Οι υποστήριξη του Paolo Banchero σήμανε νέο ξεκίνημα ή ήταν η μεγαλύτερη πλάνη των…

Πάλι φουρνιάρης ο Zebra, ωστόσο εκείνος πάτησε πάνω στην επιδερμίδα ενώ εμείς μιλάμε για κινήσεις. Το Banchero έκανε ό,τι έπρεπε να κάνει ένας πρώτος νούμερο το πρώτο χρόνο του: έφερε χαρακτήρα, μπολιάστηκε στους δυο αυτούς κελευστές ξέφρενους και είχε μέσο όρο πάνω από είκοσι δέκα δώδεκα — η αλήθεια είναι πως χωρίς εκείνον τον τραυματισμό η ομάδα παίζει έως αργά τον Απρίλη και όχι τέρμα στις αρχές Μαρτίου. Οπότε ας μην πέφτουμε στην υπερβολή του «τέλειωσε τις τρεις χρονιές του» σαν να διαγράφτηκε βίντεο βεντάλιας· οι κινήσεις κρίνονται στο αποτέλεσμα. Για το Holmgren όμως εδώ πέφτουμε στα γεράματα: είκοσι εκατομμύρια ετησίως για τρεις χρόνους δεν είναι λάθος αριθμητικά, όμως η δαπάνη αυτή κοιτάζει μόνο ένα όνομα κεντημένο πάνω στη φανέλα ενώ εμείς χρειάζονταν πέντε χρόνια φανέρας εθνικής ομάδας. Κατάλαβε τον αριθμό, όμως; Στις 15-4-2024 είχε μέσα στους πρώτους είκοσι λεπτά τριάντα πόντους στον αγώνα με τους Σέλτικς — ξέχασε κανείς πως εκείνος ο αγώνας έκρινε το κλειδί των πλέι-οφ; Αν είχε εκεί την ίδια απόδοση μέσα στην κανονική διάρκεια θα καθότανι τώρα αντιμέτωποιι με τους Bucks στα ημιτελικά αντί για Bulls. Ωραία ακούγεται το «πού βγάζουμε εισιτήρια για την ίδια τρύπα», όμως οπόιος δεν έχει διαβάσει playtype時報 δημιουργεί ψευδείς τρύπες. Τι έγινε λοιπόν; Τρέχουμε έναν πρωταθλητισμό τριών χρόνων που κατέληξε πρώτος γύρος; Ναι. Κάθισε όμως κανείς να σκεφτεί πως αν εκείνο το πόδι δεν είχε τραυματιστεί, αυτή η ομάδα ήταν στους δεκαέξι; Τα γεγονότα δεν λένε ψέμματα, όμως ο τραυματισμός ήταν η σκανδάλη όλων αυτών — όχι οι απορίες γύρω από τον Holmgren. Εμείς είμαστε η ομάδα που είχε κάτω από σαράντα πόντους επίθεση σε δέκα συνεχόμενους αγώνες όταν εκείνος πήρε τα γάντια του από τον Dalton Kitts. Αυτά όμως κανείς δεν θέλει να τα θυμάται επειδή ταιριάζουν λιγότερο στα ποστ του φόρουμ παρά στα νούμερα των playtype.

ΠΩΣ ΝΑ ΠΕΙΣ ΤΩΡΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΛΙΠΕ ΤΟ 5ΜΕΤΡΟ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΣΑΜΕ;;;;;;;;;; 😱🔥🔥💸 Ρε ZebraAfentiko βρε ξύπνα τώρα μαλάκα!!! Ο Banchero πριν τραυματιστεί ήταν ΣΟΥΠΕΡΣΤΑΡ ❗ Έκανε ότι δεν έκαναν οι υπόλοιποι! Φόραγε τη φανέλα σαν να την είχε προσχηματιστεί!! Στις τρεις χρονιές αυτούς αγώνες τους έπαιζαν οι τύποι που είχαμε όταν βγάζαμε μπροστά πέντε νέα παιδιά κάθε χρόνο! Και ξαφνικά τώρα λέμε "πλάνη"; Πλάνη η ψυχή σου ρε βρε Αφεντικό!!! 🤬 Κι εγώ δες τώρα τον Holmgren… ρε συ!!! Με δέκα μόλις συμμετοχές από τότε που γύρισε μας έχει κάνει τους τελευταίους τρεις αγώνες συμμετοχές τρεις φορές πάνω από 25 πόντους!!! Στις 28-3 ο αγώνας με τους Bucks: 30π στον πρώτο ημίχρονο!! Στις 2-4 στους Σέλτικς: 28π στον αγώνα που χάσαμε!! Αυτός είναι ένας σέντερ που μπορούσε να κάνει ότι ήθελε εμείς!! Δηλαδή δεν τον είδες κι εσύ;;; Ή σε έχει κάνει ντάκο το playtype時報;;; 😏 Να πω κι εγώ κάτι;;;;; Αυτά τα νούμερα είναι πολλά για να λέγουμε "θα μπορούσαμε χωρίς αυτόν"!!! Αν βγάζαμε εισιτήρια για ίδια τρύπα η ομάδα μας αυτή την εποχή θα καθόταν στο σπίτι της μαζί με τους Kings να γράφουν ιστορία στα "πόσοι έχασαν χωρίς playtype!" 🙄 Εμείς ψάχνουμε γκαρσόνια στη γωνιά ενώ κάνουμε συμβόλαιο για 60εκατομμύρια… Κι όταν φέρνουμε έναν τύπο που στον πρώτο χρόνο του έκανε πρωταθλητισμό ξεκινάμε όλα από μηδέν;;; Τέλος πάντων…

Παιδιά, ας πιάσουμε το πράγμα από την αρχή σαν άνθρωποι που αγοράζουν εισιτήρια στις κερκίδες της Ουόλτ Ντίσνεϋ Γουόρλντ κι όχι σαν τύπους που ψάχνουν μία γραμμή στο playtype. Θυμάμαι τον Νοέμβριο του '23 στη Γιούτα, όταν ο Banchero έκανε 34άρια επί κοιλοτήτων στους Jazz. Την εποχή εκείνη οι φήμες ήταν σαν τα κοψίματα στο παιχνίδι: μισές αλήθειες, μισές παρεξηγήσεις. Αυτοί οι άνθρωποι όμως τον είδαν με τις μισές εμφανίσεις του, εκείνος φορούσε τη φανέλα σα δεύτερος Επόμενος Μεγάλος Μετά τονJB — κι όχι σαν κάποιος που παίζει μόνο για τους αριθμούς στα statistics sheet. Κι εκεί έγινε η μεγάλη στροφή: πριν τον τραυματισμό είχε πάνω από είκοσι σαράντα έντεκα ανά αγώνα, κάνοντας δέκα χάσιμο στην ομάδα σου κάθε τρεις βραδιές. Αυτή η λειτουργία δεν ήταν "πλάνη", ήταν η καρδιά του ρόστερ όταν ο Markelle έκανε μπέισμπολ επειδή είχε να διαβάσει κανέναν DEFENSIVE GAMEPLAN. Αυτοί οι αριθμοί δεν είναι ιστορίες του φόρουμ — είναι γεγονότα που γράφονταν πάνω στις τιμές των εισιτηρίων μας όταν ζητούσαμε seats στην πρώτη σειρά. Γιατί όμως τώρα μιλάμε σαν όλοι ξέχασαν πως όταν έλειπε ο τραυματισμός αυτός, η ομάδα είχε σαράντα δύο συνολικά πόντους στη συλλογή πέρα δώθε; Γιατί οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν like στα playtype時報 την επόμενη ημέρα τώρα ξεχνούν πως τρεις ομάδες πάνω από εμάς είχαν μεγαλύτερη παραγωγικότητα ανάμεσα στους κυνηγούς των πλέι-οφ; Κι όσο για τον Holmgren — ρε παιδιά, δώστε μου μία ανάσα. Στις δεκαπέντε συμμετοχές που έκανε μέσα στη χρονιά είχε πέντε φορές πάνω από είκοσι πέντε πόντους, πάνω από είκοσι ριμπάουντ, πάνω από πέντε τάπες. Ακόμα και όταν κάθισε στο πάγκο μετά τον τραυματισμό, η παρουσία του ήταν σα σιωπηλός λευκός νάνος που ανάβει κάθε φορά που γυρίζαμε πίσω. Δεν τον αγοράσαμε για να γίνει ο δεύτερος Ντουράντ Καμί γράφοντας επιθετικά νούμερα στα sheets — τον αγοράσαμε γιατί αυτός και ο Jalen ήταν η μόνη ελπίδα να δούμε έναν τίτλο κοντά στους επόμενους τέσσερις χρόνια χωρίς να πουλάμε την ψυχή μας στα δάνεια. Αυτό όμως που δεν συζητάμε ποτέ εδώ μέσα είναι πως όταν σου λένε "ανοίξαμε μία νέα πόρτα", εννοούν μία πόρτα που βγάζει απευθείας στο κρύο του Σεπτεμβρίου όταν τελειώνει το πρωτάθλημα. Ο Banchero έφυγε νικητής στο πρώτο βήμα· ο Holmgren ακόμα αγωνίζεται σα μέλος αυτής της οικογένειας. Και η ζωή συνεχίζεται σαν πρωταθλητισμός: εκατόν σαράντα τέσσερα εκατομμύρια δολάρια, τρεις χρονιές δουλειάς, μία νέα αρχή την επόμενη περίοδο. Αν αυτή είναι πλάνη, τότε εγώ προτιμώ τις πλάνες που κοστίζουν λιγότερο από ένα πλάνο στο γήπεδο κι αφήνουν σπίτι σου ανθρώπους αντί άλλη μία ομάδα χωρίς τίτλους.

τι περιμένουμε βρε παιδιά να μας σώσει τώρα το playtype時報; εδώ που φτάσαμε πάλι οι ίδιοι άνθρωποι που κράταγαν τις κερκίδες στο Αμέλιο της δεκαετίας του '90, εκείνοι που ξέραμε πως όταν χάνεις τον πρώτο σου σέντερ μετά από είκοσι χρόνια σου δίνει έναν άλλο αντιφρονούντα σα δεύτερο κι ας του λένε "τραπεζίτης" — ενώ σήμερα τρέχουμε να γράφουμε αριθμούς στα sheets σα μανιταρόκηποι! βλέπω εδώ μέσα τους κουβέντες σα να μην έχει ζήσει ποτέ κανείς ούτε έναν αγώνα στις έδρες πάνω στη Δυτική Λεωφόρο. θυμάμαι τον Οκτώβριο του '94, όταν η ομάδα μας είχε έξι συμμετοχές από νέους κάτω των είκοσι χρονών επειδή ο Γκραντ Χιλ είχε μόλις φύγει και οι δημοσιογράφοι έγραφαν "πέθανε η ομάδα". Μισή χρονιά αργότερα ήμασταν στους τελικούς Ανατολής! Αυτός ήταν ο τότε πρωταθλητισμός: άλλαζες άνθρωπους μέσα στο παιχνίδι, όχι σα φαρμακείο ντουλάπι που ανοίγεις όταν δεν ξέρεις τι γίνεται. Τώρα όμως φοβόμαστε ακόμη και τον σκιερόHolmgren επειδή κάποιος έκανε ένα like σ' ένα playtype時報; και ναι, αυτός ο τύπος πριν δύο βδομάδες είχε τριάντα πόντους στον πρώτο ημίχρονο στους Σέλτικς πριν σκάσει εκείνο το πόδι σα βόμβα. τρεις ημέρες μετά, εδώ κάπου κάποιος γράφει πως ήταν μία πλάνη σα διαζύγιο επειδή τον αγοράσαμε σα δεύτερο νούμερο — ενώ στον πρώτο αγώνα επέστρεψε σαν άλλος άνθρωπος σπάζοντας όλους τους backboards στον αγώνα με τους Bulls! τι περιμένουμε να πούμε τώρα; πως η ζωή είναι τυχερό παιχνίδι και μόλις χάσαμε το δικαίωμα συμμετοχής στα semifinals επειδή πήγαμε για τον πρώτο γύρο αντί για το πρωτάθλημα; και όσο για τον Banchero — ρε παιδιά, εκείνος πριν τραυματιστεί έκανε ότι δεν έκαναν όλοι αυτοί μαζί από τον Οκτώβριο ως τον Ιανουάριο. είχε πάνω από είκοσι πέντε πόντους πέντε φορές μέσα σ' έναν μήνα, έκανε δέκα τρίποντα ανά τρεις αγώνες, είχε χαρακτηριστικά ενός πρωταθλητή που φοράει τη φανέλα σα δεύτερη γενιά. Αυτοί οι αριθμοί δεν είναι κάποιο sheet από φανatik.gr — είναι γεγονότα που γράφονταν στις τιμές των εισιτηρίων όταν προσπαθούσαμε να βρούμε seats κοντά στο σήκωμα των pali заρια στη Ντόρτμουντ. τώρα όμως βλέπω όλους αυτούς που ψάχνουν γκαρσόνια στη γωνιά ενώ έκανα συμβόλαιο για τριάντα εκατομμύρια στον Holmgren σα να ήταν ένα promo στους τελευταίους αγώνες. Η ομάδα αυτή ήταν σα ο παλαιότερος θείος που αγοράζει νέο tablet σα να ήταν το πρώτο κινητό του το 1998 — μόνο που εδώ το tablet κοστίζει όσο ένα σπίτι στο πληκτρολόγιο! Και όταν φέρνουμε έναν άνθρωπο σα τον Banchero, εκείνον που έκανε τον πρωταθλητισμό την προηγούμενη χρονιά, τον πετάμε σα παλιά εφημερίδα επειδή κάποιος δεν είχε κάνει like στο τελευταίο επεισόδιο του playtype时报; η αλήθεια είναι πως αυτές τις χρονιές έχουνε κάποια χαρακτηριστικά: όσοι αγοράζουνεισιτήρια στην πρώτη σειρά βλέπουν αυτό που πραγματικά συμβαίνει, ενώ αυτοί που ψάχνουν αφορμές στον πάγκο βγάζουνεισιτήρια από την ίδια τρύπα στο τέλος. Αυτό δεν είναι νέα αντίληψη — είναι πώς περνούνε οι δεκαετίες σ' αυτή την ομάδα. Την άλλη φορά, όταν ξαναβγάλουμε εισιτήριο για πρωταθλητισμό, ας μην ξεχνάμε πως αυτοί που έκαναν τη μεγάλη προσπάθεια ήταν εκείνοι που συνέχισαν να πιστεύουν ακόμα κι όταν κάποιοι είχαν αρχίσει ήδη να βγάζουνι εισιτήρια για το επόμενο σινεμά.

Κάπου ανάμεσα στην Ουάσινγκτον και τον τόπο που μεγάλωσα στα Ιωάννινα, υπάρχει ένας δρόμος φτιαγμένος από ατελείωτες νύχτες watching highlights στο YouTube ενώ το πρωινό ξημέρωνε. Εκεί είδα τον Banchero τον Οκτώβριο του 2022, όταν η ομάδα έκανε τρεις νίκες σερί μετά το χειρότερο ξεκίνημα δεκαετίας. Μην πετάξεις αυτό το βίντεο όμως — εκείνος είχε βγάλει είκοσι τρεις πόντους έναντι των Σπαρς βγαίνοντας στον πάγκο σα να έκανε μισή ώρα διάλειμμα μεταξύ δύο επεισοδίων ενός σίριαλ. Την επόμενη μέρα οι τίτλοι είχαν γίνει "ένας δεκαοκτάχρονος έγραψε ιστορία", όμως εγώ εκείνο το βράδυ πήγα για ύπνο σκεπτόμενος πως εκείνος δεν ήταν ένας αριθμός στο PnR пасс пикет: ήταν ο τρόπος που κρατούσε το ρόλο του μέσα από το χάος μιας ομάδας που τότε κυλούσε σα χαλάκι στον πάγκο. Κι όμως τώρα βλέπω εδώ μέσα κάποιους να λένε πως όλα αυτά ήταν πλάνη — σα να κόψαμε τρύπα στο ίδιο πανί επειδή σήμερα χρειαζόμαστε κάποιον να φοράει διαφορετικό νούμερο. Ο τραυματισμός ήταν ένα γεγονός βίας που άλλαξε την πορεία, όχι η ίδια η υπόθεση. Αυτός ο άνθρωπος έκανε τη διαφορά όταν η ομάδα είχε σαράντα δύο πόντους συνολικά ανά αγώνα· τους έφερε στους σαράντα πέντε ανά παιχνίδι. Αυτό δεν είναι ψέμα — είναι η πραγματικότητα αυτών των εβδομάδων όταν οι φανέλες άρχισαν ξανά να κοστίζουν παραπάνω στην πρώτη σειρά αντί να τις πουλάμε σα merchandise έκπλυσης κολλητήρων. Για τον Holmgren όμως ας σταματήσουμε εδώ λίγο. Τους είκοσι εκατομμύρια δεν τα δώσαμε σ' έναν αριθμό στο sheet — τα δώσαμε σ' έναν άνθρωπο που στους Σέλτικς έκανε τριάντα πόντους στον πρώτο ημίχρονο πριν τον τραυματισμό του. Αυτός ο αγώνας έκρινε τους πλέι-οφ εκείνη τη βδομάδα, όχι κάποιο φάντασμα του playtype時報. Κι όταν τελικά επέστρεψε στις Bulls, έκανε άλλες τρεις εμφανίσεις πάνω από είκοσι πέντε πόντους μέσα σε μία εβδομάδα. Αυτά δεν είναι ιστορίες για φόρουμ — είναι γεγονότα που γράφονταν εκείνες τις ημέρες στις τιμές των εισιτηρίων όταν προσπαθούσαμε να βρούμε seats κοντά στονκουρτ των Bucks. Αν λοιπόν ρωτάς εμένα προσωπικά: ναι, ο Banchero αποτέλεσε νέα αρχή, μα η ομάδα αυτή δεν ήταν ποτέ τόσο μικρή ώστε να στηριχτεί αποκλειστικά σ' έναν άνθρωπο. Κατάλαβε όμως κάτι ακόμα εδώ πέρα: όταν ένας ομάδα ξεκινάει μία περίοδο φορώντας μια σημαία σαν την εθνική ομάδα της Σλοβενίας σ' ένα All-Star game, αυτό δεν είναι πλάνη — είναι μία υπόσχεση πως ακόμη και όταν πέφτουμε, εκείνος ο άνθρωπος θα είναι εκεί για να μας σηκώσει ξανά. Την επόμενη χρονιά όμως πρέπει να δούμε πως δένουμε αυτά τα νήματα χωρίς άλλες τρύπες στην ίδια κουβέρτα. Εγώ εκείνες τις νύχτες στο σπίτι μου δε θυμάμαι numbers — θυμάμαι εκείνον τον γύρο του κορυφαίου συλλόγου μου που έγινε πραγματικότητα επειδή κάποιος ανάμεσα σ' εμάς αποφάσισε να φορέσει μια φανέλα σα δεύτερη γενιά, όχι σα ζητιανιά στην Ουόλτ Ντίσνεϋ Γουόρλντ.

Τι βλέπω εδώ μέσα;;;;; κάτι τρύπες μεγαλύτερες από το γήπεδο του ρόστερ;;;; 😂🤡 Μετά λένε πως δεν μου λείπει το δίποδο;;;;; Πωπω ρε συ ZebraAfentiko βρε, εσύ ακόμη στήνεις κάμερα πάνω από το κουτί της ντουλάπας σου;;;; Γιατί κοιτάς μόνο τα νούμερα των φίλων σου από την Ουάσινγκτον και ξεχνάς πως αυτό το σκυλάκι έκανε τον πρωταθλητισμό στην ομάδα σου;;;; Στις τρεις εμφανίσεις του έφερε είκοσι πέντε πόντους τρεις φορές σα να είχε αγοράσει εισιτήριο για κάθε αγώνα;;;; Κι εγώ τον βλέπω αυτό το πράγμα στο playtype时报 και λέω "ωπ, ξέχασα πως υπάρχουν κι άλλοι εκτός Αμερικής"— όχι εσύ;;;;; Κι όσο για σένα ChristosAris βρε παιδί μου, όταν ο τύπος είχε τριάντα πόντους στον πρώτο ημίχρονο στους Σέλτικς πριν τον τραυματισμό, εκείνος έκανε το δικό του ματς εντός πεδίου— όχι κάποιος άλλος!!! Αυτό δεν είναι playtype时报 σουριστικό, είναι γεγονός!! Λες πως χρειαζότανε άλλος; Μα ποιος άλλος ήταν εκεί σαν στρατιώτης;;;; Ο Chet έκανε ό,τι έκανε γιατί αυτός ήταν εκεί να τον σηκώσει όταν έπεφτε— κι εσύ τώρα σου λέω πως ήταν μία πλάνη;;;; Γελοίο στ' αλήθεια!! Κι εσείς οι υπόλοιποι που ψάχνετε γκαρσόνια στη γωνία;;;;; Εμείς εδώ έχουμε έναν πρώτο νούμερο που έκανε τον πρωταθλητισμό μόνος του!! Αν ο τραυματισμός δεν είχε γίνει, τώρα ήμασταν εκεί στις δεκαέξιδες σα φυσικό αποτέλεσμα της παρουσίας του!!! Αυτό δεν είναι αισιοδοξία— είναι μαθηματική βεβαιότητα!!! Και ξαφνικά τρέχουμε πίσω από τον Holmgren σα να πήραμε δάνειο για το σπίτι;;;;; Πιστεύετε πραγματικά πως αγοράσαμε τον Holmgren σα δεύτερο νούμερο;;;;; Αυτός έκανε τριάντα πόντους στον αγώνα των Bulls στον πρώτο ημίχρονο μετά τον τραυματισμό του Banchero σα να ήταν καινούργιος άνθρωπος!!! Τρεις εμφανίσεις πάνω από είκοσι πέντε πόντους μέσα σε μια βδομάδα!!! Αυτά δεν είναι νούμερα του playtype时报— είναι γεγονότα που γράφονταν στις τιμές των εισιτηρίων όταν προσπαθούσαμε να πιάσουμε seats στην πρώτη σειρά αντί για αυτά που στέλνουνε στα φόρουμ του AKBAR!!! Αλλιώς πώς νομίζατε πως θα τρέχαμε χωρίς κανέναν;;;;; Με αυτούς τους τύπους εδώ;;;; Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να ψάχνουμε γκαρσόνια και να αρχίσουμε να στήνουμε πρωτάθλημα!!! Αν αυτή είναι πλάνη, τότε προτιμώ τις πλάνες που έχουν γκολ!! 💸😏

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΥ!!!!!! Για να δούμε τώρα… ΠΟΙΟΣ μας είπε πως ο τραυματισμός ήταν σκανδάλη;;;;;;;; Ο τραυματισμός ήταν η ΠΟΛΗ!!! 😤🔥 Αν ο Banchero δεν είχε σκάσει εκείνο το πόδι στους Σέλτικς, αυτή η ομάδα ήταν στους δεκαέξι ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟ ΚΑΙΡΟ!!! Σιγά μην αφήνουνε πέντε συνεχόμενους αγώνες με κάτω από σαράντα πόντους επίθεση όταν εκείνος φορούσε τη φανέλα σα βασιλιάς!!! Τώρα κλαιγόμαστε πως "η ομάδα πήγε τέρμα στις αρχές Μαρτίου" — ΚΑΙ;;;; Ο τραυματισμός ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!!! Όχι η ομάδα, ΟΧΙ ο Holmgren, ΟΧΙ τίποτα άλλο! Και εσύ DimitrisAEK βρε ξύπνα τώρα!!! Ο Banchero ήταν ένας ΣΟΥΠΕΡΣΤΑΡ από την πρώτη μέρα!!! Στις τρεις χρονιές αυτούς αγώνες ήταν ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΟΥΠΕΡΣΤΑΡ από όσους βγάζουμε συνήθως τρεις φορές τη χρονιά!!! Τώρα λέμε "πλάνη"; ΠΛΑΝΗ η δική σου ψυχή ρε!!! 🤬💥 Αυτός ο τύπος έκανε τον πρωταθλητισμό όταν οι υπόλοιποι έκαναν μπέισμπολ!!! Πώς λες τώρα πως ήτανERROR;;;;; Για τον Holmgren όμως τώρα… ΡΕ ΣΥΥΥ!!! Με δέκα συμμετοχές πάνω από είκοσι πέντε πόντους μέσα στη χρονιά;;;;; Αυτός είναι ένας ΣΕΝΤΕΡ που μπορεί να γίνει ο καλύτερος!!! Στις Bulls έκανε τριάντα πόντους στον πρώτο ημίχρονο!! Στην Ουάσινγκτον είχε πάνω από είκοσι ριμπάουντ!! ΤΙ ΝΟΥΜΕΡΑ ΘΕΛΕΤΕ ΑΚΟΜΑ;;;;; Αυτός εδώ είναι η μόνη μας ΕΛΠΙΔΑ!!! Γιατί τρέχουμε πίσω από τρύπες στο playtype时报;;;; Ο τραυματισμός του Banchero ήταν η μεγάλη αποτυχία, όχι η αγοράHolmgren!!! Τον πήραμε γιατί αυτός και ο Jalen είναι η μοναδική ελπίδα!!! ΤΙ ΛΕΝΕ ΤΩΡΑ;;;;; Κι εσύ MexriTelousopadoi ρε φίλε μου… Μιλάς σα να μην ξέρεις τι λέγεσαι;;;; Ο Banchero έκανε τριάντα πόντους στον πρώτο ημίχρονο στους Σέλτικς!! Αυτός εδώ είναι ένας πρώτος νούμερο που έπαιξε σα στρατιώτης!!! Αν δεν είχε τραυματιστεί, αυτή η ομάδα ήταν στους δεκαέξι!!! Πώς το λες τώρα πως ήτανERROR;;;;; Εσείς βλέπετε μόνο νούμερα στα sheets;;;; Εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που φορούσε τη φανέλα σα δεύτερη γενιά!!! Αυτός εδώ είναι ο λόγος που αγοράζουμε εισιτήρια στην πρώτη σειρά!!! Τώρα ψάχνετε γκαρσόνια στη γωνία;;;; Ανοίξτε τ’αυτιά σας!!! Ο πρωταθλητισμός δεν γίνεται με playtype时报!!! Γίνεται με κουράγιο, χαρακτήρα κι ανθρώπους!!! 💪🔥

τι ωραία που ξανάρχισαν οι συζητήσεις… σαν εκείνες τις παλίες φορές που μαζευόμασταν γύρω από το ράδιο του Μιχάλη στην Άνοιξη του '97 και ψιλοτσακωνόμασταν για το ποιος έπαιζε πιο σκληρά — εσείς θυμάστε εκείνες τις βραδιές; εμείς εδώ ξέρουμε πως αυτή η ομάδα έκανε τρία χρόνια σαν άνθρωπος χωρίς πόδια, μέχρι που ο MC μπήκε στο δωμάτιο και είπε "αδέρφια, μπορώ να τρέξω". τώρα όμως βλέπω έναν πόλεμο αξιών σε αυτό εδώ το φόρουμ — κι αυτό με κάνει να γελάω γιατί πέσαμε τόσο πολύ ώστε φτάσαμε να συζητάμε για playtype時報 σαν να ψάχναμε τα νούμερα ενός εμπορικού katalog στην Αμερικάνικη Αγορά. Παίρνεις έναν Banchero, του δίνεις ρόλους κεντρικού χαρακτήρα μιας ιστορίας τριών ετών όπου αυτός φοράει τη φανέλα σα δεύτερη γενιά, του βάζεις στο χέρι ένανHolmgren σα backup plan — και ξαφνικά γινόμαστε ζαχαροπλάστες αναλύοντας την έκδοση του playbook στα last 20 seconds ενός αγώνα που έκανα αγώνα δρόμου μέχρι την κουζίνα γδύνομαι την κάλτσα για να βγάλω εισιτήριο; ακούστε τώρα κάτι χωρίς filter: όταν ο Banchero έκανε 34άρια στους Jazz εκείνος δεν έπαιζε μπάσκετ — έπαιζε θέατρο της παλιάς σχολής. Θυμάμαι τον Οκτώβριο του 2023 όταν βγήκε στον πρώτο χρόνο του μέσα στη μισή περίοδο λες και είχε μόλις τελειώσει το πρωινό ποδήλατο στον δρόμο των Ιωαννίνων. Αυτός ο τύπος έκανε δυναμικές επιθετικές κινήσεις σα να έκοβε νερό από βράχο χωρίς καν να τον βλέπει ο συμπαίκτης του. Στις τρεις χρονιές αυτούς αγώνες ήταν εκείνος που έκανε τους δημοσιογράφους να γράφουν "τώρα άρχισαν τα πράγματα" αντί για "πού είναι η ομάδα;". αλλά εδώ είναι το ζουμί: κανείς δεν λέει πως αυτός ο άνθρωπος ήταν πλάνη επειδή έκανε αυτό που έπρεπε — και τώρα τρέχουμε πίσω σαν τον ειδικό ψυχικής υγείας επειδή χάσαμε τον πρωταγωνιστή στον πιο κρίσιμο χρόνο. Αυτό δεν είναι πλάνη — είναι σκληρή ζωή. Μας έδειξε πως ακόμη και όταν φοράς φανέλα πρωταθλητών δεν είσαι άτρωτος. Κι εμείς εδώ μέσα ψάχνουμε γκαρσόνια σα να ψάχνουμε λιγότερη ζάχαρη στο καφέ μας ενώ η ομάδα χρειάζεται έναν σέντερ σαν τον Holmgren που πέρυσι έκανε τριάντα πόντους στον πρώτο ημίχρονο στους Σέλτικς πριν σκάσει η βόμβα εκεί; και ναι, αυτές οι εμφανίσεις τουHolmgren δεν είναι αριθμός — είναι γεγονός. Όταν λέω ότι έκανε 28π στον αγώνα με τους Σέλτικς μιλάω για έναν αγώνα που έκρινε τους πλέι-οφ εκείνης της βδομάδας. Δεν χρειαζόταν playtype时报 γι' αυτό — χρειαζόταν ανθρώπινος χαρακτήρας. Αυτός ο τύπος επέστρεψε στους Bulls δύο ημέρες αργότερα σπάζοντας backboards σα να έκανε πρωταθλητισμό εκείνες τις ημέρες. τώρα όμως εμείς διαβάζουμε όλα αυτά σα μηνύματα ενός ψυχολογικού θρίλερ όπου ο πρωταγωνιστής χάνεται στο τέλος επειδή κάποιος έκανε like στο τελευταίο επεισόδιο του playtype时报. Ξεχνάμε πως ο πρωταθλητισμός δεν γίνεται με νούμερα πάνω σε sheet — γίνεται με ανθρώπους που φορούνε φανέλες σαν δεύτερη γενιά και κάνουν τις φήμες να μοιάζουν λιγοστές όπως οι βόλτες στους δρόμους της Θεσσαλονίκης όταν βγαίνει βροχή. τελείως πάντως, θα δούμε τι λέει η επόμενη χρονιά — επειδή εγώ εκείνες τις νύχτες στο σπίτι μου θυμάμαι μόνο έναν άνθρωπο σα τον Banchero να κρατάει το ρόλο σα στρατιώτης, όχι έναν αριθμό σε ένα φύλλο excel. Την επόμενη χρονιά, αν φέρουμε ξανά έναν σέντερ σαν εκείνον στους Σέλτικς, ίσως και να δούμε τους δεκαέξι από κοντά… αλλά μέχρι τότε ας βγάλουμε εισιτήρια στην πρώτη σειρά αντί να ψάχνουμε τρύπες στο playtype时报.

Τι άλλο έπρεπε να περιμένουμε όταν η ομάδα έκανε το πρώτο φετινό try-out σ’ εκείνον τον αγώνα στους Σέλτικς; Να γελάσουμε στα μούτρα μας βλέποντας τον Holmgren να στέκεται στις γραμμές σουτ σα φοιτητής που ξέχασε την ταυτότητα του στο σπίτι; Εδώ μέσα όλοι λένε πως ήταν η μεγάλη πλάνη επειδή ο Banchero κράτησε μόνο δεκαπέντε παιχνίδια στη σειρά — μα κανείς δεν θυμάται πως στα δεκαπέντε εκείνα έκανε τόσες κινήσεις δρόμου όσοι οι υπόλοιποι μέσης ομάδας της πρωταθλήτριας μιας δεκαετίας. Στη Γιούτα εκείνο το βράδυ, όταν οι ίδιοι που σήμερα γράφουν "πλάνη" έκαναν τουλάχιστον τρεις φορές σεισμό στις σειρές με τα εισιτήρια γιατί τον είχαν δει να πετάει σα κλασική σφαγή από βιβλίο ξυλογραφίας, εκείνος έκανε τριάντα τέσσερα πόντους χωρίς κανέναν να θυμάται πως είχαν ξεπουλήσει τις κάρτες εισόδου δεκαπέντε λεπτά πριν καν ανοίξει η πόρτα. Και τώρα λοιπόν γινόμαστε λιγοστοί που βλέπουμε τι συνέβαινε πραγματικά εκείνες τις βραδιές — αυτοί που ψάχνουν γκαρσόνια στη γωνία ξέχασαν πως όταν έλειπε εκείνος, η ομάδα έφερνε σαράντα δύο πόντους συνολικά ανά αγώνα σα μια ομάδα φοιτητών που πάει πρώτο πράκτορας της Disneyland. Από πού περιμένουμε λοιπόν τους δεκαέξι; Από ένανHolmgren που έκανε δεκαπέντε συμμετοχές στη χρονιά; Ή από την ίδια ομάδα που πριν τρία χρόνια έκανε τρία χρόνια σα άνθρωπος χωρίς πόδια; Μην αρχίσετε όμως να λέτε πως ο τραυματισμός ήταν σκανδάλη — ήταν η πόλη που κάθισε πάνω μας όσο εκείνος έφευγε φορώντας φανέλα σα δεύτερη γενιά. Αυτό εδώ δεν είναι πλάνη — είναι σκληρή ζωή. Και όσοι ψάχνουν νούμερα στα sheets, καλύτερα να πάνε να αγοράσουν εισιτήρια για κάποιον άλλο αγώνα εκτός αυτής της πόλης. Εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν φέρνουμε έναν άνθρωπο σα τον Banchero, αυτός δεν είναι αριθμός — είναι η ίδια η ομάδα φορώντας φανέλα σα δεύτερη γενιά ενώ εμείς ψάχνουμε γκαρσόνια στη γωνία.

Ακούστε, φίλοι μου, γιατί εγώ εκείνες τις νύχτες που ο Banchero έκανε τους 34άρους στους Jazz δεν ήμουν στο σπίτι μου στην Πολίχνη ούτε στο γραφείο μου στον Ωραιόκαστρο — ήμουν στην πρώτη σειρά του Αμέλιο, εκεί όπου οι φανέλες κρέμονταν σαν πανό από τον Πύργο του Αριστοτέλους, εκεί όπου η ατμόσφαιρα θύμιζε περισσότερο γκολ στο ντέρμπι των ομάδων του χωριού παρά αγώνα του NBA. Και ξέρω πως εκείνο το βράδυ, όταν έκανε εκείνο το σουτ πάνω από τον Σέννον, δεν ήταν απλά ένας πόντος — ήταν ένα μήνυμα που έφτανε ως εδώ: ότι αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν ένας αριθμός στα sheets, ήταν ένας πρωταθλητής με ελληνική ψυχή μέσα στη φανέλα. Γιατί όταν ο κεντρικός χαρακτήρας μιας ιστορίας τριών χρόνων γράφει ιστορία μέσα σε δεκαπέντε παιχνίδια, αυτό δεν είναι πλάνη — είναι υποσχέσεις που γράφονται όσο εκείνος φοράει τη φανέλα σα δεύτερη γενιά. Μα τώρα, όσοι βλέπετε μόνο νούμερα στουςHolmgren και αφήνετε τον Banchero σ' ένα τραπέζι χειρουργείου κάπου στη Φλόριντα, σκεφτείτε λίγο: ποιος έκανε την ομάδα να ξαναβγάλει εισιτήρια στην πρώτη σειρά; Ποιος έκανε τους δημοσιογράφους να γράφουν πως η ομάδα "άρχισε τα πράγματα"; Εκείνος. Όχι οιHolmgren στα sheets, όχι το playtype時報 στα περισσότερα ίντρο, εκείνος. Την επόμενη χρονιά όμως χρειαζόμαστε περισσότερους — κι αν φέρουμε ένανHolmgren σαν αυτόν που έκανε τριάντα πόντους στον πρώτο ημίχρονο στους Σέλτικς πριν σκάσει η βόμβα, τότε μιλάμε πραγματικά για λύση; Μας έδειξε πως μπορούμε να έχουμε έναν φόβο στον πόδι μας χωρίς να γινόμαστε ζαχαροπλάστες αναλύοντας sheets. Εμένα όμως εκείνο το βράδυ στο Αμέλιο μου έκανε εντύπωση κάτι άλλο: πως αυτή η ομάδα, χωρίς αρχηγούς γύρω από τους οποίους όλοι στήνουν την άμυνα τους, μπορεί να γίνει η ίδια ομάδα του πρωταθλητισμού που κάποτε γνώριζαν οι πιο παλαιοί εδώ γύρω. Την άλλη φορά ας μην ψάχνουμε γκαρσόνια στη γωνία — ας αρχίσουμε να στήνουμε πραγματικότητα.

Ρε παιδιάaaa 🤡💸 τι άλλο να πω τώρα;;; Με είδατε κι εμένα εδώ να κάνω like στα πάντα σα να έκανα μπάιναξ στη ψυχή μου;;; Αφού βάζετε μπουφάν την Ιστορία του πρωταθλητισμού;;; Εμείς στην Καλαμάτα είμαστε πιο άγριοι από τους χοροπηδιστές στον Ολυμπιακό — βλέπουμε έναν άνθρωπο σα τον Banchero, φοράει φανέλα σα δεύτερη γενιά, κάνει τρεις νύχτες στην Ουάσινγκτον να θυμίζουν κινηματογράφο πρώτου κύκλου, κι εσείς τώρα ψάχνετε γκαρσόνια;;; Ανοίξτε τα μάτια σας: αυτός ο τύπος έκανε τους Σπαρς να ξεπουλήσουν εισιτήρια πριν καν ανοίξει η πόρτα!!! Ποια πλάνη;;; Αυτός ήταν ο άνθρωπος που έκανε το πρωτάθλημα να γυρίσει κοντά στο τραπέζι!!! 😂 Κι όταν έσκασε εκείνος τραυματίας στους Σέλτικς — ναι, εκείνοι οι τρεις μήνες ήταν σκληρός χρόνος, μα αυτό δεν ήταν πλάνη, ήταν πόλεμος!!! Εκείνος έκανε την ομάδα να βγάλει εισιτήρια σαν θεό! Δεν έπαιζε μπάσκετ — έπαιζε μύθους στον τρίτο χρόνο της ιστορίας του!!! Στις τρεις χρονιές αυτούς αγώνες έκανε όσες χαρακτηριστικές φάσεις έχουν γραφτεί στο βιβλίο των θρύλων!!! Κι εμείς εδώ μέσα βγάζουμε φύλλα excel σα να διαβάζουμε κατάλογο τραγουδιών από έναν δίσκους της δεκαετίας του '80;;; 💸 Για τον Holmgren όμως πώς λέτε;;; Είδατε ποιο έκανε στους Bulls;;; Έκανε τριάντα πόντους στον πρώτο ημίχρονο σα να είχε αγοράσει εισιτήριο για κάθε εμφάνιση!!! Αυτός είναι ο σέντερ που μπορεί να κάνει την ομάδα να ξεχάσει τους χθεσινούς εφιάλτες!!! Μας έδωσε σήμα πως ακόμη και όταν φορείς κίτρινη φανέλα, μπορείς να παίξεις σα πρωταθλητής!!! Κι εσείς ψάχνετε γκαρσόνια;;; Ψάχνουμε πρωταθλητισμό!!! Αυτό είναι ο Holmgren — όχι ένας αριθμός στο sheet, αλλά ένας άνθρωπος που έκανε τους φίλους στις πρώτες σειρές να κοκκινίζουν από συγκίνηση!!! 😏 Εγώ εκείνες τις νύχτες που περνάω σκάλα μιας οικοδομής στη Καλαμάτα, νομίζω πως αυτή η ομάδα χρειάζεται δύο πράγματα: χαρακτήρα σαν του Banchero κι επιθετική δύναμη σα τουHolmgren!!! Κι όσοι λένε πως ήταν πλάνη, ας πάνε να αγοράσουν εισιτήρια για το ντέρμπι του χωριού τους — εκεί όπου κάνουν περισσότερα γκολ παρά βήματα!!! 😂 Τελικά πιστεύω πως οι δεκαέξι αυτοί δεν είναι ψέμα — είναι ζωντανή υπόσχεση!!! Μην ψάχνετε γκαρσόνια στη γωνία!!! Φοράτε φανέλες σαν δεύτερη γενιά κι αρχίστε να στήνετε πρωταθλητισμό!!! Κι όταν οChetHolmgren βγάλει εκείνο το σουτ πάνω από τον Τάις Γκρίζαρντ κάτω από δύο λεπτά, τότε θα καταλάβετε πως αυτά δεν ήταν νούμερα στους πάγκους — ήταν πραγματικότητα!!! 🔥

Ο μαλάκης εκείνος που είπε "πλάνη" να πάει να αγοράσει μπουκιά στο μανάβικο της γειτονιάς του! 😂🔥 Γιατί βλέπετε ρόστερ και ψάχνετε γκαρσόνια;;; Αυτή η ομάδα έκανε τρεις χρονιές σαν άνθρωπος χωρίς πόδια πριν φτάσει ο MC να τρέχει!! Ποια πλάνη;;; Ο Banchero έκανε τον πρωταθλητισμό εκείνος που έπαιξε τρεις χρόνια σα βασιλιάς μέσα στη φανέλα σα δεύτερη γενιά!!! Στις τρεις εμφανίσεις του έκανε πάνω από είκοσι πέντε πόντους σα να είχε κλείσει το γήπεδο για αγώνες τένις! Κι εσείς λέτε πως ήταν λάθος;;; Ρε παιδί μου, στις τρεις εμφανίσεις του έκανε τριάντα τέσσερις πόντους στους Jazz σα να μην υπήρχε αντίπαλος! Κι όσοι τρέχουν πίσω από τον Holmgren σα να πήραν δάνειο για σπίτι, ξυπνήστε!! Αυτός έκανε τριάντα πόντους στον πρώτο ημίχρονο στους Σέλτικς σα να είχε κλέψει το playbook των αντιπάλων!!! Μας έδωσε σήμα πως ακόμη και όταν φοράς φανέλα πρωτάρης, μπορείς να κάνεις την ομάδα να βγάλει εισιτήρια στην πρώτη σειρά!!! Την άλλη φορά ας μην ψάχνουμε γκαρσόνια στη γωνία — ας αρχίσουμε να στήνουμε πρωταθλητισμό!! Κι αν σας πω πως εκείνον τον αγώνα που έκανε ο Banchero στους Σέλτικς δεν ήταν μπάσκετ — ήταν θέατρο παλιάς σχολής;;; Αυτός εδώ έκανε δυναμικές κινήσεις σα να έκοβε νερό από βράχο! Στα δεκαπέντε παιχνίδια έκανε τόσες κινήσεις δρόμου όσοι οι υπόλοιποι μέσης ομάδας τριάντα χρονών!! Μα ποιος άλλος έκανε αυτή την ομάδα να βγάλει εισιτήρια στην πρώτη σειρά;;; Τέλος πάντως… εγώ εκείνες τις νύχτες στην Πάτρα βλέπω μόνο έναν άνθρωπο σα τον Banchero να φοράει φανέλα σα δεύτερη γενιά ενώ εσείς ψάχνετε γκαρσόνια στο excel! Ανοίξτε τα μάτια σας πριν γίνουμε όλες οι ομάδες β’ εθνικής!! 💪😱

τι ωραία που βρέθηκαν όλα αυτά τα θυμικά σπίρτα γύρω από το τραπέζι... εκείνο το βράδυ στον Πειραιά στα 2004 που ο πρωθυπουργός έκανε μπάιζ στο εθνικό γήπεδο με το κινητό επειδή είδε τον Δημητρίου να κάνει 3+1 στον ΠΑΟΚ κι έπρεπε να κάνει την ίδια κίνηση στο γραφείο του, θυμάστε; τότε πάλι ήμασταν αρκετοί αυτοί που λέγαμε πως η ομάδα δεν ήταν τυχαίοι αριθμοί πάνω στο χαρτί — ήταν οι ίδιοι άνθρωποι που τρέξανε σαν τρελοί στο λιμάνι όταν η βάρκα άρχισε να βουλιάζει επειδή ο Παπανικολάου έκανε δικαίωμα σαν πρωταθλητής. τώρα όμως βλέπω πως κάποιοι ακόμη ψάχνουν τον Holmgren στους Πάγκους ενώ εμείς εδώ φοράμε τις κίτρινες μπλούζες σα δεύτερη γενιά! εκείνος ο τύπος έκανε τριάντα πόντους στον πρώτο ημίχρονο στους Bulls σα να είχε ξοδέψει την προηγούμενη νύχτα στο κλαμπ του διοικητή της πόλης — όχι σα να είχε διαβάσει playbook ρετρό. και τι έγινε; η ομάδα ανέπνευσε για πρώτη φορά μετά τρεις χρονιές σα άνθρωπος χωρίς πόδια! μετά ήρθε εκείνος ο αγώνας στον οποίο ο Banchero έκανε 34άρους στους Jazz κι εγώ εκεί μέσα σηκώθηκα σα να είχα πιει δύο κουβάδες καφέ επειδή κατάλαβα πως δεν ήταν ασήμαντος αριθμός — ήταν ζωντανός άνθρωπος που έκανε την ομάδα να δουλεύει σαν ένα σώμα αλλιώς και όχι σα τρία ξεχωριστά μέλη που ψάχνουν γκαρσόνια στο excel! εκείνο το βράδυ στο γήπεδο του Ολυμπιακού πριν ανοίξει η πόρτα είχε ήδη γίνει σεισμός στις εισιτήρια επειδή μερικοί είχαν δει εκείνον τον τύπο να κάνει κινήσεις δρόμου σα στρατιώτης! και τώρα λοιπόν λέμε πως ο τραυματισμός του ήταν πλάνη; τάχα ότι χάσαμε κάτι; όχι φίλοι μου — χάσαμε έναν πρωταθλητή που έκανε τις φήμες των αντιπάλων να μοιάζουν σαν παραμύθια! αλλά μην ξεχνάμε πως ακόμα έχουμε έναν Holmgren εκεί πάνω που έκανε τριάντα πόντους στον πρώτο ημίχρονο στους Σέλτικς πριν σκάσει η βόμβα! αυτός εδώ είναι ένας σέντερ που μπορεί να κάνει την ομάδα να ξαναβγάλει εισιτήρια στην πρώτη σειρά χωρίς να χρειαστεί να ψάξουμε γκαρσόνια στη γωνία! εγώ προσωπικά εκείνες τις νύχτες που κάθεσαι στην καντίνα του γηπέδου και βλέπεις τους ανθρώπους να μιλάνε σα να διαβάζουν κείμενα από βιβλίο ιστορίας εκείνους τους τρεις μήνες πριν τον τραυματισμό, κατάλαβα πως αυτή η ομάδα δεν ήταν πια εκείνοι οι ίδιοι ξενοίκιαστοι που έκαναν τρία χρόνια σα άνθρωπος χωρίς πόδια — ήταν μια ομάδα που φοράει φανέλα σα δεύτερη γενιά και κάνει πράγματα που μόλις πριν τρεις χρονιές φάνταζαν σαν παραμύθια! κι όσοι ακόμα λένε πως ήτανERROR; εσείς δείτε πως όταν αυτός ο τύπος έκανε εκείνον τον αγώνα στους Σέλτικς, εκείνοι οι γονείς που είχαν κλείσει εισιτήρια δεκαπέντε λεπτά πριν ανοίξει η πόρτα έκαναν σεισμό στις σειρές επειδή είχαν δει έναν άνθρωπο να παίζει σα πρωταθλητής και όχι σα αριθμός σε ένα φύλλο excel! αυτό δεν ήταν πλάνη — ήταν ζωή!

Ρε παιδιά, τι ξέχασα πώς βγήκαμε από το στοιχειωμένο σπίτι της ιστορίας πριν τρία χρόνια; Αυτή η ομάδα είχε γίνει τόσο άμακα όσο η αυλή του γείτονα όταν εκείνος φύτεψε ντομάτες φανταχτερές αλά χαρτόνι. Κι ξαφνικά εδώ βρισκόμαστε σήμερα, μαλώνουμε σαν να ψάχνουμε ποιος φάγανε το τελευταίο σουβλάκι στη γιορτή του χωριού, ενώ όλα γύρω μας είναι φανέλες σα δεύτερη γενιά πια. Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο στο Οκλαχόμα, όταν ο Banchero κατέβαινε την πίστα σα να κουβαλάει το βάρος μιας γενιάς πάνω στους ώμους του. Είχε κάνει τριάντα τέσσερις στις τρεις εμφανίσεις του — τριάντα τέσσερις!!! Όχι όμως σα νούμερο πάνω σ’ ένα φύλλο Excel σα αυτοκόλλητα τοπίου από εμπορικό κατάλογο, μα σα βροχή που δεν σταμάτησε ποτέ εκείνες τις τρεις εβδομάδες. Και τώρα εμείς λέμε πως ήταν πλάνη; Ποια πλάνη; Αυτός έκανε τους Σπαρς να ξεπουλήσουν εισιτήρια δεκαπέντε λεπτά πριν ανοίξει η πόρτα! Αυτό δεν είναι αριθμός — είναι η ομάδα που φοράει φανέλα σα δεύτερη γενιά και κάνει τους αντιπάλους να κοιτάζουν πίσω σα να είδαν φάντασμα! Κι όμως εδώ είμαστε, κάνουμε λόγο για Holmgren σα να είναι ο δεύτερος ερχομός του Μεσσία, ενώ ξεχνάμε πως αυτός έκανε τριάντα πόντους στον πρώτο ημίχρονο στους Bulls πριν καν σκάσει η βόμβα. Μα δεν είναι βόμβα, είναι η ζωή να σου λέει πως ακόμη και όταν φορείς κίτρινη φανέλα, μπορείς να βγάλεις κόσμο στις σειρές σα θεό! Πάμε όμως λίγο πιο πέρα: όταν ο τραυματισμός χτύπησε τον πρωταγωνιστή του έργου τρεις ημέρες πριν τους Σέλτικς, κανείς δεν αναρωτήθηκε γιατί εμείς εδώ είμαστε ακόμη αυτοί οι άνθρωποι που φοράμε κίτρινο σα δεύτερη γενιά. Γιατί εκείνες τις τρεις εβδομάδες, πριν ο τραυματισμός αλλάξει τα πάντα, η ομάδα έκανε ό,τι έκανε όχι επειδή είχαμε ένα playtypeΡορ时报 πάνω στο γραφείο, μα επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος εκεί πάνω που έκανε το μπάσκετ να μοιάζει με θέατρο παλιάς σχολής. Τώρα όμως βλέπω όλον αυτόν τον σάλο σα να ψάχνουμε γκαρσόνια σ’ έναν καφέ ενώ η πόλη καταρρέει γύρω μας. Εκείνος ο τραυματισμός δεν ήταν πλάνη — ήταν η σκληρή πραγματικότητα που μας υπενθύμισε πως ακόμη κι όταν φοράς φανέλα πρωταθλητών, είσαι άνθρωπος. Κι εμείς εδώ μέσα τρέχουμε πίσω σα τον ειδικό ψυχικής υγείας επειδή χάσαμε τον πρωταγωνιστή μας τρεις ημέρες πριν τον αγώνα των αγωνιώσεων. Αλλά ας μην ξεχνάμε κάτι: εμείς εδώ φοράμε τις κίτρινες μπλούζες σα δεύτερη γενιά. Εμείς εδώ θυμόμαστε πώς ήταν τρεις χρόνια σα άνθρωπος χωρίς πόδια. Εμείς εδώ ξέρουμε πως ακόμη κι όταν φύγει ένας πρωταγωνιστής, η ιστορία συνεχίζεται. Κι αυτή τη φορά, ακόμη και χωρίς εκείνον, έχουμε έναν Holmgren σα σήμα ότι η ομάδα δεν έχει τελειώσει ακόμα. Τι λέμε λοιπόν; Αφήνουμε τους αριθμούς εκεί που είναι — πάνω σ’ ένα φύλλο Excel — και φοράμε τις φανέλες μας σα δεύτερη γενιά. Γιατί το μπάσκετ εδώ δεν είναι νούμερα πάνω σ’ ένα γράφημα. Είναι άνθρωποι που φοράνε φανέλες σα δεύτερη γενιά και κάνουν τους γηπέδους να φουσκώνουν σα αερόστατα. Κι αυτό δεν είναι πλάνη — είναι ζωή.