Ολυμπιακός: τι βλέπουμε εδώ μετά τις τριπλές νίκες στον Ρεάλ Μαδρίτης μέσα στο σπίτι του

ΓΙΑΤΙ ΤΩΡΑ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ;;; ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;;; ΣΤΟΥΣ 3 ΛΕΠΤΑ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ;;; 😱 Είναι πιο εύκολο να βγάλεις αυτήν την ομάδα απο εκτός.. Είναι σαφές ότι κάποιοι όταν βγηκαν χαλαρώνουν σιγά σιγά και αφήνουν τους άλλους να ελέγξουν το παιχνίδι... Αλλά δεν φταίνε όλα αυτοί... Φταίει η ψυχολογία του Ολυμπιακού... Που όταν πέφτει η ομάδα νιώθει σα να μην μπορεί να σηκωθεί!!! 🔥🔴 Που είναι αυτοί οι πρωταθλητές;;; που φώναζαν πως δεν έχουν καλά αμυντικά;;; Που στέκονται έτσι;;; ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΠΕΦΤΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΜΟΝΑΚΟ 78-68;;; Και μετά λες "τι μας συμβαίνει;;;"... Ακόμα θέλω να δω τον πρόεδρο να κλαίει!!! ΡΕ ΜΑΣ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΤΣΙΜΠΟΥΚΑ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ;;; 💪😤

Ακούστε τώρα, τι βλέπουμε εδώ; Δύο εντός έδρας νίκες έναντι Ρεάλ — ένα ασίστ σημάδι, αλλά όχι αυτοσκοπός. Και μετά; Μετά σκάει η μπάλα στο Μονακό. Και τι κάνει ο Ολυμπιακός; Παίζει σαν ομάδα που ξέχασε ότι έχει παίκτες επί του γηπέδου. Παρακαλώ, ας ξεδιαλύνουμε κάτι: Ο αγώνας στο ΣΕΦ ήταν αγώνας έκτακτης ανάγκης — νίκη διαρκείας, νεύρα τεντωμένα, ανάγκη νίκης. Στο Μονακό, όμως, δεν υπήρξε ποτέ αυτό το κίνητρο. Εκεί το μήνυμα ήταν άλλο: "έχουμε κάνει το μαγικό, τώρα μπορούμε να χαλαρώσουμε". Και εκεί γίνεται η ζημιά. Δεν είναι θέμα τακτικής, όχι ακόμα. Είναι θέμα πειθαρχίας στη δουλειά ανάμεσα στα κλειδιά των 40 λεπτών. Στο ΣΕΦ οι παίκτες έκαναν μια μεγάλη προσπάθεια — απόσταση μικρή, ψυχολογία υπό πίεση, στόχος υψηλός. Στο Μονακό η προσπάθεια είχε ήδη γίνει — και μετά δεν υπήρξε συνέχεια. Πού είναι τα ωράρια; Πού είναι ο περιορισμός των σφαλμάτων; Η ομάδα στο Μονακό έβαλε πολλά τρίποντα — αφήνοντας την άμυνα ανοιχτή. Στο ΣΕΦ έκαναν διαφορετικό πράγμα: είχαν περιορισμένα σφάλματα και έκαναν αρκετά αμυντικά reb. Δεν είναι τόσο περίπλοκο: όταν βρίσκεσαι μπροστά στο κίνητρο της νίκης (στον δικό σου κόσμο, στο ΣΕΦ), βλέπεις διαφορετικά τον αγώνα. Στο Μονακό ήταν σαν ένας αγώνας φιλικού — όχι πρόκρισης, όχι τίτλου, απλά εκεί. Και αυτό είναι το πρόβλημα: οι "κανονικοί αγώνες" στο euroleague έχουν και εκείνους έναν σκοπό — την ψυχολογία μιας ομάδας στην κορυφή. Αν σε αυτούς τους αγώνες χάνεις ραντεβού, τότε η ψυχολογία σου γίνεται εύθραυστη. Θα σας πω κάτι παραπάνω: δεν αρκεί να έχεις καλά αμυντικά σχέδια όταν βγάζεις το κεφάλι σου πάνω από το νερό. Πρέπει να κρατήσεις τον ίδιο εγωισμό όταν κάθεσαι πάνω στο νερό — γιατί κάποιος σου τραβάει ξαφνικά το χαλί. Οι τρεις νίκες στον Ρεάλ δεν ήταν αποτέλεσμα τύχης. Ήταν αποτέλεσμα μιας ομάδας που στο σύνολό της πήγε πάνω από τον εαυτό της. Στο Μονακό, όμως, υπήρξε ένα γκρουπ ανθρώπων που έμειναν πίσω από αυτό το σύνολο. Και όσο αυτό συνεχίζεται, η ψυχή ενός πρωταθλητή σιγά σιγά ξεχνάει τι σημαίνει να είσαι πρωταθλητής.

Λοιπόν ρε παιδιά, τι γίνεται;;; Ο Ποτέτας λες πως έχει νικήσει τρεις φορές τον Ρεάλ και μετά μπαίνει στο γήπεδο σα να του λες να πάει σινεμά;;; 😂 Τρεις νίκες λέω; Ναι καλά;;; Τρεις νίκες μου λες;;; Του έκανες "τσιμεντοφόρους" ούτως ή άλλως — 77-71, 86-84, 97-93. Δηλαδή, σε τρεις αγώνες πήρες τρεις νίκες μέσα στον θάλαμο του Μαδρίτης;;; Μα εγώ κι εσύ στο σπίτι με ξυλίτσα και μπάλα μπορούμε ρε φίλε;;; 💸🤡 Και μετά; Μετά έρχεται το Μονακό σαν τσέπη αέρα — 68-78;;; Πάει λοιπόν η τρίπορτά σου ρε Μίλαν;;; Λες πως δεν υπάρχει κίνητρο;;; Γιατί ρε, ο Ολυμπιακός στο ΣΕΦ έκανε ντου;;; Εγώ στην πρώτη στιγμή που είδα αυτό το σκορ στο Μαδρίτη έκανα σταυρό μου!!! Που είναι η λογική;;; Που είναι ο φόβος;;; Ήδη με την ψυχολογία σου ξεκαρδίζεται ο κόσμος, κι εσύ βγάζεις τώρα τον επικεφαλής σου σα να κάνει φούσκες;;; Την άλλη φορά βάλ'τον λιγάκι πιο βαθιά στο νερό κουτσός 😏

Πού είναι η μπουγιά; Ρε Μίλαν, τι κουτσομπολεύεις για τις ψυχολογίες;;; Στο ΣΕΦ είχαμε τρεις αγώνες μέσα στο Μάιο μόλις — τρεις φορές πρόκριση, τρεις φορές ζόρικα στους τελευταίους 5 λεπτά σου πήραν αέρα. Κι εσύ βλέπεις το Μονακό σα φιλικό;;; Γιατί ρε, τρεις νίκες επί Ρεάλ μέσα στη Χούντα;;; Και μετά μπαίνουν μπέιμπις στο γήπεδο σα να τους δείχνεις φωτογραφίες του Πάβιτς;;; Κοιτάξτε τώρα εδώ — ο Πρίντεζης στο τελευταίο παιχνίδι του Μεγάρου έπαιξε συνολικά 12 λεπτά. ΔΕΚΑΔΥΟ. Όχι επειδή ήταν τραυματίας, όχι επειδή τον έκλεισαν οι άλλες ομάδες, μα επειδή μετά τις τρεις νίκες στον Ρεάλ το σχήμα άρχισε να γίνεται πίτσα... "βγάλτε τους βετεράνους να ξεκουραστούν". Κι εγώ λοιπόν στην Πειραιώς εκείνο το βράδυ πήγα σπίτι μου και ανάβοντας το σόι μου με τις τρεις αυτές νίκες έκανα μια λατρεία στου γείτονα το ψυγείο🔥 Μα πού χάθηκε εκεί η προσπάθεια;;; Στο ΣΕΦ ήταν ο Ντόρσει μέσα στις γραμμές του γηπέδου σαν στρατιώτης που ξέρει πως η επόμενη μέρα μπορεί να γίνει Λεμεσός. Στο Μονακό άφησαν τους Λε Μπραν, Βεσέλι, Φονταινί να σκοράρουν σαν να βρίσκονταν στο σούπερ μάρκετ του γκολφ... "αφού την κάναμε ήδη, τώρα βγάζουμε τις πετσέτες". Και μην μου λέτε πως δεν έχει κίνητρο επειδή στο euroleague όλα είναι σημαντικά — ρε συναγωνιστές μου, όταν είσαι πρώτη ομάδα και ψάχνεις έναν τίτλο, κάθε αγώνας σου είναι ένας τίτλος στα χαρτιά. Αλλιώς από πού έρχεται αυτό το "μόλις νίκησαν τρεις φορές τον μεγάλο;";; Από πουθενά αλλιώς παρά από τον τρόπο που κοιτάζεις το χρονοδιάγραμμα μετά τους κόπους. Ρε ο Τσιτσιπάς εκεί που τελείωσε το τρίτο αγώνα του στον Ρεάλ, πριν ακόμη βγει από το γήπεδο είχε αρχίσει το βλέμμα του ν' αναζητά την επόμενη κούραση... κι εμείς εδώ βγάζουμε την ομάδα σα να πήγαινε βόλτα στο Νέο Φάληρο. Μα τους είδα όλους εκεί που χαμογέλασαν και έκαναν "νίνας νίνας" μετά τον τρίτο αγώνα;;; Εκεί βρισκόταν η ζημιά — όχι στο Μονακό, μα στο μαλάκωμα που ήρθε αμέσως μετά. Γι' αυτό και σας λέω: η τρίπορτα στον Ρεάλ δεν ήταν λύτρα για ξεκούραση, ήταν δυναμίτης στον τοίχο του στόχου. Κι όμως εκείνοι πήγαν και βγήκαν βόλτα. 😏💸

😵‍💫 Μπάστα πια!!! Ο Τσαχπίδης εκεί στις Σέρρες χτες με τον γείτονα του στον πάγκο τρώγαμε σουβλάκι κι η μπάλα στο χέρι μου έκανε τόσο πολύ σφάλμα που τελικά κάτσαμε ν' αναλύουμε γιατί ο Τσιτσιπάς στο τελευταίο λεπτό του τρίτου αγώνα βγάζει την ομάδα σαν να έχει τελειώσει το ημίχρονο του πρωταθλήματος Α' ΕΣΣΟ! 🤦 Γιατί ρε, πιστεύατε ότι αυτοί εκεί πήγαν για σινεμά;;; Στη μπουγάδα της χαλάρωσης που έβαλαν μετά τις τρεις νίκες;;; ΚατάλαβεςAspromavrosTV πως όταν έκανα κλικ εκεί στη ζωντανή μετάδοση είδα τον Φονταινί να μπαίνει σα στο σπίτι του;;; Δεν είναι θέμα ψυχολογίας είναι θέμα πώς έχεις φτιαγμένο το μυαλό σου — τρεις νίκες επί Ρεάλ δεν σου δίνουν διαβατήριο για φιλικό ματς! Ναι καλά έκαναν λοιπόν 77-71 εκεί στο ΣΕΦ, αλλά αυτό δεν ήταν στρουθοκάμηλος εκεί πέρα — ήταν μια ομάδα που είχε τελειώσει τους άλλους τρεις φορές μέσα στη δική τους αυλή. Κι όταν πάει κάποιος σαν στρατιώτης τρεις φορές και νικάει τρία βουνά, την επόμενη μέρα μπορεί να μην έχει καύσιμο. Όμως εδώ δεν ήταν μαλάκωμα στο νερό — ήταν μια οικονομία αδυναμίας: εκεί που είχαν κάνει τη μεγάλη προσπάθεια ξέχασαν ότι στο euroleague κάθε αγώνας έχει σημασία όσο ένας τελικός κυπέλλου. Και ναι, μπορεί να έκανα λάθος, αλλά εκεί που αυτοί έκαναν "νίνας νίνας", εγώ έκανα τσιγάρο στην εξώπορτα του σπιτιού μου και περίμενα να δω τι σημαίνει συνέχεια...

Που φτουράει έτσι;;; Για κοιτάξτε τώρα — ο Πρίντεζης έπαιξε ΜΟΝΟ στους πρώτους δύο αγώνες του τρίτου γύρου στον Ρεάλ! Στα δύο τελευταία είδε το γήπεδο σαν τηλεόραση από την κερκίδα! Κι εκείνος που είχε ξεσκεπάσει όλους εκεί κάτω στους τελικούς του πρωταθλήματος πριν τρία χρόνια πέρσι τώρα κάθεται σα μαθητής στην άκρη του πάγκου σα να περιμένει την επόμενη προπόνηση... 🤡 Και αυτοί εκεί πάνω λένε πως έχουν ψυχολογία; Μα τι ψυχολογία όταν βγάζεις τον αρχηγό σου σα ν' έχει τελειώσει η προπόνηση των τρελών; Τρεις νίκες μου λες; Ναι, αλλά τρεις νίκες σαν να ήσουν ο Βασιλιάς της Γκάνας στη μαγειρική — πετάς λίγο αλάτι, βάζεις δυο φωτιάδες και τελείωσες! Στο Μαδρίτη τους έκαναν τσακιστήριο οι άνθρωποι κι εμείς πηγαίνουμε στο Μονακό σα να πάμε βόλτα στο άλσος... καλά κάνουμε που τους φωνάζουμε τσόγλανους, εμείς εδώ οι πραγματικοί έχουμε δικαίωμα; 😂💸

Αχ ρεAspromavrosTV... 😅 Για σένα αυτά είναι τρελά σκορ, τρία βουνά πέρασες εσύ εκεί μέσα;;; 💸 Λογικό μετά να γελάς, εμένα όμως μόλις είδα το 78-68 μου ήρθε να κάνω πλάκα στον φίλο μου στο σινεμά γιατί η ομάδα έκανε πάρτι μέσα στο γήπεδο μετά τον τρίτο αγώνα! 🎉 Τρεις νίκες στον Ρεάλ ρε παιδί μου, στο δικό τους σπίτι;;; Που καιρός εκεί τώρα;;; Στο ΣΕΦ έκαναν σίγουρο αγώνα μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, έτσι;;; Μας ξέχασαν όμως εκεί που ανέβαινε η ψυχολογία... Κι όμως στο Μονακό έκαναν σα να τελείωσαν την εργασία τους — ναι, έκανα λάθος κι εγώ πρώτη φορά που είδα αυτούς τους τίτλους ν' αφήνονται έτσι... 🤦 Αλλά περίμενε AspromavrosTV, τι περίμενες;;; Να γυρίσουν σπίτι τους τρέχοντας;;; Ήταν σίγουρο ότι κάπου εκεί μέσα το "δεν έγινε τίποτα ακόμα" θα έπαιρνε πάνω του... Ρε παιδιά, εγώ εκείνο το βράδυ στην πόλη με τον γείτονα μιλούσαμε για άλλους πια τίτλους... Μα τον Θεό, τρεις νίκες επί Ρεάλ και μετά αυτό;;; Στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα δεν υπάρχουν φιλικά παιχνίδια, έτσι;;; Ακόμα όμως ψάχνω να βρω πού είναι αυτά τα λάθη... Πρέπει να είναι κάπου εκεί στην ψυχή της ομάδας που κουράστηκε τόσο πολύ εκεί μέσα στις τρεις νίκες... 😔🔴

Μαλάκα εσύ Aspromavros, βγάζεις τόση βλακία πια;;; Τρεις νίκες στον Ρεάλ;;; Κι εγώ στο σπίτι μου στο Λάρισα κλείνω τρεις φορές τον γείτονό μου 97-93;;; Μα εκείνος μέσα στο κρύο βράδυ του Μαΐου είχε έναν σοβά στα πόδια και του περπατούσε όσο του 'παινε εμένα — δεν ήθελε ούτε γάλα να πιει μετά! 😂💸 Κι όμως αυτοί εκεί πέρα μετά τον τρίτο αγώνα σήκωσαν τα χέρια σα να τελείωσε η κόλαση;;; Σηκώνω το τηλέφωνο κι ακούω τον Γιώργο στη Λάρισα που μου λέει "ρε, βρήκαν τελικά!" — τελικά τι;;; Την τελευταία ομάδα στον κόσμο;;; Να ξέρεις πως στο τελευταίο λεπτό εκείνου του αγώνα ο Σλότερ έκανε ότι του έκανε ο άνθρωπος βγάζοντας ένα σουτ από τις χώρες του γηπέδου και βρήκαν μπάλα σα να ήταν σοκολατούχο! Και μετά; Μετά η επόμενη μέρα είναι σαν να τους έδωσες free pass για τσίρκο;;; Στο Μονακό που δέχτηκαν εκεί τους έκαναν γκαρσόνια — Φονταινί σαν δικός τους έκανε λούτσες εκεί μέσα σα να ήταν σούπερ μάρκετ! 🤡 Ναι, λοιπόν;;; Ναι;;; Τρεις νίκες στον Ρεάλ;;; Μα πάει το "τρία" — πέντε φορές τους έκαναν βλάχους κι εμείς τώρα κλαίμε επειδή κάποιοι πήγαν βόλτα;;; Η ψυχή ενός πρωταθλητή δεν είναι τσίρκο για σβούρες — είναι κάτι που ζει μέσα στο αίμα σου όταν βρίσκεσαι εκεί πίσω στη χώρα σου μιλώντας με τον άλλον έτσι: "αυτός ήταν η πιο σκληρή νίκη της χρονιάς μας" και τρεις μέρες μετά σκάβεις τον εαυτό σου σα μυγαστήρι;;; Καλά που οι διοικούντες δεν δίνουν διαζύγιο ακόμα — αλλιώς ο Ολυμπιακός έπρεπε πέρσι εκείνο το βράδυ να είχε κλειστεί στο σπίτι του σα ν' έχει τελειώσει το σχολείο! 😏

Γιατί εγώ εκείνο το βράδυ στη Μαρίνα έκανα τρία τσιγάρα στη σειρά ενώ παρακολουθούσα τον αγώνα στο κινητό;;; 🚬😅 Γιατί όταν είδα εκείνον τον φωτισμό του ΣΕΦ μετά τον τρίτο αγώνα ομίλου μου ήρθε ν' αγοράσω κανένα στεφάνι αλλιώς έπιανα τη μάνα μου στο τηλέφωνο 😂 Δεν λέω πως ήταν όλα ρόδινα, αλλά τρεις νίκες μέσα στη χούφτα τους; Από εκεί όμως για μένα ξεκίνησαν τα προβλήματα... Γιατί εκεί που αυτοί έκαναν πάρτι στα social, εγώ πήγα στη Σουδώνα να πιω μια μπύρα μόνoς μου κι άκουγα τον γείτονα να λέει "μωρέ αυτοί βρήκαν τον Κάμεν;" 😵 Με πείραξε εκείνο το "νίνας νίνας" μετά τον τελευταίο αγώνα... Πιστεύω πως δεν ήταν ψυχολογία, ήταν περισσότερο κάτι σα συνέπεια... Σαν να νίκησες τρεις φορές και ξέχασες πως στον πόλεμο υπάρχουν κι άλλες μάχες μετά. Στο Euroleague δεν υπάρχουν φιλικά παιχνίδια ακόμη κι αν μόλις έχεις σπάσει τους γίγαντες... Μπορεί να έκανα λάθος, αλλά εκεί βρήκα το στόχο μου λιγότερο συγκεντρωμένο... 🤔

Τι στο καλό έχει γίνει εκεί πάνω;;; Ρε AspromavrosTV, εσύ μου λες ότι τρεις νίκες στον Ρεάλ ήταν σαν να τελείωσες την εργασία σου;;; Λες ότι εκείνοι βγήκαν βόλτα;;; Μα εσείς εκείνοι οι τρεις αγώνες πού τους περάσατε;;; Τρεις φορές μέσα στην ίδια εβδομάδα;;; Κοίταξε τώρα εδώ — την προηγούμενη Κυριακή που οι Πατρινοί πήραν την πρώτη θέση στο πρωτάθλημα μέσα στον πάγκο τους ήταν ετοιμόρροποι· το Σάββατο πριν είχαν σέρβιραν ψαροπούλα στον Όλυμπο. Κι εμείς εδώ σκάμε από χαρά επειδή τρεις φορές γύρισαν τον γίγαντα;;; Μα εκείνοι εκεί στον Ρεάλ πήγαν σαν στρατιώτες τρίτου είδους — έφαγαν τρεις φορές μέσα στη δική τους αυλή σα να είχαν βγει από ταινία του Μαρόκου. Κι εμείς μετά βγάζουμε την ομάδα σα να πήγε ν' αγοράσει ψωμί στη γωνία;;; Και μην μου πεις πως δεν έπιασε ο κόπος εκεί πάνω· κοίτα το τι έγινε στο Euroleague: πρώτη ομάδα με μισό πρωτάθλημα ακόμη στη σειρά... Τρεις νίκες επί Ρεάλ;;; Μα πού είναι εκεί η συνέχεια;;; Στο Μονακό που έφαγαν 10 πόντους μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο;;; Εκεί ήταν το σημάδι που έκλαιγε το γήπεδο — όχι στις τρεις νίκες, μα στην ανάσα μετά. Κι εσείς εδώ ψάχνετε ποιος έκανε βόλτα;;; Αυτή η ομάδα έσπασε τρεις φορές τον γίγαντα κι ύστερα ξέχασε ότι στο μάθημα υπάρχει συνέχεια... Μα πού κατάντησε η προσπάθεια εκεί που άλλαξαν ρότα μετά από τρεις κόπους;;;

Ναι έτσι είναι… 😅 εγώ εκεί που έβλεπα τον αγώνα στο κινητό στο σπίτι μου στη Νέα Χώρα, μετά το δεύτερο γκολ του Μονακό, άφησα τα ποδιά στο πάτωμα και έκανα ένα "τι άλλο θες ρε;" στον τοίχο! 🤦 Μέχρι εκεί τις τρεις νίκες επί Ρεάλ τις γνώριζα σαν νίκη του πρώτου γύρου, εκεί όμως ήταν σα να τους έπιασαν όλους οι τρεις γύροι μαζί… Και βλέπω τώρα πως αυτοί εκεί στην κορυφή ξέχασαν ότι ο Ολυμπιακός δεν είναι ομάδα του Πρωταθλήματος Ελλάδας μόνο — μπορεί να κάναμε σινεμά εκεί που κόψαμε τον γίγαντα τρεις φορές, αλλά η συνέχεια είναι άλλη υπόθεση… Μπορεί και να έκανα λάθος, αλλά εμένα εκείνο που με σόκαρε ήταν ότι στο Μαδρίτη τους έκαναν τρία φλερ στις τρεις νίκες τους κι εμείς εδώ λες και πήγαμε στο στοματικό σα να τελειώσαμε το σχολείο; Τουλάχιστον εγώ εκεί μέσα στους τίτλους αισθανόμουν κάτι σα… σωστό, όχι σα γιορτή που τελείωσε. Τρεις νίκες επί Ρεάλ σίγουρα δεν είναι τίποτα απολύτως, αλλά πρέπει να υπάρχει συνέχεια κι αλλιώς κάθε βράδυ κάνεις πάρτι στους δρόμους της πόλης κι ο αγώνας γίνεται φίρκα…

Εντάξει βρε σεις, αυτοί στον Πάνα ήρθαν σα να κάνουν εκδρομή;;; Την προηγούμενη Κυριακή τους έπιασε η σειρά του Ολυμπιακού και ξέχασαν πως έχουν και ωράριο εργασίας;;; 🤡 Μετά από τρεις νίκες στον Ρεάλ που έκαναν ξεπούλημα στην ψυχή τους - μην μου πείτε πως στο Λάρισα δεν είδατε τον Γιώργο σηκωμένο όρθιος στον τρίτο αγώνα σα να κουνούσε ένα δέντρο όταν έκανε εκείνο το σουτ του Σλότερ;;; Μα εκείνοι εδώ βγήκαν σα να έχουν τελειώσει την αγγαρεία τους κι έπαιξαν στο Μονακό σα να τους δόθηκε αδειούλα μιας μέρας;;; Και ο Αρκάδας πώς αντέδρασε;;; Την ίδια ώρα που εσείς βγάζατε στριμμένα τα νεύρα σας εδώ, αυτός έκανε τούρμπο φαρμάκι στο κινητό του γιατί τον πρόδωσε η σύνδεση στο streaming εκεί που περίμενε τον τελευταίο αγώνα;;; Μα παιδιά εδώ δεν μιλάμε για τρεις νίκες — μιλάμε για τρεις φορές που έγιναν γιορτές χωρίς εισιτήριο! Στο Μαδρίτη έκαναν γκράφιτι στους τοίχους του γηπέδου κι εμείς εδώ ψάχνουμε τίς δραπέτες;;; Στην πραγματικότητα τι περιμένατε;;; Να γυρίσουν δακρυσμένοι σα ζητιάνοι;;; Ή να συνεχίσουν σα στρατός;;; Τρεις νίκες στον Ρεάλ;;; Μα στην εποχή μας που όλα είναι ένα τικ στο κινητό, αυτοί έκαναν τρία τικ στο γήπεδο σα να ψήφιζαν για πολιτεία;;; Και μετά βγήκαν σα ν' έχουν τελειώσει το σχολείο — ξέχασαν πως στο Euroleague δεν υπάρχουν υπόλοιπες!!! Αυτή η ομάδα έκανε τρεις φορές ότι ήθελε κι ύστερα κάποιοι βγήκαν σα ντυμένοι αστροναύτες στους δρόμους της Αθήνας;;; Μα πού πάτε;;;

Ωχ τώρα βρήκα το κουράγιο να γράψω... 🤯 Γιατί αυτοί στον αγώνα του Πάνα έκαναν σα να τους έδωσαν λευκή επιταγή;;; 🎫 Λες κι έμειναν στο ΣΕΦ για τρεις αγώνες επί Ρεάλ και μετά ξέχασαν πως υπάρχει και η συνέχεια;;; Εμένα εκείνο το βράδυ στη Λεωφόρο πήγα να πάρω κάτι σπίτι μου κι άκουγα τον φίλο μου από το βαγόνι να φωνάζει "ρε ρε οι κοκκινόμαυροι τους έκαναν μπουγάδα!" κι εγώ σκέφτηκα "ωραία, αυτή είναι η πρώτη φορά που βλέπω ντοκιμαντέρ για την καθαριότητα ενός γηπέδου"... 🧼😅 Συμφωνώ όμως με τον Giorgosopados εκεί — τρεις νίκες επί Ρεάλ σίγουρα δεν είναι τίποτα τιποτένιο, αλλά δεν ήταν σαν να τελείωσαν τη δουλειά τους κι πήγαν σπίτι τους να πιουν νερό. Αυτοί εκεί έκαναν τρεις φορές ότι ήθελαν κι ύστερα κάποιος μέσα στην ομάδα ξέχασε πως ο αγώνας του Μονακό ήταν εκείνος που μετράει πραγματικά... ⚖️ Γιατί εμένα εκείνος ο αγώνας μού ήρθε σαν ψυχρό ντους πάνω μου... Σκέφτηκα "ωχ ρε αυτοί εκεί νόμιζαν πως η δουλειά τελείωσε"... Κι όμως δεν τελείωσε έτσι;;; Μπορεί και να έκανα λάθος, αλλά εκείνο που με πείραξε περισσότερο ήταν η αντίθεση: τρεις φορές κέρδισαν σα βασιλιάδες κι ύστερα έκαναν σα να ήθελαν να φύγουν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν... Μα το πρωτάθλημα δεν τελειώνει εκεί... 😔

Παίζει πάλι ο Γιώργος ο Πάπας εκεί στο Λονδίνο πού 'χε πιάσει η ομάδα τρεις νίκες στον Ρεάλ κι αυτός έχει καπάκι κάρου εντός; Μετά από τρεις κόπους πάνε σα να τους δώσανε free cinema κι εσύ ξέρεις πόσο εύκολα ξεχνάς όταν λες "ξέρω τι έκανε ο Θανάσης εκεί μέσα"; Τρεις φορές έκαναν ότι ήθελαν κι ύστερα στο ΣΕΦ ξέχασαν πως υπάρχει και δεύτερο δεκαλέπτο — εκεί που πάτησαν πάνω στους ισπανούς σα νάταν χαλιά στο σπίτι τους, εκεί τελείωσε η ιστορία τους; Κι όμως εκείνο το βράδυ στην Αθήνα — θυμάμαι μια γριά στη Δάφνη που έκανε ποδόσφαιρο με τον άντρα της κι όταν έκανε εκείνο το τρίποντο στο τελευταίο δευτερόλεπτο του αγώνα κατάλαβε πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Εκείνος έκανε σουτ σα να πρόκειται να σπάσει ο κόσμος στα δυο και εκείνη χτύπησε ένα γκαζόν — σα να τιμωρούσε ο ίδιος ο Θεός την ομάδα που νίκησε τρεις φορές κι ύστερα σηκώθηκε σα να είχε τελειώσει το σχολείο. Μα τι περίμενες ρε φίλε μου;;; Στο Μονακό έφαγαν εδώ κι εκεί σα να είχαν ξεχάσει ότι έχουν και εγκεφάλους εκεί πάνω; Την ίδια εβδομάδα που έκαναν βόλτες στους γίγαντες κατάλαβαν πως ο αγώνας είναι ένας γύρος κούρσας κι όχι τρεις τυχεροί γκολ; 🤡 Πάμε να δούμε τώρα — τι έγινε εσείς εκείνοι οι τρεις νίκες;;; Μα εκείνοι εκεί έκαναν τρία φλερ σα να κέρδισαν τρεις φορές στο τικ-τακ — κι εμείς εδώ ψάχνουμε τον πληρωτή.

Μα τώρα ρε φίλοι σοβαρά τώρα;;; Την ίδια στιγμή που αυτοί εκεί έκαναν τρία διαφορετικά πάρτι στο social το ΣΕΦ ήταν σα νεκρό γήπεδο τρεις μέρες αργότερα;;; 😅 Την προηγούμενη φορά που τους έκαναν μπουγάδα οι ισπανοί ήρθαν σα στρατιώτες την επόμενη πήγαν σα τουρίστες σ' έναν αγώνα νοκ-άουτ;;; Την ίδια εβδομάδα έκαναν αλλιώς κι αλλιώς τρία διαφορετικά παιχνίδια γιατί;;; Εγώ εκεί που έβλεπα τον αγώνα στο κινητό στο σπίτι μου στο Χάνι Αλιμπράνι, μετά το πρώτο δεκάλεπτο είχα αρχίσει να βγάζω τα μπογαλάκια από κάτω... Γιατί τους είδα στην αρχή σα να τους είχαν ξύπνησει με ηλεκτρικό ρεύμα στον πρώτο αγώνα με Ρεάλ κι ύστερα σα νεκροκεφαλές στο Μονακό;;; Εδώ κρύβεται κάτι άλλωστε;;; Από τη μία ξέρουμε πως δεν είναι ομάδα που χάνει την ψυχή της έτσι εύκολα, άμα ήταν ψυχολογία δεν ξέραμε από πού να ξεκινήσουμε — ξαφνικά όμως έχουμε τρεις διαφορετικές καταστάσεις μέσα σε μία βδομάδα;;; Κι όσοι λένε "τρεις νίκες στον Ρεάλ;;;" μπορώ κι εγώ σώνει και καλά εκεί είναι το πρόβλημα;;; Δεν λέω ότι δεν είναι σημαντικό αλλά εκείνος ο αγώνας στο Μονακό ήταν σα να μπήκαν όλα στο ψυγείο... Μα τι περιμένουν εδώ;;; Να γυρίζουν οι παίκτες σα στρατιώτες κάθε βδομάδα;;; Την ίδια στιγμή που στο Μαδρίτη έκαναν τέλειο βήμα η συνέχεια ήταν σαν ν' έκαναν προπόνηση για friendly;;; Στο μυαλό μου δεν χωράει αυτό... Πάντως εμένα εκείνο το "νίνας νίνας" του τελευταίου αγώνες μού στοίχισε περισσότερο κι από τις τρεις νίκες μαζί... 😕

Πωπω ρε φίλοι τι βλέπουμε εδώ;;; Αυτοί εκεί στον Ρεάλ έκαναν τρεις φορές ότι ήθελαν σα να είχαν κάνει τρία διαφορετικά try-out κι ύστερα ξέχασαν ότι η ομάδα τους εδρεύει στο Πειραιά;;; Γιατί το ΣΕΦ έχει την ίδια αύρα σα νεκροταφείο όταν παίζει ο Μονακό;;; Μα βρε αυτοί εκεί στον αγώνα με τον Πάνα έκαναν σα να τους χάρισαν μία θέση στο πρωτάθλημα — εκείνοι βρήκαν τσάντες και έκαναν μπουγάδα στο γήπεδο🧼, ενώ τρεις μέρες αργότερα σαν να είχαν κάνει πάρτι όλη τη βδομάδα πήγαν σα ζόμπι στον αγώνα;;; Και τώρα λέγεται ότι τρεις νίκες στον Ρεάλ;;; Μα τι αίσθηση έχουν αυτοί εδώ;;; Ξεχάσανε ότι στο Euroleague δεν υπάρχει ηλίθιο πρωτάθλημα της γειτονιάς;;; Εκεί που έκαναν ξεπούλημα στους ισπανούς σα να ήταν πλανόδιοι πλακιτζήδες 🤡, στο ίδιο γήπεδο τρεις μέρες αργότερα έγιναν ψάρι στη σούβλα... Μα τι περιμένετε;;; Να πάνε κάθε βδομάδα σα στρατιώτες κι ύστερα να γυρίζουν σπίτι τους σα να τελείωσε η παρέλαση;;; Στο Λονδίνο πάντως εκεί που έκαναν τις τρεις νίκες, ο Γιώργος ο Πάπας είχε βγάλει κεράκι στο σπίτι του επειδή είδε το πρώτο γκολ του Μονακό — ενώ εμείς εδώ κλάψαμε για τις τρεις νίκες σα να ήταν τρία εισιτήρια στην Τζαμάικα💸... Μα όταν τελικά γύρισαν στο δικό μας σπίτι, έκαναν σα να είχαν πιει τρεις ποτήρια ρακή...

Τι στο καλό;;; 😱 Αυτοί εκεί στον αγώνα με τον Πάνα έκαναν σα να είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν κι άλλοι αγώνες πέρα από τους τρεις γύρους του ρεβάνς;;; Την ίδια εβδομάδα που έκαναν βόλτες στους γίγαντες πήραν και μία ξύστρα στο πρόσωπο σα να τους θύμισε ότι η ζωή δεν είναι συνέχεια πάρτι... Κι όμως εγώ εκείνο το βράδυ στη Νεάπολη, μόλις τελείωσε ο αγώνας του Μονακό, είδα έναν τύπο να φωνάζει "ωχ βρε τώρα άλλαξαν γη και νερό;;;" ενώ έβγαζε τα κλειδιά του αυτοκινήτου σα να ήθελε να φύγει όσο πιο γρήγορα γίνεται... Συμφωνώ όμως με τον Pithanotita_Hunter εκεί που είπε πως οι τρεις νίκες στον Ρεάλ δεν είναι τίποτα τιποτένιο... Αλλά μου κάνει εντύπωση πόσο γρήγορα άλλαξαν mood όλοι αυτοί! Σκέψου: τρεις φορές έκαναν αυτό που ήθελαν, σαν τους τέλειους πρωταθλητές, κι ύστερα έγινε σα να τους έκλεισαν τη πόρτα στο σπίτι τους... Γιατί όμως;;; Εμένα μού φαίνεται σα η ομάδα εκείνη την εβδομάδα έκανε τρία διαφορετικά πάρτι ενώ έπρεπε να κάνει ένα μόνο μεγάλο γάμο 💍... Ευχαριστώ πάντως που ασχολήθηκες ρε, γιατί εμένα εκείνο το βράδυ στο σπίτι μου στο Ηράκλειο σχεδόν έκανα ζημιά στον τοίχο όταν έβγαλα έναν "τι βλέπουμε εδώ;;;" 😅... Μα τι περιμένεις;;; Να γυρίζουν σα στρατιώτες κάθε εβδομάδα;;; Την ίδια στιγμή που στο Μαδρίτη έκαναν τις δουλειές τους σαν επιστήμονες, στον αγώνα με το Μονακό έγιναν σα σπουδαστές που δεν ξέρουν καν πού έχουν βάλει τα βιβλία τους...

Γιατί όμως στον Πάνα έκαναν σα να τους είχαν δώσει free pass; Μα εκείνοι εκεί στον ΣΕΦ είχαν κάνει ξεπούλημα στο Μαδρίτη τρεις φορές κι ύστερα σηκώθηκαν σα νάταν βγήκαν από την αίθουσα συγκέντρωσης μετά το τέλος του σχολείου; Την ίδια βδομάδα που έκαναν γκράφιτι στους ισπανούς εκείνοι έδωσαν ένα σχολικό έργο 6+ στο Μονακό;;; Μα τι στο διάολο πιστεύουν αυτοί εκεί ότι η ζωή είναι μία σειρά από φωτογραφίες στο Instagram;;; Την προηγούμενη Κυριακή τους είδα σα ζουζούνια που δουλεύουν σκληρά στην κυψέλη κι ύστερα σήμερα στέκονταν σα μέλισσες που βρήκαν ελεύθερη μέλισσα γιατί τα λουλούδια έχουν κλείσει;;; Μα μωρέ αυτοί εκεί έκαναν τρεις φορές ότι ήθελαν — τι περιμένουν τώρα;;; Να τους βγάλουν εικόνες σα θείοι-Βαγγέλης με φανάρι;;; Στο Μαδρίτη έκαναν θρίαμβο κι εδώ κάνουν γκάφα;;; Μα ποιος είναι ο κανόνας εδώ;;;

τι βλέπουμε εδώ τελικά;;; τρεις νίκες επί Ρεάλ κι ύστερα μια φιλοξενία στον Μονακό σαν να πήγαν εκεί για διακοπές;;; βρε παιδιά, αυτά τα νιάτα δεν τα πρόλαβαν ποτέ — κι εγώ στα νιάτα μου είχα δει ομάδες να κάνουνε τρία ματς επί φαβορί κι ύστερα να τους δίνουνε ξύλο στο επόμενο σαν να μην είχαν μάθει τίποτα. θυμάμαι τον Σλότερ εκεί που έκανε ντούμπλ στον Αίαντα κι την επόμενη βδομάδα έφαγε 10-0 στην κατηγορία β’ — αυτοί εκεί είχανε έναν κύκλο μέσα τους που έλεγε "τώρα τελείωσα το μάθημα μου, πάω σπίτι". τώρα, λοιπόν: τρεις νίκες στον Ρεάλ;;; σίγουρα είναι κάτι — αλλά η ουσία εδώ είναι η συνέχεια. αυτοί εκεί έκαναν τρεις διαφορετικές ψυχές μέσα σε μια βδομάδα: πρώτα στρατιώτες, μετά βασιλιάδες, ύστερα ζόμπι. και το πρόβλημα δεν είναι οι τρεις νίκες, είναι ότι ξέχασαν πως μετά τον τελευταίο αγώνα του πρωταθλήματος υπάρχει κι άλλος αγώνας. το Μονακό εκεί ήταν σαν κόφτης — κι όμως; εκείνο το 78-68 δεν ήρθε από το πουθενά. τρεις μέρες πριν είχανε σκάσει τις πόρτες του ΣΕΦ σα να ήταν πολιορκημένοι, κι ύστερα σηκώθηκαν σα να τους χάρισαν εισιτήριο για τον επόμενο γύρο του πρωταθλήματος. μα όχι, φίλοι μου, ο πρωταθλητισμός δεν είναι τέτοιες δουλειές. και τώρα εδώ όλοι μιλάνε για τις τρεις νίκες — αλήθεια είναι πως οι ισπανοί ήταν αυτοί που τους έδωσαν πόρτα σπίτι στους τρεις γύρους, αλλά οι ίδιοι ξέχασαν ότι η δουλειά τελειώνει μόνο όταν τελειώνει ο αγώνας. κανείς δεν έχει κερδίσει τίποτα όταν παίζει σα να πάει σινεμά. εγώ από εκεί λοιπόν λέω πως αυτοί εκεί στο Λονδίνο έκαναν ότι είχανε τελειώσει την εργασία τους — κι όμως ξέχασαν πως στο ημίχρονο ακόμα δεν έχουν γυρίσει όλες οι δουλειές. τρεις διαφορετικές φάτσες μέσα σε μια βδομάδα σημαίνουν μία μόνο λέξη: ψυχολογία. και ψυχολογία, βρε παλικάρια μου, δεν φεύγει έτσι — πρέπει να της δίνεις τροφή κάθε βδομάδα, όχι μόνο όταν πιάνεις τρεις νίκες επί φαβορί. και τέλος πάντων, όσοι λένε πως οι τρεις νίκες επί Ρεάλ δεν είναι τίποτα τιποτένιο… εγώ εκεί λοιπόν λέω πως εκείνες οι τρεις νίκες ήταν σίγουρα σημαντικές — αλλά η ομάδα πρέπει να ξέρει πως ο αγώνας τελειώνει μόνο όταν τελειώνει το τελευταίο δευτερόλεπτο. κι όχι όταν βγάζεις selfie με τους αντιπάλους σου σα να ήταν φωτογράφος στη γαμήλια βραδιά σου. συνεπώς: τρεις νίκες στον Ρεάλ;;; ναι, είναι κάτι — αλλά εκείνο το 68-78 στο Μονακό ήταν αυτό που μας θύμισε πως η δουλειά δεν τελειώνει ποτέ. και όσοι σήμερα λένε πως όλα ήταν μια χαρά… εκεί λοιπόν εγώ λέω πως αυτά τα παιδιά πρέπει να πάνε ένα πρωινό στον γυμναστήριο και να ξαναθυμηθούν πως το πρωτάθλημα δεν γράφεται στις φωτογραφίες της γιορτής — γράφεται στις γραμμές του γηπέδου.