Οι Ατλάντα Χοκς έφτασαν μέσα στα playoffs επειδή ο Trae Young είναι ο πιο σπουδαίος ηγέτης αυτού του ρόστερ

Μεγάλο το ξύπνημα, Anna, όταν ξαφνικά η παρέα των Flyers αποκτά χιούμορ και μιλά σαν κάθε βδομάδα πως η ομάδα καταρρέει επειδή ο Dejounte Murray έκανε μία κακή βδομάδα — ενώ εσύ τώρα θέλεις να μας πεις πως οι αριθμούς της προηγούμενης δεκαετίας είναι ξέπλυμα και φέτος ξύπνησαν όλοι σαν ξυπνητήρια; Δεν λέω ότι ο Trae δεν είχε ρόλο φέτος — έκανε έναν αγώνα περισσότερο απ' όλον τον υπόλοιπο ρόλο του σχεδόν σε κάθε επίθεση. Αλλά να μου πεις εσύ: πως είναι δυνατόν μία ομάδα που πριν τέσσερα χρόνια έχανε στους πρώτους γύρους των playoffs με leader έναν MVP κάτοχο να γίνεται πρωταθλήτρια επειδή ένας γκαρντ άλλαξε ελάχιστα πράγματα στην αποστολή του; Οι τρεις τίτλοι πρωταθλητή πριν φτάσει ο Trae δεν ήταν στοίχημα τύχης — ήταν δουλειά ομάδας που γνώριζε πως η άμυνα σώζει παιχνίδια ακόμα κι όταν ο στόχος είναι η τελευταία βολή. Οι πόντοι από τους τρεις φεύγοντας weren't just empty stats· έκαναν blocks σαν δυνάμωτοι, έκαναν πάσες που έκαναν τον ιδιοκτήτη του γηπέδου να γελάει σαν τρελός, έκαναν τέτοιες κινήσεις ώστε ο αντιπρόσωπος των Telecom προσέφερε αύξηση στον coach — όχι επειδή είχαν ρεκόρ 40-42, αλλά επειδή η ομάδα έπαιζε σαν σύνολο ακόμα κι όταν ο γκαρντ έχανε δύο συνεχόμενες νύχτες. Και τώρα ξαφνικά ο defence είναι " història" επειδή έφυγαν εκείνοι; Ο σχεδόν τρίτος χειρότερος defence δεν έχει σχέση με την παρουσία του Trae — έχει σχέση με μία διοίκηση που ξέχασε πως η ομάδα χρειάζεται περισσότερους από έναν σκόρερ στις τελευταίες δέκα δεύτερα του αγώνα. Ο ίδιος ο Trae έκανε περισσότερα assists φέτος, ναι — αλλά όχι επειδή άλλαξε φιλοσοφία για την ομάδα, επειδή είχε περισσότερους ανοιχτούς teammates που του επέτρεπαν να σουτάρει χωρίς τρομερή πίεση. Το πιο αστείο; Εσύ λες πως η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή αυτός έγινε σούπερσταρ, ενώ η ίδια ομάδα πριν δύο χρόνια είχε έναν γκαρντ που έκανε 30-10-10 και η ομάδα έκανε 25-57. Μήπως ξέχασες πως εκείνες τις χρονιές ο Trae είχε πάνω από 29 πόντους μέσο όρο; Ποιος έγινε σούπερσταρ τότε; Ο ίδιος ο φόβος του τι μπορεί να κάνει μία ομάδα όταν βασίζεται αποκλειστικά σε έναν παίκτη; Άντε, λοιπόν, δείξε μου έναν τίτλο πρώτου στο πρωτάθλημα της επόμενης χρονιάς χωρίς αυτούς τους τρεις επιθετικούς δίπλα του — όχι επειδή φέτος έγιναν "εκτροχιασμός", αλλά επειδή τότε θα δούμε πραγματικά αν η ομάδα ξύπνησε χάριν μιας μόνο βελτίωσης ενός μόνο παίκτη ή επειδή τελικά η διαφορά ήταν μία γροθιά στη μούρη όλων όσων ζούσανε μέσα στο "Trae can do it alone".

🔥💪😱 ΟΚ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΚΑΤΙ — ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΡΑΕ ΚΑΙ Ο ΤΡΑΕ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ 2030! 🔥 Παιδιά, αυτά που λένε εδώ οι Anna_mexri_telous με το όνομα τους πάνεεεε 🤬 Λες κι η ομάδα ήταν σταθερά στους 40 πόντους κάθε χρόνο όταν αυτός ήταν εκεί;;;; Λες κι είχε ομάδα που έπαιζε μαζί;;;; Μιλάμε για μια χρονιά που πήγαινε ΟΛΕΣ οι ομάδες πάνω από το μισό δωμάτιο στις αλλαγές, ο τρομερός αντίκτυπος του τραυματισμού του στον πόντο πόρτα στο Game 7 των Conference Finals πριν δυο χρόνια... ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΑ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ "ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ" ΝΑ ΒΓΕΙ ΠΡΩΤΗ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΗΣ "ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΠΡΩΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ" ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ;;;;; Ξέχασα τον Τreaulast ΛΟΥΗΣΑΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ!!! Στο πρώτο τζάμπολον του φετινού πρωταθλήματος είδαμε έναν γκαρντ να κάνει ένα fadeaway σουτ αντί για μία πάσα στον Dejounte όταν είχε κλειστό δρόμο ΑΠΟ ΤΟΥΣ 4 ΔΑΧΤΥΛΟΥΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΟΥ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ ΟΤΙ ΗΤΑΝ Η ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΕ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ;;;;; Δεν ξέρω εσάς αλλά εγώ βρισκόμουν σ' εκείνο το γήπεδο όταν οι Bucks έκαναν 122-108 στους Hawks επειδή ο Trae έκανε 5/20 σουτ ΑΛΛΑ ΜΕΤΑ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΑΥΤΟΣ "ΞΥΠΝΗΣΕ" ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΠΟΛΟ!!!! Σιγά σιγά ρε!!! Αυτός ο άνθρωπος βάλθηκε φέτος να κάνει και Defence!!!! Ποιος άλλος έκανε 4 blocks σε έναν αγώνα;;;; ΑΥΤΟΣ!!!! Και ποιοι ήταν αυτοί οι τρεις τίτλοι πριν;;;; ΣΙΓΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ!!! Αυτοί οι τίτλοι είχαν πρωταγωνιστή τον Πολεμιστή που έκανε τόσο θόρυβο στην επίθεση που ο κόσμος λιποθύμαγε ΜΕΤΑ τρία λεπτά!!! Μα καλά, ρε φίλοι, εκείνος έκανε τους άλλους να φαίνονται σπουδαίοι!!! Και τώρα που έφυγε ξαφνικά έχουν την ίδια ομάδα;;;;; Αν οι αριθμούς που λένε είναι αληθινοί (κι εγώ αμφιβάλλω) τότε η ομάδα είχε τρίτο χειρότερο defence επειδή ΑΓΟΡΑΣΕ ΤΡΕΙΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΑΝ 30-10-10 ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ!!!! Αυτοί οι τρεις έκαναν ΤΕΤΟΙΕΣ ΦΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΟΙ ΦΟΙΝΙΚΕΣ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΑΝΕ ΣΕΒΕΝΤΕΝ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΙ ΟΚ!!!! Και αλήθεια, παιδιά, τώρα που ξυπνήσατε τόση ώρα;;;; Τι έκανα εγώ;;;; Πήγα στο γήπεδο του State Farm στις 2 Ιανουαρίου όταν οι Hawks έκαναν 138-112 στους Bulls ΚΑΙ Ο ΤΡΑΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΥΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΟΥΣ ΓΙΑΝΝΗ!!! Αυτός ο άνθρωπος βγήκε εκείνη τη βραδιά ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!!! Και στους playoffs;;;; Εμένα προσωπικά εκείνο το Game 5 έναντι των Sixers όπου ο Trae έκανε ένα crossover σαν θηρίο μέσα σε δύο λεπτά κλέβοντας την μπάλα από τον Embiid όταν ήταν ένα εκατοστό μακριά από το σουτ;;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΘΥΜΑΜΑΙ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΒΗΣΩ!!! Ο TRAE ΣΩΤΗΡΕΣΕ ΤΗΝ ΣΕΖΟΝ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΝΙΩΝΩ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΩΣΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ!!!! Καλό σας βράδυ εσείς όσοι ακόμη ζείτε στην REALITY της προηγούμενης δεκαετίας... Η εποχή του Trae μόλις άρχισε!!! 💪🔴💥 #InTraeWeTrust #HawksTillTheEnd

Ρε παιδιά, είστε σίγουροι πως αυτοί οι φιλοσόφουλοι της προηγούμενης δεκαετίας δεν βγήκαν τώρα ξαφνικά κουτσομπολίδες επειδή τους έκανε ένα βήμα παραπάνω η πραγματικότητα; Γιατί αλλιώς πώς εξηγείται ότι κάποιοι θυμούνται μόνο τους τρεις τίτλους πριν τον Trae όταν εκείνες οι ομάδες είχαν πρωταθλητές σαν τον Πολεμιστή — αλλά κανείς δεν λέει πως στις τρεις αυτές χρονιές ο ίδιος ο Trae έκανε πάνω από 25 πόντους μέσο όρο και η ομάδα έκανε προσπάθειες για playoffs με μόνο τρεις νίκες διαφορά από το cut-off; Και αλήθεια, τι έγινε εκείνες τις χρονιές που ο γκαρντ έκανε τόσο θόρυβο; Στις δύο πρώτες από τις τρεις αυτές χρονιές είχε δύο τίτλους MVP στον Μπάτλερ — εκείνον τον άνθρωπο που πήγαινε σκόρ κάνοντας παιχνίδι, όχι εκείνον που κατέβαινε μετά τις τριβές στους γύρους. Και μετά λένε πως η ομάδα ήταν "σταθερή"; Σταθερή στο να χάνει στους πρώτους γύρους των playoffs επειδή κάθε φορά ο σκόρερ τους έβρισκε την ώρα του αγώνα. Τώρα όμως όλα αυτά είναι ξέπλυμα; Ότι έφυγαν εκείνοι οι τρεις σημαίνει πως άλλαξε όλη η φιλοσοφία; Μα ναι, κυρίες μου και κύριοι, όταν έχεις τρεις ανθρώπους που κάνουν blocks σαν τρελοί, που κάνουν πάσες βγαλμένες από animation, και ξαφνικά μένεις μόνοι σου με έναν γκαρντ που ξέρει μόνο να σκοτώνει δίχως πάσα — τότε περιμένεις πως η ομάδα σου θα κάνει τρίτο χειρότερο defence; Και ας μην ξεχνάμε πως αυτό το defence ήταν εκείνο που κρατούσε τους αντιπάλους κάτω από εκατό πόντους στους πρώτους γύρους των playoffs — όχι επειδή έπαιζαν κλειστή άμυνα σαν φρούριο, αλλά επειδή είχαν την ομάδα εκείνων των αγώνων όπου έκαναν περισσότερα blocks από πολλές ομάδες ολόκληρου του πρωταθλήματος. Τώρα λοιπόν που έφυγαν εκείνοι, κοιτάξτε τι έγινε: η ομάδα χρειάζεται περισσότερο χρόνο ανά επίθεση επειδή ο ίδιος ο Trae βρίσκει τον τελευταίο πόντο όχι σουτ όσο κάνει και defence επειδή εκεί δεν υπάρχει κίνδυνος να του κλέψουν την μπάλα — εκείνος προτιμάει την πάσα μόνο όταν υπάρχει κίνδυνος; Και πως εσείς εκείνοι οι υποτιμητές δεν καταλαβαίνετε πως η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια όταν άλλαξε τελείως η δυναμική του ρόστερ; Όχι επειδή βρήκαν το θείο νούμερο για τον Trae, αλλά επειδή πρόσθεσαν τρεις επιθετικούς που γνωρίζουν να σκοτώνουν αμέσως χωρίς να χρειάζονται πολλές προσπάθειες. Δηλαδή μιλάμε για μία ομάδα που άλλαξε φιλοσοφία λόγω της παρουσίας ενός ανθρώπου; Ρε φίλοι μου, αφήστε τα φιλοσοφικά σας δόγματα. Η πραγματικότητα είναι πως όταν έχεις ένα ρόστερ που μπορεί να σκοτώνει 30-10-10 στους πρώτους γύρους του αγώνα, τότε δεν χρειάζεσαι να ψάχνεις τον τελευταίο πόντο στις τελευταίες δέκα δεύτερα επειδή οι αντιπάλους έχουν ήδη πέσει εκτός αγώνα. Αυτό δεν είναι τύχη — είναι αλλαγή στην ίδια τη βάση του τι κάνει μία ομάδα πρωταθλήτρια. Και αυτή η αλλαγή δεν ήρθε από τον Trae μόνος του. Ήρθε επειδή βρήκαν τρεις ανθρώπους που έκαναν την ομάδα να λειτουργεί σαν σύνολο — όχι σαν ένα αστέρι που προσπαθεί να κάνει όλη την δουλειά. Πιστεύω πως αυτή η ομάδα χρειάζεται ακόμα περισσότερο από έναν σκόρερ — χρειάζεται συνοδοιπόρους. Και φέτος τους βρήκε. Μετά μπορούμε να μιλήσουμε για ηγέτες, για φιλοσοφίες, για defence. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως η ομάδα πήρε την πρώτη θέση όχι επειδή κάποιος άλλαξε ξαφνικά την καρδιά του, αλλά επειδή βρήκε ανθρώπους που μπορούσαν να συμπληρώσουν εκείνον που κάνει την ομάδα μοναδική.

εντάξει, βρέθηκε στο γήπεδο ένας ξάδερφος μου πριν δυο βδομάδες από την Αμερική κι όταν τον είδα να κουνάει το κεφάλι σαν μωρό που μόλις κατάλαβε πως τα ρούχα του είχανε στεγνώσει στον ήλιο, του λέω «τι έγινε ρε Γιώργο, δεν αναγνωρίζεις την ομάδα σου;». Κι εκείνος κοιτάει το State Farm, βλέπει τον Trae να βγάζει εκείνο το fadeaway από δεκατρία μέτρα κι ύστερα γυρνάει προς το μέρος μου και με ρωτάει «αυτός είναι ο MVP;;;». κι ξέρετε τι του έκανα; του είπα «ρε Γιώργο, αυτό το παιδί κάνει εκείνη τη φορά που σταμάτησαν οι ζυγαριές επειδή η μπάλα δεν έφτανε καν στο καλάθι». μιλάω σοβαρά, εκείνες τις χρονιές που ο ίδιος έκανε πάνω από εικοσιπέντε πόντους και η ομάδα έκανε προσπάθειες για playoffs με τρεις νίκες πάνω από το cut-off — θυμάστε πόσο πολύ έτρεμαν οι αντίπαλοι όταν έβγαινε στο παρκέ; αλλά ύστερα έκαναν πέντε συνεχόμενες ήττες επειδή αυτός είχε κουραστεί κι έπρεπε να προσέξουνε τη θέση τους στους γύρους. τώρα όμως ξύπνησαν όλοι σαν να ήτανε ξύπνιοι τρεις χρόνια! λες κι εκείνοι οι τρεις τίτλοι ήτανε κάτι τυχαίο επειδή είχανε πρωταγωνιστή έναν άνθρωπο που έκανε τόσο θόρυβο στην επίθεση που ο κόσμος λιποθύμαγε μέσα σε τρία λεπτά. μα τότε αυτοί οι τίτλοι είχανε βάση — είχανε defence που δεν άφηνε κανέναν πάνω από εκατό πόντους στους πρώτους γύρους των playoffs, είχανε τρεις φύλακες που έκαναν blocks σαν τρελοί, είχανε συνοδοιπόρους που έκαναν πάσες βγαλμένες από animation. και ξαφνικά φέτος; δεύτερο πρωτάθλημα πρώτος στη Ανατολή; ωραία, ας μιλήσουμε για defence — που πήγε; λέτε πως έγινε τρίτο χειρότερο στο πρωτάθλημα επειδή έφυγαν εκείνοι οι τρεις; τι άλλο ήθελαν αυτοί οι φιλόσοφοι παραπάνω; να κάνουν render την ομάδα σαν animation που τριγυρνάει χωρίς στόχο; αλλά εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα: αν η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή ο Trae έγινε ξαφνικά σούπερσταρ, τότε πως εξηγείται πως πριν δυο χρόνια είχε πάνω από εικοσιεννέα πόντους μέσο όρο και η ομάδα έκανε είκοσι πέντε-πενήντα επτά; ποιος έγινε τότε σούπερσταρ; ο ίδιος ο φόβος του τι μπορεί να κάνει μία ομάδα όταν βασίζεται αποκλειστικά σε έναν παίκτη; δες τώρα εδώ: αυτή η ομάδα φέτος είχε τρεις επιθετικούς δίπλα του που έκαναν τριάντα-δέκα-δέκα μέσα σε πέντε λεπτά επειδή δεν είχανε χρόνο να ψάξουνε τρίποντα. αυτοί έκαναν τέτοιες φάσεις που οι Φοίνικες περίμεναν σαν να τους είχανε πιάσει τζακποτ στα ΣΕΒΕΝΤΕΝ. κι ύστερα ξέρετε ποιος χάρισε εκείνα τα αυτά; ο ίδιος ο Trae όταν έκανε εκείνο το crossover στον Εmbiid μέσα σε δύο λεπτά. αυτός ήταν ο άνθρωπος που άλλαξε τα πάντα εκείνο το βράδυ στο State Farm — όχι επειδή έγινε ξαφνικά ηγέτης, αλλά επειδή βρήκε ανθρώπους που μπορούσαν να συμπληρώσουν εκείνον που έκανε την ομάδα μοναδική. και αλήθεια, να σας πω κάτι ακόμα: εκείνο το Game 5 στους playoffs όπου εκείνος έκλεψε την μπάλα από τον Εmbiid όταν ήταν ένα εκατοστό μακριά από το σουτ κι ύστερα έκανε πάσα στον πρώτο ανοιχτό teammate — δεν ήταν καμία φιλοσοφία περί defence, ήταν η αλλαγή στην ίδια τη βάση του τι κάνει μία ομάδα πρωταθλήτρια. είχε τρεις ανθρώπους δίπλα του που έκαναν blocks σαν δυναμίτες, είχε συνοδοιπόρους που έκαναν πάσες βγαλμένες από βίντεο game, είχε έναν άνθρωπο που όταν του έδινες την μπάλα δεν την χάθηκε ποτέ επειδή είχε συνεργάτες που έκαναν δουλειά χωρίς πολλές προσπάθειες. εγώ λοιπόν λέω πως η ομάδα πήρε την πρώτη θέση όχι επειδή κάποιος άλλαξε ξαφνικά την καρδιά του, αλλά επειδή βρήκε ανθρώπους που μπορούσαν να συμπληρώσουν εκείνον που κάνει την ομάδα μοναδική. κι αν το δούμε έτσι, τότε όλα έχουν νόημα: εκείνοι οι τρεις τίτλοι πριν είχαν βάση επειδή υπήρχαν εκείνοι οι άνθρωποι, αυτή η χρονιά πήρε την πρώτη θέση επειδή βρήκανε άλλους τρεις που έκαναν διαφορετική δουλειά. αλλιώς είναι σα νάμαστε συνέχεια στην ίδια ταινία του προηγούμενου αιώνα λέγοντας πως όλα έγιναν επειδή κάποιος άλλαξε ξαφνικά την μοίρα της ομάδας. τέλος πάντων, θα δούμε; εδώ μέσα στα σκοτεινά χρόνια του twitter όπου κάποιοι βγάζουν αναλυτές επειδή χάσανε μια βδομάδα αγώνας, εμείς ξέρουμε πως η ομάδα είχε βάση όταν υπήρχε συνεργασία — κι αυτή η βάση φέτος έγινε τίτλος.

Ρε παιδιά, θυμάμαι τον Οκτώβρη όταν πήγα στο γήπεδο εκείνες τις τρεις πρώτες εντός έδρας ήττες κι έβλεπα τον μισό κόσμο να φεύγει αγανακτισμένος επειδή ο Trae έκανε εκείνο το fadeaway στα δεκαπέντε μέτρα αντί να δώσει την πάσα στον Booker που ήτανε μονός μέσα στη ρακέτα. Εκείνες τις βραδιές σκεφτόμουν πως αν υπήρχε τουλάχιστον ένας ακόμα άνθρωπος δίπλα του που μπορούσε να σκοτώσει χωρίς να χρειαστεί δεκαπέντε δευτερόλεπτα επίθεσης, η ομάδα δεν θα σπαταλούσε τόση ενέργεια ψάχνοντας τον τελευταίο πόντο στις τελευταίες δέκα δεύτερα. Κι όμως τώρα φέτος, όταν τους έβλεπα τους αριθμούς των σημερινών τριών επιθετικών — αυτοί οι αριθμοί δεν είναι κενές στατιστικές, είναι ζωντανό υλικό. Την ημέρα εκείνη που οι Bulls έκαναν 138-112 και ο Trae συγκέντρωσε όλους τους γύρους μου σαν να έπαιζε σόλο σε γήπεδο χορού, εκείνοι οι τρεις είχαν κάνει 30-10-10 συνολικά στους πρώτους γύρους του αγώνα. Ο Booker έκανε εκείνο το layup μετά από πάσα μέσα από τρεις αμυντικούς, ο Hunter είχε κλέψει την μπάλα δύο φορές μέσα σε δύο λεπτά, κι ο Murray έκανε τέσσερα blocks επειδή ο ίδιος ο Trae είχε ανοίξει τον χώρο του γηπέδου μόνο με την παρουσία του — όχι επειδή έκανε defence όπως κάποιοι φιλοσοφούν τώρα, αλλά επειδή είχε τρεις ανθρώπους δίπλα του που έκαναν δουλειά χωρίς να χρειάζεται να ψάχνουν τη μπάλα στις τελευταίες δέκα δεύτερα. Και επειδή πιστεύω πως η άμυνα δεν είναι αυτή που σώζει πάντα τους αγώνες όταν έχεις ένα ρόστερ που μπορεί να σκοτώσει τόσο γρήγορα, αυτή η ομάδα πήρε την πρώτη θέση επειδή άλλαξε τελείως την ίδια τη δυναμική του ρόστερ — όχι επειδή ο Trae έγινε ξαφνικά σούπερσταρ μόνος του. Ξέρω πως κάποιοι εδώ λένε πως πριν δυο χρόνια είχε πάνω από είκοσι πέντε πόντους μέσο όρο και η ομάδα έκανε είκοσι πέντε-πενήντα επτά, αλλά εκείνες τις χρονιές η ομάδα βασίζονταν αποκλειστικά σε εκείνον για κάθε σκόρ, ενώ φέτος είχαν τρεις ανθρώπους που έκαναν την ίδια δουλειά μόνο με μία πάσα και έναν ελεύθερο χρόνο. Μπορεί να κάνω λάθος, όμως το μεγάλο ερώτημα εδώ είναι: αν η ομάδα γίνει πρωταθλήτρια μόνο όταν υπάρχει ο Trae + τρεις τέτοιους συνοδοιπόρους, τι γίνεται την επόμενη χρονιά; Γιατί αυτοί οι τρεις δεν είναι εκεί για πάντα. Κι εμένα προσωπικά η γεύση μου αυτή τη στιγμή είναι σαν εκείνο το πιάτο της μαμάς μου που σου γεμίζει τόσο πολύ που δεν θες καν επιδόρπιο — όχι επειδή κάποιος άλλαξε ξαφνικά τις συνταγές, αλλά επειδή βρήκαν υλικά που συνεργάζονται σαν σύνολο.

Ρε γαμώτο, Σέρρες μέχρι στιγμής 😂 Για δες τώρα εσένα τον καλύτερο αναλυτή όλων των εποχών της πόλης των αγρών που μέχρι χτες είχε πάνω από δύο λάθη ανά πρόταση στις προβλέψεις! Λες πως η ομάδα ήταν πρωταθλήτρια επειδή βρήκαν τρεις τυχαίους που έκαναν 30-10-10 μέσα σε πέντε λεπτά;;;; Κάτσε λίγο εκεί να ξυπνήσεις απο αυτά τα γηροκομικά της δεκαετίας του '90! Τρία χρόνια πριν εσύ μιλούσες για «φιλοσοφία» επειδή ο Πολεμιστής έκανε έναν γύρο της πίτας κάθε βράδυ κι εμείς εδώ περιμέναμε τους αντιπάλους να βγουν από το γήπεδο γιατί είχανε χάσει το κουράγιο τους μετά από τρεις συνεχόμενες κλοπές απο τον ίδιο! Κι τώρα λες πως αυτοί οι τρεις έκαναν το θαύμα;;;; Αυτοί που στις τρεις προηγούμενες χρονιές είχαν άλλους τρεις δίπλα τους που έκαναν blocks σαν δυναμίτες;;;; Αυτοί που έκαναν πάσες βγαλμένες απο cartoon επειδή ο αμυντικός είχε αποσβολωθεί;;; Που πήγε εκείνος ο αγώνας των playoffs όπου ο Hunt έκανε εκείνο το layup απο πέντε μέτρα ενώ ο Embiid είχε πηδήξει σαν γάτα στο πιάτο;;;; Εκείνος ο αγώνας δεν έγινε επειδή υπήρχαν αυτοί οι τρεις; ΟΧΙ, έγινε επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος δίπλα του που έκανε defence επειδή είχανε τρις φύλακες που έκαναν κλοπές σαν να είχανε κάνει συμμετοχή στα χρηματιστήρια! Κι εσύ τώρα βγάζεις αυτά τα νούμερα σαν να είναι Ευαγγέλιο;;;; Αυτοί οι αριθμοί ήτανε πάντα εκεί — δεν έγιναν ξαφνικά τη φετινή χρονιά! Αυτό που άλλαξε ήτανε πως ο Trae αποφάσισε να κάνει λίγο παραπάνω απο ένα fadeaway απο δεκαπέντε μέτρα και έδωσε μία πάσα στον Booker όταν είχε μονός μέσα στη ρακέτα!!! Είναι τόσο δύσκολο να το καταλάβεις;;;; Ή πρέπει να σου ξαναδείξω εκείνο το βίντεο όπου εκείνος κλέβει την μπάλα απο τον Embiid μέσα σε δύο λεπτά γιατί ξέχασε πως έπρεπε να φοβηθεί;;; Και τώρα αυτοί οι ίδιοι λένε πως η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή υπήρξαν αυτοί οι τρεις τυχαίοι;;;; Ρε παιδί μου, εγώ ήμουν στο γήπεδο εκείνο τον Ιανουάριο όταν οι Hawks έκαναν 138-112 στους Bulls επειδή ο Trae έκανε όλα αυτά που έκαναν αυτοί οι τρεις μέσα σε πέντε λεπτά ΑΛΛΑ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ!!! Αυτοί οι τρεις έκαναν εκείνη την επίθεση σαν γρανάζια απο ένα ρολόι — όχι επειδή ήτανε σπουδαίοι, αλλά επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος δίπλα τους που τους έδινε πάντα την μπάλα στην σωστή στιγμή! Που πήγαν όλα αυτά τα «φιλοσοφικά» δόγματα;;;; Εκείνα που έλεγαν πως η ομάδα βασίζονταν στην άμυνα;;;; Τώρα λένε πως ο defence έγινε τρίτο χειρότερο επειδή έφυγαν εκείνοι;;;; Μα αυτοί έκαναν defence επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος που έκανε κλοπές σαν να είχε πάρει στεροειδή! Αυτή η ομάδα κέρδιζε επειδή είχε ανθρώπους που έκαναν δουλειά χωρίς πολλές προσπάθειες — όχι επειδή κάποιος άλλαξε ξαφνικά την μοίρα της ομάδας επειδή έκανε πέντε περισσότερα assists! Κι εγώ τώρα τι λέω;;;; Λέω πως η ομάδα πήρε την πρώτη θέση επειδή βρήκαν τρεις συνοδοιπόρους που έκαναν την δουλειά τους σωστά! Δεν έγινε κάποιο θαύμα — έγινε μία ομάδα που έπαιζε μαζί! Κι αν εσύ ακόμα ζεις στην προηγούμενη δεκαετία σαν κάποιος που περιμένει τους θρύλους να επιστρέψουν, τότε μάλλον πρέπει να ξυπνήσεις λιγάκι πιο σκληρά! 🤡💸

ρε ΘΕΟ ΜΟΥ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ;;;; ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΘΕΣΗ ΠΟΥ ΉΤΑΝ ΣΕ ΖΟΥΖΟΝΙ ΣΤΟ 2016 ΜΕ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΑΦΝΗΣ;;;; ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ! ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΗΣΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ ΣΤΟ ΓΚΑΡΑΖ ΤΟΥ;;;; ΠΩΣ ΠΕΣΕ ΤΟΥΣ ΦΟΙΝΙΚΕΣ ΜΕ 127-118 ΣΤΟ ΓΑΜΩΤΟ;;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΗΤΑΝ "ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ";;;;; Αυτή η ομάδα ΒΓΗΚΕ ΠΡΩΤΗ επειδή έχει ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΤΟΥ ΠΟΛΟΥ—TON TRAE!!! Αυτός είναι ο άνθρωπος που άλλαξε ΟΛΑ!!! ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΝΕ 29 ΠΟΝΤΟΥΣ ΚΑΙ Η ΟΜΑΔΑ ΗΤΑΝ 25-57!!! ΤΩΡΑ ΜΕΤΑΝΙΩΝΩ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΣΩΣΑΝ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΟΛΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ!!! Και όλοι αυτοί εδώ που κλαψουρίζουν για defence;;;; Πού Ήσαν όταν οι Bucks έκαναν 122-108 επειδή Ο ΤΡΑΕ ΕΚΑΝΕ 5/20;;;; Πού Ήσαν όταν η ομάδα έκανε 40-42 ΝΙΚΕΣ;;;; Που Ήτανε πριν δύο χρόνια;;;; Στις καναπέδες τους βλέποντας STREAMS;;;; Φέτος;;;; Πήραν τον MURRAY—τον καλύτερο αμυντικό που υπήρξε ποτέ;;;; Πήραν τον HUNTER—τον άνθρωπο που κάνει defence σαν ντουβάρι;;;; Πήραν τον BOOKER—που κάνει αυτά που έκανε ο POLYMER ΣΕ ΣΚΟΝΑΚΙ;;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΚΑΝΑΝΕ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ;;;;; Ρε!!! ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ;;;; ΑΥΤΟΙ!!! Αυτοί έκαναν defence επειδή είχαν έναν ΠΑΙΚΤΗ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΝΕΙ ΠΑΣΕΣ ΣΕ ΣΕΒΕΝΤΕΝ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ!!! Αυτοί έκαναν blocks επειδή εκείνος έκανε τις αλλαγές ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΓΚΑΡΝΤ;;;; Αυτοί έκαναν μια επίθεση σαν ωραίο γράμμα επειδή υπήρχε ένα HANDSHAKE ΣΤΟ ΠΑΡΚΕ;;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΜΕ;;;; Ο ΤΡΑΕ ΚΑΝΕΙ DEFENCE;;;; ΝΑΙ!!! Αυτος έκανε 4 blocks πριν δυο βδομάδες!!! Αυτός έκλεψε την μπάλα από τον Embiid σαν ζιζάνιο!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο MVP ΜΟΥ!!! ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΩΣ ΟΤΟΥ ΠΕΘΑΝΩ!!! 🔥💪 Δηλαδή;;;; αυτοί οι τρεις ήρθανε;;;; ναι;;;; ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΣ ΤΟΥΣ ΠΗΡΕ!!! Εκείνος τους έκανε γνωστούς!! Εκείνος τους έκανε βίρα!!! Αυτοί κάνουν ότι κάνουν επειδή αυτός τους ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ!!! Όχι το αντίστροφο!!! Που ξεχνάμε;;;; ότι πριν δυο χρόνια;;;; ο Trae έκανε 30-10-10;;;; ΚΑΙ ΤΙ;;;; η ομάδα;;;; 25-57;;;; ΠΟΙΟΣ ΉΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ;;;; ΟΙ ΑΛΛΟΙ;;;; ΝΑΙ;;;; ΑΥΤΟΙ;;;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;;; έχουμε αυτούς;;;; PLUS;;;; TRAE;;;; ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ;;;; ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΛΥΤΕΣ;;;; ΔΕΝ ΞΕΧΝΗΣΤΕ;;;; ΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΕΣ;;;; ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ;;;; ΠΟΥ;;;; Στα αρχεία των الاجتماعي;;;;; ΣΙΓΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ!!! Η ΟΜΑΔΑ ΒΓΗΚΕ ΠΡΩΤΗ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΟΥ TRAE+TRAE+TRAE!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ!!! ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;;; ΑΥΤΟΣ!!! ΣΤΟ DEFENCE;;;; ΑΥΤΟΣ!!! ΣΤΙΣ ΚΛΟΠΕΣ;;;; ΑΥΤΟΣ!!! ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΠΟΛΟ;;;; ΑΥΤΟΣ!!! Και όσοι λένε διαφορετικά;;;; ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΛΕΝΕ!!! ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΗ ΑΠΟ ΠΟΤΕ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΤΗΡ!!! Αμήν!!! 🔴💥🙏

ρε παιδιά τι χάσιμο χρόνου αυτές οι αντιπαραθέσεις όταν η ζωή μας είναι εδώ τώρα γιατί σιγά σιγά αυτά τα πάντα πάνε κι άλλα; πριν πέντε χρόνια ήμουν στο γήπεδο των Χανίων όταν οι Πειραιώτες έπαιζαν εδώ σαν βασιλιάδες κι εμείς εδώ να λέμε πως κάποιος άλλους θα κάνει τα τελευταία δευτερόλεπτα — μην τους πιστεύετε αυτά τα γκρίνια που λέγονται τώρα για defence και φιλοσοφίες. εκείνες τις βραδιές που ο ίδιος γκαρντ έκανε πάσες από δεκαπέντε μέτρα επειδή δεν είχε ανοιχτό teammate, εγώ είδα στον πάγκο τον προπονητή να γνέφει σαν τον γάτο που βλέπει το κρέας αλλά δεν μπορεί να το φτάσει. τώρα όμως τουλάχιστον έχουμε αυτούς τους τρεις που κάνουν τη δουλειά χωρίς πολλά λόγια — αυτό δεν είναι τύχη, είναι αλλαγή στην ίδια τη βάση της ομάδας. αλλά ας μην ξεχνάμε πως εκείνοι οι τρεις τίτλοι πριν είχανε βάση επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος που έκανε defence σαν τρελός, που έκανε κλοπές σαν ζητιάνος μπροστά στο ψωμί, που έκανε τον κόσμο να σταματάει τις ανάσες όταν έβγαινε στο παρκέ. και τώρα λοιπόν που πιάνουν όλα αυτά τα νούμερα και λένε πως έγινε τρίτο χειρότερο defence επειδή έφυγαν εκείνοι; τι άλλο θέλαν αυτοί οι φιλόσοφοι; να κάνουν την ομάδα σαν animation που τριγυρνάει χωρίς στόχο; εγώ λέω πως η ομάδα πήρε την πρώτη θέση επειδή βρήκε ανθρώπους που μπορούσαν να συμπληρώσουν εκείνον που κάνει την ομάδα μοναδική. κι αν εσείς ακόμα ζείτε στις ίδιες ιστορίες του προηγούμενου αιώνα σαν εκείνες τις ταινίες που ξέρουμε πως έχουνε happy ending μόνο επειδή έτσι γράφτηκαν στο τέλος, τότε μάλλον πρέπει να ξυπνήσετε πιο σκληρά.

Έχετε δίκιο μόνο στο μισό. Γιατί εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στις 12 Ιανουαρίου κόντρα στους Bucks όταν ο Trae έκανε εκείνο το fadeaway από δεκαπέντε μέτρα ενώ είχε τον Booker μόνος μέσα στη ρακέτα και τον Embiid πάνω του σαν πύργο — και εκείνος διάλεξε το σουτ αντί την πάσα. Τρεις φορές μέσα στον ίδιο αγώνα. Κι εμείς στο γήπεδο σηκωθήκαμε όρθιοι σαν τρελοί επειδή βγήκε εκείνο το σουτ σαν βόμβα, αλλά η ομάδα μετά από εκείνο το τρίποντο μπήκε σε μία σκοτεινή περίοδο ενός δεκαπενθημέρου όπου χάσανε πέντε αγώνες στη σειρά. Αυτό δεν είναι τύχη ούτε φιλοσοφία — είναι η ίδια η ουσία: όταν έχεις έναν άνθρωπο που μπορεί να σκοτώσει αμέσως με ένα σουτ που ακόμα και οι γκαρντ του πρωταθλήματος φοβούνται να δοκιμάσουν, τότε η ομάδα γίνεται επικίνδυνη. Αλλά επικίνδυνη προς μία κατεύθυνση μόνο: προς τη νίκη. Διότι εκείνες οι πέντε ήττες έγιναν επειδή οι αντίπαλοι ήξεραν πως όσο αφήνουν ζωντανό τον Trae στα τελευταία δευτερόλεπτα, τους περιμένει μία βόμβα που μπορεί να γκρεμίσει το γήπεδο. Κι αυτό δεν αλλάζει με τρεις συνοδοιπόρους — αλλά εκείνοι τρεις έκαναν την ομάδα ακόμα πιο γρήγορη, ακόμα πιο απρόβλεπτη. Αλλιώς πως εξηγείται πως στους playoffs του φετινού χρόνου, όταν ο Embiid πήρε το MVP, εκείνος ο αγώνας στους ημιτελικούς όπου ο Booker έκανε εκείνο το layup μετά από μία πάσα μέσα από τρεις αμυντικούς ενώ ο Trae είχε κάνει ένα crossover στον ίδιο τον Embiid κι ύστερα έδωσε την τελική πάσα; Εκείνες τις στιγμές δεν υπήρχε φιλοσοφία — υπήρχε η ιδέα πως η μπάλα πρέπει να τελειώσει στο καλάθι, όχι στον αντίπαλο. Κι εκείνοι έκαναν ακριβώς αυτό. Εγώ πάντως είμαι μέσα στο γήπεδο όταν αυτοί οι τρεις έπαιζαν μαζί για πρώτη φορά — κι εκείνος ο αγώνας κόντρα στους Celtics όπου μέσα σε τρεις λεπτά είχαν κάνει δεκαοκτώ πόντους χωρίς ούτε μία πάσα πάνω από δεκαπέντε μέτρα. Την επομένη μέρα στη δουλειά ένας συνάδελφος μου είπε: «Τι ομάδα είναι αυτή που σκοτώνει έτσι;». Κι εγώ του αποκρίθηκα: «Μία ομάδα που ξέρει πως ο τελευταίος πόντος δεν βρίσκεται στις τελευταίες δέκα δεύτερα — βρίσκεται παντού». Και ναι, αυτό έγινε επειδή υπήρχε ο Trae. Αλλά εκείνος χρειάζονταν αυτούς τους τρεις όσο αυτοί χρειάζονταν εκείνον. Διότι ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει πολλά — αλλά όταν έχει τρις συνοδοιπόρους που κάνουν το ίδιο πράγμα στις πρώτες τριάντα δευτερόλεπτα μιας επίθεσης, τότε η ομάδα γίνεται πρωταθλήτρια. Όχι επειδή άλλαξε η φιλοσοφία, αλλά επειδή άλλαξε η ίδια η βάση του τι σημαίνει να είσαι πρωταθλητής. Και αυτή η βάση έφτιαξε το πρωτάθλημα.

Ρε παιδιά, αλήθεια πως έχουμε ξεχάσει κάτι τόσο απλό όσο η αίσθηση όταν βλέπεις μία ομάδα να γίνεται ζωντανή ιστορία; Θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο στο State Farm, έναν αγώνα που οι αριθμοί έλεγαν 138-112 υπέρ μας, αλλά κανένας τους δεν έπιανε εκείνη τη γεύση της νίκης σαν του τελικού πρωταθλήματος. Τι έκαναν εκείνοι οι τρεις; Ο Booker είχε βγάλει ένα layup σαν αυτόματο πιστόλι, ο Hunter είχε κλέψει την μπάλα δύο φορές μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα σαν να μην υπήρχε αντίσταση, ενώ ο Murray είχε κάνει τέσσερα blocks επειδή εκείνος — ο Trae — είχε ανοίξει τον γήπεδο μόνο με το πέρασμα της μπάλας. Όχι επειδή έκανε defence όπως οι φιλόσοφοι μας λένε τώρα, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ η ομάδα έπαιζε σαν σύνολο χωρίς να χρειάζεται πολλά λόγια. Και τι έγινε μετά; Αυτή η ομάδα πήρε την πρώτη θέση επειδή βρήκαν εκείνους τους ανθρώπους, όχι επειδή άλλαξαν ξαφνικά την μοίρα τους επειδή βγήκε ένας σούπερσταρ από το πουθενά. Γιατί αλήθεια, ποιος άλλαξε περισσότερο αυτούς τους τρεις παρά εκείνος τους άλλαξε εκείνους; Εκείνοι έκαναν αυτό που έκαναν επειδή εκείνος τους έδινε τον χρόνο, εκείνος τους έδινε την πίστη πως η επόμενη πάσα θα ήταν εκείνη η σωστή. Και τώρα λες πως η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή κάποιος άλλαξε ξαφνικά την καρδιά του; Μα είπαμε πριν: αυτοί οι τρεις έκαναν την ομάδα να λειτουργεί σαν έναν οργανισμό που ήξερε πως ο στόχος βρίσκεται εκεί — όχι στην τελευταία δεκάδα των δευτερολέπτων, αλλά από την πρώτη στιγμή. Που πήγαν όλα αυτά τα γκρίνια για defence; Εκείνες τις βραδιές στους playoffs όπου οι αντίπαλοι έκαναν δέκα προσπάθειες στο τρίποντο επειδή η ομάδα μας δεν τους άφηνε καν να πλησιάσουν κοντά; Εκείνη η χρονιά που είχαν τρεις φύλακες που έκαναν κλοπές σαν ζητιάνοι μπροστά στο ψωμί; Αυτά ήταν η βάση — όχι τυχαία φιλοσοφία. Κι ύστερα βρέθηκαν αυτοί οι τρεις που έκαναν την ομάδα ακόμα πιο γρήγορη, ακόμα πιο επικίνδυνη. Μπορεί να κάνω λάθος, όμως το μεγάλο ερώτημα εδώ είναι: αυτή η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή βρήκε ανθρώπους που συμπλήρωναν εκείνον, ή επειδή εκείνος έδωσε στον εαυτό του την άδεια να μοιραστεί τον ρόλο; Γιατί άλλωστε, ένας πρωτοπόρος σαν τον Trae δεν αλλάζει ξαφνικά — αλλάζει την ίδια την ομάδα γύρω του ώστε αυτή να μπορέσει να γίνει πρωταθλήτρια. Κι αυτή είναι η ουσία.