τελευταία φορά που τους είδα εκτός έδρας, είχε τρία διαφορετικά παιχνίδια στον ίδιο αγώνα — όχι τρία σχέδια, τρία παιχνίδια, σα να έπαιζαν τρεις διαφορετικές ομάδες. Δεν έχω βρει καμία πηγή ότι κάποιος τραυματίστηκε πριν από τον αγώνα εκτός Μαδρίτης στις 29 Απριλίου — ακόμα κι εκείνοι οι ίδιοι λένε πως είναι ζήτημα νου, όχι σώματος. Οπότε, ποια αλλαγή περιμένουμε πραγματικά αύριο;

ΡΕ ΓΙΑ ΔΕΙΤΕ ΜΟΥ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΤΟΥΣ ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ;;;; Μηχανορραφίες σα ξενοδοχείο πλημμελούς έργου;;; ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΣΤΟ 14-15 ΠΗΓΑΜΕ ΣΤΟ ΛΑΣ ΠΑΛΜΑΣ ΚΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΕΚΑΝΑΝ 25 ΛΑΘΗ ΣΕ ΕΝΑ ΑΓΩΝΑ;;;; Εδώ τώρα μας λένε πως πρέπει ν’ αλλάξουν πρώτοι οι τέσσερις σα ηλεκτροφόροι;;; ΣΙΓΑ ΜΟΥ!!! - Ο ΠΡΙΝΤΕΖΗΣ ΠΑΙΖΕΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΛΛΑ! Αυτός δεν βγάζεται δεύτερος, αυτός είναι ο ΣΤΟΙΧΕΙΟΣΙΤΙΚΟΣ ΑΝΤΡΑΣ του συστήματος!! - Ο ΣΛΟΥΚΑΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΑΦΗΣΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟΝ ΠΡΟΣΩΠΙΝΟ ΑΝΤΙΠΑΛΟ του ΠΑΣΚΟ!!! - ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΠΑΛΙΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ;;;; · Ο ΣΠΑΝΟΥΛΗΣ φώναζε σα τρακτερός στους Πράσινους σήμερα 🔴 · Ο ΦΑΛΕΡΟΣ είναι ο μόνος που έχει βγει εκτός σαν άνθρωπος και ξανάρχεται μέσα σα μάγος!! ΟΚ, ο τιμονιέρης δείχνει σα σακάκι τώρα… αλλά εγώ τον θυμάμαι εκείνον που έκανε το μεγάλο comeback κόντρα στον Ρεάλ τον Μάρτιο του ’23 όταν ο Μαχαλίτσας κλόνισε όλοι οι τρικ-ατ!!! Αυτός ξέρει πότε να βγάλει τον σωστό!!! ΑΛΛΑ ΑΥΤΗ Η ΤΑΙΝΙΑ ΜΕ ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΤΡΕΧΟΥΝ ΣΑ ΤΡΕΛΑ;;;; Μήπως ξέχασαν πως χτες πήραν τους Πράσινους 97-93;;; Κι ύστερα δύο ημέρες αργότερα κάηκαν στην Μαδρίτη σα φύλλα;;;; Αν αυτοί οι τέσσερις "αλλάζουν το παιχνίδι" επειδή κάποιος πριν τρεις αγώνες άλλαξε κάτι, τότε γιατί δεν άλλαξαν τίποτα στις δυο συνεχόμενες ήττες εκτός;;; Ποιος βγαίνει πρώτος;;; Αυτός που πρέπει να βάλει τους υπόλοιπους στο πλάνο! - Ο ΠΑΓΚΡΑΤΙΩΤΗΣ πρώτος, ο ΣΛΟΥΚΑΣ δεύτερος (τουλάχιστον του δίνουν την μπάλα τουλάχιστον μία φορά κάθε δέκα λεπτά!!) - ΣΤΟΝ ΠΡΙΝΤΕΖΗ ΔΕΝ ΑΓΓΙΖΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ! ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ ΣΤΑΘΕΡΟ ΣΤΟ POST LOW POST — ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΦΕΥΓΕΙ ΠΟΤΕ! - ΚΑΙ ΑΝ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΛΑΒΡΙΝΟ ΔΕΥΤΕΡΟ;;; Πάει το σχέδιο! ΑΛΛΑΞΤΕ ΤΟΝ ΤΙΜΟΝΙΕΡΗ ΚΑΙ ΠΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΣΟΥΝ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΠΑΙΚΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ! Γιατί αυτή η ομάδα έχει παιδιά σα τον ΦΕΛΛΑ που όταν τον βάλεις στη ρακέτα κάνει damage!!! Αλλιώς περιμένουμε ξανά τις ιστορίες του δρόμου!!! 🔥💪🔴

Άκου αλήθεια… αυτοί εκεί στο Πειραιά πάντα είχαν αυτή την τάση να πιστεύουν πως η λύση βρίσκεται στο να τρέχεις σα τρελός στην επίθεση, σα να είσαι στον Μαραθώνιο του 490 π.Χ. όχι σ’ έναν αγώνα καλαθοσφαίρισης. Πήραν τον Παναθηναϊκό μέσα τρεις μέρες πριν τελειώσει αυτό το ασταθές σερί… νίκησαν 97-93, ωραία. Μετά όμως πάνε εκτός στον ίδιο αντίπαλο—πάλι εκείνον τον Ρεάλ—και αυτό που βλέπουμε είναι τρεις διαφορετικοί Πράσινοι μέσα στην ίδια εβδομάδα: νικηφόροι εντός, βουβοί εκτός. Τρεις διαφορετικοί Πράσινοι, όχι τρεις διαφορετικές στρατηγικές. Και τώρα λένε πως οι τέσσερις πρέπει να βγουν πρώτοι σαν διακόπτες πυρός επειδή κάποιος πριν τρεις αγώνες έκανε κάτι; Μα τα γεγονότα είναι εδώ: εκτός έδρας έχουν μία νίκη στα τελευταία τρία παιχνίδια τους εκεί πέρα, ενώ εντός έδρας χάνουν μόνο όταν βάζουν το μυαλό τους σε pause. Αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται νέες ιδέες—χρειάζεται ένας άνθρωπος στον πάγκο που να μην αλλάζει σύστημα κάθε δεκαπέντε λεπτά. Για τον τιμονιέρη, ρε παιδιά…😏 εκείνο το «εμείς ξέρουμε πως ξέρουμε» θυμίζει εκείνες τις βραδιές στο Φάληρο όπου κάποιοι λένε πως κατέχουν την αγορά, μέχρι να τους δεις να πουλάνε ψάρια τρεις ώρες αργότερα. Αν ο συγκεκριμένος άνθρωπος είχε σύστημα σαν το δικό μας εκεί στον Αττικό, τότε σήμερα θα έπαιζαν ήσυχα στους δρόμους του Πειραιά αντί να ψιλοπούστησαν την παράσταση σ’ όλη την Ευρώπη. Και τέλος-τέλειο… οι ιστορίες του δρόμου λένε πως εκείνοι οι τέσσερις πρώτοι πρέπει να στήσουν ένα θέαμα σα γκαλερί τέχνης—αλλά η αλήθεια είναι πως όταν βγάζεις τον Πρίντεζη τρίτο αντί πρώτο, δεν τον κάνεις γρηγορότερο· του δίνεις μόνο περισσότερο χρόνο να σου φάει την μπάλα στο πόστο.

τι λέτε τώρα, παιδιά μου... πέντε αγώνες στον χώρο του Πειραιά κι ένας ακόμη αγώνας εκτός έδρας στους Πράσινους κι εμείς ακόμα ψάχνουμε ποιος πρέπει ν' ανοίξει αυτόν τον περίπλοκο σωρό που λένε ότι είναι ομάδα; τις τελευταίες τρεις βδομάδες ο Ολυμπιακός έπαιξε πέντε αγώνες στην Ευρωλίγκα — κι εκείνοι λένε πως αυτοί ξέρουν τι κάνουν. τρεις νίκες εντός έδρας, μία εκτός, δύο ήττες συνεχόμενες στον ίδιο αντίπαλο μέσα σε τρεις ημέρες... αυτές είναι οι αριθμοί που έχουν στην τσέπη τους, όχι κάποια πλάκα στο facebook για τα νούμερα της επόμενης χρονιάς. η φόρμα τους WWLLL δεν είναι μόδα, είναι απολογία: όταν χάνουν εκτός, την ίδια εβδομάδα νικούν εντός — σαν να βγάζουν διαφορετικό team player κάθε φορά. και τώρα μου λένε πως πρέπει να βγουν τέσσερις πρώτοι σα ηλεκτρικό ρεύμα επειδή κάποιος πριν τρεις αγώνες έκανε κάτι... αλήθεια, πόσα πράγματα έκαναν αυτοί οι ίδιοι μετά τις δύο συνεχόμενες ήττες εκτός;;; άλλαξαν κάτι γιατί ξέχασαν ότι τρεις ημέρες πριν είχαν στείλει τους Πράσινους σπίτι τους νικώντας 97-93;;; όχι, περίμεναν δύο μέρες κι ύστερα κάηκαν στην Μαδρίτη σα χαρτί. ποιο σύστημα αλλάζει τόσο γρήγορα; τον τιμονιέρη τον φαντάζομαι εκεί στη γραμμή δίπλα στον πάγκο σαν έναν άνθρωπο που μοιράζει εισιτήρια για θεατρική παράσταση — μόνο που η παράσταση αλλάζει έργο κάθε δέκα λεπτά. δεν φταίει ο ίδιος που θέλει δράση, φταίνε αυτοί εκεί πάνω που δεν έχουν αποφασίσει εάν θέλουν κονσέρτο ροκ ή σουίτα για βιολί. και ξαφνικά ανακαλύπτουν πως οι τέσσερις αυτοί πρώτοι θα στήσουν ένα θέαμα σα γκαλερί σύγχρονης τέχνης... γιατί; επειδή κάποιος τους είπε ότι έτσι δουλεύουν οι πρωταθλητές;;; και φυσικά αφήνουν απέξω αυτά που πραγματικά λένε οι αριθμοί: - εντός έδρας νίκησαν τέσσερις στους τελευταίους πέντε αγώνες τους - εκτός έδρας έχασαν δύο φορές συνεχόμενες στον ίδιο αντίπαλο μέσα σε τρεις ημέρες - τρεις διαφορετικοί Πράσινοι μέσα σε μία εβδομάδα: νικητές εντός, ηττημένοι εκτός όταν λοιπόν αλλάζουν πρώτοι αυτοί οι τέσσερις σα διακόπτες πυρός, αυτό δεν είναι αλλαγή συστήματος — είναι αλλαγή προσωπικότητας. και προσωπικότητα δεν αλλάζει επειδή άλλαξαν σειρά στην αρχική πεντάδα. για τον Πρίντεζη μιλούν σαν να είναι το κλειδί του τελικού... αφήστε τον τρίτο εκεί που είναι καλύτερος: στον πάτο της ρακέτας, όπου κάνει σημάδια με την μπάλα σα ζωγράφος σε καμβά. εκείνος δεν χρειάζεται ν' αλλάξει θέση επειδή άλλαξαν τέσσερα άλλα παιδιά στην επίθεση. εκείνος είναι ο τύπος που όταν βλέπει έναν Πράσινο στα πόδια του τον σπρώχνει σαν σκόνη από παλτό. τον Σλούκα τον θυμάμαι σαν έναν άνθρωπο που μου έπαιρνε την μπάλα κυριολεκτικά από τα χέρια μου όταν είχαμε εκείνον τον αγώνα τον Οκτώβριο του ’18... εκείνο το παιχνίδι στο οποίο κατέληξα να φοράω το πουκάμνου μου σα πανωφόρι επειδή άφησε όλους τους άλλους άνεργους. δεύτερος, τρίτος, δευτέρας κατηγορίας — εκείνος ξέρει πως η μπάλα φτάνει πάντα στον σωστό παίκτη, αρκεί να υπάρχει κάποιος εκεί πάνω να έχει αποφασίσει πως ο στόχος δεν είναι ν' αλλάξει η σειρά στην αρχική πεντάδα, αλλά να νικηθεί ο αντίπαλος. και τώρα αυτοί εκεί ψιλοπούστησαν πως οι δυνάμεις στον πάγκο είναι το μεγάλο μυστικό... αλήθεια, ποιος άλλος θυμάται εκείνον τον αγώνα τον Μάρτιο του ’23 όταν ο Μαχαλίτσας έκανε ότι θυμίζει τον Απόλλωνα που σκόρπισε τους Πέρσες; εκείνος εκείνος ο τιμονιέρης είχε τότε τρεις διαφορετικούς τίτλους στα χέρια του — κανένας δεν έμεινε μέχρι το τέλος. λύση δεν κρύβεται στον πάγκο όταν η ίδια η ομάδα αλλάζει προσωπικότητα κάθε δεκαπέντε λεπτά. εγώ από χίλιοι; έναν πρώτο θέλω σήμερα: εκείνον που κάνει την ομάδα να νιώθει σαν ομάδα, όχι σα σύνολο χαρακτήρων σ' ένα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας. εκείνον που γνωρίζει πως όταν βγάζεις τους τέσσερις αυτούς σα ηλεκτρικό ρεύμα δεν αλλάζεις παιχνίδι — δημιουργείς χάος. εκείνον που καταλαβαίνει πως η σταθερότητα ξεκινά από το post low post κι ύστερα μεγαλώνει σα δέντρο στις ρίζες του. τον Πάγκρατίο πρώτο, τον Σλούκα δεύτερο — εκείνοι ξέρουν πως η μπάλα πηγαίνει εκεί όπου πρέπει να πάει. τον Πρίντεζη αφήστε τον ήσυχο εκεί κάτω, σα σπίτι στον τόπο του. και όποιος ξεχνά πως ένας αγώνας δεν κερδίζεται σ' έναν γκαράζ σα αυτά που βλέπεις στο youtube, εκείνος ξέρει πως η επόμενη ήττα είναι ήδη γραμμένη στον τοίχο.