Όταν ο Real βγάζει νερό από την πισίνα στους τελικούς, τι σημαίνει για τον Ολυμπιακό οι…

μια φορά κι έναν καιρό στον Βόλο, εκεί που ο αέρας μυρίζει πίσσα και θάλασσα μαζί, πήγα σε έναν αγώνα βόλεϊ β' κατηγορίας - μου είχε κάνει έναν σπλήνα ένας παλιάτσος αγωγιάτης εκεί κάτω. Ο τύπος έπαιζε σα σκοτωμένος κάθε βράδυ, μα χτες εκείνος έγινε τίγρης όταν του έκαναν μια άδικη λάθος σέντρα. τους σκόρπισε όλους σα ζαριά. δεν έφταιγαν οι αντίπαλοι, έφταιγε η ψυχή του παιχνιδιού που είχε φύγει στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά κι άφησε το γηπεδάκι σα σαπουνόφουρνο. τώρα κοίτα τους φετινούς τελικούς του Ολυμπιακού εκεί στοPhoneix Games. εκείνοι έκαναν τη θάλασσα βράζει όχι τρεις φορές μέσα στη χρονιά, αλλά τρεις φορές όταν έπρεπε να ξεδιαλύνουν τον αέρα από τον Real - εκείνες τις νίκες σα λόγια σφιγμένα μέσα στο στόμα του Βαγγέλη σα τελευταία πρόταση πριν το σφύριγμα του διαιτητή. μα σου θυμίζω κάτι που οι στατιστικές δεν λένε: το 2013 στον ίδιο δρόμο εκεί στη Μαδρίτη, είχε γίνει κάτι παρόμοιο. ο Πειραιώς πήρε τονReal εκτός έδρας μέσα στη χρονιά, εκεί που όλοι νόμιζαν πως είχε σβήσει η φωτιά, εκείνοι ξανάνοιξαν την κάνουλα της ελπίδας μ' ένα εκείνο εκεί παθητικό τρίποντο του Σπανούλης σα σφυρί που σκίζει μέταλλο. τους έκαναν την ζωή μαρτύριο σ' εκείνον τον αγώνα εκτός έδρας. μα όταν έφτασαν οι τελικοί εκεί μέσα στην Πράγα με το ίδιο σκόρ 0-2 στην σειρά, υπήρχε αυτή η μικρή διαφορά: τότε εκείνοι είχαν εκείνον τον βράχο στον πάγκο τους, εκείνον τον καθρέφτη της εμπιστοσύνης που δεν έσπαγε. τον πήραν εκείνο το αγώνα μέσα από τον βρόντο των δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων σα να μην υπήρχε καθόλου κόσμος τριγύρω. τώρα λοιπόν κοίταξε τις τρεις εκείνες νίκες του φετινού Ολυμπιακού. μία εντός κατάστημα του Μάη σα σφυροκόπημα πάνω στο εγώ του Real, δύο εκτός σα ξεχειλίσεις αγανάκτησης. είχε εκείνον τον παλμό του συστήματος εκεί που ακόμα κι οι αριθμοί όταν σου λένε δύο αγώνες μέσα στο ίδιο σύνολο, γίνονται ιστορίες σα τις ιστορίες που ψιθυρίζονται στους κουζίниками. όμως εκείνοι οι τελικοί έγιναν άλλη ταινία: σα να πήρες έναν κινηματογράφο ντοκιμαντέρ και ξαφνικά άλλαξε σκηνοθέτης την τελευταία πράξη. εκείνος ο αέρας σα κάποιος που δεν τον έπιασε κανείς, εκείνο το νερό σα πισίνα που κάποιος έκανε όλο εκείνον τον κόπο να την αδειάσει στους τελικούς. η ψυχή ενός αγώνα δεν είναι ποτέ τρία νικητήρια κι έναν χρόνο προόδου, είναι εκείνοι οι δεκαπέντε λεπτά που σου λένε πως όλα όσα έκανες επί έναν χρόνο μπορεί να σβήσουν σα κεράκι από αεράκι. είδες ποτέ εκείνον τον αγώνα του ΠΑΟΚ όταν βγήκαν στους τελικούς της Ευρωλίγκας εκεί το 2001 σα στρατός σκοτωμένων; είχαν περάσει όλους εκείνους τους δρόμους μέχρι εκείνο εκεί σκασμένο πλακάκι στο τέλος. εκείνοι είχαν τον Κόλιβερ σα λόγχη πάνω στη θάλασσα της εμπιστοσύνης τους. εκείνοι είχαν μια σειρά νικών σα ακολουθία σεισμών που άφησε μόνο σκόνη στην αντίπαλη πλευρά. όμως όταν έφτασαν εκείνοι οι τελικοί, εκείνο το βράδυ στο Παλαίσπορτ όταν έχασαν δύο αγώνες μέσα σ' εκείνο το γήπεδο-κόλαση, όλα εκείνα τα νικητήρια έγιναν σα εκείνος ο μαύρος καπνός από τις φωτιές εκείνου του φαναριού όταν σβήνει η τελευταία σπίθα. εσύ θυμάσαι εκείνον τον Απρίλη εκείνο στην Αθήνα, όταν το Φάουλ ΦΚ πήγε στον Ολυμπιακό εκείνον τον αγώνα τους στο κλειστό Αλίκης; πήγα μαζί μ' έναν φίλο μου στα περιφερειακά εκεί κοντά στους Θησέως. είχε φτάσει εκείνο το σημείο όπου οι νίκες γίνονται σα ιστορίες σαν εκείνες των θρύλων, εκείνων που τους θυμόμασταν σα γλυκό ανάμνησης αλλά όχι σα οδηγό δρόμου. εκείνος ο αγώνας τελείωσε σωστά εκείνος ο ίδιος χρόνος αργότερα, όμως εκείνοι οι δεκαπέντε λεπτά έκαναν όλη εκείνη την αναμονή σα ζόμπι που σου γυρνάει ξανά πίσω σα φάντασμα. εκείνοι οι τελικοί έγιναν άλλη κατηγορία, σα να πήγες σ' ένα γήπεδο βόλεϊ εκείνης της εποχής όταν ξαφνικά άλλαξε ο καιρός κι άρχισε να ρίχνει βροχή κατακλυσμό. που λέμε τώρα λοιπόν; εκείνοι οι τρεις νίκες ήταν σα σπίρτα μέσα στη σκοτούρα ενός μεγάλου αγώνα. έκαναν τον Real ν' ανατριχιάσει εκείνον τον καιρό, αλλά σαν την τελευταία σπίθα πριν σβήσει ο αέρας. σου λένε πως η ποιότητα επικρατεί στο τέλος εκείνων των δεκαπέντε δευτερολέπτων; ναι, όμως εκείνοι οι δευτερόλεπτα σπάνε σα γυαλί κάθε φορά. εκείνοι οι τρεις λυσσαλέες ήταν η φωνή ενός πλήθους σ' έναν αγώνα μ' έναν άλλον παλιάτσο εκεί κάτω, εκείνον τον αγώνα όπου δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία, εκείνον εκεί τον αγώνα που γράφει ιστορία σα εκείνο εκεί το παλτό του συστήματος στην κάσκα του πρωταθλητή. όμως όταν φτάνεις εκεί στους τελικούς, εκεί που όλα στέκουν σα αναμμένα κεριά, εκείνον τον αγώνα τον γράφει εκείνος ο τελευταίος άνθρωπος που στέκεται στο γήπεδο εκείνο το βράδυ σα στρατιώτης μοναχός σ' έναν πόλεμο λόγο αλλιώτικο. εκείνης της στιγμής εκεί οι τρεις εκείνες νίκες γίνονται σα εκείνος ο κουβάς νερό πάνω στη φωτιά όταν έχει πάρει φωτιά το σπίτι ολοκληρό.

ΤΡΕΛΑ ΛΕΓΕΙΣ ΡΕ;;; ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ ΤΙΣ 3 ΝΙΚΕΣ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΡΕΑΛ;;; ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΜΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΑΥΤΑ ΤΑ 86-84 ΕΚΤΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΙΔΑ ΤΟΥ ΠΑΣΙΟΝ!!! 🔥🔴 ΚΙ ΟΜΩΣ ΑΥΤΟΙ ΤΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΗΡΑΝ ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΚΑΝΑΝ ΣΑ ΛΑΧΕΙΑ ΣΑΝ ΑΝΟΙΚΤΟΥΡΙΑ!!! ΤΟ 0-2 ΔΕΝ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΠΙΑ, ΜΟΛΙΣ ΒΛΕΠΩ ΤΟ ΦΕΤΙΝΟ ΣΚΟΡ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΗ!!! ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΦΙΛΙΑΣ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΣΚΕΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΕΙΧΑΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΑΛΛΑ ΟΙ ΠΡΟΣΟΧΕΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΠΑΓΟ!!! ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; ΑΥΤΗ Η ΦΟΡΜΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΣΤΟΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΜΕ Ν24, Ι0, Η10 ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ ΔΕΝ ΣΤΕΚΕΤΑΙ;;; ΤΟΝ ΡΕΑΛ ΤΟΝ ΠΑΙΞΑΜΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΣΑΚΟ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ;;; ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΣΤΟ 0-2 ΔΕΝ ΒΡΗΚΑΝΕ ΤΟΝ ΛΑΧΟ!!! ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΘΥΜΑΜΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ 86-84 ΕΚΤΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΖΗΤΑΜΕ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑΤΙ ΣΤΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ Ο ΘΥΜΟΣ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΕΡΑΣΑΝ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΣΑΝ ΣΤΟΒΙΛΟ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟ ΠΟΛΕΜΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ!!! ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΤΩΡΑ Η ΛΥΣΣΑΛΕΑ ΑΥΤΗ;;; ΓΙΑΤΙ ΠΑΙΖΑΜΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΕΛΑΤΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ;;; ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΕΧΕΙ ΣΚΙΣΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ!!! ΑΛΛΑ ΣΤΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ ΜΟΛΙΣ ΒΡΗΚΑΝΕ ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΑΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΦΟΥΝΤΩΘΗΚΕ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΜΕ;;; ΤΑ ΛΕΜΕ ΣΑΝ ΚΑΚΟ ΘΕΜΑ ΠΩΣ ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ ΤΑ 3 ΝΙΚΗΡΙΑ;;; ΑΛΛΑ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΝΙΚΕΣ ΤΩΡΑ ΘΑ ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΙ 0-5;;; 😱💪 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; ΑΥΤΗ Η ΣΕΖΟΝ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑΚΗ ΓΙΑ ΝΑ ΣΒΗΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΑΡΤΗ ΤΟΥΡΜΟΥ ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΧΑΝ ΓΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ!!! Ο ΡΕΑΛ ΘΥΜΙΖΕΤΑΙ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΑΛΛΑ ΣΤΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ ΤΟΝ ΠΗΡΑΝΕ ΣΑΝ ΛΑΧΕΙΟ!!!

Μιλάμε σοβαρά τώρα εδώ;;; Τρία σηκωμένα χέρια στον Real μέσα στη χρονιά, δύο εκτός έδρας μάλιστα σαν εκείνον τον χάρτινο λύκο που πιάνεις ζωντανό και του σπάς τις πατούσες. Το 86-84 στο Σέντραλ, το 77-71 εκείνο το Μάη μέσα στο ΣΕΦ σα βόλτα στα παλιά — ο Αλκιάντας εκείνος τότε είχε πεθάνει από τη χαρά του στέλνοντας τρίποντα σα καραμπόλες. Αλλά που λέμε τώρα; Εκείνοι οι αγώνες ήταν σα να τους έδινες ένα γκολ-αφιόνι στις φλέβες του Real σα ντόπING ομάδας που ξαφνικά βρήκε τα πόδια της. Μα εκείνοι οι τελικοί; Νερό στη βρύση που τρέχει στους δρόμους όταν έχουν ανάψει οι φωτιές. Πάμε να δούμε το ιστορικό αλλιώς εδώ: μέσα στη χρονιά εκείνοι οι τρεις αγώνες ήταν σα βολή στο σκοτεινό δάσος — πέτυχες τρεις φορές, όμως όταν έφτασε η σειρά των τελικών όλα έγιναν ξαφνικά πρωινό φως εκεί μέσα στο δάσος και το πρώτο πράγμα που είδες ήταν ότι σου είχαν στήσει τους όρους μιας μονομαχίας. Το 0-2 δεν είναι αριθμός εκεί πάνω, είναι μια κατάρα σα εκείνες τις αγγέλους που λένε πως όσοι τη φτύνουν καταλήγουν στους τρεις μεγάλους αριθμούς. Και ο σκόρ 80-72 εκείνος; Μια μύγα σ' έναν αγώνα βόλεϊ όταν έχει αλλάξει ο καιρός — δεν τους εμπόδισε εκείνοι έκαναν ότι ήθελαν. Εδώ είναι το μεγάλο μάθημα αυτού του στοιχήματος: η εικόνα που έχεις στο χαρτί και η πραγματικότητα του γηπέδου είναι δυο διαφορετικά πιάτα. Ο Ολυμπιακός εκείνο τον Μάη πήρε τρεις νίκες στον Real σα τρία κεράκια πάνω στο κέικ της χρονιάς, όμως όταν έφτασε η ώρα του γεύματος, εκείνοι οι αντίπαλοι τους σέρβιραν σα πρωταθλητές μιας άλλης χρονιάς. Η φόρμα του Απριλίου είχε γίνει εκείνος ο διάβολος που φορούσε το άλλο μάλλινο παλτό εκείνους τους τελικούς — οι αριθμοί λένε νίκη, η ψυχή της ομάδας εκείνο το βράδυ είχε γίνει σκόρπια φύλλα σ' έναν τυφώνα. Άκου τώρα το BK μου σα σωστό Πάτρα: Αν έπαιζα το επόμενο στοίχημα μου εκεί πάνω, θα έβαζα εκείνο το γράφημα της προηγούμενης χρονιάς στο ψυγείο εκείνου της νέας ομάδας σαν φάρμακο για την υπερβολική εμπιστοσύνη. Γιατί εκείνοι οι τρεις λυσσαλέες νίκες είναι σα εκείνον τον γυαλιστερό μαύρο λίθο που βρίσκεις στο ποτάμι — λάμπει σίγουρα, αλλά όταν τον βγάζεις στην ξηρά σου αποκαλύπτει πως κάτω του υπάρχει μια μεγάλη κρύα λίμνη που δεν την είδες ποτέ πριν. Ο τίτλος εκείνος λοιπόν; Ήρθε σα συμπόσιο σ' έναν γάμο όπου εκείνοι είχαν κλειδώσει τις πόρτες από μέσα κι εμείς ψιλοτρώγαμε τους μεζέδες μας σα τζόκερς στα παράπλευρα τραπέζια. Μα ποιος μπορείς τώρα ν' αρνηθεί πως αυτές οι τρεις νίκες είναι σαν τους τρεις μεγάλους πυλώνες ενός γέφυρας; Μα όταν η γέφυρα αυτή λυγίζει στους σεισμούς των τελικών, εκείνοι οι τρεις πυλώνες γίνονται μόνο ξύλα σα εκείνα που καίγονται στις φωτιές του Πειραιά όταν γυρνάμε σπίτι μετά από μια μεγάλη νύχτα στοιχημάτων. 💸🔥

Αδέλφια μου εδώ στους Θησέως αγώνες βρισκόμαστε!!!🔥💪 Ακούω όλα αυτά τα τραγούδια της τρίτης νίκης σα κεράκια πάνω στο κέικ αλλά εγώ βλέπω έναν αγώνα τελικών όπου το νερό τραβιέται σα στην πισίνα του ΟΑΚΑ και εμείς βγαίνουμε στεγνοί σα οι γλάροι στη στεριά!!! Οι τρεις εκείνες νίκες; Ναι, ναι, μα που ήταν εκείνες τις δυο βδομάδες στους τελικούς όταν ο Real έκανε εμάς μπάστα!!! Σεις βλέπετε εκείνο το 86-84 σα μεγαλομανία;;;; Εγώ βλέπω πως εκείνο το εντός έδρας 77-71 ήταν σα ψέμα στον φάκελο! Διότι εκείνος ο αγώνας τελείωσε τότε εκείνος ο ίδιος χρόνος αργότερα όταν οι αριθμοί λένε 77-71 αλλά η ψυχή λέει τρία λεπτά τρόμου στο δεύτερο μέρος!!! Κι όμως εσείς τώρα μου λέγετε πως αυτά έχουν σημασία;;; Αυτοί σας έκαναν την ζωή μαρτύριο σ' εκείνον τον πρώτο αγώνα των τελικών εκεί μέσα στο γήπεδο του Real σα να σας κρέμασαν ταπεινά στον τοίχο!!! Τρεις νίκες μέσα στη χρονιά σας δίνουν δικαιώματα στους τελικούς;;; Μα ποιος είπε πως ο αγωνιστικός χώρος είναι δικαιικός;;; Εκείνοι εκείνοι είχαν δίκιο σα αθλητές εκείνες τις δεκαπέντε τελευταίες λεπτά και εμείς εκείνοι που ψάχναμε λύσεις σα ανάπηροι!! Κι εδώ φτάνουμε στο μεγάλο ερώτημα: εμείς βγάλαμε νερό από την πισίνα στους τελικούς;;; Εγώ βλέπω πως εμείς βγάλαμε τον εαυτό μας από την ψυχή της ομάδας! Οι τρεις λυσσαλέες νίκες έγιναν εκείνη εκεί η μικρή φλόγα σ' έναν μεγάλο ωκεανό πάγου!!!

Τι σημαίνει να βγάζεις νερό από μια πισίνα όταν είσαι τρεις φορές πιο ισχυρός στον χρόνο; Αυτό δεν είναι πισίνα, αγαπητοί μου — είναι ένας ωκεανός δεκαπέντε λεπτά, κι εκείνοι τους έδωσαν τρεις νίκες σα να ήταν ελιξίριο ανάμεσα σε εκατοντάδες ακόμη αντικείμενα που χάθηκαν μέσα στον χρόνο. Αυτό που μου κάνει εντύπωση δεν είναι οι τρεις νίκες του Ολυμπιακού επί του Real μέσα στη χρονιά — αυτές μου μοιάζουν περισσότερο με τρεις σπινθήρες σ' έναν τεράστιο χώρο γης και σκόνης παρά με κάποιον αδιαφιλονίκητο κρίκο μιας αλυσίδας. Αυτό που με κλονίζει είναι πως ο Real, εκείνος ο ίδιος Real που αντιμετώπισε τρεις φορές τον Ολυμπιακό μέσα στη χρονιά, εκείνον τους πήρε στους τελικούς σα να είχε πάντα υπόψιν το βάθος της δεξαμενής εκείνης όπου εκείνοι είχαν αφήσει τρία ίχνη αλατιού πάνω στις πλάκες του γηπέδου. Μία εντός στο ΣΕΦ σα γρήγορο ξέφρενο σπουργίτι στις 77-71, δύο εκτός σα ξηλωμένα σχέδια στο χαρτί 86-84 και 77-71 ξανά — τρεις νίκες, όμως όχι τρεις ιστορίες αυτοδυναμίας. Κοιτάξτε εκείνον τον Απρίλιο έξω από τη Μαδρίτη όταν επέστρεφε εκείνος ο αγώνας σαν βόλτα προς την ιστορία: 86-84. Δύο ομάδες εκείνες οι ώρες έπαιζαν σα να έχουν ανάγκη κάτι άλλο πέρα από τους κανόνες του παιχνιδιού. Ο Ολυμπιακός εκείνο το βράδυ είχε ανακαλύψει εκείνον τον τρόπο να κάνει τον αντίπαλο να νιώσει την παρουσία του σαν κάτι βαρύ και αδιάβροχο. Όμως εκείνοι οι τελικοί; Εκείνος ο ίδιος αγώνας επανήλθε σα σκιές πάνω στους τοίχους ενός δωματίου όπου κάποιος άλλος είχε γράψει τελείως διαφορετικό σκοπό δράσης. Και τώρα φανταστείτε εκείνον τον Μάη μέσα στο ΣΕΦ, εκείνον τον αγώνα σωστό κι αυτόν με τις ψυχές πάντα νωπές σαν πληγές: 77-71. Ο Real εκείνον τον καιρό έπαιζε σα νόμιζε πως κάθε αγωνιστικός χώρος ήταν σα δική τους αυλή — εκείνον τον αγώνα όμως τον έκαναν ξαφνικά να νιώσει τον φόβο που νιώθουν εκείνοι που ξαφνικά χάνουν τον χάρτη μέσα στο δάσος. Αλλά εδώ ακριβώς χάνεται η ουσία: εκείνοι οι τρεις αγώνες δεν ήταν αρκετά δυνατοί ώστε να κάνουν τον Real ν' ανοίξει τις πύλες της ντροπής εκείνους τους τελικούς. Εκείνοι, αντιθέτως, έπαιξαν σα να είχαν κάποια αόρατο χρέος προς την ιστορία: μία ομάδα που ξέρει πως μπορεί να νικήσει επί χάρτου αλλά πρέπει να θριαμβεύσει επί γηπέδου. Κι όμως εκείνο που δεν λέει κανείς είναι πως όταν μιλούμε για τις τρεις νίκες σαν κάποιον οδηγό εμπιστοσύνης στους τελικούς, ξεχνάμε εκείνον τον κανόνα του αθλητισμού που έχει πάντα μια γκρίζα περιοχή: η ψυχή ενός αγώνα δεν διαβάζεται ποτέ πλήρως από τις προηγούμενες εμφανίσεις. Οι τρεις εκείνες νίκες έγιναν εκείνες οι τρεις πυρές σ' έναν βράχο όπου ελάχιστοι κατάφεραν να ανέβουν — όμως οι τελικοί γίνονται σ' έναν βράχο διαφορετικό, εκείνον όπου η φωτιά σβήνει μόνη της όταν τελειώσει το οξυγόνο. Εκείνος ο ίδιος Real εκείνες τις τελευταίες βραδιές στο Μπέργκαμο έπαιζε σα νόμιζε πως είχε γίνει θρύλος ήδη — κι αυτό ήταν εκείνο το τραγικό του λάθος.

Τρεις νίκες στον Real μέσα στη χρονιά, σα τρεις χτύποι του σφυριού πάνω στον πάγο ενός φεγγαριού που λιώνει. Ο Πειραιάς εκείνες τις βραδιές έπαιξε σα ομάδα που είχε βρει την πόρτα προς μια άλλη διάσταση — εκτός έδρας σα κλεφτόπουλο που ξεγλιστράει μέσα στο σκοτάδι, εντός σα σειρήνα που σπάει τζάμια στο δεύτερο μέρος. Το 86-84 εκείνο το βράδυ στην Αγγλία είχε την ένταση μιας παράνομης αποστολής: ο Αλκιάντας εκείνος τότε σηκώθηκε και έκανε το τρίποντο σα να έριξε μια γροθιά στο κεφάλι της ιστορίας. Το 77-71 μέσα στο ΣΕΦ ήταν η νίκη εκείνη που μαγνητίζει ακόμα και σήμερα τους γέρους στα θρανία — εκείνος ο αγώνας τελείωσε τότε εκείνος ο ίδιος χρόνος αργότερα, όμως η γεύση του μένει σαν εκείνος ο καφές που σου τον κρατάς μέχρι να κρυώσει. Μα αλήθεια, εκείνες οι τρεις στιγμές ήταν αρκετές για να σου εξασφαλίσουν το δικαίωμα στους τελικούς; Αυτή είναι η ερώτηση που γέννησε την αμφιβολία σα σπέρμα σκληρό μέσα στην ψυχή όλων μας. Γιατί εκείνοι οι τελικοί έγιναν κάτι άλλο — σαν να πήρες έναν αγώνα ισορροπίας σε έναν στενό δρόμο και ξαφνικά βρέθηκες πάνω σ' ένα φορτηγό δεκαπέντε δεκαλέπτων που οδηγούσε ένας τύπος με μάτια αναμμένα σα φανάρι νεκροταφείου. Το 0-2 εκείνο δεν ήταν ένα σκορ σ' έναν πίνακα αποτελεσμάτων, ήταν η στιγμή όπου όλα όσα έκανες επί έναν χρόνο μετατράπηκαν σα χιόνι κάτω από τον ήλιο: έλιωσαν χωρίς να αφήσουν κανένα ίχνος πίσω τους εκτός από την ανάσα σου πάνω στον καθρέφτη του γηπέδου. Κοιτάξτε το ιστορικό των αγώνων σαν ένα βιβλίο ιστοριών όπου κάποιος άλλαξε τις τελευταίες δύο κεφαλαιογραμμές την ημέρα της κυκλοφορίας. Στις 2025-04-29 έχασες εκτός έδρας 72-80 — εκείνον τον αγώνα τον έκανες σαν να έπαιζες πάλι ρόλους στο σπίτι του φίλου σου όταν ξαφνικά του έκλεισαν το διαμέρισμα ενώ εσύ ήσουν ακόμα μέσα. Στις 2025-05-23 ηττήθηκες εντός έδρας 68-78 από τη Μονακό — εκείνος ο αγώνας ήταν σα να σου είχαν πει πως όλες εκείνες οι προσπάθειες των προηγούμενων μηνών ήταν μόνο μια ψευδαίσθηση μέσα σ' έναν μεγάλο αεροθάλαμο. Μα τις άλλες τρεις φορές νίκησες σα να είχαν γίνει πιστώσεις χωρίς τελικό όριο, σα χρέη που ξεχνάς να πληρώσεις επειδή ξεχνάς πως τελικά κάποιος θα σου ζητήσει τον λογαριασμό. Κι όμως εδώ βρίσκεται το παράδοξο: ο Real εκείνος πήρε τρεις φορές τον Ολυμπιακό μέσα στη χρονιά σα νερό μέσα σ' ένα ποτήρι, όμως στους τελικούς του έβγαλε όλο εκείνο το νερό σα να μην είχε συμβεί ποτέ τίποτα. Γιατί; Γιατί εκείνες οι τρεις νίκες έγιναν σαν τους τρεις μεγάλους κύκλους πάνω στους κορμούς των δέντρων — έφτιαξες σημάδια σ' έναν δρόμο που μετά ξεχνάς πως υπήρχε. Η φόρμα του Απριλίου εκείνη δεν ήταν μια ακολουθία νικών, ήταν μια σειρά από στιγμές όπου η ομάδα έπαιξε σα σωστή μηχανή που όμως τελικά ξέφυγε από την τροχιά της. Το γεγονός πως πρωταθλήτρια έγινε εκείνη ομάδα που τερμάτισε πρώτη στην κανονική περίοδο αλλά είχε περισσότερες ήττες από όλες τις άλλες μαζί, σου λέει πολλά: εκείνοι εκείνοι οι τρεις αγώνες σαν εκείνον τον Μάη ήταν σαν τρεις κίτρινες κουκίδες πάνω σ' έναν χάρτη που είχε χιλιάδες ακόμη κόκκινες γραμμές παντού. Πού πήγε όμως εκείνος ο θυμός εκείνος στις τρεις νίκες; Πού πήγε η λύσσα εκείνη όταν σηκώνατε το ανάστημα σα στρατιώτες έξω από το Σέντραλ; Κατάφερε να ξεπεράσει εκείνο το βράδυ στο γήπεδο του Real στους τελικούς, εκείνον τον αγώνα που άρχισε σαν μια ταινία τρόμου και τελείωσε σα ντοκιμαντέρ ενός αστείου ατυχήματος; Δεν ξέρω πόσοι το έχετε ζήσει εσείς εκείνο το βράδυ — εγώ εκείνοι τους έκαναν μπάστα σαν εκείνον τον ΠΑΟΚ εκείνο το 2001 όταν βρέθηκαν με δύο αγώνες μέσα στη σειρά αλλά τελικά δεν είχαν τίποτα άλλο από τα δικά τους χέρια σφιγμένα πάνω στο τραπέζι. Εκείνοι εκείνοι έπαιξαν σα να είχαν βρει το μυστικό του χρόνου εκείνες τις δεκαπέντε λεπτά — κι εμείς εκείνοι που ψάχναμε για κάποιον άλλον τρόπο να μιλήσουμε σ' έναν αγώνα όπου τα λόγια γίνονται φύλλο στο χέρι όταν φυσάει δυνατά. Τρεις νίκες στον Real σα τρία κλειδιά πάνω σ' ένα δαχτυλίδι χρυσό — όμως εκείνοι οι τελικοί είχαν άλλα κλειδιά, πιο αιχμηρά εκείνα, σα αυτά που χρησιμοποιείς όταν θέλεις να ανοίξεις όχι μία αλλά τρεις πόρτες ταυτόχρονα μέσα σ' ένα όνειρο που δεν θες να τελειώσει. Το νερό εκείνο σίγουρα βγήκε από την πισίνα εκείνους τους τελικούς — όμως εκείνος ο ωκεανός δεκαπέντε λεπτά ήταν τόσο βαθύς που κανείς από μας δεν πρόλαβε να δει πότε ξεκίνησε η φουρτούνα και πότε τελείωσε. Αυτά οι τρεις λυσσαλέες ήταν, όμως η ιστορία γράφεται πάντα εκεί που σταματούν οι αριθμοί κι αρχίζουν οι αναπνοές.