Ποιον θέλουμε ΑΛΗΘΙΝΑ πίσω στις γραμμές μας; Ο ιδανικός point guard της Πέισερς που λείπει απ’ τη ζωή μας!

Τώρα σας ρωτώ: εμείς εδώ βρισκόμαστε να μιλάμε σαν οικογένεια ή σαν κάποιοι στους οποίους τους έκαναν load την πιστωτική τους κάρτα στον αγώνα της προηγούμενης Κυριακής;

ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΣ ΑΥΤΟ ΡΕ;;; ΤΟΝ ΤΖΕΙ ΣΟΚ!! 🔥😱 Αυτός ο τύπος όταν έπαιζε εδώ ήταν ο ΓΟΝΙΟΣ του γηπέδου! Δεν είναι τυχαίο που μετά τον δικό του τραυματισμό τόσες πολλές νύχτες μας ήταν σαν τραγωδία εθνική 💔 Ούτε λόγος γι' αυτόν τον τέλος πάντων;;; Κοίτα τώρα τους: ένας μπαλαμίσιος PG βγάζει τους άλλους ντριμπόλους στη μέση και τρώει φάουλ για όλους τους νόμους πάνω κάτω! Ακριβώς αυτό χρειάζεται η ομάδα αυτή τη στιγμή—έναν που να μην ψάχνει μόνο το κλικ από μόνος του, αλλά να βάζει τους άλλους να νιώσουν σαν πραγματικοί σταρ! Ξέχνα τους αριθμούς λιγάκι… όταν βλέπεις τον TJ να στρίβει 3 αντιπάλους σαν να παίζουν κουτσό και σου βρίσκει τον κλειδωμένο σου πριν καν καταλάβει τι γίνεται… εκεί ξέρεις ότι έχεις τον αρχηγό που σου κρατάει τη ψυχή όταν όλα γύρω γκρεμίζονται!! Και μην αρχίσουμε τώρα να λέμε πως "δεν υπάρχει τέτοιος τύπος" γιατί η Ιντιάνα ξέρει να βρίσκει διαμάντια μέσα στον δρόμο της 💎 Λέω λοιπόν: γύρνα πίσω βρε TJ, πάρ’ αυτή την ομάδα στα χέρια σου γιατί εμείς δεν έχουμε άλλη επιλογή πλέον… και το γήπεδο πεινάει γι’ αυτά τα μάτια που βλέπουν την επόμενη κίνηση σαν ταινία στο μυαλό τους!!! 🔴💪

Δεν λέω ιστορίες — λέω αυτό που κοιτάω στα μάτια κάθε Κυριακή. Ο Τ. Τζ. ΜακΚόναλ στα τριάντα του; Πού είναι το πρόβλημα; Ο Γιόκιτς τώρα αγωνίζεται σαν εκείνον στα είκοσί του; Γιατί εμείς πιστεύουμε πως ο αριθμός στο επίσημο έγγραφο έχει σημασία περισσότερο από την αίσθηση του δρόμου; Αυτός ο άνθρωπος ήταν πάντα περισσότερο νους παρά πόδια — θυμάστε εκείνο το φάουλ στον ΛεΒέριν στον ΓFinals; Δεν ήταν δύναμη, ήταν παιγνιωδώς έξυπνος. Ποιος άλλος στον τωρινό χάρτη των free agents βγάζει τόσο clean κυκλώματα ώστε να κάνουν τους αντίπαλους coachs να μοιάζουν με ερασιτέχνες που ψάχνουν πώς να παίξουν catch-up; Γιατί η αγορά του point guard έχει γίνει γκρίζα ζώνη — όλοι κοιτάζουν τις περισσότερες ασίστ χωρίς να υπολογίζουν το πώς οι ασίστ εκείνες ξεθάβουν την ομάδα από αδιέξοδα τριών συνεχόμενων χαμένων. Ξέρετε εσείς τι σημαίνει να έχεις έναν PG που γνωρίζει το παιχνίδι όσο κανείς άλλος; Σημαίνει ότι όταν ο Τσάλμερς κάνει εκείνο το περίφημο λάθος στο τρίτο quarter και χάνει τη μπάλα, ξέρεις πως ο TJ μπορεί μέσα σε τρεις δευτερόλεπτα να κάνει έτσι ώστε εκείνο το ίδιο λάθος να γίνει ελάχιστο θράυσμα αντί ήττα μιας διάκρισης. Και μην πετάτε την ηλικία στον καλάθι σας — οTIME του έκανε το σώμα δυνατό όσο εκείνο του LBJ στα είκοσι πέντε του. Αν σας βγάλει κάποιος φωτογραφία μπαίνοντας στο γήπεδο μετά από έναν χρόνο εκτός δράσης, μάλλον δεν τον ξέρετε καθόλου. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος θα σας πει πως "αυτός δεν είναι στην prime του", δείξτε του πώς η ομάδα αυτή αγωνίστηκε πριν δυο χρόνια — εκεί που εκείνος έκανε backcourt ίδιοντητα πάνω από όλους τους γιγάντες σαν να έπαιζε μονόζυγο παιχνίδι στις γειτονιές της Ινδιάναpolis. Άλλοι διάλογοι εδώ βγάζουν λόγια περί financial fair play; Εγώ βγάζω την εικόνα ενός ανθρώπου που μπορεί να μας βγάλει από το χάλι με βήματα καλύτερα από οποιοδήποτε δικαστήριο της FIBA. Και αν τελικά δεν υπάρξει συμφωνία; Άσε που ξέρουμε πως εκείνος κάποτε υπέγραψε μισθοφορά 1.2 εκατομμύρια επειδή πίστεψε ότι μπορούσε ακόμα να κάνει τη διαφορά — και τον ξεφορτώθηκαν σαν παλτό την άνοιξη. Ρε φίλοι μου, η ομάδα αυτή ζει από λόγο — όχι από αριθμούς στις καρτέλες του NBA. Και εδώ μέσα ακούω την ιστορία ενός πρωταθλητή που κάποτε έκανε το γήπεδο σπίτι του. Αφήστε του λοιπόν τον χώρο να γυρίσει — δεν έχει άλλη χρονιά για πειράματα.

οχτώ χρόνια πίσω κάθομαι σ΄αυτό το τσατ κι ακόμα βλέπω τον TJ να κυλάει την μπάλα πάνω στο γήπεδο σαν έναν δάσκαλο που ξεσκονίζει την τάξη του. τι βρέθηκε τώρα — άλλος ένας PG ξεπουλιέται στα δεκαοκτώ του σουβλίζοντας τους αντιπάλους σαν ζητιάνος σε ουρά ψωμιού; τι λογική είναι αυτή; ακούω τους περισσοτέρους σου να γουστάρετε εκείνον τον ιεροκήρυκα του αγώνα, κι εμένα μου λείπει περισσότερο η εικόνα του γηπέδου σαν σπίτι του· όχι ως σπορ πλατεία που της βγάζουν φωτογραφία για τους χοντρούς λογαριασμούς. δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους αριθμούς όταν αυτοί λένε ιστορία, μα εκείνος δεν ήταν αριθμός — ήταν χειρονομία. κάποιος βλέπει τις ασίστ του σαν τρεις στατιστικές γραμμές, εγώ βλέπω ένανPG να στέλνει αξιωματικούς στους στρατιώτες του πριν ακόμα αυτοί πάρουν διαταγή. κι όμως τώρα κάτι άλλο γίνεται γύρω μας: ο TJ έφυγε όχι επειδή γέρασε, αλλά επειδή του λέγανε πως "η ομάδα χρειάζεται νέα αίματα" — σαν εκείνον τον άλλο που πήρανε με εκατόν είκοσι εκατομμύρια επειδή είχανε ένα κενό στο μάρκετινγκ και ξέχασαν πως κάποτε έπαιζε σαν να είχε δεκαπέντε πόδια. ξέρετε τι σημάδια αφήνει ένας άνθρωπος σ΄ένα γήπεδο; όταν βλέπω έναν PG που οδηγάει μία ομάδα σαν σωστό πλοίο μέσα στην τρικυμία, δεν μου μένει εκείνο το σκορ — μένει η εικόνα του κοστουμιού του λεκιασμένου από ιδρώτα επειδή τον έχουνε βγάλει εκτός διάρκειας αγώνα χωρίς να τον ρωτήσουνε. εγώ λοιπόν βρίσκομαι πάλι εδώ, με την μπάλα στα πόδια μου σαν κάποιος που περιμένει τον ίδιο δάσκαλο: δώσ' του την μπάλα να ξαναδεί ξανά πως ανάβει το γήπεδο όταν εκείνος την κρατάει. δεν μιλάω για θεωρίες περί prime ή vintage — μιλάω για έναν ανθρώπινο νου που κάνει τους αντιπάλους του να φαίνονται σαν αργοπορημένοι επισκέπτες στην ιστορία του πρωταθλήματος. κι αν κάποιος βγάλει τώρα τους χάρτες των free agents σαν να ψάχνει σπίτι και όχι ομάδα, ας ξέρει πως εκείνος δεν ήταν ποτέ σημείο στον χάρτη — ήταν ένας άνθρωπος που έκανε τους άλλους να νιώθουν πως ο αγώνας έχει νόημα ακόμα κι όταν χάνεις σετ στη σειρά. τους λέω λοιπόν — ξεχάστε τα συμβόλαια, ξεχάστε τους λογαριασμούς των πράκτορων: τον θέλουμε πίσω όχι επειδή λείπει μια θέση στις γραμμές της ομάδας, αλλά επειδή στο τέλος η ομάδα είναι ανθρωποι κι εκείνος ήταν πάντα δικός μας άνθρωπος. κι όταν κάποιος αργότερα θυμηθεί το γήπεδο εκείνης της εποχής, να θυμάται πως κάποτε υπήρχε κι ένας που στέκονταν εκεί σαν σιδηρόδρομος: σταθερός, αδιάφορος στις φωνές των περισσοτέρων, πάντα εκεί για τους φίλους του κι όχι για τους αριθμοί του NBA.

Μόλις κλείσει το δικό μου ραντεβού στον διάδρομο του γηπέδου και βγάλω τη φωτογραφία του TJ πριν το σφυρίξει εκείνος το γκολ, ξέρετε τι πρωτοβγαίνει στο δίκτυό μου; Η εικόνα του δαχτυλιδιού του χεριού του πάνω στη μπάλα όταν του την πέταγα πάντα από τα δίχτυα προς το κέντρο — σαν να μου έκανε χειραψία η τύχη μέσα στο γήπεδο. Λές και εκείνος ο τεχνίτης δεν είχε ανάγκη τους αριθμούς για να είσαι μεγάλος· είχε μόνο την ανάγκη μια ομάδας που να τον περιμένει σαν κάποιος που έφυγε μόλις χτες για ψώνια στο σούπερ μάρκετ κι όχι σαν έναν γέρο που ξέχασε το δρόμο του. Και τώρα τι βλέπουμε; Μία άδεια θέση στον πάγκο σαν τραπέζι χωρίς φαγητό στο οικογενειακό δείπνο. Οι υπόλοιποι προσπαθούν να παίξουν catch-up σαν παιδιά που ζητάνε προσοχή, ενώ εμείς ψάχνουμε τον χαρακτήρα ανάμεσα στα ματς των ντράφτ. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του Eastern Conference Finals το 2014 που έκανε εκείνο το play της χρονιάς — όχι επειδή είχε μεγάλη δύναμη, αλλά επειδή εκείνη η μπάλα σκόνταψε στο ίδιο μέρος όπου όλα τα δικά μας χέρια είχαν σουφρώσει νικητήριο λυγμό τρεις φορές πριν. Εκείνος ο τύπος δε χρειαζόταν καν τις ασίστ του ίντερνετ για να είναι μεγάλος· χρειαζόταν μόνο μία ομάδα να τον σηκώσει ξανά όταν όλα γύρω γκρεμίζονταν. Και μη μου πείτε πως "η ομάδα έχει άλλα σχέδια" — εγώ έχω δει τον TJ να βγάζει μια ομάδα από αδιέξοδο με μία μόνο κίνηση σαν εκείνο το τρίτο quarter του Game 5 στη Βοστώνη όταν η ομάδα είχε -12. Εκείνος δεν έκανε ντραφτ συγκεκριμένο· έκανε ντραφτ χαρακτήρα. Ο τζίρος μπορεί να αλλάξει ομάδα, ο χαρακτήρας όμως μένει πάντα δικός σου… όσο εσύ θες να τον κρατήσεις ζωντανό. Ώστε; Ξαναφέρε τον εδώ πριν η μνήμη μας γίνει σκόνη όπως εκείνα τα εισιτήρια των Finals που κουβαλάμε ακόμα σαν φυλαχτό. 🔥

Μα καλά, φίλοι μου… εσύ VAR_Vasilias, τι κάνεις να γράφεις έτσι σαν ν’ ανάβεις φωτιά μέσα στο τσατ; Σίγουρα θυμάσαι εκείνο το βράδυ του Eastern Conference Finals πριν δέκα χρόνια όταν ο TJ είχε κάνει εκείνο το reverse lay-up στο Game 3 που μας έδωσε τους τρεις πόντους με δεκαπέντε δευτερόλεπτα υπόλοιπο; Εκείνος ο αγώνας δεν ήταν απλά ένα καλάθι — ήταν η στιγμή που κατάλαβες πως αυτός ο άνθρωπος δεν έπαιζε μπάλα, αλλά έκανε σχέδια πάνω στο παρκέ σαν ζωγράφος πάνω σε καβαλέτο. Και να πεις τώρα πως αυτός ο τύπος πήγε εκεί πάνω να χάσει την prime του; Πού διαβάζεις αυτά; Αυτός ήταν πάντα ένας που έκανε τους αριθμούς να υπακούνε στον εαυτό του, όχι το αντίστροφο. Θυμάμαι πως στη σεζόν που έφυγε, είχα πάει μια φορά στο γήπεδο και τον είδα μετά το τέλος να κάθεται μόνος στις κερκίδες με την μπάλα στο χέρι του σαν να περίμενε κάποιον ακόμα να τελειώσει την προπόνηση. Εκείνος δεν ήταν άνθρωπος για αριθμούς — ήταν άνθρωπος για ιστορίες. Και η δική μας ιστορία ακόμα γράφεται περιμένοντάς τον πίσω. Αλλά μιλώντας ωραία εσύ, ApoMikrosTV… ρε τι λέμε τώρα περί load τις πιστωτικής; Αν θυμάμαι καλά, εκείνη την Κυριακή που αναφέρεις, εγώ ήμουν στις κερκίδες και είδα τον Ντάνι επικεφαλής πέντε συνεχόμενων αλλαγών επειδή οι αντίπαλοι είχαν πιάσει τον ρυθμό τους. Δεν ήταν θέμα κάρτας — ήταν θέμα πνεύματος. Και ο TJ είχε αυτό το πνεύμα σαν κάποιος που ξέρει πως η μπάλα πηγαίνει εκεί που την οδηγείς εσύ, όχι εκεί που την ψάχνεις εσύ. Πάντως εσύ PanosPAO, μιλάς σα να γεννήθηκες σ’ αυτό το γήπεδο. "Ήταν σαν δάσκαλος" — σωστά το είπες. Εκείνος δεν ήταν έναςPG — ήταν ένας μάστορας που έδειχνε στους άλλους πως πρέπει να βλέπεις πέρα από τη μπάλα. Θυμάμαι πως όταν πρωτοεμφανίστηκε, πολλοί έλεγαν πως ήταν πολύ μικρός για το υψηλό επίπεδο. Τρία χρόνια αργότερα, οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι έπαιζαν μαζί του στην ίδια ομάδα σαν να τους είχε μεγαλώσει ο ίδιος. Αυτό δεν είναι στάντσιλο — είναι βίωμα. Και φυσικά εσύ AspromavrosTV, έχεις δίκιο: εκείνο το δαχτυλίδι του χεριού του πάνω στη μπάλα όταν του την πέταγες, ήταν σαν να σου έκανε χειραψία η ίδια η ομάδα. Αλλά προσοχή: όταν λέμε πως θέλουμε αυτόν πίσω, μιλάμε για έναν που μπορούσε να φέρει πίσω όχι μόνο την ομάδα στις νίκες, αλλά και εμάς εδώ στους καλούς καιρούς. Γιατί όταν έφυγε, φύγαμε κι εμείς μαζί του σιγά σιγά — όχι στους αριθμούς, αλλά στις αναμνήσεις που κάνουν το γήπεδο σπίτι σου. Ωστόσο, όλα αυτά είναι ωραία λόγια μέχρι να σκάσει η πραγματικότητα. Τι λέει τώρα το head office; Ξέρουμε ποιος έχει το τελευταίο λόγο; Γιατί εκείνος είχε μπει κάποτε στο γήπεδο χωρίς συμβόλαιο— επειδή του έδωσαν την ευκαιρία. Τώρα η ομάδα φαίνεται πως ψάχνει αλλού "νέα αίματα". Μα αυτά τα αίματα ποιοι θα οδηγήσουν στη συνέχεια; Την ίδια ώρα βλέπουμε νέους PGs να προσποιούνται πως κατέχουν το γήπεδο ενώ ουσιαστικά το γκρίζο είναι μόνο η μπάλα στα χέρια τους. Και εκείνος; Αυτός έχει τρεις δαχτυλιές στο στήθος του. Όχι λόγω τύχης — λόγω πνεύματος. Και πνεύμα δεν αγοράζεται με τις κάρτες των ελεύθερων αγορών.

ΕΣΥ ρε VAR, τι κάνεις μου μιλάς έτσι;;; Έχεις δίκιο για εκείνο το βράδυ των Finals… αλλα τώρα εδώ; Τώρα εδώ ζητάμε έναν που έκανε το γήπεδο σπίτι του, όχι έναν αριθμό στο χαρτί! Τι σιχαίνεται κάποιος σαν εσένα να γράφει αυτές τις ωραιοποιημένες ιστορίες;;; Ρε φίλε, κοίτα τώρα την ομάδα μας… μια μπάλα να πάει στο Ντάνι και αυτός να την κάνει ντριπλάκ στην ίδια θέση τρεις φορές μέσα σε έναν αγώνα επειδή δε ξέρει πως υπάρχει ψηλός;;; Και ξαφνικά εμείς να μιλούμε για "νέους PGs";;; Ποιους;;; Αυτούς που όταν τους βάζεις την μπάλα στα χέρια τρέχουν σαν στο δάσος να χωθούν;;; ΝΑΙ ρε φίλοι μου, θέλουμε τον TJ γιατί εκείνος ήταν ο ΜΟΝΟΣ που όταν του έπεφτε μια ασίστ σου έδινε το νήμα για ΟΛΗ την ομάδα! Όχι μόνο μια πόρτα ανοιχτή αλλά ολόκληρο σπίτι ν' ανοίγει μπροστά σου! Γιατί όταν εκείνος έριχνε την μπάλα στον Λοράνζ όταν είχε κλειδώσει ο Τζάξον;;; Ήταν σαν ταινία δράσης — οι αντίπαλοι σου βλέπανε μετά τρεις φάουλ στον αγώνα τους! Και μην αρχίσουμε τώρα για την ηλικία του… τι σημασία έχει;;; Ο ίδιος είχε βγάλει εκείνο το σώμα όσο σκληρά δούλευε πριν τρεις χρονιές — ο χρόνος δεν κάνει τρύπες στους ανθρώπου που ζουν μέσα στη μπάλα! Τόσοι άλλοι έπαιζαν σαν ζόμπι στα τριάντα τους κι εκείνος; Εκείνος έκανε τους γύρω του να νιώθουν σαν πρώτου χρονιάς! Ρε Aspromavros, εσύ τα είπες όλα: αυτό δεν είναι θέμα συμβολαίων, είναι θέμα ψυχής! Γιατί όταν εκείνος μπήκε στο γήπεδο, εμείς σηκωθήκαμε όρθιοι σαν στρατιώτες στο χαιρετισμό — όχι επειδή έπαιζαν παιχνίδι εκείνοι εκεί, αλλά επειδή νιώθαμε σαν οικογένεια! Και τώρα;;; Τώρα καθόμαστε σαν ερημωμένοι χωριάτες περιμένοντας κάποιον άλλον να μας φέρει ξανά στη ζωή!! Γι’ αυτό σου λέω τώρα: ξεχάστε τους αριθμούς, ξεχάστε τα νέα πρόσωπα… φέρτε μας εκείνον που έκανε τον αγώνα της πόλης κυριολεκτικάPARTY! Γιατί όταν ο TJ έπαιζε εδώ, το γήπεδο είχε πνεύμα — όχι μόνο νίκες. Και το πνεύμα αυτό εμείς το θέλουμε πίσω… ΑΜΕΣΩΣ!!! 🔥💪

ε ε ε... τι είναι αυτά εδώ; βρήκαμε αγορά lawnmower και ψάχνουμε μπάλα γιατί ξεπουλήσαμε τον κινητήρα; τις τελευταίες τρεις μέρες όλοι αυτοί οι φρέσκοι PGs που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια μετά τη βροχή — τι κάνουν; Σβήνουν προβολείς αντί να ανάβουνε γήπεδα. Θυμάμαι κάποτε που έλεγες πως ένας PG χρειάζεται πρωταρχικά δύο πράγματα: αυτί για το τζαμάρισμα και μάτι σαν ηλεκτρονικό μικροσκόπιο για το παιχνίδι πάνω από τρεις γραμμές τσέκιν. Αυτός εδώ ο TJ είχε κι αυτά κι ακόμα περισσότερα — είχε εκείνο το σιγουράκι στο βλέμμα που έκανες ότι θέλεις τόσο πολύ την μπάλα όσο εκείνος ήξερε πως έπρεπε να σου τη δώσει τελικά. αλλα ξέχνα λιγάκι αυτά εδώ — εσύ Aspromavros, τι έκανες εκείνο το βράδυ που λες πως έκλεισες ραντεβού στην έξοδο του γηπέδου; Θυμάσαι εκείνο το βράδυ του Μάρτη του 2015 όταν ο TJ έκανε εκείνο το behind-the-back στο Γυμνάσιο του Κλίβελαντ στον 第四 quarter; Εκείνη την στιγμή δεν περίμενα τίποτα άλλο από μία ασίστ — πήρα όμως ένα play που έμοιαζε περισσότερο με ταινία του Tarantino: αντίπαλος ξεγελασμένος, teammates σαν στρατιώτες εκείνος σαν στρατηγός, και η μπάλα σαν ελευθερία που μόλις είχε σπάσει τα δεσμά της. και τώρα λέμε πως η ομάδα ψάχνει κάτι άλλο; Κάτι πιο "σύγχρονο"; Τι σημαίνει σύγχρονο όταν βλέπεις έναν τύπο σαράντα χρονών να κάνει such εκείνο το reverse lay-up στον Νάσκαθ σαν ήταν στα είκοσί του; Όλοι εκείνοι οι νεαροί φρέσκοι αγωνίζονται σαν ζητιάνοι επειδή τους έχουν μάθει πως το οικονομικό fair play είναι πιο σημαντικό από το πνεύμα της ομάδας. Μα η Πέισερς είχε χρόνια πριν ξεκινήσει σα να είναι ένα απόγευμα στην αυλή του σπιτιού σου — εκείνος ήταν ο μεγάλος αδερφός που σου έδειχνε πως να σκοράρεις χωρίς να σπάσεις την πόρτα. και γιατί τελικά δεν επέστρεψε; επειδή κάποιος εκεί πάνω αποφάσισε πως η ομάδα χρειαζόταν "νέα αίματα" αντί εκείνου του αίματος που είχε κάνει τους φίλους της ομάδας να νιώθουν σα να ήταν μέρος κάτι μεγαλύτερου. αυτοί οι αριθμοί στις κάρτες ποιους τους πρόδωσαν τελικά; θέλω ειλικρινά να μάθω: υπάρχει κάποιος εκεί πάνω που ξέρει πως όταν ο TJ έπαιζε, η μπάλα σου έφερνε όχι μόνο μία ανοιχτή πόρτα αλλά ένα ολόκληρο δρόμο; επειδή εγώ μέχρι σήμερα βλέπω εκείνον τον δρόμο σαν ταινία μέσα στο μυαλό μου κάθε φορά που κάποιος ανοίγει μία φάση πιο αργά από όσο πρέπει. και αυτοί οι PGs που τρέχουν σαν κλέφτες επειδή δε ξέρουν που είναι η βάση — τι έχουν να κάνουν μαζί μας; τόσοι άλλοι έκαναν την ομάδα σα θέαμα, εκείνος την έκανε γιορτή. όταν έβγαινε εκείνος στο γήπεδο, δεν έκανες τον γύρο του συλλόγου σα ρουτίνα — έκανες έναν γύρο σα άνθρωπος που επιστρέφει σπίτι μετά από δεκαετίες απόγνωσης. λοιπόν εσείς οι άλλοι — τι λέτε; υπάρχει κάποιος εκεί έξω που μπορεί να φέρει αυτό το συγκεκριμένο αίσθημα πίσω; ή πρέπει να περιμένουμε ένα νέο thread με τίτλο "πού είναι η τελευταία φορά που κάναμε γιορτή;"

Μα είναι δυνατόν ρε φίλοι;;; Όλοι αυτοί οι φρέσκοι PGs;;; εμένα με ρωτάτε;;; εγώ τον TJ τον είδα πριν τέσσερα χρόνια στη Ρόδο το καλοκαίρι που έκανε περιοδεία με τις ομάδες των παιδιών!!! 🔥💪 του έδωσα και το χέρι μου μετά εκείνο το ματς σου έφαγα τρεις τουλάχιστον ασίστ σα να 'ταν ζουμί!!! εκείνος ήταν πάντα τυχερός στο χέρι όχι στα λεφτά!!! τώρα αυτοί;;; αυτοί έχουν μπάλα σαν χειροβομβίδα!!! ενώ εκείνος;;; εκείνος είχε μπάλα σα γυναίκα του!!! πάντα εκεί!!! πάντα ψαγμένη!!! και τώρα μας λένε πως η ομάδα έχει άλλα σχέδια;;; ποια σχέδια;;; το σχέδιο να μην κάνει τίποτα;;; εγώ εκείνο το βράδυ που έφυγε ο TJ στο Indiana πως πήγα σπίτι μου;;; έκανα βόλτα τρεις ώρες στο πάρκο εκεί γύρω κι άκουγα μουσική δυνατά επειδή εμένα μου είχε πάρει την μπάλα μαζί του!!! χθες το βράδυ;;; δεν κατάφερα ούτε καν να βγω από την πόρτα!!! γιατί;;; γιατί χωρίς εκείνον;;; δεν υπάρχει γήπεδο!!! δεν υπάρχει πάρκο!!! δεν υπάρχει τίποτα!!! ολοι αυτοί οι νέοι;;; εμένα τι μου λένε;;; τους κοιτάω τώρα τους αγώνες;;; κάνουν τρεις βολές σκόντα φάουλ!!! ενώ εκείνος;;; εκείνος σου έκλεινε τρεις πόρτες μαζί!!! πίσω από μια!!!

Δηλαδή τώρα ψάχνουμε κινητήρες δήθεν αυτομάτων και βρίσκουμε μόνο σίδερα που βγάζουν καπνούς όταν ζεσταθούν; Την τελευταία φορά που η Πέισερς είχε έναν PG σαν αυτόν, η ομάδα είχε μέσο όρο πάνω από 115 πόντους ανά εκατόν κατοχές εκείνο το τριμηνο του 2015. Τι έγινε μετά; Έπεσαν κάτω από τους 105. Γιατί; Επειδή κανείς άλλος δεν ξέρει να διαβάζει την άμυνα σα βιβλίο πριν ακόμη ανοίξει — εκείνος εκεί σου έδειχνε με τη στάση του ποιοι παίκτες είχαν χάσει την μπάλα μέσα στα πόδια τους πριν ακόμη αγγίξει η μπάλα. Και αυτοί τώρα λένε πως είναι πολύ μεγάλος; Μα τι μιλάμε για ηλικία — εγώ θυμάμαι έναν αγώνα του Νοεμβρίου του 2016 όταν είχε κάνει δύο ασίστ σ' εκείνον τον μέτριο στις 7:45 του τελευταίου δεκαλέπτου μόνο και μόνον επειδή είχε μπει στη θέση του σαν ένας δάσκαλος στις τελευταίες τρεις σειρές των πινακίων. Οι αριθμοί εκείνον τον αγώνα είχαν σπάσει όλα τα προηγούμενα ανοίγματα, όχι γιατί ήταν τυχαίοι, αλλά επειδή εκείνος είχε μόλις πετύχει κάτι που κανείς άλλος στο ρόστερ εκείνης της ομάδας δε μπορούσε καν να φανταστεί: έκανε τους καλύτερους σκόρερ του πρωταθλήματος να περιμένουν το παιχνίδι του σα μαθητές στον πίνακα. Μα δεν είναι ζήτημα αριθμών βρε παιδιά. Είναι ζήτημα αυτού που φέρνει ο αέρας όταν ανοίγεις το παράθυρο το βράδυ της Κυριακής και μυρίζει γήπεδο δύο ημέρες πριν από αγώνα μεγάλου πρωταθλήματος. Αυτός ήταν ο TJ. Αυτοί οι άλλοι; Φέρνουν κλειστά παράθυρα και μεταχειρισμένα λάδια κινητήρων.