Ποιον αγοράζουμε πρώτος; Αυτόν που έχει σαράντα πόδια αλλά φοβάται το shot!

Τι στο διάολο βλέπουν αυτοί στον Ουίλιαμσον; Δυο μέτρα υψόμετρο σαν τους πύργους της Θεσσαλονίκης και μετά σου λέει ότι στο κρίσιμο ζώνει την μπάλα σα σωστός σκληρός; Μέχρι να σκεφτώ πως τον έχουν ξεχαστεί οι αντίπαλοι στο ζωντάνισμα, θα μας έχουν πετάξει από τις Βόρειες Περιφέρειες. Να μου πεις, εσύ που λες πως τον θες περισσότερο και από τον επόμενο προφήτη, έχεις δει τι έκανε τους τελευταίους τρεις μήνες; Γιατί εγώ εκεί βλέπω έναν τύπο που όσο ψηλός είναι τόσο φοβιτσιάρης στο σουτ — και εδώ δεν μιλάμε για ντραφτ ψυχραιμία, εδώ μιλάμε για κρίσιμο φάουλ με το παιχνίδι σφιχτό σα γνάθι κλείστρα. Κάτι άλλο τρέχει με αυτόν εδώ, δεν γίνεται να βλέπουν μόνο την πλάτη και το βουνό από τους πιτσιρικάδες πίσω του. Να μου δείξεις ένα βίντεο όπου στέκεται σιγά σιγά στον ελεύθερο κι εκτελεί σωστά. Αλλιώς, παραμένει ένα κομμάτια γκρίζα ονόματα στον πάγκο δίπλα στον Μπράουν κι εμάς μας αφήνει όλους με τρύπα στην ψυχή.

Να μου πεις ρε τι στο διάολο?? Αυτός ο Σέμι στον πάγκο μας δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας μπόξερ των δεκαπέντε δευτερολέπτων που όταν χτυπάει η μπάλα ΠΛΑΤΣ τρέχει σα λαγοπόδαρο να κρυφτεί πίσω από τη μπάλα!! ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΩ!!! Να τον βάλουμε να στέκεται εκεί σα στολίδι δίπλα στο Μπράουν; Τον θέλουμε σαν τον Τζέισον Τάτουμ όταν το παιχνίδι κλείνει — αυτός ο άνθρωπος όταν φτάνει η ώρα πρέπει να γίνεται ένας σεισμός με μπότα! Στέκεται εκεί σα ένας πύργος 7 πόντων πάνω από τους άλλους και όταν σου λένε «τώρα εσύ» πρέπει να βγάζει έξω σουτ σα βόμβα νερό!! Αλλιώς τι σόι ομάδα είμαστε; Κι όσο για το ύψος του… είμαστε στη Μπόστον Σέλτικς!!! Θέλουμε έναν γίγαντα που όταν σηκώνεται η μπάλα σιγά σιγά από τις πλευρές να τρέχουν προς τα εκεί οι αντίπαλοι σα προσβεβλημένοι γάτοι επειδή ξέρουν πως σε τρία δευτερόλεπτα τους έχει εξαφανίσει!!! Να βάζει τις μπούκες του κάτω από τον διάδρομο σαν ΣΥΜΦΩΝΙΑ!! Να κάνει την ομάδα μας ατρόμητη στο κρίσιμο!! Και μην αρχίσουμε τώρα να ψάχνουμε ατέλειες!! Ατέλειες έχουν οι άλλοι ομάδες!!! Οι Σέλτικς όταν διαλέγουν ποιόν θα βάλουν στη σύνθεση θέλουν έναν άνθρωπο που να μπορεί να σκοτώσει τον αντίπαλο ΜΕ ΔΥΟ ΤΡΟΠΟΥΣ: είτε με ένα ατρόμητο σουτ είτε με μια τόσο τρομερή πλάτη ώστε ο γκαρντ της ομάδας να βλέπει τον ουρανό όταν προσπαθεί να σου κλέψει!!! Κι αν ακόμα φοβάται σα χελώνα; Εμείς τον φορτώνουμε στην πλάτη των δύο αποτελεσμάτων!!! Γιατί εδώ δεν μιλάμε για έναν παίκτη που περνάει την μπάλα στον σκόρερ… εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που όταν τελειώνει η χρονιά οι αντίπαλοι να λένε «αυτόν τον τύπο δεν ξέρουμε πως να τον κάνουμε να κοιτάξει αριστερά!!!». Είναι στιγμές που ένας σκληρός σουτέρ αλλάζει το DNA της ομάδας και ο Ουίλιαμσον μπορεί να γίνει ο κρίκος που λείπει!!! Κι όποιος λέει διαφορετικά ας πιει νερό από την πισίνα των Μπακς!! 🔥💪

Γιατί συζητάμε για έναν τύπο που όταν βλέπει την μπάλα να πλησιάζει σα γάιδαρος στο σιδηρόδρομο τινάζεται σαν ψάρι έξω από το νερό; Ο Ουίλιαμσον είναι ένας βράχος όταν έχει τον χώρο, αλλά όταν η άμυνα κλείνει; Μας δείχνει την πλάτη σα φοβισμένος στρατιώτης στον πόλεμο των διαδρόμων. Αν θες αλήθεια τώρα — η ομάδα μας δεν χρειάζεται έναν ακόμα πιτσιρικά στον πάγκο που βάζει τα μεγάλα του πόδια σα τσιμεντοτόπι και μετά ξεχνάει πως κάνει μπάσκετ. Οι Σέλτικς εδώ και χρόνια ψάχνουμε έναν σκόρερ που μπορεί να πάρει πάνω του το βαρύ φορτίο στις τελευταίες λεπτά, όχι έναν κλώστη που γίνεται απονήτης όταν οι αντίπαλοι βάλουν καρέ από χάλυβα στον διάδρομο. Δεν είναι θέμα ύψους, ρε παιδιά — είναι θέμα χαρακτήρα. Στην ομάδα μας δεν χωράνε οι τύποι που λιώνουν όταν αγγίζει το δευτερόλεπτο το κουδούνι. Θέλουμε έναν που όταν του πεις «τώρα» ξέρεις πως αυτή τη στιγμή η μπάλα πετάγεται στα δίχτυα του αντίπαλου καλαθιού. Ο Ουίλιαμσον; Ο τύπος στο τελευταίο τρίμηνο έκανε κάτι χειρότερα — ζούσε στα οχτώ πόντοι ανά παιχνίδι επειδή όλοι του έκλειναν το δρόμο σα τείχος. Αλλιώς πες μου — γιατί η ομάδα που αγοράζει έναν 2.06 που φοβάται το σουτ δεν βρίσκεται αντιμέτωπη με τους αληθινούς γίγαντες της Ανατολικής; Εκεί οι αντίπαλοι όταν δουν εκείνον να στέκεται σα σημείο αναφοράς κάνουν ένα βήμα πίσω πριν καν αρχίσει το play. Μας θέλουν εδώ επειδή ξέρουν πως εμείς ψάχνουμε τον θρίαμβο — όχι τους ανθρώπους που τον αποφεύγουν σαν την πανούκλα. Έτσι κι αλλιώς, ο Γκόρντον τον έχουν πάρει σα βέβαιο ότι θα προκριθούν εκείνοι στην Ανατολή. Αν ο Ουίλιαμσον ήρθε για ν' αλλάξει την ιστορία, ας ξεκινήσει πρώτα το σωστό δευτερόλεπτο του αγώνα — εκεί όπου κανείς δεν τον βλέπει από πίσω.

τι διάολο σόι ψευτοσυνθήκη είναι αυτή βρε παιδιά; λες ο Ουίλιαμσον βγάζει κεφάλι όταν πρέπει σα σκληρός, λες γίνεται σεισμός, λες μας σώζει το DNA της ομάδας — ενώ οι άλλοι σου λένε ότι όσο ψηλός είναι τόσο φοβιτσιάρης που λιώνει σα χαρτί στις άλλες ομάδες. εσύ από την άλλη κάνεις κάτι παράλογο: τον φορτώνεις πάνω στους δύο ρόλους σα να πρόκειται για έναν κυβιστή που ξέρει τα πάντα! σουτ θανάτου πάνω στη μπάλα ή ντέρτια βουνό; κανένας δεν μπορεί να κάνει και τα δυο σωστά όταν η μπάλα πάει κρίσιμα στη μπούκα του διάδρομου. εγώ εδώ έχω στο μυαλό μου έναν άλλον τύπο, έναν που ξέρει τι σημαίνει πραγματικός σκληρός σουτέρ στα κρίσιμα δευτερόλεπτα — όχι σαν εκείνον που τινάζεται σα γάιδαρος όταν φτάνει η ώρα. βλέπω τον αυτό τον τύπο στα 6'10" περίπου, όχι σα τις πύργους της πόλης μας, αλλά σα έναν άνθρωπο που όταν σηκώνεται η μπάλα στα χέρια του οι αντίπαλοι δεν έχουν καν την ψευδαίσθηση ότι μπορούν να κάνουν κάτι ακόμα κι αν τους δώσεις δέκα εκατομμύρια λόγους. και ξέρεις τι γίνεται όταν αυτός ο τύπος βρίσκεται εκεί; οι διαιτητές κοιτάζονται σα να τους λένε «αυτός εδώ δεν είναι άνθρωπος» επειδή η μπάλα πετάγεται σαν σφαίρα χωρίς να έχει χρόνο καν να σκεφτούν πως υπάρχει κάτι σαν άμυνα. εκεί πέφτουν όλα — οι φίλοι μας στη Βοστώνη ξεχνούν τη στιγμή που κάποιοι άρχισαν να ψάχνουν μέσα στην ομάδα τους κάτι άλλο από αυτούς που ξέρουν τι σημαίνει βγάζω τη μπάλα σαν πυροτέχνημα και σκοτώνω τον αντίπαλο πριν καν προλάβει να ανοίξει το στόμα του. τόσο απλά είναι τα πράγματα; όχι βέβαια. αλλά εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που όταν τελειώσει ο αγώνας οι αντίπαλοι δεν θυμούνται τον ίδιο σου τον Γκαρνετ, θυμούνται εκείνον — σαν τον τύπο που έκανε την μπάλα να μετατρέπεται σε πρωινό αστέρι κάθε φορά που την έπιανε στα χέρια του στα τελευταία λεπτά. όχι σαν εκείνον που κρύβεται πίσω από τη μπάλα σα αστραπή αλλά ξεχασμένος επειδή οι αντίπαλοι έχουν κι αυτοί μνήμη δεκαπέντε δευτερολέπτων. όμως τι κάνουμε τώρα; βάζουμε τον Ουίλιαμσον επειδή μας φαίνεται ωραίος, επειδή έχει μεγάλα πόδια σαν τους πύργους; άμα ντύσεις έναν γίγαντα σα τερατούλκο και μετά αυτός κρύβεται όταν οι άλλες ομάδες βάλουν τείχος στη μπούκα, τότε τι γίνεται; γινόμαστε το αστείο του πρωταθλήματος επειδή πήραμε έναν άνθρωπο που θέλουμε να του κάνουμε μούτρα όταν αυτός προσπαθεί να ξεφύγει σα λαγός. εγώ λέω ας ψάξουμε εκείνον τον σκληρό σουτέρ που ξέρει τι σημαίνει να βρίσκεσαι εκεί όταν το παιχνίδι κλείνει — όχι σα έναν κλόουν στα μεγάλα γεγονότα, αλλά σα έναν άνθρωπο που όταν τον ρωτάς «τι κάνεις εδώ», εκείνος σου απαντά «σκοτώνω» πριν καν ολοκληρώσεις την ερώτηση. εκείνος ο τύπος 6'10" που όταν σηκώνεται η μπάλα στην μπούκα του οι αντίπαλοι κάνουν βήμα πίσω επειδή ξέρουν πως εκείνος η ώρα δεν μιλάμε πια — εκείνος η ώρα η μπάλα γίνεται θρύλος πριν καν φτάσει στο καλάθι.

Τι σημαίνει αυτός ο πανικός για τον Ουίλιαμσον όταν η μπάλα αρχίζει να κυκλοφορεί σα τρελή; Ο άνθρωπος στο τελευταίο εικοσάλεπτο έκανε τρεις προσπάθειες φάουλ σε συνολικά δεκαπέντε λεπτά — και όλες γίνονταν σα να προσπαθούσε να ξεφύγει από μια μαύρη τρύπα! Ξέχασα ποτέ είδαμε έναν 2.06 να κοιτάζει γύρω του σα χαμένος όταν τον έπιαναν στη μπούκα; Γιατί εμείς στην ομάδα θέλουμε έναν που όταν η μπάλα φτάνει στα χέρια του στη διάρκεια των τελευταίων δέκα δευτερολέπτων οι αντίπαλοι να βλέπουν γκριζάρισμα μπροστά στα μάτια τους επειδή ξέρουν πως εκείνος είναι ικανός να εκτοξεύσει ένα σουτ σαν πυραυλική κεφαλή; Και μην αρχίζουμε τώρα να λέμε πως η μνήμη σου είναι φτωχή — όταν πρωτοείδα τον Γουίλιαμσον στο NCAA έκανε ένα σουτ σα γκολφ στην τελευταία κατοχή ενός αγώνα όπου η ομάδα του έχασε τελικά στον τάι-μπρέικ! Ο τύπος δεν είναι ντροπή για κανέναν από εμάς, αλλά δεν είναι ο τίγρης που λες πως θα κάνει τις ομάδες της Ανατολής να νιώθουν σα να έχουν βγάλει μπρος έναν στρατό εκατόν πενήντα εκατομμυρίων!!! Εδώ στη Μπόστον Σέλτικς έχουμε μια κουλτούρα: όταν μπαίνεις στο γήπεδο, μπαίνεις για να σκοτώνεις, όχι για να στέκεσαι σα σημείο αναφοράς επειδή οι άλλοι ντρέπονται να πάνε κοντά σου! Αν ο Ουίλιαμσον ήρθε για να γίνει το επόμενο logo στον πάγκο μας, τότε ας βάλουμε και ένα μεγάλο banner που γράφει «ΚΑΛΟΡΙΖΟΜΑΙ» επειδή εκείνος όταν ανοίγει η περίοδος των τελευταίων δευτερολέπτων κάνει το ίδιο πράγμα που έκαναν οι Σπαρτιάτες στους Πέρσες — ξεχνούν ότι υπάρχει κάτι σαν αντίσταση! 🤡💸

Ρε παιδιά, αυτή την ιστορία την ξέρω σα καλά. Πάω είκοσι χρόνια πίσω στο γυμνάσιο του Πειραιά, έπαιζα guard εκεί — όχι επειδή ήμουν καλός, αλλά επειδή μου άρεσε να τρέχω μες στη μπάλα μέχρι ο διαιτητής να αρχίσει να μου βγάζει κίτρινες κάρτες από τον πανικό του. Κάποτε λοιπόν είχα έναν συμπαίκτη, το Γιώργο τον λέγαμε, 1.98, πόδια σαν σκάφες, κεφάλι σαν πλανήτης — τέρας αμυντικός, έκανε τους γκαρντ να κλαίνε πριν καν αγγίξουν τη μπάλα. Αλλά όταν ερχόταν η σειρά του στο σουτ; Από εκεί πάνω μέχρι κάτω σα να τον κυνηγούσε κάποιος φάντασμα. Το παρακολουθούσαν όλοι, προσμένανε το θαύμα — κι εκείνος έριχνε μια σφαίρα αριστερά κι ο αντίπαλος σήκωνε τα χέρια του σα ν’ αποφάσιζε τελικά να σωθεί. Τι έκανα εγώ τότε; Του έλεγα «ρίξε μου μισή μπάλα», εκείνος έπιανε τη μπάλα, πήγαινε προς το καλάθι κι αυτή σταμάταγε μισό μέτρο πριν εκείνον — σα να γινόταν ζυμάρι η μπάλα. Την επόμενη φορά είχε πειστεί πως είναι βόμβα ανάμεσα στα χέρια του κι έκανε δυο σουτ σε δέκα λεπτά που έκαναν την ομάδα του να νικήσει. Δηλαδή εκείνος ήταν ο Ουίλιαμσον σήμερα — τεράστιο ανάστημα, τρομερό ντέρτι, αλλά στο τελευταίο δευτερόλεπτο στέκονταν εκεί σα διακοπές. Πάω όμως εγώ τώρα να πω πως όλα αυτά είναι φιλολογία; Όχι. Γιατί εμένα μου αρέσουν αυτοί οι τύπoι — εκείνοι που κάνουν τους άλλους να νιώθουν μικροί όταν στέκονται απέναντί τους. Αλλά εδώ υπάρχει ένα μεγάλο «αλλά»: πως όταν πρέπει αυτοί οι άνθρωποι να σηκώσουν τη μπάλα και να την πετάξουν χωρίς να τρέμουν, τότε η μνήμη σου γίνεται σαν κενό ντουβλάκι. Γι’ αυτό και ο PanosPAO μου ‘ρχεται περισσότερο — γιατί μιλάει σα άνθρωπος που ξέρει ότι εκείνος ο τύπος 6'10" που ψάχνουμε πρέπει να κάνει περισσότερο από το να στέκεται σαν πύργος πάνω από τον αντίπαλο. Πρέπει να σκοτώνει. Και όταν λέω σκοτώνει, δεν εννοώ τη μπάλα που τρώει στα δύο — εννοώ εκείνον τον τρόπο που οι αντίπαλοι κοιτάζουν γύρω τους σα να έχουν βγάλει λάθος ζάρι και ξαφνικά η μπάλα γίνεται φωτιά στα χέρια τους. Μετά λοιπόν, ρε γαμώτο, τι λέμε εμείς; Αγοράζουμε έναν Ουίλιαμσον επειδή έχει πράγματα — ναι, υπάρχουν πολλά πράγματα εκεί πάνω — αλλά κυρίως αγοράζουμε ένα στοίχημα πως όταν η ομάδα μας βρίσκεστε σ’ εκείνο το σημείο που κανείς δεν θέλει ν’ ακούσει τη λήξη του χρονόμετρου, εκείνος ο τύπος δεν θα κρύβεται σα λαγός πίσω από το γκαρντ μας. Κι αν γίνει έτσι; Τότε ναι, έχουμε τον σκληρό σουτέρ που αλλάζει την ιστορία. Αλλιώς; Αλλιώς τουλάχιστον ας ελπίσουμε πως αυτή η ομάδα των Σέλτικς έχει ακόμα κάτι κρυμμένο κάτω από το πάτωμα του γηπέδου — σα την επόμενη έκδοση του Μπράουν.

από πού και πού ξαναβλέπω αυτούς τους μονόλογους πάνω στον Ουίλιαμσον — πως είναι ο επόμενος μεγάλος σκληρός σουτέρ ή πως εκεί που βάζει τα μεγάλα του πόδια γίνεται λαγός στην κρίσιμη κατοχή. θέλω να σου πω κάτι, φίλε: αυτά τα ίδια ακριβώς έλεγαν και για τον πιτσιρικά τότε τον Τζάμπολ… τι; δεκαοχτώ χρονών μέσα; είχε δέκα εκατοστά περισσότερα από τον Ουίλιαμσον κι όλοι γράφανε πως όταν φτάσει η ώρα θα ρίχνει σφαίρες. μετά ήρθε το ντραφτ κι έγινε ένας ακόμα συμπαίκτης του Μπράουν στις συχνές εμφανίσεις του ανάμεσα στους βάτους. τι έγινε τελικά; ο άνθρωπος τώρα είναι σπουδαίος αμυντικός και κανείς δεν τον θυμάται για κανένα σουτ εκτός και αν κοιτάξεις πολύ προσεκτικά τους χάρτες στόχων των τελευταίων τριών χρόνων. κι όμως εδώ οι συζητήσεις γύρω από τον Ουίλιαμσον φουντώνουν σα να μην έχουν δει ποτέ άλλον ψηλό που χάθηκε μέσα στους πάγκους. έχω ένα βίντεο που το ξεψαχνίζω κάθε φορά που κάποιος ανασύρει ξανά τις ιστορίες των σκληρών σουτέρ — αυτό με τον Τζέραλ Γουάλας πριν δέκα χρόνια στην Ανατολή. τόσο τερατούλκος όσο θέλεις, μπορούσε να πηδήξει πάνω από δύο ανθρώπους σα γάτος, μπήκε στους πρώτους πέντε όλων των εποχών στα dunk ενός αγώνα — αλλά στις τελευταίες κατοχές; εκεί έμενε σα κουτός, προσπαθούσε να βρει κάποιον άλλον σαν εμένα να ρίξει εκείνος την μπάλα. οι αντίπαλοι τον αφήνανε ελεύθερο επειδή ξέραγαν πως αυτή τη φορά δεν θα κάνει τίποτα. αποτέλεσμα; ομάδα τον πήρε, έδωσε δεκάρα, και μετά τον ξέχασε σα κακό όνειρο. τώρα πάλι οι ίδιοι θιασώτες του Ουίλιαμσον λένε πως «όταν φτάσει εκείνος η ώρα θα βγάλει το σουτ». αλήθεια; ας τους δείξουμε ένα ακόμα βίντεο — αυτό της προηγούμενης χρονιάς στο play-in tournament. σου λέω μια κίνηση όπου η μπάλα φτάνει στα χέρια του με δεκαπέντε δευτερόλεπτα στη διάθεση, δέκα ομάδες στο γήπεδο έχουνε ξεκουραστεί εδώ και δύο εβδομάδες για αυτό το παιχνίδι, και εκείνος; αντί να κάνει οτιδήποτε πουθενά, κρύβεται πίσω από τη μπάλα σα να ψάχνει να βρει κάποιον άλλον να αναλάβει την κατοχή. τρεις φορές έκανε αυτήν την κίνηση μέσα σε έναν αγώνα. τρεις φορές η μπάλα τελικά γύρισε αλλού επειδή κανείς δεν εμπιστευόταν πως εκείνος μπορεί να σκοτώσει την περίοδο εκείνη. αλλά εγώ θέλω να σου θυμίσω πως είμαστε στη Μπόστον Σέλτικς. εδώ η ομάδα έχει ιστορία τριάντα χρόνια που ψάχνει τον επόμενο σκληρό σουτέρ που όταν ανοίγει η μπάλα στα τελευταία τρία δευτερόλεπτα δεν γίνεται σα πρόβα φαγητού στους αντίπαλους. υπήρξε ο Λάρι Λέτζεντ; ναι, υπήρξε. υπήρξε ο Πιρς στις μεγάλες νύχτες; ναι, υπήρξε. υπήρξε ο Hayward όταν έκανα αυτόν τον συνδυασμό; λοιπόν, υπήρξε κι εκείνος — αλλιώς δεν φτάναμε στο τελικό. αυτοί όμως ήταν αυτοί που έκανε την μπάλα να γίνεται πράγματι σουτ θανάτου, όχι εκείνοι που έκαναν σα να τρέχουν να κρυφτούν σαν χελώνες. λοιπόν εδώ που βρισκόμαστε τώρα — τι μας μένει; μία ομάδα που ψάχνει έναν σκληρό σουτέρ σα διαμαντένιο δαχτυλίδι που δεν έχει ακόμη βρεθεί. κι όμως, υπάρχει ακόμα αυτός ο μύθος πως οι Σέλτικς μπορούν να βρουν έναν παράξενο τύπο 6'10" που όταν βρίσκεται εκεί στη μπούκα των τελευταίων δευτερολέπτων όχι μόνο δεν φοβάται, αλλά κάνει τους αντιπάλους τους να νιώθουν σα να τους έχουνε στείλει ένα γράμμα διαζυγίου πριν καν ανοίξουν το στόμα τους. αλλά πιστέψτε με, παιδιά: ο χρόνος δεν λέγεται ότι θα δείξει — ο χρόνος ξέρει ήδη πως αυτοί οι άνθρωποι όταν βρεθούν αντιμέτωποι με την κρίσιμη κατοχή έχουν τρεις επιλογές: να σουτάρουν σωστά, να δώσουν την μπάλα πίσω στον γκαρντ που μόλις τους είδε να κρύβονται σα κλώνοι πίσω από το μπολ, ή να την πάθουν αμνησία εκείνη την στιγμή. η ομάδα αυτή εδώ δεν είναι κάποιο πειραματόζωο για μια ιστορία η οποία οι πρωταγωνιστές της μας έχουνε ξεμείνει εδώ και δεκαπέντε χρόνια στους πάγκους ενώ οι άλλοι μπαίνουνε μέσα σα να κάνουν repeat. γι' αυτό σας λέω: αντί να βάζουμε έναν Ουίλιαμσον επειδή έχει τις πλάτες του πύργου της Θεσσαλονίκης και μετά κρύβεται όταν πιεστεί, ας κοιτάξουμε εκείνον τον τύπο που όταν έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο λύκειο σκόραρε δεκαπέντε πόντους σε επτά λεπτά επειδή έκανε σουτ σα πυροβόλο όπλο — εκείνον που οι αντίπαλοι άλλαζαν στρατόπεδο όταν τον έβλεπαν επειδή γνώριζαν πως η μπάλα αυτή τη φορά σίγουρα δεν πήγαινε στο ίδιο μέρος που πήγαινε παλιά. αλλιώς, τι γίνεται; περνάμε άλλη μία χρονιά μιλώντας για έναν άνθρωπο που κατάφερε να γίνει ο κορυφαίος φόβος κάθε γκαρντ της Ανατολής επειδή δεν έκανε τίποτα παραπάνω από το να στέκεται εκεί σα διακοσμητικό.