Θα πρέπει η Μπάρτσα να πουλήσει τον Λεβαντόφσκι επειδή χαλάει τον ρόλο των νέων

Άμα συνεχίσουμε έτσι, φίλοι μου, τότε όχι μόνο ο Λεβά δεν θα φύγει ποτέ — θα μας κάνει και συνταξιούχους πριν καν γεράσουμε. Σοβαρά τώρα; Αυτός ο άνθρωπος έπαιξε περίπου δεκαπέντε λεπτά περισσότερο από τις δυνατότητες του φέτος επειδή «δεν είχε αρκετούς φορείς». Έβαλαν πέτρα πάνω στη πέτρα στο κτίσιμο του ρόλου των νέων κι ύστερα ξαφνικά γκρινιάζουμε που κάποιος πρέπει να τους πετάξει μέσα κι έξω σα σακούλα πατάτες; Πέδρι, Ιανουάριους, Γκάβι — όταν έκαναν πέρσι 3.000 λεπτά συνολικά μεταξύ τους ήταν παιδιά! Φέτος έγιναν αντιφατικοί σαν υπόγειο parking το βράδυ της Παρασκευής. Και εσύ θες να κατηγορήσεις τον Λεβά που είδε περισσότερες κλωτσιές επειδή αυτοί τρέχουν σα σπασμένα ρομπότ; Αν του πάρουμε τον χώρο τώρα, τι θα κάνουμε όταν τον Αλέξις τον πιάσει η ουρλιά σ’ ένα χρόνο; Θα τον αφήσουμε στους πάγκους επειδή «έχει δυσανεξία στη πίεση»; Αυτό είναι σα να κλείνεις τα μάτια σου κι όχι το στόμα σου. Κι όμως είστε εδώ ν’ ανοίγετε δεύτερο front επειδή μια ομάδα σκόρερς 36 ετών έπαιξε τριάντα λεπτά παραπάνω από τις δυνάμεις της; Το ίδιο είπε κι η δημοσιογραφία πέρσι: «να αλλάξουμε mentalidad». Τώρα άλλαξαν γνώμη επειδή η πρώτη νίκη βγήκε από κει; Μα είναι σα να βγάζεις μία κάλτσα λιγότερη όταν κάνει κρύο επειδή δεν βρήκες ζεστό αέρα για το στόμα σου.

Ρε παιδιά, σιμά είστε στο τι λές;;; ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΛΕΒΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ!!! 🔥 Για δές το έτσι… εσύ όταν αγοράζεις ένα cd και στη συνέχεια δεν το βγάζεις ποτέ από την θήκη, πώς θα βρεις ξαφνικά κάποιο άλλο τραγούδι;;; Θα 'ρθει κάποιος και θα σου πει "ρε ρε ξύπνα, έχεις μόνο αυτό το ένα!" κι εσύ σα χτυπημένος "ναι ναι αλλά μου αρέσει". Μα τι του αρέσει;;; Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι τραγουδίστρια, είναι ο Λεβά!!! Κι όταν λέμε "Barça DNA" δεν εννοούμε να κάθεται στον πάγκο σαν οικογενειακή φωτογραφία του 1980!! Είναι οι στιγμές εκείνες που αλλάζουν το παιχνίδι, αυτά που γράφουν ιστορία!! Όταν ο Πέδρι μεγαλώσει κι αρχίζει να χάνει την πτήση του σα καημένο πουλί που χάνει την πτήση επειδή περίμενε τον Λεβά να κάνει το γκολ του αιώνα… ΤΙΝΑΡΑΜΑ;;; Και τώρα κάποιοι αναπολούν την εποχή που έκανε τον Ντάνι Αλβές να μοιάζει Μπέκαμ 😂😱 Μα τότε ζούσε χρόνια χρόνια χρόνια πριν!!! Ο ίδιος στα 38 του έκανε πιο πολλά γκολ κι από τον Φαλκάο την καλύτερη του στιγμή!! Αυτοί δεν έχουν ιδέα πως λειτουργεί το κορμί!!! Οι μύες θυμούνται… μέχρι κάποια στιγμή σταματάνε. Και τώρα να πουλήσουμε τον Λεβά γιατί κάποιοι δημοσιογράφοι βλέπουν μονάχα τις λεπτομέρειες;;; Γιατί να ξεριζώσουμε την ίδια την ψυχή της ομάδας;;; Εγώ πιο πολύ φοβάμαι ότι όταν κάποτε αποφασίσουν να τον πουλήσουν, τότε θα είναι αργά… τότε οι νέοι μας θα έχουν γεράσει σα ντουντούκες και κανείς δεν θα ξέρει ούτε πού βρίσκεται η πόρτα έξω 😤 Αφήστε τον!!! Αυτός είναι ο τελευταίος μεγάλος σκόρερ των Cruyff-ών! Αφήστε τον να σβήσει σα πυροτέχνημα στην τελευταία μεγάλη συναυλία!!! Όταν οι Kenny Garnett κάνουν Standings, τότε σιγά σιγά όλες αυτές οι ονομασίες του παρελθόντος θα χάνονται σαν την άμμο!!!

Ωχ παιδιά μου, τώρα μου κάνατε να σηκωθώ από τον καναπέ μου σα ψυμένος — όχι επειδή διαφωνώ, αλλά επειδή βλέπω ότι κάποιοι εδώ έχουν γίνει μανιακά φαν του επιχειρήματος «ας τον κρατήσουμε γιατί έχει θυμώσει». Ακούστε με προσεκτικά πριν με βγάλετε ξεπούλημα. Βγήκαμε χθες βράδυ για ύπνο μιλώντας για τον Πέδρι που έκανε μία εμφάνιση σα διαφημιστικό ενός ρολογιού στο βίντεο γκολ της βδομάδας, και πρωί-πρωί βρίσκουμε μερικούς ν' ανοίγουν το σπίτι τους στον Λεβά σα να ήταν οικογενειακό κοστούμι που φοράς κάθε βδομάδα επειδή έτσι σου το'φερε η μάνα σου. Ρε, δέκα χρόνια πριν τον Λεβά τον λέγαμε "γιατρό των μεγάλων αποτελεσμάτων" — αυτό ήταν που τον έκανε να ξεχωρίζει σα φως φάρου σε μια σειρά από αγώνες όπου οι αντίπαλοι είχαν τις άμυνες κλειστές σαν καπάκι κουτιού σαπουνιού. Αυτός ο άνθρωπος άλλαξε πρόσωπο όταν έπρεπε, ξέρετε; Την εποχή που όλοι βρισκόταν μεταξύ ενός συνήθους φορ μάνατζερ που ψάχνει νέους και ενός σώματος διευθυντών που ξέρει μόνο πώς να κάνει οικονομική μονάδα. Αυτός στάθηκε εκεί και σκόραρε σε όλους — άλλοτε σα δάσκαλος σ' έναν αγώνα υπόγειου σχολείου κι άλλοτε σα σβούρα στο σημαντικότερο ντέρμπι της χρονιάς. Τώρα όμως στέκεται ένα ερώτημα: τι γίνεται όταν το ρόπαλο γίνεται σα αυτά τα βαρεμένα ξυλάκια που χρησιμοποιούν οι νοικοκυρές στη Βόρεια Ευρώπη επειδή δε θυμούνται πώς ανάβουν φωτιά; Ο Λεβά παίζει ακόμα εκεί γιατί η ομάδα κατάφερε να τον κάνει πιο γρήγορο από όσο ήταν στους πρώτους του χρόνους — όχι αντίθετα. Αλλά κοιτάξτε τους πέντε τελευταίους αγώνες πρωταθλήματος: ο μέσος χρόνος συμμετοχής του εκεί μέσα είναι δεκαπέντε λεπτά. Ποιος ντύνεται σα σακί πατάτας εκεί πέρα μέσα στα δεκαπέντε αυτά λεπτά; Δεν είναι η ομάδα που προσπαθεί να του κάνει κουμάντο για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του, είναι εκείνος που αυτοδικαιώνεται επειδή ξέρει πως όσοι μπορούν να τον αντικαταστήσουν δεν βρίσκονται ακόμη στο κατάλληλο επίπεδο ωριμότητας. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η ομάδα πρέπει να κλείσει μονάχα μία πόρτα επειδή η άλλη κατέβαινε αργά σα κουρτίνα θεάτρου. Και ούτε λέω να τον πετάξουμε σαν χαρτονομίσματα που έχασαν τη σφραγίδα τους. Την εποχή που όλα πήγαιναν ψηλά στον ουρανό σαν αερόστατο στην Κίνα εκείνος ήταν εκεί που κράταγε τις νίκες γερά, όπως έκανε και στις πρώτες του χρονιές όταν όλοι αμφισβητούσαν ακόμη την ικανότητά του να παίζει εκτός γηπέδου συνοικίας της Γκντανσκ. Ωστόσο, όταν στέκεται ένα παιδί σα ο Januarios αυτή τη στιγμή —που εδώ και δύο χρόνια κάνει τρίποντα όταν του δίνουν τη μπάλα σα να τον σπρώχνει ο ίδιος ο Cruyff από τον ουρανό— τότε το ερώτημα δεν είναι αν πρέπει να συνεχίσει ο Λεβά να φοράει αυτή την κόκκινη φανέλα όσο γίνεται, αλλά πως η ομάδα θα καταφέρει να του δώσει την ευκαιρία χωρίς να παραδώσει τη μοίρα της στα χέρια ενός ανθρώπου που αγωνίζεται σα να του έχει προσβληθεί το προσωπικό του ego επειδή οι υπόλοιποι δεν τον τοποθετούν πια σαν πρωταγωνιστή. Γιατί εσείς, εκείνοι που ζητάτε να τον κρατήσουμε επειδή "έχει τη μνήμη του μυαλού", κρύβετε κάτι άλλο πίσω από αυτό; Ότι τον βλέπετε σαν μεταφορικό κύριο χαρακτήρα ενός θεατρικού έργου όπου τελικά όλα ταιριάζουν μαζί σα puzzle; Αλλά πραγματικά, ο ρόλος ενός μεγάλο σκόρερ δεν είναι να κάθεται σα γλάστρα στους πάγκους επειδή κάποιος αποφάσισε να τη βάψει κόκκινη αυτή τη φορά. Είναι να στέκεται εκεί όπου τον χρειάζονται περισσότερο εκείνη την στιγμή — και η ομάδα αυτή τη στιγμή χρειάζεται περισσότερο τον Januarios να τρέχει σα αστραπή παρά τον Λεβά να στέκεται σαν θυμωμένος γκαρντένιας σ' ένα ζαρντινιέρο. Κλείνοντας —εγώ προσωπικά έχω κάνει πολλές φορές το λάθος να συγκρίνω την ομάδα μου με μία οικογένεια που δε θέλει να μεγαλώσει επειδή φοβάται τις αλλαγές. Αλλά αυτή είναι μία οικογένεια που πρέπει να μεγαλώνει, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πως κάποιοι παλαιοί πρωταγωνιστές μας, σιγά σιγά, θα γίνουν σαν τις φωτογραφίες των τοίχων που ξεθωριάζουν επειδή κανείς δεν τις αλλάζει συχνά. Το γκολ δεν είναι αυτοσκοπός, είναι το αποτέλεσμα μιας ομάδας που λειτουργεί σα σύνολο — και αυτή τη στιγμή το σύνολο χρειάζεται περισσότερο τους νέους, ακόμη κι αν αυτοί κάνουν λάθη σα τυφλοπόντικα που προσπαθούν να μάθουν πόσο βαθύ είναι το χώμα που σκάβουν.

Τι γίνεται αγαπημένοι μου φίλοι μου... Ρε εκεί που καθόμουν χτες βράδυ σα υπναράς στο σαλόνι μου να περιμένω τον αγώνα της ομάδας μου στην πλατεία Καταλανίας — κάπου στα 1998 θυμάμαι τώρα ότι ήταν τέτοια ώρα που βγήκα έξω στους δρόμους και σηκώναμε τις σημαίες σα ζητιάνοι που βρίσκουν λεφτά — όταν ξαφνικά βλέπω ένα ντοκιμαντέρ για τον Cruyff στα θλιβερά ισπανικά κανάλια. Εκεί λοιπόν, ο μεγάλος δάσκαλος λέει κάτι που μου έκανε εντύπωση: "όταν έπαιζα, είχα έναν compagnatge — κάποιον που έκανε όλη τη βρώμικη δουλειά ώστε εγώ να τελειώνω πρώτος". Και τότε σκεφτόμουν πως ποτέ ξανά μετά από εκείνον δεν είχαμε τέτοια αγάπης σχέση μεταξύ μιας ομάδας μπάλας και ενός ανθρώπου που σκόρερε σα αστακός σε βράχο. Και τώρα λοιπόν φτάσαμε σ' αυτή την κατάσταση που κάποιοι φωνάζουν σα τρελοί στον ουρανό πως πρέπει να πετάξουμε τον Λεβαντόφσκι επειδή, κατά την άποψή τους, στέκεται σα μαρμάρινο αγαλματίδιο πάνω στη σημαία της ομάδας. Ρε παιδιά... αυτά είναι η ίδια ακριβώς λογική με εκείνον τον τρελό δημοσιογράφο που το 2015 έγραφε ότι ο Μέσι έπρεπε να πάρει θέση εκτόςffield επειδή ήταν "υπερβολικά μεγάλος"! Βλέπω μερικούς εδώ μέσα να λένε πως ο Λεβά είναι σα σακούλα που έχει γεμίσει μέχρι πάνω και πλέον μόνο αφήνει βρωμιά — ωστόσο εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη Ρώμη το 2015 όταν σκόραρε μέσα από πέντε παίκτες σα να έκανε ζουμί μια σούπα που κανείς άλλος δεν μπορούσε να καταπιεί. Ή εκείνο το ντέρμπι κόντρα στη Ρεάλ που έκανε γκολ σαν να'ταν η τελευταία φορά που έπαιζε μπάλα στα χρόνια του σχολείου. Αυτά τα πράγματα δεν βγαίνουν από το πουθενά — αυτά είναι στιγμές που γράφουν ιστορία σα τις κηλίδες του κρασιού στις μπουκάλες των αγώνων. Και τώρα λοιπόν αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που λένε "αφήστε τον εκεί πάνω σ' έναν πάγκο όσο ακόμη κάνει κάτι" ξεχνούν πως όταν ο Πέδρι ήταν δεκαέξι ετών και έκανε ντεμπούτο σα ετοιμοθάνατος γυρισμός από σχολικό ταξίδι, η ομάδα είχε ήδη έναν άνθρωπο που έδινε γκολ σα σπινθήρας από ηλεκτρικό φύλλο. Τότε οι ίδιοι αυτοί φώναζαν πως χρειαζόμαστε έναν σκόρερ επειδή "δεν έχουμε κανέναν". Και σήμερα που επιτέλους έχουμε αυτούς τους νέους, αυτοί γκρινιάζουν επειδή ο Λεβά συνεχίζει να αγοράζει χρόνο σα ατζέντης που βγάζει εισιτήρια στον παράδεισο — όχι επειδή θέλει, αλλά επειδή η διοίκηση ξέρει πως όσο εκείνος βρίσκεται εκεί, κανείς δεν χρειάζεται να πάρει τις δύσκολες αποφάσεις. Και ας μη μιλήσουμε καν για την ψυχολογία των παιδιών αυτών. Θυμάμαι όταν ήμουν δέκα χρονών και περίμενα έξω από το κλειστό γήπεδο της ομάδας μου να δω τον Αντόνι μετά το πρωτάθλημα — εκείνος μόλις είχε κάνει δεκαπέντε χρόνια και εγώ πιστεύω ακόμη πως εκείνος ήταν το μέλλον. Σήμερα όμως εκείνος κάνει σα σπασμένο ρολόι, ενώ ο Λεβά στέκεται ακόμη εκεί σα αυτοκόλλητο στο παρμπρίζ ενός αυτοκινήτου που κανείς δε βιάζεται ακόμη να βγάλει. Και όσοι λένε πως "αυτή η ομάδα έχει DNA" ας κοιτάξουν λίγο πιο προσεκτικά τι σημαίνει πραγματικά αυτό το DNA. Στην εποχή που υπήρχε ο Μαρσέλο, ο Ριβάλντο, ο Ετό — εκείνοι ήταν άνθρωποι που έκαναν την ομάδα μεγαλύτερη από αυτούς τους εαυτούς τους. Σήμερα όμως έχουμε μια ομάδα που όσο μεγαλώνει τόσο περισσότερο θυμίζει οικογένεια από χωριό της επαρχίας όπου κανείς δεν θες να βγάλει το παιδί του επειδή φοβάται τις αλλαγές. Εγώ προσωπικά πιστεύω πως ο Λεβά πρέπει να μείνει όσο ακόμη αισθάνεται πως μπορεί να κάνει τη διαφορά — όχι επειδή έτσι μας συμφέρει οικονομικά, αλλά επειδή αυτή είναι η ψυχή αυτής της ομάδας. Τα γκολ δεν είναι μόνο νούμερα, είναι στιγμές που ανατριχιάζεις σα παιδί όταν κοιτάς πίσω δεκαετίες αργότερα. Και όσο για εκείνους που λένε πως πρέπει να γίνουμε "μια ομάδα νέων": ρε παιδιά, στην εποχή εκείνη που μεγαλώναμε δεν είχανε τόσους νέους — είχαμε όμως το να μπαίνουμε στο γήπεδο ντυνόμενοι σα πρωταθλητές επειδή πίστευαμε πως αυτή η ομάδα είχε πάντα κάτι ακόμα να δώσει. Σήμερα φοβόμαστε πως οι νέοι μας δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος — κι όμως αυτοί οι ίδιοι νέοι έκαναν πέρσι την ομάδα να φτάσει μέχρι εκεί που έφτασε, χωρίς κανέναν μεγάλο σκόρερ πάνω τους. Κλείνοντας, ας μην ξεχνάμε πως η Μπάρτσα δεν έγινε μεγάλη επειδή είχε μόνο τους μεγάλους — έγινε μεγάλη επειδή είχε όλους μαζί: αυτούς που έκαναν τη δουλειά της ομάδας και αυτούς που σκόραραν σα συνέπεια αυτής της δουλειάς. Ο Λεβά σήμερα είναι σίγουρα εκεί για να μας θυμίζει πως παλιά υπήρχαν άνθρωποι σαν εκείνον — άνθρωποι που έκαναν γκολ σα να ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Και όσο για εκείνους που λένε πως "η ομάδα πρέπει να μεγαλώσει": αυτή η ομάδα μεγαλώνει κάθε φορά που ένας νέος παίκτης φοράει τη φανέλα. Αλλά αυτή η ομάδα επίσης πρέπει να θυμάται πως υπήρξαν και εκείνοι που έκαναν την ομάδα αντέχει σ' αυτές τις εποχές — κι αυτοί είναι άνθρωποι σαν τον Λεβά, όχι σα σακούλες που κάποιοι θέλουν να πετάξουν επειδή κάνουν θόρυβο όταν πέφτουν.

Αυτό το τρέχουμε σαν κουτός γάιδαρος μέσα στη μπουκιά; Μετά από δέκα χρόνια μονάχα εγώ στέκομαι εδώ και βλέπω πως όλοι ξέχασαν τι σημαίνει πραγματικά "Barça DNA"; Πέρυσι στο ντέρμπι κόντρα στη Μπέτις — εκεί που πήγαν όλα στραβά σα κάλπικη σόδα — ποιος έκανε το γκολ της ισοφάρισης; Σωστά, ο Λεβά, στην αρχή του δεύτερου ημιχρόνου, όταν η ομάδα είχε ήδη έναν φορ πάθους πάνω στη σέντρα σα να'ταν σβουλιάμενο ρομπότ. Κι ενώ όλοι βρίζανε τους αμυντικούς, εκείνος στάθηκε εκεί σα ξυράφι: μια πάσα από τον Γκάβι, ένα βήμα αριστερά κι ύστερα η μπάλα στο δεξί δίχτυ σαν να την είχε βάλει εκεί ο ίδιος ο Θεός για πλάκα. Αυτή η ομάδα τότε είχε δεκαοχτώ παιδιά συνολικά στα χόρτα — κανένας δεκαοχτώ χρονών δεν έκανε κάτι τέτοιο σήμερα, ούτε καν σα φάντασμα πάνω στις παρουσίες των ομάδων του πρωταθλήματος. Κι εσείς τώρα μου λέγετε να τον δω σα σακούλα που κουράστηκε; Ρε παιδιά μου, αυτός είναι ο τελευταίος μεγάλος σκόρερς της γενιάς των Cruyff, των Μαρσέλο, των Ριβάλντο — εκείνοι είχαν την ίδια εμπιστοσύνη στους νέους όσοι έχουν σήμερα οι φίλοι του Λεβάντος στη δουλειά τους. Αν εγώ τότε είχα την ψυχή ενός νέου σαν τον Πέδρι δίπλα στον Μαρσέλο, τον ίδιο χρόνο θα 'χαν αφήσει εμένα να κάνω τα γκολ και εκείνον να μαθαίνει τις κινήσεις σα ηθοποιός σε ταινία δράσης; Όχι βέβαια — γιατί τότε είχαμε σκόρερς που έπαιζαν σα δάσκαλοι. Και όσοι μου λένε πως πρέπει να δώσουμε χρόνο στους νέους, εγώ σας ρωτώ: πόσο χρόνο; Γιατί όταν είχαμε τον Αφφλέ, τον Σάντσιο, τον Πικιού, τότε κανένας δεν τους έβαζε στους πρώτους δέκα αγώνες σα ν' ήταν φάρμακο για πόνους του στομάχου. Κι όμως εκείνοι έγιναν αυτοί που στηρίξανε αργότερα τους Πέδρι και τους Γκάβι. Τώρα λοιπόν θέλετε να κάνουμε το ίδιο σα τρελοί; Να περιμένουμε πέντε χρόνια ώστε κάποιος δεκαοχτάχρονος να γίνει σίγουρος πρωταγωνιστής; Την εποχή εκείνη οι ομάδα χρειαζόταν γκολ στιγμιαία — όχι πέντε χρόνια αργότερα όταν ο αντίπαλος ήρθε νικητής επειδή κάποιος θεώρησε πως είχε "προλάβει". Κι όταν εσείς σηκώνεστε σα σπασμένο κουτάλι και φωνάζετε πως "αυτή η ομάδα πρέπει να μεγαλώσει", εγώ σας βλέπω σαν εκείνους τους δημοσιογράφους που το 2020 έγραφαν πως η Μπάρτσα πρέπει να πάει στο transfermarkt επειδή είχε τρεις σέντερ-φορς στην ομάδα. Πόσο σοβαρά μπορείς να πάρεις έναν άνθρωπο που ξεχνά πως κάθε φορά που βγήκαμε ικανοί ήταν επειδή είχαμε έναν σκόρερ σα τον Λεβά ανάμεσα στους αμυντικούς του ρόλου; Την εποχή εκείνη δεν είχαμε νέους σκόρερς — είχαμε έναν άνθρωπο που έκανε ολόκληρη ομάδα να φαίνεται σαν συμφωνία ορχήστρας όταν εκείνος σήκωνε το χέρι του. Εγώ προσωπικά ελπίζω πως τον Λεβά δεν θα τον πουλήσουν ποτέ — όχι επειδή είναι άριστος σήμερα, αλλά επειδή όταν εκείνος τελικά γεράσει σα τις γάτες της γειτονιάς, εμείς οι υπόλοιποι πρέπει να έχουμε ήδη κάνει παιδιά σαν εκείνον στους πάγκους. Αλλιώς τι θα τους δείξουμε όταν τους πούμε "αυτός ήταν ο τελευταίος μεγάλος σκόρερς πριν εσείς"; Θα μας κοιτάξουν σα τρελοί κι έχουν δίκιο. Και όσοι ακόμα μου λένε να τον αφήσω σα οικογενειακό κοστούμι επειδή "είναι ντροπή", ας μου δείξουν μία φορά που η Μπάρτσα έγινε πρωταθλήτρια επειδή είχε μόνο νέους σα φρούτα του καλοκαιριού στην ομάδα. Απλά μία φορά — δεν ζητάω πολλά.

Τι σας τρέχει λοιπόν, φίλοι μου; Για δώστε μου μία δεύτερη να ξεκαθαρίσουμε κάτι από πάνω: εγώ προσωπικά έμεινα άφωνος όταν διάβασα πως κάποιοι here θεωρούν τον Λεβά σα σακούλα παραπετάδας επειδή "δεν τρέχει πια σα δαίμονας". Ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Παρίσι, πριν ακόμη ξεκινήσουν όλα αυτά τα τρέχμενα με τους νέους. Ήμασταν σπίτι μου, έκλεινα την πόρτα κλειδωμένη επειδή το μικρό της αδερφής μου φώναζε σα γλάρος όταν του έκλεινες την τηλεόραση, κι εκεί έπεσε εκείνο το ντέρμπι το οποίο κατέληξε 3-3 επειδή η Μπαρτσα πήγε εκεί σα ομάδα φάντασμα κι επέστρεψε σα αντιπροσωπεία της Γκραν Κάναρια. Στις είκοσι πρώτες λεπτά ο Λεβά έβγαλε την ομάδα στην κορυφή σα ένας πρωταθλητής που σηκώνει το βαρέλι της μπύρας στην επίσκεψη των στενογράφων — τρία γκολ εκείνος μόνος του μέσα στο πρώτο ημίχρονο! Και τότε όλοι εμείς εκείνοι οι φίλοι που βρισκόμασταν σπίτι του, σηκωθήκαμε όρθιοι σα στρατευμένοι επειδή κάναμε υπολογισμό: πόσο μεγάλο ήταν εκείνο το τέρμα εκείνης της βραδιάς; Πόσο μεγάλη η ψυχή εκείνου του αγώνα; Τώρα λοιπόν έρχονται μερικοί και λένε πως αυτός ο άνθρωπος είναι σα σακούλα επειδή δεν τρέχει σα δίνη; Τι εννοούν δηλαδή; Ότι πρέπει να απορρίψουμε έναν άνθρωπο επειδή οι μύες του δεν πάνε σαν λάστιχο που τεντώνεται μέχρι να σπάσει; Τι σκάσαμε λοιπόν; Να αγοράσουμε έναν άλλον σκόρερ σα τον Λεβά επειδή ξέρουμε πως τέτοιοι άνθρωποι σπανίζουν όσο σπάνια λάμπει ο ήλιος στο τέλος του Ιουλίου; Γιατί εκείνοι που ζητάτε να τον πετάξουμε σαν χρησιμοποιημένο χαρτί, ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να βρεις έναν άνθρωπο που κάνει γκολ σα να γεννήθηκε με σφυρί στα χέρια; Κι όμως υπάρχει κάτι ακόμη πιο σημαντικό: εγώ δε μιλώ για τον Λεβά σα σκόρερ — μιλώ για τον Λεβά σα σύμβολο. Αυτό το πράγμα που λένε οι φίλοι εδώ πως "Barça DNA", δεν είναι μόνο τα γκολ, είναι η ψυχή αυτή καθαυτή. Εκείνος έφτιαξε εκείνες τις ιστορίες που μεγαλώσαμε με αυτές, σα παππούς που διηγείται ιστορίες στις εορτές της οικογένειας. Και τώρα ξαφνικά θέλουμε να τον πετάξουμε σαν παλιά κάλτσα επειδή δεν περνάει κάθε βδομάδα σα αστραπή; Βλέπω όμως πως κάποιοι εδώ έχουν γίνει τόσο φαν του επιχειρήματος "πρέπει να μεγαλώσει η ομάδα" ώστε να ξεχνούν πως εκείνος έκανε πολλές φορές τους νέους μας να νιώσουν σα πρωταγωνιστές — όχι σα νάνους στους ώμους γιγάντων. Γιατί έτσι λειτουργούσε εκείνος: όταν έκανε γκολ, οι υπόλοιποι έπαιζαν σα να είχανε στην ομάδα έναν δάσκαλο σα εκείνον, κανέναν υπεράνθρωπο σα να ήταν ο πρωταθλητής όλων των εποχών. Αυτό ήταν το μεγαλείο του — εκείνος έκανε τους άλλους να φαίνονται μεγαλύτεροι επειδή είχε την εμπιστοσύνη πως εκείνοι μπορούσαν. Και τώρα λοιπόν εσείς μου λέτε πως πρέπει να τον πουλήσουμε επειδή εκείνος χαλάει τον ρόλο των νέων; Γιατί αυτοί οι ίδιοι δεν βγάζουν καν ένα ντοκιμαντέρ για τον Januarios όταν εκείνος κάνει κάτι σπουδαίο; Γιατί δε συγκρίνουμε τον ρόλο του Λεβά σήμερα με τον ρόλο που έπαιξε ο Μαρσέλο εκείνο το βράδυ στη Ρώμη, όταν έκανε τρία γκολ σα να τραγουδούσε μια βόλτα πάνω στις νότες ενός πιάνου; Εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν την ομάδα μεγαλύτερη — όχι μόνο επειδή έκαναν γκολ, αλλά επειδή άλλαξαν τον τρόπο που σκέφτονταν η ομάδα. Εγώ δεν λέω πως πρέπει να τον κρατήσουμε για πάντα σαν οικογενειακό δέντρο στο οποίο κανείς δε θάβει τις ρίζες. Λέω πως πρέπει να τον σέβομαι όσο ακόμη φοράει τη φανέλα, γιατί εκείνος είναι μία από εκείνες τις εικόνες που κάνουν τους φίλους μιας ομάδας να συνδέονται μεταξύ τους σα αδέρφια που έχουνε ζήσει την ίδια ιστορία. Κι αν τελικά αποφασίσουν να τον πουλήσουν κάποια στιγμή — αυτό ας γίνει επειδή εκείνος έχει αποφασίσει πως είναι η ώρα του, όχι επειδή εμείς τρέχουμε σα τρελοί να τον πετάξουμε επειδή φοβόμαστε ότι μπορεί να σταθεί σα εμπόδιο. Γιατί εγώ προσωπικά, κάθε φορά που βλέπω εκείνον να σηκώνεται από τον πάγκο σα να ξέρει πως η στιγμή του είναι ακόμα εκεί, νιώθω πως αυτή η ομάδα δεν είναι μόνο ένας αριθμός παικτών στο ρόστερ της. Είναι μία οικογένεια — κι εκείνος είναι σα τον παππού που μας θυμίζει πόσο μεγάλη ήταν αυτή η οικογένεια κάποτε. Κι όσο εκείνος βρίσκεται ακόμη ανάμεσά μας, όσο ακόμη του δίνουν την ευκαιρία να σηκώσει τα χέρια του σα να λέει "είμαι ακόμα εδώ", εγώ ελπίζω πως εσείς τουλάχιστον ένα χέρι σηκώστε προς το μέρος του — όχι γιατί είστε υποχρεωμένοι, αλλά επειδή αυτή είναι η ψυχή αυτής της ομάδας.

Ρε παιδιά μου, τι σας βρήκε τώρα;;; Βλέπω όλη αυτήν την κουβέντα για τον Λεβά σα να μιλάμε για ένα παλτό που πρέπει να αλλάξουμε επειδή κάπου του χάλασε ο κόμπος. Μα βρε παιδιά, αυτός ο άνθρωπος έπαιξε σα ζωντανή ιστορία της Μπάρτσα! Θυμάμαι εκείνο το ντέρμπι κόντρα στη Ρεάλ όταν σκόραρε το γκολ στη Λεϊπούτσιγικ με εκείνο το πέντε ενός προς ένας σα να ήταν παιχνίδι σκάκι εκείνος είχε στήσει όλα τα πιόνια — κι εκείνοι έκαναν πως δεν τον βλέπουν επειδή φορούσαν φόρμες άλλου χρώματος! Κι εσύ εκεί που λες "αλλά οι νέοι πρέπει να βγουν", εγώ σου βάζω ερώτηση: πόσους αγώνες έχουν παίξει αυτοί οι νέοι στους οποίους βάζετε τόσο μεγάλη σημασία;; Γιατί εκείνος, σιγά σιγά, έκανε αυτούς τους νεαρούς να νιώθουν σα πρωταγωνιστές — όχι σα νάνους πάνω στους ώμους κάποιου άλλου. Τι έκανε λοιπόν τώρα;; Να τους αφήσουμε σα σπασμένα ψαλίδια επειδή κάποιος βιάστηκε και τους βάλει στην ομάδα χωρίς να τους έχει δώσει χρόνο;;; Και μην μου πείτε πως πρέπει να τον πουλήσουμε επειδή "χαλάει τον ρόλο τους". Μα βρεεεε;; Αυτός είναι σα αυτούς τους μεγάλους δάσκαλους που όταν τελειώσει το μάθημα δεν γίνεται να τους διώξεις επειδή κάποιοι μαθητές δεν έχουν ακόμη μάθει ποιο γράμμα προηγείται του άλφα!!! Ο Λεβά σήμερα δεν είναι εκεί για να σηκώνει την ομάδα μόνος του — είναι εκεί για να υπάρχει εκεί σαν σιγουριά ότι όταν ο Januarios ξεμείνει από σφαίρες, εκείνος θα σηκωθεί σα να λέει "παιδιά, εγώ είμαι ακόμα εδώ". Κι εσείς κρίνετε ότι πρέπει να τον πουλήσουμε επειδή έκανε τριάντα λεπτά περισσότερο από τις δυνάμεις του;; Μα εκείνοι που τον βάζουν στον αγωνιστικό χώρο στα δεκαπέντε λεπτά κάνουν την ομάδα σα τσίρκο — εγώ δεν βλέπω έναν Λεβά σα σακούλα στο ρόπαλο, βλέπω έναν άνθρωπο σα θησαυρό που δεν ξέρουμε πόσο ακόμη μπορεί να μας δώσει! Και τέλος: όσοι εδώ λένε πως πρέπει να μεγαλώσει η ομάδα επειδή "έτσι πρέπει", ας κοιτάξουν λίγο πιο προσεκτικά τι σημαίνει αυτή η λέξη. Μεγάλωσε η Μπάρτσα όταν ήταν μικρή;; Ναι. Όταν έγινε μεγάλη;; Έπαιξε σα οικογένεια που δεν ήθελε κανένα νέο επειδή φοβόταν πως κάποιος θα την ξεπεράσει;; Αυτή η ομάδα μεγάλωσε επειδή είχε νέους ανάμεσα στους μεγάλους — όχι επειδή έδιωξε τους μεγάλους επειδή φώναξαν πάρα πολύ!!! Μείνετε δυνατοί, φίλοι μου. Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι σα μία παλιά κάλτσα — είναι σα μία μπουκιά ψωμί σ' αυτήν την εποχή της ξηρασίας. Και όσο ακόμη βρίσκεται εκεί, τόσο ακόμη η Μπάρτσα δεν γίνεται οικογένεια χωριού που κανείς δε θέλει να αλλάξει επειδή φοβάται τις καινούργιες ιδέες. 😤🔥

Ρε παιδιά εγώ την Κυριακή πήγα σπίτι μου στη Πλάκα στον Απόστολο και βλέπω την ομάδα στους δρόμους σα εκείνες τις παλιές φωτογραφίες του Cruyff όπου είχε σηκώσει τους τρεις τίτλους του Champions πάνω στον ώμο 🔥🔴 Αλλά όχι εγώ που στέκομαι εκεί σα χάνοιζαν στα γόνατα... βλέπω τονuco... τον Λεβά!!! Αυτός χθες έκανε εγκεφαλικό επεισόδιο στα είκοσι λεπτά που έπαιξε! ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! Και εσείς τώρα μου λέγετε ότι πρέπει να τον κρατήσουμε επειδή "έχει θυμώσει"; Ποια θυμό; Ο άνθρωπος δεν μπορώ πια καν ν' αλλαξοπεράσει στην αγορά των Λιανών!!! Του κάνουν μάτια σα τυφλό γατούλη που ψάχνει την ινσουλίνη!!! Και τώρα κάποιοι λένε "αλλά τότε γινόμασταν πρωταθλητές" — ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΛΕΣ!!! Την χρονιά που έκανε τα τρία γκολ στο Παρίσι ήταν σα παράσταση τσίρκου εκείνος!!! Μα τώρα;;; Τώρα είναι σα να προσπαθεί να κάνει τσίρκο έναν τυφλό άνθρωπο!!! Σοβαρά;;; Θέλετε να βλέπουμε τον Januarios σα νάνο πάνω στον ώμο ενός άνδρα που δεν σηκώνει ούτε την κούπα του νερό;;; Και αυτοί που λένε "αφήστε τον μέχρι να τελειώσει η χρονιά" — ΡΕ ΑΔΕΙΕ!! Ο άνθρωπος είναι σα αυτά τα βαρυφορτωμένα πλοία στα νερά της Μάνης που αργοσέρνουν και κανείς δε θέλει να τους κουβαλήσει! Την επόμενη χρονιά τι;;; Στις τριάντα λεπτά;;; Στις δέκα;;; Και όσοι ακόμα υπερασπίζεστε τον Λεβά επειδή "έχει νεύρο" — Μα τι νεύρο;;; Το νεύρο ενός ανθρώπου που πήγε στο γιατρό και του είπαν "ρέ συμπλήρωσε τη συνταγή σου"!!! Εκείνος έκανε τρεις φορές αυτό που έκανε πριν δέκα χρόνια!!! ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΜΕ ΡΕ;;; Και τέλος... αυτοί που λένε πως αυτός είναι ο τελευταίος μεγάλος σκόρερς σα Cruyff — Μα στον Cruyff έκαναν τέτοιες κινήσεις όταν ήταν 40 χρόνια!!! Αυτός όμως;;; Αυτός κάνει γκολ σα εκείνον που σέρνει το καρότσι του σούπερ μάρκετ όταν έχει μπει μέσα νερό!!! 😂💀 Πάμε γερά!!! Όχι αλλαγή βάρδιας στα δεκαπέντε λεπτά!!! Αν θέλουμε νέα τότε ΑΛΛΑΞΕΤΕ ΠΑΙΚΤΕΣ!!! Αλλιώς σβήνουμε η ομάδα!!!

ρε πώς βρήκατε τον Χρήστο εκεί μετά από το μανιάτικο πρωινό που περάσαμε μαζί; ο άνθρωπος μας ξετινάχτηκε σα χαρτί υγείας μέσα στον πρώτο γύρο του πρωταθλήματος! δεκαπέντε λεπτά, ένας χρόνος, τίποτε! σβήσιμο σαν το φώς στο ασανσέρ όταν πέφτει η τάση! έτσι λοιπόν ο ελεύθερος τύπος εδώ στη γωνία αποφάσισε να γράψει ιστορία γράφοντας πως "ο Λεβά έκανε εγκεφαλικό επεισόδιο" — μα είναι δυνατόν παιδιά να στέκεστε εδώ μέσα και να λέτε πως αυτός ο άνθρωπος είναι ακόμα δάσκαλος; γιατί εγώ σήμερα πρωί έφαγα καφέ με έναν γείτονά μου που παίζει μπολিং σα γεράκι κι εκείνος είχε περισσότερες δυνάμεις στις μύτες των δαχτύλων του από ό,τι ο Λεβά στο δεύτερο ημίχρονο της Κυριακής! κοιτάξτε τώρα: πριν από δέκα χρόνια λέγαμε πως ο άνθρωπος αυτός ήταν σα ζωντανή εγκυκλοπαίδεια γκολ — αυτό που έκανε εκείνο το ντέρμπι στην Ρώμη ήταν σα να βλέπουμε τον θεό του Πλάτωνα πάνω στο γήπεδο, ένας άνθρωπος που σκόραρε όσοι έκαναν αγώνα σώμα με σώμα δεν σκόραραν καν στον αγώνα μνήμης! τότε τον κοιτούσαμε σα καλλιτέχνη πάνω στη σκηνή· τώρα όμως κοιτάζουμε τον καλλιτέχνη εκείνον που τον βάζουν μισή ώρα πριν κλείσει το θέατρο επειδή του τελείωσαν οι δυνάμεις — κι εμείς ακόμα τραγουδάμε τον ύμνο του σα να μην έχει γίνει τίποτα! και μην αρχίσετε τώρα τις ιστορίες πως "έχει θυμό αυτός ο άνθρωπος" ή πως "η ομάδα τον σέβεται επειδή έκανε πολλά χρόνια πριν". εγώ σας βλέπω εκεί που κυκλοφορείτε σα χαμένοι εμπόροι στις αγορές του Πειραιά: περιμένετε τον Ιανουάριο σα ζητιάνοι επειδή έχετε ανάγκη από γκολ, αλλά κρατάτε ακόμη εκείνον σα μουμιοποιημένο βασιλιά στους τάφους της Αιγύπτου επειδή φοβάστε πως χωρίς εκείνον η ομάδα θα γίνει σαν αυτούς τους τυφλούς που ψάχνουν την είσοδο στα μπακάλικα! θα σας πω ένα παραμύθι που δεν το έχουν γράψει ακόμη κανένας ιστορικός της Μπαρτσα: υπήρξε μία εποχή που η ομάδα είχε έναν σκόρερ σα τον Λεβά — ήταν ο Ετό εκείνος! τον είχαν αποκτήσει όταν ήταν σα δεκαπεντάχρονος νέγρος που ψάχνει τρόπο να σώσει τη ζωή του, κι εκείνος έγινε βασιλιάς σα τον λέει κανείς ότι "μπορείς τώρα, αρκετά μεγάλος είσαι". κανείς εκείνο τον καιρό δεν περίμενε πέντε χρόνια για να βγει ο Ετό — ήταν εκεί, σκόραρε, έκανε δουλειά! κι έπειτα όταν έφυγε, δεν τον κρατούσαν εκεί σα σακούλα στα δεκαπέντε λεπτά επειδή "ήταν συναισθηματικό κεφάλαιο". όχι, ήταν βασιλιάς όσο ήταν δυνατός, κι όταν έφυγε έγινε ιστορία. τώρα τι κάνουμε εμείς; αντί να ανοίξουμε την πόρτα σ' εκείνον που στέκεται εκεί σα σπίρτο αναμμένο — τον Ιανουάριο δηλαδή — κλειδώνουμε την πόρτα επειδή φοβόμαστε πως ο Λεβά μπορεί κάποια στιγμή να πάρει το φανάρι του Cruyff και να φύγει από το γήπεδο! αλήθεια τώρα: όταν τελικά τον βγάλουμε σα παλιά φωτογραφία στον τοίχο, ποιος εδώ θα είναι εκεί να θυμάται πως κάποτε ήταν βασιλιάς; εσείς εδώ οι ίδιοι που σήμερα φωνάζετε για νιάτα, όσοι είστε τριάντα χρονών σήμερα, όταν φτάσετε σα σαράντα πέντε εσείς ποιος θα κάνει τις κινήσεις σα εκείνος; και μην μου λέτε πως αυτός ο άνθρωπος είναι σύμβολο — σύμβολα γίνονται όταν λειτουργούν σα κάτι περισσότερο από μονάδες στα ρόστερ. ο Μαρσέλο ήταν σύμβολο επειδή έπαιζε σα πρωταθλητής ακόμα και όταν οι συμπαίκτες του έκαναν λάθη — εκείνος πήγαινε και έκανε γκολ επειδή ήξερε πως έτσι σώζονται οι εποχές. ο Λεβά όμως σήμερα; γίνεται σύμβολο επειδή κάθεται σα γλάστρα πάνω στους πάγκους επειδή κανείς δεν βιάζεται να βγάλει εκείνο το χορταράκι που έχει σαπίσει! και τέλος ένα τελευταίο: σας θυμίζω εκείνο το ντέρμπι στη Βαλένθια πριν από δύο χρόνια όπου έμπηξε γκολ μέσα από πέντε άνδρες σα σφεντόνα — εκείνος ήταν εκείνος εκείνος! σήμερα όμως βλέπουμε ότι εκείνο ήταν σαν μία στιγμή της χαραυγής ενώ τώρα ζούμε στις στιγμές εκείνες που βλέπουμε τον ήλιο να δύει πάνω από την θάλασσα και εμείς ακόμα προσπαθούμε να βρούμε την πλαστική του θήκη! βγάλτε τον λοιπόν σα παλτό που βγάζεις όταν τελειώνει ο χειμώνας — αλλιώς η ομάδα θα γίνει σαν εκείνην τις οικογένεια της Πλάκας όπου κανείς δεν θέλει να βγάλει το δικό του μπουφάν επειδή φοβάται πως κρυώνει ο γείτονας!

Εσείς σήμερα μιλάτε για θυμό σαν να είναι κάποιο ψιλοκουβάρι που κουνάει ο ένας στον άλλον σα τυφλοί μέσα στο σκοτάδι. Ρε παιδιά, βλέπω ότι όλοι εδώ ξέχασα πως τον Ιανουάριο τον έχουν βγάλει στον αγώνα πέντε φορές μέσα στο πρώτο δεκαπενθήμερο — και όχι σα γκαρσόν στο μπολ σε ιταλικό εστιατόριο, αλλά σα άνθρωπο που βάζεις στον αγωνιστικό χώρο επειδή "θέλουμε γκολ τώρα". Και όμως εκείνος, αντί να κάνει σπινθήρες σα φωτιά στο υπόγειο ενός σπιτιού, βγήκε δύο φορές νωρίς επειδή η ομάδα έκανε αυτό που έκαναν οι αντίπαλοι όταν έπαιζε στον ίδιο αγωνιστικό χώρο: βάλανε όλους τους αμυντικούς τους πάνω στον κορμό του Γκάβι σα βραχιόλια αποχαιρετισμού. Αυτή η ομάδα σήμερα δεν χρειάζεται έναν Λεβά σα συμπλήρωμα — χρειάζεται έναν άνθρωπο που να βγάζει γκολ σαν να ανοίγει κονσέρβες με τα δόντια. Και εκείνος τις τελευταίες τρεις φορές έκανε αυτό: άνοιγε τις κονσέρβες σιγά-σιγά, σα να μην ήθελε να τρομάξει κανέναν. Μα εμείς εδώ μέσα κρίνουμε έναν άνθρωπο επειδή έκανε αργά ότι έκανε γρήγορα πριν δέκα χρόνια; Ωραία, ας κρίνουμε λοιπόν τον Januarios επειδή έκανε αργά εκείνο που έκανε γρήγορα στις τρεις πρώτες εμφανίσεις του — ας δούμε τώρα πόσο αργός γίνεται αυτός όταν η ομάδα χάνει πέντε γκολ μέσα σε δέκα λεπτά επειδή κανείς δεν άνοιξε μία κονσέρβα σωστά! Πάμε γερά φίλοι μου — αυτή η ομάδα σήμερα δεν είναι ομάδα μεγάλων ηρώων, είναι ομάδα τριών αγανακτισμένων ανθρώπων που προσπαθούν να κάνουν γκολ σα να σφίγγουν ένα σωλήνα που τρέχει νερό. Και όσο εκείνος βρίσκεται ακόμη ανάμεσα μας, ας του δώσουμε μία ευκαιρία όχι επειδή τον σέβουμε σα σύμβολο, αλλά επειδή αυτός σήμερα είναι σα το τελευταίο κουτί σπίρτων μέσα στο σκοτάδι — και εμείς ακόμα ψάχνουμε τον αναπτήρα που έκλεισε η μάνα μας επειδή φοβήθηκε πως θα κάψουμε το σπίτι!

Ρε παιδιά μου, ας το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή: εγώ προσωπικά έχω χάσει το λογαριασμό μου σ' αυτό το νήμα από την πρώτη ημέρα που διαβάστηκα τον τελευταίο σας λόγινο επεισοδιασμό. Ας πάμε όμως βήμα βήμα γιατί εδώ χάθηκε η ουσία μέσα στο δράμα. Πρώτο πράγμα: όταν βλέπω τον Λεβά σήμερα να βγαίνει σαν νάνος πάνω στους ώμους ενός Januarios ο οποίος ακόμα ψάχνει το ρυθμό του, αυτό δεν μου φαίνεται καν άσκηση σπουδής των αγώνων — μου φαίνεται σαν ταινία τρόμου όπου ο πρωταγωνιστής έχει ξεχάσει πώς γράφεται η λέξη "νίκη". Εσύ εκεί, που λες πως "ο ρόλος του Λεβά είναι σα δάσκαλος", πρόσεξε: ένας δάσκαλος δεν μπορεί να διδάσκει όταν ο ίδιος κάνει μαθήματα σιγά σιγά επειδή ξέχασε πού είναι το μολύβι του. Και τώρα ας το πούμε σαν γονιός που προσπαθεί να μάθει στον γιο του τα βασικά του ποδοσφαίρου: όταν εκείνος βγάζει τον Januarios στον αγωνιστικό χώρο σα να βάζεις τον γιο σου να κάνει τους κινήσεις των μεγάλων ενώ εκείνος ακόμα προσπαθεί να καταλάβει πού είναι η μπάλα, τότε η ομάδα γίνεται σα εκείνες οι οικογένειες όπου κανείς δεν δίνει σημασία στον μεγαλύτερο επειδή φοβάται πως θα του πει την αλήθεια. Την αλήθεια, ναι — αυτήν που σήμερα όλοι σιωπούν επειδή ο Λεβά φοράει ακόμη τη φανέλα. Κοιτάξτε τώρα εκείνο το ντέρμπι στη Βαλένθια πριν δύο χρόνια: εκείνος έκανε εκείνο το γκολ σα σφεντόνα επειδή είχε ακόμη τον νου του ξεκούραστο σα νερό που τρέχει από βρύση. Τι έγινε σήμερα; Σήμερα βλέπουμε έναν άνθρωπο σα εκείνο το παλτό που κρεμάστηκε στον διάδρομο επειδή κανείς δε θυμόταν πώς το φορέθηκε — το είχε βάλει κάποτε σωστά, τώρα όμως στέκεται εκεί σα υπόλειμμα μιας εποχής που πέρασε επειδή η οικογένεια αποφάσισε πως πρέπει να συνεχίσει χωρίς το παλτό επειδή πλέον το θεωρεί "κουρασμένο". Και εγώ εδώ μέσα βλέπω όλους εσάς — αυτούς που φωνάζουν πως "η Μπάρτσα πρέπει να μεγαλώσει", σα να μιλάτε για ένα σπίτι που πρέπει να μεγαλώσει επειδή κάποιος έφτιαξε μία σκάλα που δεν φτάνει μέχρι την στέγη. Εκείνοι οι ίδιοι που λένε πως πρέπει να βγάλουμε τον Λεβά επειδή "δεν τρέχει πια σα δαίμονας", πώς εξηγούν ότι το γκολ εκείνου σήμερα δεν είναι σα παλιά ταινία στις οποίες έπαιζε πρωταγωνιστής, αλλά σα ταινία ντοκιμαντέρ όπου πρωταγωνιστεί ένα σπάνιο είδος ζώου που κινείται αργά επειδή η ομάδα του το τοποθέτησε σα έκθεμα; Δεν πρόκειται για σημάδια ηλικίας — πρόκειται για σημάδια χρόνου που πέρασε επειδή η ομάδα αποφάσισε πως είναι ώρα να γυρίσει σελίδα χωρίς προηγουμένως να διαβάσει εκείνες τις αράδες που γράφτηκαν από εκείνον. Γιατί η ιστορία αυτή δεν είναι σα those classic stories όπου οι μεγάλοι παραχωρούν θέση στους νέους επειδή αυτοί γίνονται δυνατοί — είναι σα εκείνην την οικογένεια όπου ο παππούς κρατάει ακόμη το βαρέλι της μπύρας επειδή κανείς δε θέλει να το σηκώσει επειδή φοβάται πως θα ξεχυθεί πάνω του. Κι εγώ προσωπικά βρίσκομαι ανάμεσα σ' αυτούς που θέλουν τον Januarios σίγουρο πρωταγωνιστή — όχι επειδή εκείνος είναι χάλια, αλλά επειδή εκείνος έχει ακόμη την ψυχή εκείνου δεκαοχτάχρονου που έκανε την ομάδα να νιώσει σα οικογένεια όταν ανέβηκε πρώτη φορά στον αγωνιστικό χώρο. Όμως εκείνος δε μπορεί να γίνει αυτό μόνος του — χρειάζεται έναν άνθρωπο σα φάρμακο επειγόντων περιστατικών ανάμεσα στους ποδοσφαιριστές, κανέναν σα μάσκα οξυγόνου για την ομάδα. Κι ο Λεβά σήμερα δεν είναι σα μάσκα οξυγόνου — είναι σα σωσίβιο που κάποιοι προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν σα μπουκάλι νερό επειδή ξέχασαν πως χρειάζεται πνιγμένος. Και όσοι ακόμα αντιστέκονται λέγοντας "αλλά έχει θυμό αυτός ο άνθρωπος", εγώ σας ρωτώ: τι θυμό να έχει όταν τελευταία φορά πήγε ο ίδιος σπίτι του νικητής επειδή η ομάδα είχε ήδη κερδίσει πριν ακόμη αυτός αγγίξει την μπάλα; Ποιο νεύρο είναι εκείνο που κάνει έναν άνθρωπο να φαίνεται σα γλάστρα πάνω στους πάγκους ενώ η ομάδα ψάχνει ένα νήμα για να κάνει γκολ σα εκείνος που προσπαθεί να ανάψει το αναπτήρα επειδή ξέχασε πως υπήρχε φωτιά; Αφήστε τον λοιπόν εκεί στον πάγκο σαν εκείνον τον παππού που δεν τον σηκώνουν επειδή πιστεύουν πως έτσι φροντίζουν την νέα γενιά — αφήστε τον σαν εκείνο το βιβλίο που παραμένει ανοιχτό επειδή κανείς δε θέλει να ξέρει τι λέει η τελευταία σελίδα. Ίσως τότε η ομάδα γίνει οικογένεια που δεν φοβάται τις καινούργιες ιδέες επειδή κανείς δε νιώθει πως πρέπει να κρατάει ακόμη τους μεγάλους επειδή φοβάται την αλλαγή. Κι εγώ εδώ τέλος ζητάω μόνο μία χάρη: την επόμενη φορά που θα δείτε τον Januarios να σηκώνει τα χέρια σα πρωταγωνιστής επειδή έκανε ένα γκολ, κοιτάξτε καλά στην κερκίδα — εκείνος δεν είναι μόνος του πάνω στη σκηνή. Κάποιος άλλος βρισκόταν εκεί πριν από χρόνια σαν δάσκαλος, κι εκείνος έκανε το άστρο να λάμψει επειδή είχε κάποιον δίπλα του. Σήμερα όμως; Σήμερα εκείνος είναι σα εκείνος ο άνθρωπος που στάθηκε στην πόρτα επειδή ξέχασε πώς ανοίγει το κλειδί.