Συμφωνείς ότι ο Παναθηναϊκός έκανε το τέλειο φλερτ στη συλλογή του παιχνιδιού
Δεν περίμενα να δω πως η πίστη του ΠΑΟ στα δύο τελευταία παιχνίδια με τον Ανατολού Εφές έφερε τόσο ξερό αποτέλεσμα: δύο νίκες στους τελευταίους τρεις αγώνες — αλλά κάπου εκεί κρύβεται το αγκάθι.
Γιατί δύο νίκες στους έξι τελευταίους αγώνες συνολικά; Έξι αγώνες, δύο νίκες… που μόνο οι τρεις ήταν εναντίον του Efes. Αν ψάξουμε μέσα από την τουρνέ της φόρμας WWLWW — τρίτο μεγάλο W μετά από δύο μεγάλες Η — πιάνεις αυτό το παράδοξο: στους τελευταίους έξι αγώνες, εκτός από τις δύο νίκες του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος με τον Efes, υπάρχουν τέσσερις ακόμα αγώνες που αποτέλεσαν σκληρή εξέταση — και όλα τέλειωσαν με ήττες.
Με άλλα λόγια: όταν ξεχνάς τον Efes, τότε η ομάδα φλερτάρει με τον πήχυ — νίκησε δυο φορές επί τρία σερί; Την επόμενη στιγμή ξαναπέφτει σαν τσεκούρι. Το μοτίβο φαίνεται ξεκάθαρο: ο ΠΑΟ δείχνει δύναμη μόνο όταν έχει ως αντιπάλους τις ομάδες που θέλει να ξεπεράσει — όλα τα άλλα γίνονται κομμάτια χαρτιού. Δεν είναι θέμα εχθρού, είναι θέμα αυτοσυγκέντρωσης. Το ίδιο το αποτέλεσμα δεν λέει ψέματα εδώ — αυτό το σχισμένο φτερό ανάμεσα στις νίκες με τον Efes και τις υπόλοιπες φάση είναι σαφές σημάδι μιας ομάδας που δεν μπορεί ακόμα να κουβαλήσει αυτήν την αποτελεσματικότητα σε όλα τα παιχνίδια.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Άκου λοιπόν πως το φλερτ στον ΠΑΟ δεν είναι αυτό που νομίζετε — αυτό το ίδιο το γεγονός ότι μια ομάδα που κλείνει την Ευρωλίγκα στην τρίτη θέση, με 12 ήττες σε 34 ματς, προσπαθεί να πουλήσει δήθεν ξεδιπλωμένη ιδιοσυγκρασία γιατί "έκοψε δυο στις τρεις" έναν συγκεκριμένο αντίπαλο... Σαν να μην υπήρχαν πέντε ακόμη ομάδες εκεί έξω. Δεν είναι θέμα αντιπάλου. Είναι ότι στους άλλους τρεις αγώνες, εκτός των δύο νικών επί του Efes, είχε τρεις συνεχόμενες ήττες — κι όμως εσείς προσπεράσατε εδώ κι εκεί την κόκκινη γραμμή της λογικής.
Και δεν μιλάμε για τυχαία δείγματα. Την ίδια περίοδο όπου τον Μάη έκανε μια πισωγύρισμαWWLWW, ενώ στους τελευταίους τρεις αγώνες του πρωταθλήματος έδωσε άλλες τρεις ήττες εκτός έδρας. Δηλαδή; Την ίδια στιγμή που ισχυρίζονται ότι η ομάδα ξέρει ποιον να σκοτώσει, εμείς έχουμε σταθερή εικόνα: όταν η αντίπαλος δεν είναι ο στόχος της βδομάδας, βγαίνουν εκτός φόρμας σαν πρόχειρο σχέδιο.
Όσο για την "κάθαρση" σας; Θα ήθελα μια πηγή που να σας δικαιολογεί πως αυτό δεν είναι τυχαία αυτή η πτώση της συγκέντρωσης όταν βγαίνουν εκτός του αγωνιστικού τους πλάνου. Γιατί η "ποιότητα του αντιπάλου" είναι μονόδρομος μόνο όταν υπάρχει κάτι τεκμηριωμένο — κι όχι όταν κρύβεται πίσω από την επόμενη κουβέντα σας σαν δικαιολογία.
Πού είναι η απόδειξη;
Πώς είναι δυνατόν να κουβαλάς αυτήν την ευφορία μόνο όταν συναντάς τους "φίλους" σου μέσα στο γήπεδο; 😅 Κάτι τόσο ασταθές σαν τους τελευταίους δύο μήνες δεν φαίνεται σαν επιτυχία — φαίνεται σαν ψυχολογική γκάφα που κανείς δεν θέλει να ομολογήσει πως υπάρχει.
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
τι ωραίο που γίνεται η κουβέντα εδώ λες και είμαστε στις αρχές των 90s όταν συζητούσαμε ζεστά για τους Πράσινους στον γύρο του καναπέ στο σπίτι ενός θείου στη Ρόδο... αυτοί εκεί πέσανε πάνω στην ευτυχία σα να βρήκανε την τελευταία μπύρα στο ψυγείο! 😄
ακούστε όμως τον μικρόν — το λεγόμενο "φλερτ" στον ΠΑΟ εδώ είναι σαν όταν βλέπεις έναν καβαλάρη που ξέρει να πηδάει μόνο τα φράχτες που του βάζουνε οι φίλοι του και κάθε φορά που βγαίνει στο δρόμο τον παρασέρνουν οι μηχανές. έξι αγώνες τους τελευταίους, τρεις εναντίον του efes (δύο νίκες μία ήττα) — και τι γίνεται στις άλλες τρεις εμφανίσεις; μία νίκη εναντίον άλλης ομάδας (όταν βρέθηκαν με την παλιά τους γλυκιά του περιόδου.... ισότητα) κι ύστερα τρις σβήσιμο;
αυτό δεν είναι φλερτ, είναι σαν να κρατάει στα χέρια του μία πολύτιμη κόκκινη μπάλα που μέσα στο γήπεδο την αφήνει παντού εκτός γηπέδου. το μοτίβο βγαίνει από μόνο του: όταν οι αντίπαλοι έχουν το όνομα που θυμίζει σπουδαίο παιδί της εποχής (εφές, φενέρ, ολυμπιακός) τότε ο παίκτης ξυπνάει σα λιοντάρι — αλλιώς γίνεται σα σακούλα χωρίς τίποτα μέσα.
ξέρετε τι λέω εγώ; ο ΠΑΟ ξέρει να κάνει αυτούς τους τρεις αγώνες σαν τα παλιά τους χρόνια — εκείνοι είχαν άλλο πάθος, άλλο τόντο μαζί του. άλλαξαν οι χρόνοι όμως, άλλαξαν οι ομάδες, και εκείνος προσπαθεί να πουλάει την παλιά δόξα σαν τωρινή αποτελεσματικότητα. αλλά η ουσία είναι μία: το φλερτ αυτό μύριζε ψεύτικο ακόμα και τότε — πόσο μάλλον τώρα που βλέπουμε την ομάδα σβήσιμο σα κεράκι όταν αγγίζεις την άλλη πλευρά του φακέλου.
τέλος πάντων, θα δούμε...
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
τι νερό στον αέρα τους έχει κάνει οι πρόσφατοι μήνες... ο Παναθηναϊκός μετά τις φωτογραφίες του Σεπτέμβρη βγήκε σα γκισές που δεν βρήκε κανείς στο δρόμο του. η τρίτη θέση στην Ευρωλίγκα δεν μιλάει μόνο για το ανέβασμα του ανέμου στις προηγούμενες εποχές — μιλάει και για το πόσο γρήγορα η ομάδα βρέθηκε με τις τέσσερις ρόδες στον αέρα. έξι τελευταίοι αγώνες, δύο νίκες; ναι, αλλά όχι εκεί που έπρεπε πραγματικά.
όταν βλέπεις δύο νίκες στους τελευταίους τρεις αγώνες εναντίον του Ανατολού Εφές μέσα σε έναν μήνα κι ύστερα ξαφνικά τρεις ήττες στους επόμενους τρεις αγώνες εναντίον ομάδων που ούτε καν δεν λες πως φοβούνται τον Ελληνικό ουρανό, τότε κανένα "φλερτ" δεν κρύβεται εκεί — μόνο ένας πονοκέφαλος που προσπαθείς να κρύψεις κάτω από το χαλί.
οι τρεις συνεχόμενες ήττες εκτός έδρας; αυτό δεν είναι τυχαίο — είναι η ίδια ιστορία παλιά, όταν κάποιοι έκαναν λόγο για ισορροπία και πάλι βρέθηκαν να παίζουν μπάσκετ σα λάθος παιχνίδι. ο ΠΑΟ εκείνη την εποχή είχε το άλλο βάρος στους ώμους του, όχι αυτές τις σκιές που κουβαλάει τώρα. θυμάστε τον Νένε; αυτός εκεί πότε πλάκωνε τους μεγάλους αντιπάλους σα χειρόφρενο, πότε γινόταν σα σκιά όταν έπρεπε να δώσει τόντο σε μια μικρή ομάδα. αυτά εκεί λέγανε ότι ήταν αυτοσυγκέντρωση — σήμερα το λένε "φλερτ" σαν κάποιο νέο σπορ που ανακαλύφθηκε στα σχολεία.
και όμως, δύο νίκες επί τριών στον Efes — τι άλλο θέλουν οι φίλοι να πουν; ότι ο ΠΑΟ ξέρει πότε πρέπει να υπάρχει; αλήθεια είναι πως αυτή η ομάδα μέσα στο γήπεδο έχει ακόμα εκείνο το ελάχιστο δαχτυλίδι επιτυχίας που αφήνει μια ανάμνηση ζωντανή — αλλά όσοι θεωρούν πως αυτό είναι σήμα δυναμικής αυτοεκτίμησης βιάζονται πολύ. δύο νίκες έναντι συγκεκριμένου αντιπάλου δεν φτιάχνουν ομάδα όταν την επόμενη εβδομάδα γίνεται χαρτοπόλεμος στις σέντες των μεγάλων γηπέδων της Ευρώπης.
άλλωστε, η τρίτη θέση στην Ευρωλίγκα δεν κρίνεται από δύο νίκες στον πρώτο γύρο του τελικού του πρωταθλήματος. μιλάμε για μια περίοδο που η ίδια ομάδα είχε περισσότερα ερωτηματικά παρά σίγουρες κινήσεις. όταν βλέπεις τον ΠΑΟ να χάνει σαν σακούλα άδεια μπροστά στον Ολυμπιακός εκτός έδρας μετά τις νίκες επί του Efes, τότε κανένα όνομα πρωταγωνιστή δε γίνεται πιστευτό πια.
το μοτίβο φαίνεται ξεκάθαρο — η ομάδα εκεί που πρέπει να παρουσιαστεί ισχυρή, εκεί κάνει μερικά όμορφα σημεία, αλλά αμέσως μετά ξεχνάει τον εαυτό της σα να βγήκε στο δρόμο χωρίς καθρέφτη. οι τρεις συνεχόμενες ήττες εκτός έδρας δεν είναι τυχαίο δείγμα — είναι η πραγματικότητα μιας ομάδας που αγοράζει δόξα σαν παλιά σειρά αυτοκινήτου χωρίς βενζίνη. οι ιστορίες του 1996 με τον Σβιντlers εκεί που έκαναν μεγάλες νίκες μέσα στο Kombank Arena ξεθωριάζουν γρήγορα όταν την επόμενη βδομάδα χάνουν από κάποιο γκρουπ ασήμαντο ομάδων σα να μην υπάρχει αύριο.
έτσι κι αλλιώς, η ουσία παραμένει: δύο νίκες στους τελευταίους τρεις αγώνες με έναν συγκεκριμένο αντίπαλο δεν αποτελούν επανάσταση — αποτελούν ένα μικρό φως σε έναν μεγάλο σκοτεινό διάδρομο. κι όταν αυτό το φως σβήνει γρήγορα, τότε το ερώτημα δεν είναι πόσο πολύ φλερτάρει ο ΠΑΟ — είναι γιατί κανείς δε λέει πως όλα αυτά εκεί μύριζαν ψεύτικο ακόμα και όταν τα λέγαμε για άλλους αγώνες.