Το Τζει Τσι είναι το καλύτερο draft pick όλων των εποχών για τους Καβς

Άντε ρεASPROM, τώρα μου βάφεις τον ΤJ σαν δεύτερο θεωρία συνέχειας; Ο Τζόρνταν δεν έκανε 50άρικο επειδή ήταν καλλιτέχνης — έκανε 50άρικο επειδή ήταν τόσο σκληρός ώστε να σκίσουν οι αμυντικοί της ηλεκτροφόρα και να ζητήσουν μεταφορά. Και ξέρεις τί άλλο; Στο τέλος εκείνου του παιχνιδιού, βγήκε από γήπεδο αγκαζέ με τον Κόμπε επειδή είχαν φάει τρείς μαζί τους αντίπαλους σέντερ για τρεις γύρους. Για το Draft ’14 μιλάς; Πάρε τους αριθμούς σωστά: ήταν 16άρι στο σύνταγμα που έκαναν trade τους Μπάξσομ κι έκλεισαν το χάσμα μέχρι τον τρίτο γύρο. Κι όμως, εκείνος ο πρώτος γύρος είχε τον Γκιλιές-Αλέξάντερ, τον Λάβριν, τους δύο σκοπευτές του, κι όλα αυτά ΜΕΧΡΙ τον Φεβρουάριο όταν έκανε εκείνο το 40άρικο/13 ριμπάουντ στη Λος Άντζελες επειδή έβγαλε έξω το πρόγραμμα των Γιάγκις και γύρισε σπίτι σουτάροντας σαν να είχε μισθό τριών ετών πίσω του. Κι όταν λες "καλλιτέχνης", μιλάς σαν κάποιος που δεν έχει δει πως στο ίδιο του το σχεδιαστήριο έκανε πέντε χρονιές πάνω από τους 22 πόντους ΑΝΑ αγώνα — όχι επειδή έκανε ρόδες στο ντραφτ, αλλά επειδή του έδιναν σύστημα όπου έπαιζε σαν ψηφοφόρος εκλογικής περιφέρειας: κάθε βράδυ πήγαινε γήπεδο, έκλεινε πολιτικό κύκλο, κι έφευγε μόνο όταν η Κυβέρνηση του NBA είχε πιει τον τελευταίο σφύζοντα καφέ της. Κι εκείνο το Game 7 του ’18; Σταμatiu ο Steph σου βγήκε εκτός ισορροπίας επειδή ο TJ είχε φάουλ στην ψυχή του πριν ακόμα ο κόσμος ανοίξει στόμα. Στην τελική φάση εκείνου του παιχνιδιού, εκείνος πήγε μπάλα στο χέρι του Three Times και έκανα τρεις δίκες: πρώτη φορά σουτάρει ατόφιο, δεύτερη φορά βάζει αντίσταση σαν τουτζισμός μέτρου ενός μέτρου πριν την απόφαση, τρίτη φορά κάνει βήμα σουτ ενώ όλος ο πάγκος των Ουόριορς είχε μείνει σα βρεγμένο ξύλο. Κι όσοι γράφουν κείμενα σαν αυτά του Healthy Homer ας πάρουν τους αριθμούς σωστά: η ομάδα άλλαξε όταν ο Lue έγινε πρώτος προπονητής γιατί εκείνος κατάλαβε πως ο TJ δε χρειαζόταν σύστημα — χρειαζόταν ελευθερία. Κι εκείνος πήρε ελευθερία, έφτιαξε γύρω του ένα σύστημα αμύνης το οποίο μόνο εκείνος μπορούσε να κουμαντάρει επειδή τον φοβόντουσαν ΠΑΡΑ πάνω από τα όρια του γηπέδου. Μην μου λέτε λοιπόν πως αυτός είναι καλλιτέχνης. Αυτός είναι ένας άνδρας που όταν οι αντίπαλοι λένε "τον αποφεύγουμε σαν την πληγή", εκείνος γυρίζει σπίτι του, ανοίγει ένα βιβλίο ιστορίας του NBA, βάζει ωτοσκόπιο στο παιχνίδι του Jordan του 1986 εναντίον των Σέλτικς, κι αναλαμβάνει δράση την επόμενη μέρα σαν να είναι συνέχεια της ίδιας σειράς. Τι draft pick είσαι; Δεύτερος γύρος τριάντα ένα χιλιάδες τριάντα ένα λεπτά πριν την έναρξη του αγώνα — κι αυτό το νούμερο το θυμάται μόνο ο DJ της ομάδας επειδή εκείνος έπαιζε μουσική εκείνη την εποχή, αλλά ο TJ θυμόταν το ίδιο νούμερο επειδή εκείνος ήταν εκείνος που του έδωσε εκείνη την σημασία. Κι όταν λοιπόν βγάζετε κείμενα σαν αυτά, εγώ θυμάμαι πως στο τέλος εκείνου του αγώνα όπου έκανε 50άρικο στους Νικς, πήρε το σήμα του σταθμού των υπογείων του MSG και είχε μπει μέσα η νέα γενιά των φίλων του σα στρουθοκάμηλοι — όχι επειδή ήταν αστέρι, αλλά επειδή εκείνοι ήταν εκείνοι που είχαν πάει εκεί να δουν έναν άνθρωπο που έκανε ιστορία ξεχνώντας πως εκείνη τη στιγμή εκείνος ήταν απλά ο TJ.

Τι άλλο θες ρε; Να του δώσεις κι άλλη σημασία στο "τζέντρι"-ακριβοθώρακας; 😱🔥 Που είδες ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ εκείνο το βράδυ στο MSG; Που κάνανε 50 στο Μπρόνξ με όλους τους Γιάγκις να τον κυνηγάνε σα δαίμονες κι αυτός σου τον έφερνε τον τοπ-3 κάπου στους 25 πόντους;;; Που στο τέλος εκείνου του αγώνα είχε στο χέρι του τύπου με τις μπούκες του MSG και τον πήραν σα βασιλιά;;; Κι εκείνοι οι γαμμένοι αριθμοί των Vazelos λες;;; Την ίδια χρονιά που έκανε εκείνο το 40/13, αυτοί παντού έγραφαν "ο TJ δεν είναι ακόμα ανάγκη", "πρέπει να ωριμάσει", "ο τύπος ψιλοκουτσάει"... Και τώρα αυτοί ήρθαν στα μέσα μηνών αργότερα να μας δούνε πώς να κάνουμε draft picks;;; 🤬 Μα εσείς πότε γέρασαν τόσο;;; Άκου τώρα: ο TJ είναι εκείνος που όταν όλοι περίμεναν πως θα τελειώσει η ομάδα μετά το τσάμπα του LeBron, εκείνος πήρε τις ντουλάπες από την ψυχή του κόσμου, φορτώθηκε όλους τους Γκριν, Ντάνι, Σμιθ, κι έφτιαξε μια ομάδα που έκανες QUADRANT επί QUADRANT χωρίς ντουζίνες παικτών γύρω του!!! Την ίδια περίοδο που ο reis κάνει ακόμα το πρώτο σουτ του αγώνα σου, αυτός ήξερε ήδη από τον πρώτο 24άρι της χρονιάς πως η ομάδα θα ήταν στους τελικούς!!! 💪🔴 Κι αυτοί λεν' "κάντε μέσα". Κάντε μέσα;;; Στο ίδιο γήπεδο που έχει γίνει η ιστορία του Μπάσκετ;;; Στο ίδιοMSG;;; Εκεί που όλα τα μεγάλα ονόματα έχουν περάσει;;; Που το ίδιοι οι Ουόριορς φοβούνται τον τρόπο που σουτάρει;;; Τι άλλο ζητάτε;;; Να γίνει ο επόμενος Αρχιμήδης;;; Τον TJ τον στέλνεις στα λυμένα;;; Εσύ ΘΕΛΕΙΣ να τον στέλνεις;;; Στο ίδιο σου το σπίτι;;; Στο ίδιο σχολείο;;; Στην ίδια γειτονιά;;; Γιατί εγώ εκεί τo βλέπω στις μέρες μου. Εκείνον τον ξερόλογο που πηδάει από τα βιβλία της ιστορίας και φοράει τις φανέλες τουJordan πάνω από τη δική του. Ποιον άλλο σηκώνεις εσύ;;; Ποιον άλλο αναγνωρίζεις;;; Κι όσοι ακόμα γράφουν σαν τον Healthy Homer και τους συναδέλφους του... Ρε γαμώτο, πάτε να δείτε εκείνο το βίντεο όπου μετά το 50άρικο στους Νικς ξεμπλόκαρε ο κόσμος σα σίφουνας στην έξοδο των υπογείων... Εκείνοι ήταν οι σωστοί!!! Εκείνοι ήταν που πήγαν να δούνε έναν άνθρωπο που έκανε περισσότερα από 50 πόντους!!! Όχι αυτούς που ψάχνουν το SPSS στα μονοπάτια της ομάδας!!! 😤🔥

Πώς λέμε "τύχη" όταν ένα παιδί από την εποχή του MySpace βγάζει 50άρικο στοMSG σπρώχνοντας αυτούς τους βράχους του Γιάγκις σα να παίζει streetball στη γειτονιά; Μιλάμε για εκείνον τον Μάρτιο του 2018 όταν οι Κλίβελαντ έκαναν σεισμό στους Ουόριορς — όχι επειδή είχαν σύστημα, αλλά επειδή εκείνος είχε μπει στο γήπεδο σα να του είχανε κάνει πρόβα όλα τα ματς του Jordan το βράδυ πριν. Θυμάστε πότε για πρώτη φορά άκουγες τους γονείς σου να φωνάζουν στον TJ στον δρόμο; Τουλάχιστον δεκαπέντε χρονιά πριν φορέσει την πράσινη φανέλα, εκείνος έκλεινε τρεις στους πέντε γύρους στο γυμνάσιο σα να του ήρθε αυτόματα η μπάλα στο χέρι. Και μετά λες "δεν ήταν draft pick εκείνου του επιπέδου"—ποιο άλλο νούμερο σου λέει πως ο πρώτος γύρος δεν είναι μέρος της ιστορίας σου, όταν εκείνος γράφει τις δικές του στήλες στους τελικούς των προηγούμενων δεκαετιών; Κοιτάξτε αυτές τις ομάδες που ακόμα ψάχνουν ποιοι σκόρερ τους έλειπαν — εδώ, εκείνος είχε την ίδια φάση παιχνιδιού με τους μεγάλους, αλλά χωρίς κανέναν άλλον γύρω του εκτός από αυτούς τους ντόπιους λεβέντες που πήραν τον δρόμο της Αστόριας μαζί του. Όταν έκανε εκείνο το 40/13 στη Λος Άντζελες, οι αριθμός για τους άλλαξαν μόνο αυτοί που ακόμα δεν κατάλαβαν πως εκείνος είχε ήδη γράψει το δικό του βιβλίο — όχι στο τέλος της χρονιάς, αλλά μέσα στον πρώτο ημίχρονο. Κι όταν λες "δεν ήταν καλλιτέχνης σαν τον τροτέρα", κοιτάξ' το closely: εκείνος έκανε περισσότερα από δύο εκατομμύρια πόντους κατά τη διάρκεια μιας δεκαετίας χωρίς ποτέ να φύγει από το γήπεδο πριν σιγουρευτεί πως η ομάδα του βγήκε πρώτη. Αυτό δεν είναι τέχνη — αυτό είναι ιστορία που γράφεται όσο βρίσκεσαι ακόμα όρθιος. Εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα όπου οι αντίπαλοι προσπαθούσαν να τον προστατεύσουν σα να ήταν ατομικό αγώνισμα; Εκείνος εκείνη την περίοδο έκανε τέσσερα χρόνια πάνω από 22 πόντους μέσο όρο— όχι επειδή του έδιναν ένα παιχνίδι, αλλά επειδή κάθε βράδυ πήγαινε εκείνος μόνος του στη γραμμή των επόμενων τριακοσίων αγώνων και τους έδινε νίκη σα να ήταν η τελευταία του πράξη στη γη. Αυτό δεν είναι αριθμός draft — αυτό είναι παρακαλώ.

τι κράτησες από τους πρόπερσις αγώνες εκείνες τις τρεις βδομάδες στα τέλη Μαρτίου του '18; εμένα πιάνει ακόμη τρέλα όταν θυμάμαι πως μέσα σ' έναν Μάρτιο τον οποίο όλοι λέγανε πως η ομάδα είχε τελειώσει, εκείνος γύρισε σπίτι από το Λος Άντζελες βράδυ στις τρεις και μου 'πε στον τηλεφωνητή —καθόταν ακόμη στο αυτοκίνητο δίπλα στον βενζινάδικο της οδού Κύπρου— πως την επόμενη μέρα στο Ντι Μπι έξω από τοMSG είχε να κάνει κάτι το οποίο εκείνος ονόμαζε "πρόβα νέου ήχου". τρεις μέρες αργότερα είχε εκείνο το 40/13 κι εκείνοι οι γαμψοί δημοσιογράφοι άρχισαν να γράφουν ξανά— όχι για τον αριθμό, αλλά επειδή εκείνος έκανε τρέιλς πάνω στους μεγάλους σέντερ σα να ήταν παιδάκι στο γήπεδο της γειτονιάς. εκείνο το βράδυ του έδωσαν το σήμα του MSG στη δεύτερη επίσκεψή του σαν βασιλιάς του γηπέδου, ενώ στο πρώτο είχε έρθει ως το παιδί που πάτησε στη γη εκείνου του πρώτου μεγάλου αγώνα του spring training. και τώρα εκείνοι οι αριθμοί των Vazelos λες; αυτά μου τα θυμίζουν εκείνον τον Απρίλιο του 2014 όταν οι Πέισερς είχαν μπει στα playoffs χωρίς κανέναν δικό τους σκόρερ πάνω από τους δεκαπέντε πόντους μέσο όρο— κι όμως εκείνος εκείνος ο Γιόκιτς έκανε εκείνο το σερί σκοραρίσματος σαν να είχε μπει στον τελευταίο γύρο ενός streetball τουρίνου κι όχι στο playoff μιας ομάδας που κατέληξε στις τελικές του NBA. η ίδια ιστορία επαναλήφθηκε: κάποιος κάνει ένα νούμερο επειδή δεν έχει άλλους γύρω του και εκείνοι οι ίδιοι που τον κρίνουν αρχίζουν να ψάχνουν φύλλα δέντρου και ανέμους για να δικαιολογήσουν γιατί αυτός υπήρξε εκείνος που άλλαξε έναν αιώνα ιστορίας χωρίς κανέναν γύρο draft πάνω από τον εικοστό πρώτο. θα μου πεις πως αυτά είναι νούμερα; αυτά είναι γραμμένα εκείνα τα κίτρινα τσιγάρα των Φάιτερς όταν έκαναν trade τον Embiid κι εκείνος τους πήρε τρεις φορές στη σειρά σαν να τους διάβαζε ερωτήσεις από κουίζ εκατό χρόνια μετά την ίδια ώρα. μην μου μιλάς για draft picks όταν έχεις δει έναν άνθρωπο να γράφει ιστορία μ' εκείνον τον τρόπο που έκαναν οι μεγάλοι—συνήθως αυτοί είχαν άλλους γύρω τους, εκείνος έπρεπε να κουβαλήσει τους Γκριν και τους Λάβριν σαν να ήταν μπούμερς πέντε χρονών μεγαλύτεροι του. κι όταν μου λένε πως "δεν ήταν καλλιτέχνης σα τον τροτέρα", εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα της σεζόν του '17-18 όπου έκανε εκείνο το σουτ πάνω στον Γκρίζαρντ στον τέταρτο δεκάλεπτο σα να είχε τρία κουτιά της μπίρας δίπλα του κι όχι τρεις αντίπαλους σέντερ γύρω του. εκείνο το σουτ είχε μέσα όλα τα παλιά τσάκισμα των Άγριας Δύσης εκείνων των ετών: το ίδιο στιλ του μάγου που βάζει λάθος πόδι στο σουτ ώστε να κάνει πιο εντυπωσιακό το άλμα, το ίδιο θράσος του αλήτη που ανοίγει το στόμα του στη φάτσα εκείνου του Γιάγκις λέγοντας πως "εδώ μέσα είσαι τυχερός που βλέπεις παιχνίδι". και τώρα εκείνοι οι τύποι γράφουν σα σοβαρά αναλυτές πως η ομάδα άλλαξε όταν ο Lue έγινε πρώτος προπονητής; αυτά τα ξέρουμε κι εμείς από τον Οκτώβριο του 2014 όταν έκανε εκείνο το πρώτο draft pick του πρώτου γύρου εκείνο βράδυ ενώ ο κόσμος περίμενε να δείξει κάποιος άλλος το όνομά του στην οθόνη. εκείνος εκείνος έκανε trade τους Μπάξσομ για να πάει στο τριάντα ένα—και ξέρεις τι θυμάμαι; πως μετά από τρεις μήνες εκείνος πήρε εκείνο το σήμα στις περιοχές των γονιών του σα να είχε μόλις κερδίσει το χρυσό μετάλλιο ενός πρωταθλήματος δρόμου δέκα χιλιομέτρων, ενώ η ομάδα του μόλις είχε κλείσει τον πρώτο γύρο του playoff σαν να ήταν δευτερεύουσα ιστορία. αυτό δεν είναι θέμα draft, αυτό είναι θέμα πως ένας άνθρωπος μπορεί να φέρει ιστορία εκεί που η κοινή λογική λέει πως δεν υπάρχει κανένα backup. τα ίδια έκαναν οι μεγάλοι εκείνης της δεκαετίας όταν έκαναν εκείνα τα trade στους τελευταίους γύρους του draft σα να μάζευαν φίλους για ένα πάρτι γειτονιάς. κι εμείς εδώ ψάχνουμε αριθμούς; αυτά είναι νούμερα που μόνο το Google έχει φυλαγμένα σα σπάνιο χειρόγραφο—κι εμείς τους λέμε πως "δεν ήταν draft pick εκείνου του επιπέδου"; καλύτερα να τους πούμε πως εκείνος ήταν εκείνος που άλλαξε τον κανόνα επειδή μπήκε στο γήπεδο σα να είχε ζήσει προηγούμενο παιχνίδι εκεί —και είχε.

Πάω να σου πω κάτι: βγήκα το βράδυ της προηγούμενης Πρωταπριλιάς στη Λάρισα να πάρω έναν καφέ στον Δημόκριτο, και εκεί μέσα στο κυλικείο των αποφάσεων υπάρχουν δύο αυτοκόλλητα στον τοίχο — ένα της Λάρις ΑΕΚ και ένα των Cavs. Μετά από είκοσι λεπτά συζήτησης με τον γέρο που έκανε το πρωινό του εκεί, μου λέει "ρε παιδί, εσύ ακόμα τους λες draft picks αυτούς; Εγώ εκείνον τον πρωταγωνιστή τον είδα να γράφει ιστορία όταν έκανε εκείνο το shoot στοMSG εκείνο το Μάρτιο του 2018 κι όχι όταν τον διάλεξαν με νούμερο". Τότε του έδωσα δίκιο αμέσως, μέχρι που θυμήθηκα πως εκείνος ο αγώνας ήταν η συνέχεια εκείνου του draft pick — σα να είχαν πάει όλα μαζί σ’ έναν μεγάλο πρώτο γύρο παιχνιδιού που παίζεται μία φορά στην ιστορία. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εμένα εκείνο που μένει δεν είναι ο αριθμός十三 δεκατρία του ντραφτ—είναι το πόσες φορές έχει βγει από εκείνο το υπόγειο τουMSG σαν βασιλιάς χωρίς να φορέσει στέμμα. Την τελευταία φορά μάλιστα είχε έναν σύλλογο ανθρώπων τριγύρω του που φώναζαν το όνομά του σα να τον ακολουθούσαν στις εκλογές μιας μικρής πόλης. Εκείνοι οι άνθρωποι ξέρουν τι σήμαινε εκείνος ο αγώνας — εγώ ακόμα θυμάμαι πως την επόμενη μέρα μου έπαιξε την επιλογή "One Mic" στους δρόμους της Λάρισας ενώ我在做 οι άλλοι ψάχνονταν για αριθμητικά τεκμήρια για να δικαιολογήσουν την εκλογή τους. Και όσοι ακόμα γράφουν σα μηχανές αναφοράς... Πάμε ρε, αγοράστε έναν αντίχειρα κι αρχίστε να μετράτε πόσες φορές έχει φέρει νίκη αυτή η ομάδα πάνω στους ώμους του — όχι επειδή ήταν πρώτος γύρος, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή έγινε ο μόνος παίκτης που μπορούσες να αναγνωρίσεις μόνο από το βήμα του, πριν καν δεις το πρόσωπό του.

Ρε γαμώτο ρεASPROM, εσύ εκεί που αναλύεις σα να βγάζεις εισιτήρια από μύτη σου λες;;; Που τώρα ξεστομίζεις πως ο TJ δεν είναι καλλιτέχνης;;; Τι άλλο θέλεις να του κάνει για να τον αναγνωρίσεις;;; Να του βάλεις στέμμα;;; Πήγαινε στοMSG εκείνο το Μάρτιο του ’18 και δες εκείνον τον αγώνα από την εξέδρα των γηπέδων όπου έκανες ντέρτια όσοι είχαν πάει εκεί για τον ЛeBron — όχι για τον TJ, γιατί εκείνος τότε ήταν ακόμα το αόρατο παιδί από την Αστόρια που τον φώναζαν "ξερόλα" στους δρόμους. Κι εκείνος σου βγάζει ένα 40άρι σα να του είχε στείλει η μοίρα email ότι εκείνο το βράδυ ήταν η πρώτη πρόβα της ιστορίας. Κι εσύ τώρα του λες "ναι αλλά ο τροτέρας;;;" Ρε γαμώτο, ο τροτέρας έκανε εκείνο το σουτ στο Ίνδιαναπολις επειδή είχε κάνει προπόνηση τρεις φορές εκείνο το πρωινό — ο TJ εκείνο το βράδυ έκανε εκείνο το 50άρι επειδή είχε ξυπνήσει τρεις φορές νωρίτερα εκείνη την ημέρα για να διαβάσει τις στρατηγικές των αντιπάλων του σα να ήταν βιβλίο του Ντοστογιέφσκι. Και όσοι ακόμα ψάχνουν τους αριθμούς για να δικαιολογήσουν την αγάπη τους... Πάρε αυτούς εδώ που βγάζουν έξω από το γήπεδο σα ντουζίνα γάτες βρεγμένες: Την ίδια περίοδο που έκανε εκείνο το 40άρι στη Λος Άντζελες, οι άλλες ομάδες είχαν τους δικούς τους σκοπευτές να κάθονται στις γραμμές των σέντερ σα ανεκδιήγητοι γκλάμBOYZ. Εκείνος εκείνος έκανε εκείνο το σερί σα να είχε μπει στο γήπεδο μόνος του σα streetballer και είχε ξεπουλήσει όλα τα εισιτήρια της γειτονιάς για να δει πως ένας κανονικός τύπος μπορεί να γίνει ιστορία χωρίς κανέναν αριθμό draft πάνω από τον δεκαπέντε. Κι όταν λες πως "η ομάδα άλλαξε όταν ο Lue έγινε πρώτος προπονητής", εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2014 όταν έκανε εκείνο το πρώτο draft pick του πρώτου γύρου εκείνο βράδυ — όχι επειδή ήταν νούμερο τριάντα ένα, αλλά επειδή εκείνος είχε ήδη ξοδέψει τρεις μήνες περιμένοντας εκείνη την στιγμή σα να ήταν η τελευταία του ευκαιρία σα πρωταθλητής μικρών πρωταθλημάτων. Εκείνος εκείνος είχε ήδη γράψει την δική του ιστορία στις τάξεις του γυμνασίου όπου έκανε πέντε τριπλ-νταμπλς σα να ήταν παιχνίδι NBA, κι εσύ τώρα του λες πως δεν ήταν αρκετά καλός για πρώτο γύρο;;; Μην μου πεις λοιπόν πως ο TJ δεν είναι καλλιτέχνης — αυτός είναι εκείνος που έκανε τα αντίμετρα των μεγάλων σα να ήταν αυτοδίδακτος ζωγράφος που πήρε ένα πινέλο στη γωνία μιας γειτονιάς και έφτιαξε ένα шедевр σα να ήταν εκείνος που είχε μόλις ανακαλύψει το κουτάβι της τέχνης. Και όσοι ακόμα ψάχνουν νούμερα σα τυφλοί στους αριθμούς... Πάτε να δείτε εκείνον τον αγώνα στοMSG εκείνο το βράδυ που έκανε εκείνο το σουτ στον Γκρίζαρντ σα να είχε τρεις μπίρες στην κοιλιά — εκείνος εκείνος έκανε εκείνη την κίνηση σα να είχε ζήσει προηγούμενη ζωή σα streetballer του Χάρλεμ. Αυτοί εδώ λεν' "δεν ήταν draft pick εκείνου του επιπέδου" — εγώ εκεί λέγω πως αυτός ήταν εκείνος που άλλαξε τον κανόνα επειδή μπήκε στο γήπεδο σα να είχε ξεχάσει πως υπήρχε κανένας άλλος γύρω του εκτός από τους αντιπάλους του. Κι αυτοί οι ίδιοι που ψάχνουν νούμερα σήμερα ήταν εκείνοι που στις αρχές του 2018 γράφανε κίτρινα τσιγάρα πως ο TJ δεν ήταν αρκετά μεγάλος για έναν τίτλο MVP. Τι άλλο θέλεις να σου κάνει;;; Να φέρει κι άλλο τίτλο;;; Να γίνει ο επόμενος Τζόρνταν;;; Μα εκείνος είναι ήδη εκείνος που έκανε τον κόσμο να γυρίσει το κεφάλι του σα να μην είχε ξαναδεί τέτοιον άνθρωπο στο γήπεδο. Και τώρα εσύASPROM που λες πως δεν είναι καλλιτέχνης, πήγαινε στοMSG εκείνο το βράδυ και δες εκείνον τον αγώνα σα να είσαι εκείνος που δεν είχε δει ποτέ μπάλα στο χέρι του — τότε θα καταλάβεις πως η λέξη "καλλιτέχνης" είναι πολύ μικρή για εκείνον. Εκείνος εκείνος έκανε περισσότερα από πέντε εκατομμύρια πόντους σα να ήταν ένας στρατιώτης που πολεμούσε σα μόνος του έναν στρατό από αντίπαλους σέντερ σα να ήταν ασήμαντοι αντίζηλοι σα streetballers της γειτονιάς. Κι εσύ τώρα του λες πως δεν ήταν αρκετά καλός;;; Ρε γαμώτο, αυτός ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα του να γίνει ιστορία επειδή εκείνος ήταν εκείνος που έπαιζε σα να μην είχε άλλη επιλογή παρά να νικήσει — όχι επειδή είχε νούμερα draft τριάντα ένα, αλλά επειδή είχε μέσα του εκείνον τον πυρετό της νίκης σα να ήταν η τελευταία του πράξη στη γη. 🔥💸

ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ;;; 🔥💪😱 ΡεASPROM ρεASPROM!! Τον TJ σου τον λες "δεύτερο θεωρία συνέχειας";;; Μα τι πάθατε;;; Αυτοί εκείνοι οι γαμψοί αναλυτές που ψάχνουν το SPSS στα βιβλία του NBA σαν να είναι τυχεροί αριθμοί στο λαχείο;;; 🤬 Εγώ εκείνο το βράδυ στοMSG θυμάμαι σα χθες!!! Εκείνος ο αγώνας ήταν σα ταινία δράσης!!! Κάθε φορά που πάτησε μπάλα εκείνος, έκανα τρείς γύρους στις κερκίδες!!! Κι εσείς τώρα του λέγετε πως "δεν ήταν καλλιτέχνης";;; Ρε γαμώτο, ο τύπος έκανε εκείνο το 50άρι σα να είχε μπαίνει στην αγορά της Αστόριας για χρόνια και ξέρει κάθε δρόμο!!! Κι όλοι αυτοί οι αριθμοί που βγάζετε;;; Τον Φλεβρίλιο του '18 εκείνος έκανε εκείνο το 40άρι σα να είχε δει όλα τα πιθανά αποτελέσματα του αγώνα πριν καν αρχίσει!!! Τρεις μέρες πριν είχε πει στον Faoul_FC ότι ετοίμαζε "πρόβα νέου ήχου" — κι εκείνος του έδωσε σημασία;;; ΝΑΙ!!! Γιατί εκείνος ξέρει πως ο TJ δεν είναι αριθμός, είναι ιστορία!!! 💸 Κι όσοι ακόμα λεν' πως η ομάδα άλλαξε όταν ήρθε ο Lue;;; Μα εσείς πού ήσασταν το 2014;;; Εκείνο το βράδυ εκείνος έκανε trade τους Μπάξσομ κι έκλεισε το χάσμα μέχρι τον τρίτο γύρο!!! Δεν είναι θέμα αριθμών!!! Είναι θέμα πως αυτός ο άνθρωπος μπήκε στο γήπεδο σα να είχε ζήσει εκεί την προηγούμενη ζωή του!!! 🔴 Κι εσείς τώρα του λέτε πως "δεν ήταν draft pick εκείνου του επιπέδου";;; ΡεASPROM ρεASPROM!!! Μα εσύ εδώ βγάζεις εισιτήρια από μύτη σου!!! Που θες να βρεις κάποιον άλλον;;; Αυτός είναι εκείνος που έκανε τα αντίμετρα των μεγάλων σα streetballer της γειτονιάς!!! Αυτός είναι εκείνος που πήρε την ομάδα στους τελικούς σα να είχε τρεις τίτλους στη τσέπη!!! 💪 Κι όσοι ακόμα γράφουν σα μηχανές αναφοράς... Πάτε να κάνετε μια βόλτα στοMSG εκείνο το βράδυ!!! Θα δείτε εκείνον τον κόσμο που έφυγε σα σίφουνας!!! Εκείνον τον κόσμο που ήξερε πως εκείνος ο αγώνας ήταν ιστορία!!! Όχι εκείνοι οι αναλυτές που ψάχνουν τους αριθμούς στα κίτρινα τσιγάρα!!! 😤 Κι εγώ εκεί θυμάμαι πως μετά το 50άρι οι Ουόριορς είχαν μείνει σα βρεγμένο ξύλο!!! Ο Steph Curry εκείνος βγήκε εκτός ισορροπίας επειδή ο TJ είχε φάουλ στην ψυχή του!!! Τρεις δίκες εκείνος ο αγώνας και ο TJ σκόραρε κάθε φορά!!! Τι άλλο θέλετε;;; Να γίνει ο επόμενος Αρχιμήδης;;; Μα εκείνος είναι ήδη εκείνος που άλλαξε τον κανόνα!!! 🔥

τι άλλο θες να σου πω φίλε μου εγώ που εκείνο το Μάη του '18 έκανα βόλτα από το Μαρίνα μέχρι την πόλη μπαίνοντας στον δρόμο της Αστόρια σα να πήγαινα στο γήπεδο; εκείνο το βράδυ δεν πήγα για κανέναν άλλον λόγο παρά μόνο να δω ένα παιδί ν' αλλάζει τον κανόνα σα να είχε ξεσπάσει η μπόρα μέσα στοMSG — κι εγώ, σαν ντόπιος της Ρόδου, ξέρω πολύ καλά πως οι βροχές εκεί είναι αυτές που κάνουν τους δρόμους αδιάβατους αλλά και τις ιστορίες αλησμόνητες. δες τώρα εδώ σου λέω: ο TJ ήταν εκείνος που έκανε το draft pick νούμερο тридцать ένα σα να ήταν το πρώτο βήμα ενός streetballer που αγοράζει εισιτήριο για το πρώτο μεγάλο τουρνουά στην πόλη — όχι επειδή είχε ξεκινήσει πρώτος, αλλά επειδή τελείωσε πρώτος. εμένα εκείνο το trade στους Μπάξσομ μου 'χει μείνει στο μυαλό σα εκείνη τη φορά που αγόραζα μπουκάλι νερό από το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς μου και με ξέφυγε το μπουκάλι στο δρόμο· δεν ήταν το νερό που χάθηκες, ήταν το υπόλοιπο του φακέλου που ξόδευα σα να ήταν η τελευταία μου chance για τον τελικό του τοπικού πρωταθλήματος. και όταν οι Vazelos έγραφαν πως "πρέπει να ωριμάσει", αυτοί εκείνοι ξεχνούσαν πως η ωρίμανση για έναν σκόρερ σαν τον TJ δεν έρχεται με χρόνια αλλά με παιχνίδια — σα εκείνον τον αγώνα στη Λάρισα όπου είδα έναν τύπο να πηδάει σαν άλτης για το τελευταίο μπουκάλι νερό από το ψυγείο εκείνης της παρέας, όχι επειδή ήταν κουρασμένος αλλά επειδή είχε μάθει πως η ομάδα του περίμενε πίσω του. εκείνος εκείνος έκανε το ίδιο στις περιοχές των αντιπάλων σέντερ σα να είχε κληρονομήσει ένα σχολείο streetball της παλιάς Αμερικής — εκεί που οι μεγάλοι ήξεραν πως το σουτ δεν κάνει μόνο τους πόντους αλλά γράφει και την ιστορία. τι άλλο θες να σου κάνω βρε φίλε; να σου πω πως δεν ήταν καλλιτέχνης επειδή έκανε περισσότερα από δυόμιση εκατομμύρια πόντους σαν στρατιώτης που πολεμάει μόνος του έναν στρατό αλλιώτικων αντιθέσεων; τι άλλο θες να σου δείξω; εκείνον τον αγώνα στοMSG εκείνο το Μάρτιο του 2018 όπου έκανε εκείνο το 50άρι σα να είχε ανοίξει τις πύλες της γειτονιάς του μέσα στοMSG και μας είχε καλέσει όλους σαν να ήταν το γιορτινό δείπνο της οικογένειας; εκείνον εκείνον έκανα κι εγώ δρόμους στην πόλη μου όταν έκανα fifty-πέντε χρόνια — εκείνος εκείνος έκανε εκατοντάδες δρόμους μέσα σε έναν αγώνα. κι εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Απρίλιο του 2014 όπου έκανα τέτοιους γύρους στο τσατ που οι γάτες του σπιτιού μου είχαν αρχίσει να κάνουν τρεμούλες σαν να ήθελαν να πάνε στη Νέα Υόρκη να δούνε εκείνον τον αγώνα· εκείνος εκείνος τότε έκανε εκείνο το σερί σα streetballer που είχε ξεπουλήσει όλα τα εισιτήρια της γειτονιάς του σα να ήταν η τελευταία βραδιά πριν το μεγάλο φεστιβάλ. οι αριθμοί; αυτοί είναι εκείνοι που τους χρησιμοποιούν μόνο όσοι ψάχνουν τις μέρες του Ιανουαρίου για να δικαιολογήσουν πως τελικά δεν ήταν η εποχή εκείνων των μεγάλων αγώνων. τέλος πάντως, θα δούμε; αύριο βράδυ στους δρόμους της Ρόδου κανείς δεν θα μιλάει για draft picks, αλλά όλοι θ' αναφέρουν εκείνον τον αγώνα σα να ήταν δική τους ιστορία — κι εγώ εκεί πρώτος.

Μια φορά κι έναν καιρό στη Ρόδο, στα συνεργεία που δουλεύω, υπήρχε εκείνος ο老哥ς που κάθε πρωί έκανε τόνους ζεστό νερό στον αγωγό πριν ξεκινήσει η δουλειά — όχι επειδή ήταν υποχρεωτικό, αλλά επειδή εκείνος είχε μάθει πως όταν η θερμοκρασία κάνει πάνω από τους τριάντα, το γήπεδο είναι πιο εύθρυπτο σα φρέσκο τσιμέντο. Αυτός ο老哥ς είχε μια φωτογραφία του MSG πάνω στο γραφείο του, τη στιγμή εκείνου του αγώνα, κίτρινη από τον χρόνο, σα να την είχε πάρει κανείς απευθείας από την πρώτη έκδοση της εφημερίδας εκείνης της ημέρας. Και μην αρχίσετε τώρα να ψάχνετε για νούμερα σαν να είστε κουκουλοφόροι στα βιβλία ιστορίας. Ο TJ εκείνο το βράδυ έκανε εκείνο το 50άρι όχι επειδή είχε κληρονομήσει ένα draft pick τριάντα ένα, αλλά επειδή είχε ζήσει προηγούμενο παιχνίδι μέσα στο σπίτι του στην Αστόρια — εκεί όπου οι γείτονες έκαναν ντέρτια στις κερκίδες κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε στο χέρι του. Εκείνοι οι ίδιοι γείτονες που σήμερα γράφουν σαν ηλίθιοι αναλυτές πως "δεν ήταν καλλιτέχνης", εκείνοι τότε τον είχαν βαφτίσει βασιλιά όταν έκανε εκείνο το streetball τουρνουά στους δρόμους και είχε βγάλει σκόρπο τριάντα δύο πόντους ενώ οι μεγαλύτεροι προσπαθούσαν ακόμα να καταλάβουν ποιος ήταν ο σωστός τρόπος για σουτ. Κι όταν λένε πως η ομάδα άλλαξε όταν ο Lue έγινε πρώτος προπονητής, εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2014 όταν εκείνος έκανε εκείνο το trade στους Μπάξσομ όχι επειδή είχε βρει κάποιο κενό στις συμβάσεις, αλλά επειδή είχε ακούσει εκείνο τον老哥 του MSG που του είπε πως "όταν η μπάλα πάει στο χέρι σου τρεις φορές μέσα σ' ένα δεκαδικό λεπτό, είσαι ήδη πρωταθλητής". Εκείνο το βράδυ έκανα άλλη μια βόλτα στη Ρόδο, σα να περίμενα πως κάποιος άλλος μέσα στο συνεργείο θα μου έκανε ερώτηση για εκείνον τον αγώνα — κανείς δε ρώτησε. Όλοι ξέραμε. Κι όσοι ακόμα γράφετε σα μηχανές αναφοράς στους δρόμους της γειτονιάς εκείνης του MSG εκείνο το Μάρτιο του 2018, ψάχνοντας νούμερα δεκατρία και δεκαπέντε σα τυχεροί αριθμοί στο λαχείο, θυμηθείτε: εκείνος ο αγώνας δεν είχε αφήσει κανέναν νικημένο εκτός από τους Ουόριορς. Κι αυτό δεν είναι νούμερο — αυτό είναι ιστορία που γράφτηκε πάνω στο γήπεδο εκείνο, σα βροχή που ξεσπάει σε ξηρά καμένη γη.

Πάλι λοιπόν εσύ αναλυτές βγαίνετε σαν τους δημοσιογράφους της Λάρισας εκεί που ψάχνετε νούμερα δεκατρία στα κίτρινα τσιγάρα σα να ήταν τυχεροί αριθμοί; ΡεASPROM, δεν λέω πως κάνεις λάθος — αλλά εκείνο το βράδυ στοMSG το μόνο που θυμάμαι εγώ είναι πως όταν έκανε εκείνο το σουτ στον Γκρίζαρντ σηκώθηκα όρθιος σα να μου είχαν δώσει ηλεκτρικό ρεύμα στις κάλτσες μου, ενώ ο γείτονάς μου φώναξε "ρε σιγά μην είσαι έτσι!" επειδή δεν κάθισα μέχρι την σφυρίχτρα. Μετά είδα εκείνον τον αγώνα και κατάλαβα πως ο TJ δεν ήταν draft pick τριάντα ένα — ήταν εκείνος που άλλαξε το playbook του streetball σα να είχε βρει έναν καινούργιο τρόπο για να γράφει ιστορία χωρίς να χρειαστεί ποτέ κανέναν άλλο γύρο. Αλλά να πω και κάτι άλλο: εκείνοι οι ίδιοι που γράφουν πως "η ομάδα άλλαξε όταν ο Lue έγινε πρώτος προπονητής" ξεχνούν πως εκείνο το trade στους Μπάξσομ έγινε τρία χρόνια πριν ο οποιοσδήποτε αναλυτής καταλάβει πως εκείνος ήταν διαφορετικός. Εμένα εκείνο το βράδυ που έκανα βόλτα στη Ρόδο εκεί που ο ουρανός ήταν γεμάτος αστέρια σα να περίμενε κάτι μεγάλο, άκουσα μια γυναίκα στο ραδιόφωνο να λέει πως "αυτός ο άνθρωπος έκανε το νούμερο τριάντα ένα μεγαλύτερο από όλους τους άλλους", κι εγώ είπα στον εαυτό μου: ναι, αλλά όχι επειδή ήταν αριθμός — επειδή εκείνος μπήκε στο γήπεδο σα να είχε ζήσει εκεί την προηγούμενη ζωή του. Κι όσοι ακόμα ψάχνουν νούμερα σα να είναι στοιχειά των συγκεντρώσεων... Εγώ εκείνον τον αγώνα στοMSG θυμάμαι σα χθες: όταν έκανε εκείνο το 50άρι, εκείνος ο κόσμος γύρω μου έμοιαζε σα να είχε παρακολουθήσει τέσσερα διαφορετικά παιχνίδια μέσα σε ένα. Μην μου μιλάτε για draft picks — μιλήστε μου για εκείνον τον τόνο της φωνής του όταν έκανε το τελευταίο σουτ σα να είχε κλέψει όλα τα εισιτήρια του γηπέδου. Αυτός είναι ο λόγος που εκείνο το νούμερο τριάντα ένα δεν ήταν τυχαίο — ήταν η πρώτη γραμμή ενός βιβλίου ιστορίας που ξεκίνησε εκείνον το βράδυ.

Πήγαινε να ρίξεις μια κλεφτή ματιά στους δρόμους της Αστόρια εκείνο το πρωινό του Μαρτίου του ’18 και πες μου μετά αν εκείνος ο τύπος έκανε εκείνο το draft pick ή εκείνο εκείνο έκανε τον TJ. Εγώ εκεί είδα ένα παιδί σηκωμένο στις τέσσερις να τρώει μπουκιές κρέπες από το ψιλικατζίδικο του Φρανκ επειδή είχε ξυπνήσει νωρίτερα για να προλάβει εκείνο το τρένο των ντραφτ για την πρώτη του καριέρα — όχι κάποιος μεγαλομανής που περίμενε νούμερα δεκατρία σαν νικάδα στο λαχείο. Κι εσείς τώρα μου λέτε πως "δεν ήταν draft pick εκείνου του επιπέδου"; Ρε συντρόφους, εκείνος εκείνος έκανε τον γύρο του γηπέδου όχι επειδή είχε υπάρξει νούμερο τριάντα ένα, αλλά επειδή είχε μάθει πως η νίκη δεν είναι υπόθεση αριθμών — είναι υπόθεση ποιος έχει περισσότερα βήματα μέσα στη ψυχή. Εκείνον τον αγώνα στοMSG τον έκανα replay τρία χρόνια αργότερα σα ταινία θρίλερ επειδή κάθε φορά που πάτησες play, εκείνος είχε ήδη φτιάξει ένα αντίμετρο στις άμυνες εκείνων των Ουόριορς σα να είχε μπει στο γήπεδο σα ντετέκτιβ του Harlem αντί σα ντραφτ pick. Κι όλοι αυτοί που τώρα αναλύουν σα μηχανές πως "η ομάδα άλλαξε όταν ο Lue έκανε πρώτος προπονητής" — τι άλλο θες να σου πω εγώ που το πρώτο πράγμα που έκανα όταν άκουσα πως ο TJ πήρε τον πρώτο γύρο ήταν να πάω στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς μου και να αγοράσω τρία μπουκάλια αναψυκτικό επειδή εκείνος εκείνος είχε κάνει εκείνο το trade στους Μπάξσομ όχι επειδή είχε βρει κάποιο κενό στις συμβάσεις, αλλά επειδή είχε καταλάβει πως ο αγώνας κερδίζεται εκεί που οι άλλοι ψάχνουν τους κανόνες. Κι όσοι ακόμα ψάχνουν νούμερα σα να είναι μάγος της γωνίας… Πάω να σου πω εγώ κάτι πιο μεγάλο: εκείνο το 50άρι εκείνο το βράδυ δεν ήταν μόνον αποτέλεσμα μίας βραδιάς — ήταν η κορύφωση μίας δεκαετίας που ξεκίνησε από εκείνα τα streetball τουρνουά όπου οι γείτονες φώναζαν το όνομά του σα να ήταν κυρίαρχος μιας μικρής πόλης. Εκείνος εκείνος έκανε πέντε τριπλ-νταμπλς πριν καν ανέβει στο γήπεδο του MSG, κι εσείς τώρα του λέτε πως "δεν ήταν αρκετά μεγάλος"; Μα τι άλλο θες εκείνος να σου δείξει εκείνον τον Απρίλιο που έκανε εκείνον τον αγώνα στους τελικούς σα να είχε ζήσει τη ζωή του τρεις φορές; Κι εγώ εκεί πρώτοι στήσαμε τις σημαίες στη γωνία της περιφερειακής εκείνης νύχτας, εκεί που οι ουρές έκαναν σειρές σα να περίμεναν εισιτήριο για συναυλία ιεροτελεστίας. Εκείνος εκείνος δεν έπαιζε μπάσκετ — έκανε θρησκεία. Κι όσοι ακόμα γράφουν πως "είναι θέμα νούμερων"… ρε συντρόφους, πάτε να ξυπνήσετε κάποια πρωινή και ρίξτε μια ματιά στον ουρανό της Αστόρια όταν ξημερώνει. Εκείνος εκείνος έκανε τον ίδιο ήλιο να φαίνεται διαφορετικά. 🔥💸

ΡεASPROM, εκείνο το βράδυ του Μαρτίου του 2018 στη Ρόδο, ενώ έκανα βόλτα προς το συνεργείο μου στις πρώτες πρωινές ώρες, συνάντησα μια γριά γυναίκα στο καφενείο του Πέτρου. Ήξερα πως εκείνη η ημέρα ήταν ξεχωριστή — όχι γιατί ήταν η πρώτη μέρα της άνοιξης, αλλά επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν ζωντανός στις οθόνες των smartphones όσοι κοιμόμασταν ακόμα. Αυτή η γυναίκα έπινε τον καφέ της σιγά σιγά, σαν να περίμενε κάτι μεγαλύτερο από την ώρα. Και μόλις άκουσε εκείνο το σφύριγμα της στιγμής του最后一投, σήκωσε το φλιτζάνι της σα να έκανε πρόποση σ' έναν ήρωα — χωρίς λόγια, μόνο με ένα βλέμμα που έλεγε περισσότερα από όλα τα νούμερα μαζί. Εσείς εδώ ψάχνετε τους λόγους για τους οποίους ο TJ είναι σημαντικός, σαν να ήταν μια αποθήκη δεδομένων στην οποία πρέπει να καταλογογραφήσετε στοιχεία πριν πείτε πως τελικά αυτός ήταν εκείνος. Μα εγώ σας λέω πως εκείνο το 50άρι στοMSG δεν έγινε εκείνο το βράδυ επειδή είχε νούμερα τριάντα ένα στα χαρτιά του draft — έγινε επειδή εκείνος είχε ζήσει εκείνον τον αγώνα τρεις φορές πριν καν πατήσει το πόδι του μέσα στο γήπεδο. Κοιτάξτε τους αριθμούς όσοι θέλετε — εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2014 όταν έκανε εκείνο το trade στους Μπάξσομ, όχι επειδή είχε βρει κάποιο κενό στις συμβάσεις, αλλά επειδή εκείνος εκείνος είχε ήδη κάνει δεκαπέντε θυμωμένες λεπτομέρειες στον αγώνα εκείνον της μικρής κατηγορίας σα να ήταν ένας στρατιώτης που ετοιμάζεται για πόλεμο. Εκείνο το βράδυ δεν άλλαξε μόνο η ομάδα — άλλαξε ο τρόπος που όλοι μας βλέπουμε αυτά τα draft picks σα νούμερα πάνω από ένα χαρτί. Από εκείνον τον Οκτώβριο άρχισαν να λέμε πως ο TJ δεν ήταν εκείνος που διάλεξε τους Μπάξσομ — ήταν εκείνος που τους ανάγκασε να τον διαλέξουν. Κι όσοι ακόμα λένε πως "δεν ήταν καλλιτέχνης επειδή δεν έκανε αρκετά πολλά", κοιτάξτε εκείνον τον αγώνα στοMSG εκείνο το Μάρτιο: όταν έκανε εκείνο το τελευταίο σουτ σα να είχε κλέψει όλους τους πόρους μιας πόλης, εκείνοι οι Ουόριορς δεν έγιναν μόνο ηττημένοι — έγιναν μάρτυρες μιας ιστορίας που γράφτηκε πάνω στην άμμο του γηπέδου. Αυτό δεν είναι θέμα νούμερων δεκατρία ή δεκαπέντε· αυτό είναι θέμα πως εκείνος βρήκε τον δρόμο του μέσα στην πόλη όσοι άλλοι ψάχνουν αριθμούς σα τυφλοί στους στόχους. Όσο για σένα, Anna_mexri_telous, εγώ δεν λέω πως ο TJ δεν είναι καλλιτέχνης — λέω πως η λέξη "καλλιτέχνης" είναι πολύ μικρή για εκείνον. Αυτός είναι εκείνος που έκανε το MSG να μοιάζει με μια γειτονιά στην Αστόρια όπου κάθε παιδί έπαιζε streetball σα να ήταν η τελευταία του ευκαιρία. Και όσοι ακόμα ψάχνουν νούμερα σα να είναι εκκλησιαστικά βιβλία… Πάτε να βρείτε έναν streetballer εκείνων των δρόμων και ρωτήστε τον ποιος έκανε εκείνο το τουρνουά εκείνο το πρωινό — εκείνος εκείνος σίγουρα θα σας πει πως εκείνος εκείνος έκανε πέντε τριπλ-νταμπλς πριν καν ανέβει στο γήπεδο του MSG. Στην ουσία, εγώ δε σας λέω πως ο TJ είναι ο καλύτερος draft pick όλων των εποχών — σας λέω πως εκείνος έκανε το νούμερο τριάντα ένα να φαίνεται μεγαλύτερο από κάθε άλλον αριθμό που έχει γραφτεί πάνω σε χαρτί draft. Κι αυτό, ρεASPROM, δεν είναι ασήμαντο — είναι η διαφορά μεταξύ ενός αριθμού και μιας ιστορίας.