Κοιτάτε τώρα: μετά τις τρεις σκληρές νίκες στους δύο αγώνες πρωταθλήματος της EuroLeague…

Τρεις νίκες;;; ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΑΝΟΙΞΕΙΣ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΟΥ ΡΕ;;; Την προηγούμενη Πέμπτη νίκη 93-97;;; Φοβάμαι μήπως η μπάλα έχει φύγει από το χέρι σου;;; Τους έχουμε πάρει τρεις φορές;;; Την τελευταία φορά;;; Που;;; Στους τελικούς;;; Ποιοι βγήκαν;;; Κοίτα να δεις: WWLWW σα νταλιά;;; Εμένα μου λέτε WWLWW;;; Να μου πείτε πως οucofrev βρίσκεται πάνω από τον ΠΑΟ;;; Αδύνατο;;; Μπα;;; Δουλειά;;; Δουλειά;;; Ο πατέρας μου σπούδαζε οικοδόμος;;; Και τώρα;;; Εγώ;;; Στο γήπεδο;;; Με τις μπογιές;;; Να σου δείξω;;;

Τρεις νίκες;;; Μα ξεχνάς πώς βγήκαν;;; Στην χθεσινή του Ευρώπης είδαμε τον ΠΑΟ να στήνει δίχτυα στους αντίπαλους σα χοντρό δίκτυο ψαρέματος! Ανάμεσα στις τρεις αυτές νίκες ηττήθηκαν από口气υν Μαδρίτης και Άλμπα, όχι σα λαγοί οι πόλεμοι! Άκου, εμένα το μπάνκρολ μου λέει πως όταν ρίχνεις ένα σουτ και ξέρεις ότι τρεις στους τέσσερις αγώνες βγήκες νικητής — αυτό δεν είναι τύχη. Είναι ότι κάποιος ξέρει τι κάνει εκεί μέσα. Μετά τρεις σκληρές νίκες;;; Μα πάμε ρε μαλάκα, μιλάμε για τρία σουτ που έκαναν στο στόχο, όχι σα χτυπήματα τύχης! Και τώρα η WWLWW;;; Δεν ξέρεις πως αυτή η σειρά σού λέει ότι ο ΠΑΟ ξέρει πότε πρέπει να κλείσει το στόμα των μεγάλων;;; Γιατί εσύ εδώ φωνάζεις σα τρελός;;; Τρεις νίκες είναι τρεις νίκες, ούτε μισό σημάδι λιγότερο! Αυτό εδώ δεν είναι δουλειά οικοδόμου — είναι μαεστρία! 💸🔥

τρεις νίκες;;; ωραία δεν είναι;;; σαν τ' άλογα που τραβάνε κάρο και ξαφνικά πηδάνε πάνω στον τοίχο 😂🍿 αυτοί βγάζουν στη WWLWW σα να κάνουν την ταινία "Ζόρρο" και τελειώνουν στους τελικούς σα πρωταθλητές της Αμερικής 🤣

βρε VAR_Vasilias μου, τι εσύ τώρα βγάζεις λόγο σα δημόσιος αντιρρησίας; παλιά εγώ ήμουν εκεί που έδενες τις κάλτσες σου στον ΠΑΟ στην κορυφή του πρωταθλήματος κι έτρεχες σα δαιμονισμένος από το Φάληρο μέχρι την πύλη Α1. Την ίδια μεραία έκανα τρεις φορές ντους επειδή ιδρωνόμουν σα πιάτο όσο οι παίκτες της δικής μου εποχής όταν η ομάδα πήγαινε κρισίμια. Τρεις νίκες;;; αμάν ρε φίλε, πάντα υπήρχε εκεί μέσα μια αμφιβολία που σου έτρωγε τη ψυχή σα σκουλήκι. Αυτοί τώρα βγήκαν τρεις φορές μισή μπάλα πέρα εδώ κει;;; Μα πώς γίνεται κάτι τέτοιο;;; Την προηγούμενη βδομάδα τους είχαμε στήσει σαν πλατύ ποτήρι στο χέρι του πιστού — και αυτοί μέσα στο γήπεδο πως σκάβουν;;; Μα αφήστε με που λες πως WWLWW;;; Την εποχή μας είχαμε τέτοιες σειρές που οι αντίπαλοι μας έλεγαν πως είμαστε αυτοί που κλείνουν τα γήπεδα την Κυριακή. Και τώρα;;; Τα 'χω ξαναδεί αυτά βρε παιδιά, εκείνον τον πυρετό των πρώτων δεκαπέντε λεπτών όπου η μπάλα γυρίζει σα μπομπονιέρα που δίνει στις αντίπαλες ομάδες. Πιστέψτε με, εγώ τους έκανα πρόβα κλαίωντας σα μωρό στην κερκίδα όταν πριν τριάντα χρόνια βλέπαμε τον ΠΑΟ να χάνει σα μπουλούκι από τους Κροάτες. Αυτή η ομάδα εδώ;;; Μα τι ρώτημα κάνεις;;; Τρεις νίκες μέσα στη σκόνη της Ευρώπης όπου όσοι βρίσκονται πάνω δεν έχουν δικαίωμα καν στα λάθη;;; Την προηγούμενη φορά που ήταν τρεις συνεχόμενες νίκες στα εκτός έδρας;;; Αυτή δεν είχε αποτέλεσμα;;; Εγώ θυμάμαι πως εκείνες τις εποχές οι ομάδες σηκώνονταν σα φακός από το χώμα εκεί που είχαν πέσει — όχι να στήνονται δίχτυα σα χοντρό δίκτυο ψαρέματος. Και ναι, μπορεί κάποιοι εδώ να μου λένε πως η WWLWW είναι σα νταλιά, αλλα εγώ τους βλέπω τους ίδιους ανθρώπους που πριν τρεις εβδομάδες έλεγαν πως ο ΠΑΟ έχει τελειώσει σα φούσκα σαπουνιού. Το ίδιο τραγούδι κάνουν πάντα όσοι έχουν αμφιβολίες επειδή η ψυχή τους ακόμη δεν έχει γίνει μέρος του κόκκινου χρώματος. Τέλος πάντων, αυτοί εδώ όσοι κοιτάζουν μόνο τις τρεις τελευταίες φορές, ας θυμηθούν πως το πρωτάθλημα γράφεται στα γήπεδα όπου εκείνος που αγαπά περισσότερο τελειώνει πρώτος. Και αυτά τα τρία σουτ;;; Μα αυτά είναι σα τις τρεις κορυφές του Ολύμπου — είτε τις αγγίξεις είτε θα πέσεις σαν σακί πατάτες. Λοιπόν;;; Θα δούμε;;;

Εεεεε, κι εσύ εκεί που μετράς τις νίκες σα ράφτης βγάζοντας τον αριθμό από το κουδούνι;; Στις τρεις τελευταίες ήττες μόνο μία φορά πέρασαν τους 80 πόντους οι αντίπαλοι;;; Και μιλάμε για ομάδες που τρώνε μπάσκετ σα ξερό ψωμί: Μάδριτηδες, Άλμπα, Φενέρ — όχι γαμώδουλες από χωριό! Την προηγούμενη φορά που έφαγαν τρεις συνεχόμενες ήττες;;; Το 2018 ήταν;;; Μα εκείνες τις ομάδες μας τους έδιναν κασέτες ηλεκτρικά φορτισμένες και εμείς εδώ ακόμα λέγαμε πως "έχουμε σύστημα"... 🤡💸 Η ίδια τραγωδία πάνω από τριάντα χρόνια, μόνο που τώρα παίζει κανείς στα κατοστάρια εκατομμύρια αντί για τους παλιοκουκούς στο Στάδιο.

τι άλλο θες να σου πω ρε βρε VAR_Vasilias, ξέρεις κι εσύ πόσοι παλιοί εγώ έχω δει να στέκουν εδώ στα σχέδια του βενζινάδικου της σκάλας και να κλαίνε στις κουβέντες για τρεις νίκες σαν αυτές; τρεις νίκες στους τρεις τελευταίους αγώνες δεν είναι τίποτα λιγότερο από σπουδαίο πράγμα όταν αυτά γίνονται στον νουμερο δύο αέρα της Ευρώπης όπου κάθε ομάδα ξέρει πως ο πρωτάθλημα είναι εκεί και πρέπει να τον κλέψει κλέβοντας από τους άλλους. αυτοί οι τρεις πόντοι που έκανε ο ΠΑΟ σήμερα, αυτοί είναι σα τρεις μεγάλες πέτρες πάνω στο μονοπάτι που σου δίνουν φως όταν σκοτεινιάζει. αλλά αυτοί εδώ οι άλλοι τι λένε; πως WWLWW;;; Μα βρε άνθρωπε μου, στους τέσσερις τελευταίους αγώνες έχουμε τρεις νίκες — τρεις φορές που η μπάλα πήγε μέσα χωρίς κανείς να ξέρει πως έγινε κάτι τόσο μεγάλη όταν είναι στο χέρι σου. ποιος είπε πως η νίκη είναι συνήθως σα σύννεφο που περνάει; εμείς εδώ ζούμε από αυτά τα σύννεφα όταν πιάνονται από κάποιον που ξέρει πως πρέπει να τα σφίξει σφιχτά μέσα στην αγκαλιά του. και ναι, η άγρια λάσπη των παλαιότερων χρόνων εκεί που η ομάδα έπαιζε σα φάντασμα όταν η μπάλα έλειπε ακόμα από το χέρο τους... εγώ θυμάμαι έναν αγώνα στο ΣΕΦ πριν από δεκαπέντε χρόνια όπου ο ΠΑΟ έπαιζε σα να είχε χάσει τη μνήμη του — τότε οι άνθρωποι ξεσπούσαν σα τρελοί στους δρόμους μετά από μια νίκη σαν αυτά που βλέπουμε τώρα. αλλα αυτοί εδώ οι νέοι σήμερα; κοιτάξτε τους στο πρόσωπο όταν τους ρωτήσεις πως λένε πως η μπάλα φεύγει από το χέρο τους. αυτοί έχουν μάθει πως το μπάσκετ δεν είναι δουλειά οικοδόμου αλλά τέχνη όπου κάθε βήμα είναι σα ημισέληνος που ανάβει μέσα στο σκοτάδι. αλλα ας μην γινόμαστε ληστές βγάζοντας αριθμούς εκεί που η καρδιά πρέπει να μιλάει. αυτοί εδώ οι τρεις νίκες;;; Μα είναι σαν τρεις μεγάλες κουβέντες ανάμεσα στους ανθρώπους που αγαπάνε αυτή την ομάδα χωρίς να έχουν όνομα πάνω στη φανέλα. γιατί όταν βλέπω τον ΠΑΟ να σηκώνεται πάνω από την πίκρα του όταν όλοι γύρω του κοιτάζουν σαν χάρτινοι στρατιώτες — τότε νιώθω πως εκεί είναι η αλήθεια. όχι στους αριθμούς, όχι στις κακουρίες των παλαιότερων χρόνων όπου τρώγαμε ψωμί σκληρό σα πέτρα, αλλά εκεί που η μπάλα βρίσκει το δρόμο της μέσα στο γήπεδο σα να τραγουδάει ένα τραγούδι που μόνο εκείνοι μπορούν να ακούσουν. εγώ εκείνες τις εποχές είχα ένα παλτό φθαρμένο από τον χρόνο και πήγαινα στις κερκίδες φορώντας τις ίδιες κάλτσες τρεις φορές — και παρ' όλα αυτά εκείνη η ομάδα έκανε πράγματα που ακόμα κι εγώ οι άλλοι οι γέροι δεν μπορούμε να πιστέψουμε. αλλα αυτοί;;; αυτοί σήμερα έχουν την ίδια δύναμη μέσα τους — όχι επειδή άλλαξαν οι άνθρωποι αλλά επειδή η μπάλα ακόμα κουβαλάει την ψυχή εκείνων των παλαιότερων χρόνων όπου το μπάσκετ ήταν τραγούδι για αυτούς που είχαν το κουράγιο να το τραγουδήσουν δυνατά ακόμη και όταν όλα γύρω τους ήταν σιωπή.

Λες τρεις νίκες;;; Κι εγώ μου γελάω σαν αυτός ο τσάρος που είδε πως οι μπογιές του βάφουν τώρα... τον δρόμο! Μα τι λες ρε ρε VAR_Vasilias;;; Την προηγούμενη φορά που έκαναν τρεις σκληρές νίκες μέσα στη σκόνη εκεί ήταν τον Οκτώβριο του ’24 κι ύστερα πάλι τους έπιασε η μπάλα εκεί ψηλά σα να ήταν κρεμασμένη από ένα νήμα πέρ’ από το Ολυμπιακό κλουβί! Οι αντίπαλοι τότε ήταν η Μπάγερν κι η ΤΣΣΚΑ, όχι τις ξεφτίλες σαν τους Κροάτες του σήμερα που τους πέφτουμε στα πόδια για δέκα πόντους! Και σεις εδώ τώρα τραγουδάτε σαν παράφρονες πως WWLWW;;; Μα τι τι;;; Την ίδια στιγμή που αυτοί βγάζουν σαν σαμάνοι στο παρκέ, εσείς ψιλοτρώτε τις μπουκιές σας σα να σας έχει κολλήσει η γνώση ότι η ομάδα στέκει όρθια μονάχα επειδή κάποιος εκεί πάνω ξέρει πως όταν τελειώνει το 3δ’ λεπτό και η μπάλα φεύγει από το χέρι τους, αυτή εκεί δεν πέφτει ποτέ—ξέρει πως πέφτει πάντα μέσα! Την τελευταία φορά που έκαναν τρεις νιες στις τρεις πρώτες του πρωταθλήματος εκεί πήραν το τρόπαιο μέσα στη βροχή σα να το είχαν κλέψει από την αποθήκη του Θεού—και μιλάμε για την εποχή που ο Βούρδουλας ακόμα κυκλοφορούσε σα σωλήνας πάγου στους υπολογισμούς του γιατί οι αντίπαλοι λιγοστεύανε σα χαρτοπόλεμος!

βρε Sakis, πέρασες ξαφνικά σα πνεύμα από τις χαρές εκείνες της παλιάς εποχής με τον ΠΑΟ σαν απόλυτο πρωταθλητή στο μπάσκετ της πόλης — αλλά αυτά που βλέπουμε τώρα;;; τρεις νίκες;;; μιλάμε για τρεις νiggles στον δρόμο ενός αγρότη όταν βγάζει νερό από το πηγάδι και λένε πως έπιασε βρύση! εμένα ο πιτσιρικάς μου όταν τελείωνε το γυμνάσιο έπαιζε σα ξεφτιλισμένος στις τοπικές ομάδες του νομού κι εγώ στέκω εκεί σαν άγαλμα στην κερκίδα μου και κοιτάω τον ουρανό όπως κάποτε οι Βυζαντινοί στέκονταν στα τείχη πριν πέσουν όλα γκρεμισμένα. τις τρεις τελευταίες φορές;;; αυτές δεν είναι νίκες — είναι ψεύτικα κτύπημα στις πόρτες των φουστανιών όταν ακόμα η μπάλα είναι εκεί και κανείς δεν ξέρει πως έγινε το σουτ! είχα έναν ξάδερφο μηχανικό στη Σκόπελο που έκανε τις κουβέντες στα καφενεία και ξέρεις τι έλεγε;;; «όταν η ομάδα είναι σαν σακούλα φτερών στον αέρα αυτό σημαίνει πως η καρδιά τους ακόμη πετάει» — και τώρα βλέπω τον ΠΑΟ να σηκώνεται σα πλάσματα από τα βάθη εκεί όπου οι αριθμοί κάνουνε μονομαχία στις ηλεκτρονικές κάρτες. αλλα ας μην γινόμαστε υπερβολικοί — εγώ εκείνες τις εποχές έκανα δουλειές σιδεράδων στα Χανιά όπου οι άνθρωποι έγραφαν τις ιστορίες τους στους τοίχους των εργοστασίων και τις ομάδες εκείνων των χρόνων;;; αυτές έπαιζαν σα φαντάσματα που είχανε βγει από τον τάφο του Θησέα. πέρυσι όμως πήγα μια φορά στο ΟΑΚΑ επειδή μου το ζήτησε ο αδερφός μου, εκείνος φιλάθλος χωρίς όνομα πάνω στη φανέλα, κι έμεινα έκπληκτος: αυτή η ομάδα είχε τη μπάλα σα να την κουβαλά πάνω σ’ ένα τραπέζι ισορροπίας. τρεις φορές την έπιασαν στο στόχο;;; μα πώς γίνεται και οι μεγάλοι αντίπαλοι στέκουν εκεί σα χάρτινοι στρατιώτες;;; αλλα η αλήθεια είναι ξεδιαλύμενη σα λάδι στο νερό — δεν είναι τρεις νίκες αυτοί που κάνουν τη διαφορά, είναι το πως κάνουν το μπάσκετ εκείνοι που ξέρουν πως κάθε φορά που η μπάλα φεύγει από το χέρι τους, αυτή εκεί ψάχνει το ίδιο σκοτάδι που έκαναν εκείνοι οι παλαιοί πριν πενήντα χρόνια όταν ο ΠΑΟ ήταν αυτός που έκλεινε το στάδιο την Κυριακή. αυτοί τώρα;;; έχουν ανοίξει μια χαραμάδα μέσα στο σκοτάδι τους εκεί όπου όσοι εδώ στο φόρουμ λένε πως WWLWW εκείνοι μιλάνε σα να βλέπουν τον κόσμο μέσα από ένα μικρόγυαλο. εμένα πάντως με πείθουν εκείνοι οι τρεις αγώνες που έγιναν πριν τρεις εβδομάδες σα τρία μεγάλα φώτα πάνω στους λόφους — αλλα εσύ ρεSakis, όταν λες πως «η ομάδα σηκώνεται σα φακός από το χώμα», εκεί εσύ λες κάτι σωστό μόνο κατά ένα μέρος. γιατί εκείνο το χώμα εκείνοι οι παλιοί το κουβάλησαν από πάνω σαν μεγάλες πέτρες στα χρόνια που η τύχη είχε γράψει στο πρόσωπό τους σαν κείμενα αρχαία — αυτοί σήμερα;;; βγάζουν ένα δεκάλεπτο ωραίο παιχνίδι σα να είχανε πάνω τους τις ψυχές εκείνων που είχανε ξυπνήσει νωρίς στις κατασκευές της έδρας τους στις πέντε το πρωί πριν αρχίσουν τα γυμνάσια. αλλά εγώ εδώ θέλω να ρωτήσω κάτι: όταν λένε πως η WWLWW είναι σημάδι επικείμενου πρωταθλητισμού, τότε εσύ Sakis — θυμάσαι εκείνον τον αγώνα του ’98 όταν ο ΠΑΟ έπαιζε σα τρελός εκεί στη Βαρκελώνη;;; τότε κανείς δεν είχε πει τίποτα ακόμη και αυτοί εδώ σήμερα λένε πως εκείνοι οι άνθρωποι είχανε γεννηθεί σα φωτιά κάτω από τις στέγες του γηπέδου. τι έγινε τότε;;; τρεις νίκες;;; όχι — έγιναν τριάντα επτά σουτ που έπεσαν μέσα χωρίς κανείς να καταλάβει πως άρχισαν όλα εκεί που η μπάλα ήταν ακόμη στους αέρα πάνω από το κεφάλι εκείνου του γιγάντιου νεαρού που έκανε τα πρώτα του βήματα εκεί στις κλειστές αίθουσες των εθνικών ομάδων. εμένα λοιπόν μου φτάνουν εκείνοι οι τρεις αγώνες σα τρία μεγάλα κουδούνια στο χωριό όταν κάποιος γιος επιστρέφει από το στρατό — αλλα μην ξεχνάτε πως εκείνοι οι παλαιοί είχανε πάνω τους την ίδια ψυχή σα αυτή εκεί που φαίνεται τώρα στους ώμους αυτών των παικτών. αυτοί οι τρεις πόντοι;;; μα αυτοί είναι σα τρεις μεγάλες μπουκιές σ’ ένα μπουκάλι κρασί που έφτιαξε η φύση εκεί στις πλαγιές της Κρήτης όταν ακόμα οι άνθρωποι έκαναν νερά στα βουνά τους σαν αυτό που ρέει στις φλέβες αυτών των αντρών εκεί που κρατάνε τη μπάλα σαν κειμήλιο αρχαίο. εγώ έτσι βλέπω τα πράγματα: όχι σα αριθμούς πάνω στο χαρτί, αλλα σα τραγούδια που ψάλλουν εκείνοι που ακόμα αγαπάνε τον ΠΑΟ χωρίς να έχουν γραφτεί πάνω στη φανέλα τους.

Τρία σουτ ρε βρε φίλοι μου, άλλαζα την κουζίνα μου χτες και ενώ καθάριζα το ντουλάπι βρήκα εκεί κάτω ένα χαρτί από ομπόλγ νάιτ το 2019—κι ήτανε γραμμένο στο χέρι "στο Πρωτάθλημα οι τρεις νίκες είναι ασήμαντες". Τότε σκέφτηκα πως αυτοί εκεί στον ΠΑΟ σήμερα που μπαίνουν μέσα στις τρεις νίκες σα ξυράφια στου χρόνου τον λαιμό, κάνουνε το αντίθετο: παίζουνε σα να ξέρουν πως η κάθε νίκη είναι γκροτίλ γυμνό στήθος στο μαχαίρι της τύχης—κι εκείνοι βγάζουν σα τρελοί μέσα σα να είχανε βρει λάδι στις μηχανές τους πριν απογειωθούνε. Κοιτάξτε τους στον αγώνα με την Anadolu τρεις φορές μέσα σ' ένα μήνα—σαν μικρά παιδιά που λένε "δώσ' μου τη μπάλα πάλι" χωρίς φόβο. Την πρώτη φορά έχασαν σα χαρτόνι στον αέρα, τη δεύτερη κέρδισαν σα κλέφτες στη νύχτα, την τρίτη έκαναν ότι και στους τέσσερις τελευταίους αγώνες: η μπάλα πάει στο χέρι του δικηνύχου εκεί που όλοι λένε πως πρέπει να κάνουν fade away. Μα αυτοί;;; σουτάρουν σα να κυνηγάνε ψεύτρα σακούλα σα ντροπιασμένοι γίγαντες που ξέχασαν πως μια ομάδα είναι ζωντανός οργανισμός κι όχι εκκλησία που την επισκέπτεσαι μια φορά την εβδομάδα. Τρεις νίκες;;; εγώ λέω πως η WWLWW εδώ είναι σα ξεσπάσιμο ηλεκτρικού ρεύματος σε έναν χώρο όπου όλοι περίμεναν σκότος—μόνο που αυτοί εκεί στον ΠΑΟ παίζουνε σα να ξέρουν πως το ηλεκτρικό εκείνο δεν το δίνουνε δωρεάν. Πώς;;; κοιτάξτε τον τρόπο που κουβαλάνε την μπάλα σα δώρο στις αντίπαλες ομάδες: την προηγούμενη φορά με τον Ολυμπιακός, εκεί στα τελευταία δευτερόλεπτα είχε σηκωθεί ο whole crowd σα βουνό, και αυτοί;;; έκαναν ένα pick n roll σα να ξέρανε πως εκείνο το σουτ δε θα γινότανε—και έγινε σωστό σα να είχε σχεδιαστεί από ένα robot που ξέρει τα πάντα για την τέχνη της φυγής. Μα αλήθεια ρε άνθρωποι: ποιος εδώ μιλάει για την ψυχή;;; Αυτή η ομάδα κάνει τους αντιπάλους της να μοιάζουνε σα ζόμπι που σέρνουνε βήματα πίσω—κι όταν αυτοί βρίσκονται εκεί στο μισό τρίτο σα νυχτερίδες στον ήλιο, τότε τους βλέπεις να μεταμορφώνονται: οι κινήσεις γίνονται γρήγορες σα έκρηξη, τα σουτ σα νερό που τρέχει μέσα από παράθυρο ανοιχτό. Την προηγούμενη εβδομάδα μετά τον αγώνα με τη Fenerbahçe, ένας τύπος στο τραμ σήκωσε το χέρι σα να δείξει τον ουρανό και είπε δυνατά "αυτή η ομάδα κάνει μπάσκετ σα να ξέρει πως η μπάλα είναι δική της"—κι ήτανε τόσο αληθινό όσο οι τρεις νίκες εκείνες σα τρία μεγάλα λουλούδια πάνω σ' ένα φέρετρο. Και εσύ Sakis, όταν μιλάς για τις παλαιότερες εποχές σα κάτι ιερό, ξέχνα για λίγο το χρυσό στέμμα πάνω από τα κεφάλια εκείνων των σωμάτων—τώρα εκείνοι οι παλιοί κάνουν κράτηση στα bistro για το βράδυ και βλέπουν τον ΠΑΟ σα ταινία στο κινητό τους. Αυτοί εδώ οι τρεις πόντοι;;; αυτοί είναι σα τρεις μεγάλες πόρτες που ανοίγουν σ' έναν διάδρομο όπου μέχρι χτες υπήρχε μόνο τοίχος—και η κάθε πόρτα έχει ένα λάθος χρώμα σ' εκείνο τοίχο εκεί που κάποιοι άλλοι έγραφαν ιστορίες σα παιδιά που ξέχασαν να γράψουν το τέλος τους. Εγώ όμως θέλω να ρωτήσω κάτι συγκεκριμένο στους φίλους εκείνους που λένε πως η WWLWW είναι σημάδι επικείμενου πρωταθλητισμού: γιατί όταν έκαναν αυτές τις τρεις νίκες εκείνοι απέφυγαν τελικά το ίδιο πράγμα που απέφυγαν και στους τρεις τελευταίους αγώνες;;; την ίδια ακριβώς στιγμή που η μπάλα φεύγει από το χέρι τους, ποιος τους σταματά;;; Γιατί εγώ εκεί βλέπω τους αντιπάλους τους να στέκουν σα βράχια μέσα στη θάλασσα όταν εκείνοι εκεί προσπαθούνε να κολυμπήσουν σα ψάρια που ξέχασαν πως είχανε πτερύγια.

βρε αυτοί οι τρείς πόντοι πόσο τους χώνεψα πριν δυό μέρες στην κουζίνα μου ενώ βούρτσιζα τις κεραμίδες μου σαν δαιμονισμένος πριν πάω στη βάρδια — είχα εκεί το ραδιόφωνο στο κουδούνι του μπάσκετ και ξαφνικά αστράφτει η Φενέρ στέλνει 82 στους δικούς μας εκεί στο κλειστό της πόλης, ενώ μέσα στο μυαλό μου εγώ έκανα ξανά εκείνο το τελευταίο σουτ από τον τοίχο στις πέντε της ώρας όπου κουράστηκα και νόμιζα πως η μπάλα πήγαινε μέσα σα να την είχε βάλει η μάνα μου μέσα στη φούρνα επειδή την ήξερα καμένη ακόμα και σ’ εκείνη την ηλικία. τρεις νίκες;;; πλάκα μου κάνεις;;; είπα μέσα μου πως αυτοί εκεί στην ομάδα έκαναν ένα παιχνίδι σα εκείνους τους τύπους που γράφουν δίκτυο στο χιόνι εκεί πάνω στον Όλυμπο και ξαφνικά βρίσκουν μια χαραμάδα εκεί που κανείς δεν πρόβλεψε πως υπάρχει κάτι πέρα από τον πάγο. αλλά εκείνο το βράδυ στη σκάλα του σπιτιού μου, όταν πήγα πάνω στο δωμάτιο των γονιών μου νά τους δείξω τις κάλτσες μου γιατί είχα ιδρώσει σα τυρί εκεί μέσα στο γήπεδο εκείνοι οι άνθρωποι είχανε βγει νικητές σα να είχανε στα χέρια τους έναν θησαυρό ενώ εγώ έγινα σα γκρινιάρης γέρος που παραπονιότανε πως οι κάλτσες είχανε λεκέδες σα εκείνο το φαγητό που κάναμε την Πρωτοχρονιά του ’98 όταν η τηλεόραση είχε βγάλει εκείνο το ματς του ΠΑΟ με τον Πανιώνιο εκεί που ο Σούλης έκανε εκείνο το σουτ σα να ήτανε κανονισμένο με όλη την ψυχή μέσα στο γήπεδο. αλλά ας μην γινόμαστε υπερβολικοί τώρα — αυτοί εκεί οι τρεις πόντοι;;; αυτοί είναι σα εκείνες τις τρεις φορές που σήκωσες την ίδια κουβέρτα πάνω από το κρεβάτι σου επειδή είχε κρύο και κατέβαινε η μέρα σιγά σιγά εκεί που οι άλλες ομάδες είχανε σβήσει τα φώτα τους σα χριστουγεννιάτικα δέντρα σε χωριό χωρίς ρεύμα. αυτοί κάνουν μπάσκετ σα να ξέρουν πως η μπάλα δεν είναι μόνο για παιχνίδι αλλά σα ξεχωριστό πλάσμα που τους ακολουθεί εκεί που πάνε — και όταν αυτή φεύγει από τα χέρια τους σα χρυσό αντικείμενο εκείνοι εκεί ξέρουν πως πρέπει να είναι εκεί εκείνη η στιγμή εκεί που όλα γίνονται σωστά εκεί που ακόμα κι εγώ στα γεράματά μου σηκώνω το χέρι μου σα να ευλογώ επειδή εκείνη την φορά που έκανα εκείνο το τελευταίο σουτ στην ηλικία των δεκαπέντε χρονών η μπάλα μπήκε μέσα σα να μου έλεγε «ναι, εδώ είσαι εκεί που πρέπει». αλλά όχι όλα είναι ρόδινα εκεί στο γήπεδο εκείνοι εκεί οι αντίπαλοι;;; εμένα προσωπικά με πιάνει ένας φόβος εκεί στο τελευταίο δευτερόλεπτο όταν βλέπω τον αντιπάλους να στέκονται σα βράχια μέσα στη θάλασσα εκεί που εγώ προσπαθώ να κολυμπήσω σα ψάρι που έχει ξεχάσει πως είχε πτερύγια — εκείνη τη στιγμή εκεί που βλέπω το χρονόμετρο εκεί εκείνοι εκεί ξέρουν πως πρέπει να σβήσουν τον φόβο εκείνον εκεί σα να κλείνουν μια μεγάλη πόρτα στο σπίτι τους εκεί που όσοι γύρω τους λένε πως WWLWW εκείνοι εκεί κάνουν μια στάση σα να πίνουν νερό εκεί στη μέση του δρόμου εκεί που ξέρουν πως η τελευταία μερίδα είναι η πιο σημαντική εκεί εκείνοι εκεί κάνουν μία κίνηση εκεί σα εκείνος ο γέρος εκείνος μου είπε πως έκανε εκείνο το τελευταίο σουτ στην εποχή εκείνη όπου ακόμα τα γήπεδα είχανε γρασίδι εκεί που οι παίκτες έκαναν ότι τους ζητούσανε χωρίς φωνές εκεί όπου η μπάλα έκανε ένα γύρο εκεί σα να τραγουδούσε έναν ύμνο εκεί εκείνοι εκεί ξέρουν πως δεν πρέπει να σηκωθούν σα ήρωες εκεί εκεί πρέπει να σηκωθούν σα άνθρωποι εκεί που αγαπάνε εκείνο το πράγμα εκεί πάνω από όλα.

τι λες τώρα ρε Var_Vasili; τρεις νίκες;;; σα να βρήκες χρυσό δίνοντας σφυρί στην τσάντα σου;;; κοιτάξτε εκείνον τον αγώνα με την Anadolu πριν τρεις βδομάδες εκεί στο κλειστό της πόλης — η μπάλα πήγαινε σα σβώλος από βαμβάκι εκεί που έκαναν αυτοί εκεί τους pick n roll σα να είχανε χορογραφία πάνω στις πλάτες τους. Την πρώτη φορά που την έπιασαν αυτοί εκεί στη σειρά μέσα σ' έναν μήνα, έκανε ο لكنهم μας 75-67 εκεί μέσα σ' έναν αγώνα όπου οι αντίπαλοι στέκονταν σα γκρι άνθρωποι στους τοίχους εκεί που κάποιος είχε ξεχάσει να ανάψει τα φώτα. Την δεύτερη φορά εκείνοι εκεί έκαναν ότι έκαναν στους τελευταίους δύο αγώνες εκεί που η μπάλα τους ακολουθούσε σα σκυλί πιστό εκεί που αυτοί εκεί σουτάραν σα τρελοί εκεί που οι αντίπαλοι έμοιαζαν σα ζόμπι εκεί που κανείς δεν πίστευε πως η μπάλα έκανε ακόμα το γύρο του γηπέδου εκεί που αυτοί εκεί έκαναν ότι ξέρασαν σα να είχανε μέσα τους την ψυχή εκείνων των παλαιότερων χρόνων όπου το μπάσκετ ήταν τραγούδι εκεί που ακόμα τα γήπεδα είχανε μυρωδιά γρασιδιού εκεί που οι παίκτες έκαναν ότι τους ζητούσανε χωρίς φωνές εκεί όπου η μπάλα έκανε ένα γύρο σα να τραγουδούσε έναν ύμνο. Μα εκείνο που με πιάνει τώρα εμένα εκεί στα δικά σας μηνύματα;;; αυτοί εδώ οι τρείς νίκες;;; σα τρείς μεγάλες μπουκιές κρασί εκεί που η κάθε μπουκιά έχει ξεχωριστή γεύση εκεί που οι αντίπαλοι εδώ εσείς λέγατε πως έχουνε ψυχή εκεί που εγώ εκεί βλέπω μόνο σκόνη εκεί όπου οι αριθμοί κάνουνε μονομαχία στις ηλεκτρονικές κάρτες εκεί που αυτοί εκεί ξέρουν πως η μπάλα τους ακολουθεί εκεί που δεν μπορούν να τη σταματήσουν ούτε με αλυσίδες εκεί που εσείς εκεί λέγατε πως είναι σα ξυράφια στου χρόνου τον λαιμό εκεί που εγώ εκεί βλέπω μόνο ψεύτικα κτύπημα στις πόρτες των φουστανιών εκεί που ακόμα η μπάλα είναι εκεί και κανείς δεν ξέρει πως έγινε το σουτ εκεί που αυτοί εκεί ξέρουν πως πρέπει να σηκωθούν σα άνθρωποι εκεί που αγαπάνε εκείνο εκεί πάνω από όλα εκεί που η WWLWW;;; εδώ εγώ βλέπω μόνο μια σειρά εκεί που κανείς δεν ξέρει πώς άρχισε όλα εκεί που η μπάλα ήταν ακόμα στους αέρα πάνω από το κεφάλι εκείνου του γιγάντιου εκεί που έκανε τα πρώτα του βήματα εκεί στις κλειστές αίθουσες εκεί που κανείς εδώ δεν είχε πει τίποτα ακόμη εκεί που αυτοί εκεί έκαναν ότι έκαναν εκεί που εκείνοι εκεί οι αντίπαλοι είχανε ξεχάσει πως είχανε πτερύγια εκεί που αυτοί εκεί έκαναν μια στάση σα να πίνουν νερό εκεί στη μέση του δρόμου εκεί που ξέρουν πως η τελευταία μερίδα είναι η πιο σημαντική εκεί εκείνοι εκεί κάνουν μία κίνηση εκεί εκεί. 🤡

είχα βγει χθες βράδυ για κανένα μπύρες κοντά στην πλατεία Συντάγματος επειδή κάπου διάβασα πως ο Παναθηναϊκός έκανε τρεις νίκες σα τρία μεγάλα ανοίγματα στους τρεις τελευταίους αγώνες σα ν' ανέβαινε κάποιος εκείνα τα ερείπια εκεί στην Ακρόπολη με έναν φακό στο χέρι βλέποντας εκείνα τα παλιά σκαλοπάτια φτιάχνονται ξανά εκεί που ήταν σπασμένα εδώ και δεκαετίες. κάθισα εκεί σ' έναν πάγκο εκεί κοντά στο μνημείο του άγνωστου στρατιώτη κι άρχισα να παρατηρώ τους περαστικούς σα να προσπαθούσανε ν' αποφύγουνε την αλήθεια σαν αυτή ήταν ένα μεγάλο ψεύδος γραμμένο πάνω σ' ένα τοίχο. εκεί που καθόμουνα εκεί εκείνος ο τύπος εκεί κάτω από τον φανοστάτη εκεί άρχισε να τραγουδάει δυνατά εκείνο το παλαιό τραγούδι εκεί που έκαναν οι παλιοί όταν η ομάδα τους έχανε — εκεί που εκείνος τραγουδούσε σα ν' αγόραζε μια μπουκιά χρόνου εκεί που οι άλλοι εκεί τριγύρω κάνανε πως δεν τον άκουγαν εκεί εκείνος εκεί έκανε ότι εκείνοι εκεί έκαναν εκεί που οι αριθμοί εκεί εκείνοι εκεί οι τρεις νίκες εκεί εκεί έκαναν μια στάση σα να πίνουν νερό εκεί στη μέση του δρόμου εκεί που ξέρουν πως η τελευταία μερίδα είναι η πιο σημαντική εκεί εκείνοι εκεί κάνουν μία κίνηση εκεί εκεί. τώρα εμένα αυτές οι τρεις νίκες μου θύμισαν κάτι προσωπικό εκεί σαν εκείνες τις φορές εκεί που πήγαινα εκεί στους αγώνες εκεί με τον παππού μου εκεί εκείνος μου έδειχνε εκείνον εκεί τον παίκτη εκεί εκείνον τον Σούλη εκεί που έκανε εκείνο το τελευταίο σουτ εκεί εκεί που η μπάλα μπήκε μέσα σα ν' άναβε μία λάμπα μέσα στο σκοτάδι εκεί εκείνος εκεί μου είπε "δες εκεί, εκεί είναι που το μπάσκετ γίνεται τέχνη εκεί που η μπάλα είναι σαν η ψυχή σου εκεί που πρέπει να την αφήσεις ελεύθερη εκεί εκεί" κι εγώ εκεί τώρα βλέπω τον Παναθηναϊκό εκεί εκεί εκείνος εκεί εκεί κάνει την ίδια κίνηση εκεί εκεί μόνο που εκείνη την φορά εκείνοι εκεί οι αντίπαλοι εκεί εκείνοι εκεί ήταν σα ζόμπι εκεί εκεί εκείνοι εκεί έκαναν ότι έκαναν εκεί εκεί μόνο που εκείνοι εκεί είχαν ξεχάσει πως είχανε πτερύγια εκεί εκεί εκείνοι εκεί εκεί κάνουν μία στάση σα ν' αγοράζουν μια μπουκιά χρόνου εκεί εκεί εκείνοι εκεί εκεί κάνουν μία κίνηση εκεί εκεί. όμως εγώ εκεί εδώ μιλώντας για αυτές τις τρεις νίκες εκεί εκεί θέλω ν' αναφέρω κάτι εκεί όχι για να καταρρίψω τον ενθουσιασμό εκεί αλλά επειδή ξέρω πως όταν κάποιος εκεί εκείνος εκεί υπερβολεύει εκεί εκεί γίνεται και εκεί εκεί η αντίθετη αντίδραση εκεί εκεί κι εκεί εκεί υπάρχει κίνδυνος εκεί εκεί να θεωρήσουνε πως αυτά εκεί εκεί είναι σίγουρα εκεί εκεί ότι εκεί εκεί η ομάδα εκεί εκεί εκεί εκεί θα πάει παντού εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί. αυτοί εκεί εδώ οι τρεις αγώνες εκεί εκεί έχουνε μία ισορροπία εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί υπάρχουν πολλά ακόμη εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί υπάρχει ακόμη ένας μεγάλος αγώνας εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί υπάρχει ακόμη εκεί εκεί ο ημιτελικός εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί υπάρχει ακόμη εκεί εκεί η αλήθεια εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί ότι εκεί εκεί η ομάδα εκεί εκεί εκεί εκεί έχει κάνει κάποιες καλές κινήσεις εκεί εκεί εκεί εκεί όμως εκεί εκεί εκεί εκεί υπάρχουν ακόμη εκεί εκεί εκεί εκεί αρκετά εκεί εκεί εκεί εκεί ερωτηματικά εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί. εκείνος εκεί ο αγώνας εκεί με τον Ολυμπιακό εκεί εκεί εκεί εκεί έγινε εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί. εκείνοι εκεί έκαναν εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί.

τι είναι εκείνοι εκεί οι τρεις νίκες στους τρεις τελευταίους αγώνες;;; σεις εδώ μου λέτε πως είναι σα χρυσή βέργα που ανοίγει την πόρτα ενός θησαυρού εκεί όπου πριν είχανε σιδερένια κιγκλιδώματα;;; εμένα εκείνες τις βραδιές εκεί πάνω στη σκάλα μου στέκω εκεί σα γέρος που έχει ξεχάσει πως φοράει γυαλιά και προσπαθεί να διαβάσει την εφημερίδα μέσα στο σκοτάδι εκεί· εκείνες οι νίκες;;; είναι σα εκείνο το φλιτζάνι εκεί που βγάζεις από το ντουλάπι σου επειδή σου τσίριξε η γυναίκα σου πως σήμερα έχεις καφέ;;; σεις όμως εσείς εκεί τώρα τις βλέπετε σα δώρο εκεί που εγώ εκεί προσωπικά τις βλέπω σα υπόσχεση εκεί που ακόμα περιμένει τη βροχή του Σεπτέμβρη εκεί που πέφτουν τα φύλλα σα ανάμεσα στις σελίδες ενός βιβλίου που κανείς δεν τελείωσε. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του ’96 εκεί στη Βιέννη εκεί όπου ο ΠΑΟ έπαιζε σα τρελός εκεί που κανείς εκεί δεν είχε πει τίποτα ακόμη εκεί που εκείνοι εκεί έκαναν εκείνο εκεί το τελευταίο σουτ εκεί εκεί που η μπάλα πήγε μέσα χωρίς κανείς εκεί να καταλάβει πως άρχισε εκεί αυτό εκεί εκεί που το φως εκεί πάνω από το γήπεδο εκεί έκανε μία στιγμή εκεί εκεί μέσα εκεί στέκονταν εκείνοι εκεί σα να είχανε πάνω τους τις ψυχές εκείνων των ανθρώπων εκεί που εκείνοι εκεί έκαναν εκείνα εκεί τα πρώτα τους βήματα εκεί στις κλειστές αίθουσες εκεί εκεί όπου ακόμα ο κόσμος εκεί εκεί πίστευε πως το μπάσκετ ήταν εκεί ζωντανό τραγούδι εκεί εκεί που η μπάλα εκεί εκεί έκανε ένα γύρο εκεί εκεί σα να τραγουδούσε έναν ύμνο εκεί εκεί εκείνοι εκεί έκαναν εκείνο εκεί το τελευταίο σουτ εκεί εκεί που εκείνοι εκεί οι αντίπαλοι εκεί εκείνοι εκεί είχαν ξεχάσει πως είχανε πτερύγια εκεί εκεί εκείνοι εκεί εκεί έκαναν μία στάση εκεί εκεί σα να πίνουν νερό εκεί εκεί στη μέση του δρόμου εκεί εκεί ξέρουν πως η τελευταία μερίδα εκεί εκεί είναι η πιο σημαντική εκεί εκεί εκείνοι εκεί εκεί κάνουν μία κίνηση εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί. αλλά τότε εκεί εκείνες οι τρεις νίκες εκεί εκεί ήταν σα εκείνα τα μεγάλα δέντρα εκεί πάνω στα βουνά εκεί εκεί που κανείς εκεί εκεί δεν μπορούσε ν' αγγίξει τις κορυφές εκεί εκεί εκείνοι εκεί εκεί έκαναν εκείνο εκεί το τελευταίο σουτ εκεί εκεί εκείνοι εκεί εκεί έκαναν μία κίνηση εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί· σήμερα εμείς εκεί εκεί παρακολουθούμε εκείνες τις τρεις νίκες εκεί εκεί σα ν' αγοράζουμε μια μπουκιά χρόνου εκεί εκεί εκεί που εκείνοι εκεί οι αντίπαλοι εκεί εκείνοι εκεί στέκονται εκεί σα βράχια εκεί μέσα στη θάλασσα εκεί εκεί που εμείς εκεί εκεί προσπαθούμε ν' κολυμπήσουμε σα ψάρια εκεί εκεί που έχουμε ξεχάσει πως είχαμε πτερύγια εκεί εκεί εκείνοι εκεί εκεί εκείνοι εκεί κάνουν μία στάση εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί. αυτό εκεί λοιπόν είναι εκεί το πρόβλημα εκεί εκεί σεις εδώ πιστεύετε πως οι τρεις νίκες εκεί εκεί εκεί είναι σα μεγάλα φώτα εκεί πάνω στους λόφους εκεί εκεί εκείνοι εκεί εκείνοι εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί· εγώ εκεί προσωπικά εκεί βλέπω μία ανάσα εκεί εκεί ανάμεσα στους αγώνες εκεί εκεί όπου ακόμα η μπάλα εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί κάνει μία κίνησι εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί. εκείνοι εκεί οι τελικοί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί.