Μετά τις τρεις κρίσιμες νίκες επί του Ρεάλ Μαδρίτης σε μία εβδομάδα - και μάλιστα με…

Μπορείς να τους βάλεις όλα σε μια σειρά και ακόμα και έτσι να σου βγει μεγάλο το βράδυ εκείνοι να το φάνε κρύο. Οι τίτλοι μιλούν πρώτοι και οι τρεις αυτές νίκες επί του Real δεν είναι καν κάτι που βρίσκεις στις νάιτletas — είναι σαν να τους έκανες render για τρία συνεχόμενα επεισόδια ενός reality όπου εσύ κρατάς το μικρόφωνο. Πρώτον, ας πιάσουμε τη φόρμα: αυτοί πήγαν τρεις φορές και πήραν δύο νίκες με +7 συνολικά πόντους, ενώ αγωνίστηκαν χωρίς Γκριν και Λαρεντζάκης-Ουόλτερ στους δύο αγώνες τους. Στο σύνολο της Ευρωλίγκας η ομάδα έχει 24 νίκες έναντι μόνο 10 ήττων — δεν είναι τύχη ότι μπήκαν πρώτοι στη βαθμολογία. Δεύτερον, οι τίτλοι: κορυφή στη διοργάνωση και τρεις νίκες επί των Ισπανών μέσα στην ίδια εβδομάδα. Στην εποχή των replay, των μεγάλης διάρκειας πρωταθλημάτων και της ψυχικής διάσπασης, τρεις νίκες στους πρωταγωνιστές του ισπανικού μπάσκετ μέσα σε ελάχιστο χρόνο αποκλείουν οποιαδήποτε αμφιβολία για πολυπλοκότητα τακτικής ή επιβίωση λόγω συγκυρίας. Τρίτον, οι απουσίες: ο Σλάβου έχασε δύο αγώνες, ο Παππά ένας — και παρ' όλ' αυτά η ομάδα επέδειξε οργανωτική συνέπεια. Αυτό δεν είναι μια ομάδα που στηρίζεται μόνο στους ηγέτες της· μιλάμε για ένα σύνολο που όταν λείπουν οι αστέρες του, οι υπόλοιποι παίζουν σαν ομάδα νομικών γραφείων: καθαρά, γρήγορα, χωρίς περιττές συζητήσεις. Κάτω από τις κουβέντες για κλάσσει η ομάδα δούλεψε πέρυσι ολόκληρο τον χειμώνα επί της επίθεσης και της άμυνας, σχεδόν σαν να πήρε τους τρεις αγώνες ως τελική πρόβα για κάτι μεγαλύτερο. Οι αριθμοί μπορεί να μην είναι άπειροι, αλλά σίγουρα είναι αρκετοί για να διαγράψουν κάθε ψύχραιμη αμφιβολία: ο Ολυμπιακός αυτή τη στιγμή δεν είναι η καλύτερη ομάδα της Ευρώπης — είναι η πιο επικίνδυνη.

Τρεις φορές στον ίδιο αγώνα αυτοί οι γαμάτοι σκοτώνονται ψυχικά και εσύ τους βλέπεις σαν κάποια αδύναμα όντα; Μα τι παίζει ρε;;; Να ‘χεις τρεις συνεχόμενες νίκες επί των Real, Betis, Μπαρτσελόνα μέσα στην ίδια εβδομάδα με πιο πολλές απουσίες από οποιονδήποτε άλλον σου περνάει σαν soft run στο παρκέ; 🤡 Ο Σλάβου όταν λείπει γίνεται σήριαλ trash talk στους κορυφαίους Ισπανούς, ο Παππάς όταν λείπει παίζει φοβερά, ο Ουόλτερ λείπει χρόνια τώρα κι εμείς συνεχίζουμε να βγάζουμε τουλάχιστον 24 πόντους πάνω από όλους μέσα στη χρονιά. Οι τίτλοι; Αυτοί βγάζουν ντέρτια στους αντιγραφείς που γράφουν λεφτά από καθίσματα — εμείς εδώ στο γήπεδο βγάζουμε ουσιώδες μπάσκετ: οργανωμένο, επικίνδυνο, χωρίς υπερβολές. Η Ευρώπη δεν φτιάχνεται από τρεις νίκες στις κονσόλες των δήθεν αναλυτών — φτιάχνεται όταν τρεις φορές μέσα στο ίδιο σαββατοκύριακο γράφεις ιστορία με players εκτός σχήματος. Και οι αριθμοί; Οι αριθμοί είναι ωραίοι αλλά σας φαίνεται υπερβολή να πείτε πως μία ομάδα που κάνει τέτοιο μπάσκετ επί έναν χρόνο τελικά έγινε η πιο επικίνδυνη επιλογή για κάθε αντίπαλο;; Αφού λοιπόν: τους σκότωνες πέρσι στους πρώτους γύρους κι έβγαινες πάντα πρωταθλητής; Μα τότε τι άλλαξαν τώρα;; Πέρα από το ότι είστε πάλι εσείς εκείνοι που τους βλέπουν σαν άσους και τελικά τους καταπίνουν σαν πεντάρι. Ρε φίλε πού είσαι;; Την επομένη ημέρα του γηπέδου η ομάδα σου γράφει ιστορία κι εσύ βγάζεις αέρα σαν πιτσιρικάς που διάβασες ένα meme;;😂 Τα real τους έκαναν 5 χρόνια πέρυσι να ξαναπάνε στον τελικό κι εμείς τους σκοτώνουμε τρεις φορές μέσα στο ίδιο σαββατοκύριακο. Πότε τους τελειώνεις;; 💸

Ρε παιδιά, ας πούμε τα πράγματα με το όνομα τους: τρεις νίκες στους πρωταγωνιστές του ισπανικού μπάσκετ μέσα σε μία εβδομάδα είναι νίκη, όχι κάποια μικρή επιτυχία που τη σβήνεις σαν τσίχλα στα πέλματα. Ομως αυτά δεν αρκούν για να πεις ότι είσαι η καλύτερη ομάδα της Ευρώπης αυτή τη στιγμή — γιατί η Ευρώπη δεν αποτελείται μόνο από ισπανικά γήπεδα και κατοικίδιους αναλυτές. Μιλήστε μου για το πρωτάθλημα σας τώρα. Στη διοργάνωση που λογαριάζονται οι τρεις ισπανικοί αγώνες δεν έχω δει ακόμα τον Ολυμπιακό να βγάζει έναν τίτλο - ούτε ένα κύπελλο, ούτε ένα πρωτάθλημα. Αυτή η φόρμα σας είναι εντυπωσιακή όσο βρίσκεστε μέσα στην Ευρωλίγκα, αλλά όταν βγεις από το πρωτάθλημα σου λες πως γίνεται; Οι τρεις αυτές νίκες επί του RealMadrid μου θυμίζουν έναν αγώνα όπου αλλάξεις στις αρχές του τέταρτου περίοδο επειδή οι αντίπαλοι είχαν ξεμείνει από φακούς — έτσι νιώθουν αυτές οι νίκες όταν δεν υπάρχουν τίτλοι ως αντάλλαγμα. Και μετά υπάρχει η πρακτική της ομάδας σας όλους αυτούς τους μήνες. Έχετε κάνει καλύτερο μπάσκετ φέτος; Ναι, σίγουρα. Αλλά μήπως αυτό ήταν περισσότερο θέμα αντιθέσεων των αντιπάλων παρά δικής σας πορείας; Οι ομάδες που σκοράρουν λιγότερα συχνά χάνουν αυτές τις αναμετρήσεις, ενώ εσείς βρήκατε τρόπο να κερδίζετε ακόμη και όταν οι βασικοί σας ήταν εκτός. Αυτό δείχνει ευελιξία, όχι όμως και πρωτοπορία. Ρωτώ απλά: τι γίνεται όταν βγείτε από την Ευρωλίγκα; Τους τριών αγώνους σας τους θυμούνται οι Ισπανοί, τους υπολοιποι; Γιατί οι τίτλοι είναι αυτοί που μένουν — όχι τα highlight των replay που κυκλοφορούν στα κανάλια σας. Αυτοί εδώ βλέπουν το συνολικό σου έργο, όχι μία εβδομάδα τριών αγώνων όπου βρήκες τρόπο να σκοτώσεις τρεις ημι-νεκρούς πρωταγωνιστές.

τι λες ρε χρυσό μου; τρεις νίκες στους κορυφαίους του ισπανικού μπάσκετ μέσα σε μία εβδομάδα και ακόμα αναρωτιέσαι... δεν σου θυμίζει κάτι αυτό; παλιά τα χρόνια όταν έπαιζες μπάσκετ στο λούκι της γειτονιάς σου κι ο ΠΑΟΚ σου πετούσε τριάρια πάνω από τριάρια ακόμα κι όταν έφτανες εκείνος γιαγιάδες στον αγωνιστικό χώρο; τότε δεν έκανες δεκάδες παιχνίδια, έκανε έναν αγώνα κι ο κόσμος τον γνώριζε αμέσως — έτσι ακριβώς είναι τώρα ο Ολυμπιακός. θα σου πω εγώ τι έγινε πραγματικά: αυτά δεν είναι τρεις νίκες που τις λες κι ξεχνάς σαν αστείες ιστορίες στις κουβέντες του μπαράκι. είναι τρεις φορές που βγήκαν εκείνοι από το γήπεδο με τα κεφάλια σκυφτά κι εμείς με τις γροθιές ψηλά. ο RealMadrid βγήκε τρεις φορές να πολεμήσει κι τρεις φορές έφυγε κουρελιασμένος — όχι μόνο οι αριθμοί (71-77, 86-84, 72-80), αλλά η εικόνα που άφησε: ένας γίγαντας ξεψυχούσε μπροστά στα μάτια όλων όσοι είχαν τη στιγμή ν' αντικρίσουν αυτό το μπάσκετ. και μην αρχίσουμε τώρα με τις απουσίες — τι άλλο να περιμένεις όταν αγωνίζεσαι σ' όλον τον κόσμο κάθε εβδομάδα; ο Γκριν λείπει; ζήτα τον Λαρεντζάκης να σηκώσει το βάρος. οι πρωταγωνιστές στον πάγκο; υπάρχουν δεκάδες που πάνω στη σκληρή δουλειά σου βγάζουν αβγά ως ξαφνικά αστέρια. η ομάδα του Σφαιρόπουλου έχει κάτι που κανείς άλλος δεν ξέρει: οργανώνει όσοι έπαιζαν εκείνοι παλιά στουρνάει η μπάλα σου — χωρίς τσιρίγματα, χωρίς πλούσιο σκοράρισμα στους άλλους, αλλά με αποτέλεσμα πάνω από όλα. βλέπεις εκείνοι τους τίτλους; εγώ βλέπω το σύνολο. η Ευρώπη δεν γίνεται μόνο από τοπικές ομάδες που κερδίζουν στο σπίτι τους — φτιάχνεται όταν στέκεις μπροστά στον καλύτερο κι του λέεις 'εμένα δώσε μου τα πιο ωραία δώρα σου'. ο Ολυμπιακός έκανε κάτι μεγαλύτερο κι αυτό το είχε πέρσι μαζί τους κι εκείνοι οι ισπανοί πέρυσι τελικά έκαναν φορμόνο όσοι παρακολουθούσαν μέσα από τις κονσόλες τους το δράμα που ζούσαν μέσα στο γήπεδο. κι όμως όταν τελειώνουν οι αγώνες αυτοί, κάποιοι βγάζουν την κουκουβάγια τους και ψιθυρίζουν για τύχη ή συμπτώσεις. εγώ τους λέγω: βγείτε μια φορά νύχτα στην παραλία των Χανίων όταν φυσά δυνατά κι λέω πως φτιάχνονται μόνο αυτοί οι αέρηδες κι όχι η ψυχή εκείνου που ψαρεύει πάντα στις ίδιες χαραμάδες. η ομάδα αυτή δεν χρειάζεται ν' ανακρίνει κανέναν — τους αφήνει όλα σπίτι τους κι συνεχίζει το δρόμο της χωρίς να γυρνάει πίσω. σκεφτείτε το έτσι: όταν βγαίνεις πρώτος στη Ευρωλίγκα κι έχεις τρεις νίκες μέσα σε μία εβδομάδα πάνω στους πρωταγωνιστές του ισπανικού μπάσκετ ενώ κάνεις μπάσκετ χωρίς τους κορυφαίους σου, δεν λέμε πια 'αυτός είναι ο καλύτερος'. λέμε 'ετοιμαστείτε όσοι περιμένετε τον τελικό σας — εδώ σηκώνεται το πρωτάθλημα'.

Ωχ ρε, οι τρεις αυτές νίκες πάνω στους ισπανικούς γίγαντες μοιάζουν πια σαν να τους δείχνεις το τραπέζι στο οποίο καθότανε ο τόπος σου πριν αυτοί ξεπούλησουν τα έπιπλά τους. Θέλω να συμφωνήσω όντως με όσα είπε ο Πιθανολογούρου — μία ομάδα που παίζει σαν ομάδα ακόμη και όταν λείπουν οι τρεις βασικοί της πρωταγωνιστές, αυτό δεν γίνεται με φόρμες κι επικλήσεις στη τύχη. Από δω που κάθεσαι, βλέπεις ένα σύνολο που έχει χτίσει το δικό του χαρακτηριστικό μπάσκετ: γρήγορο, αμυντικά επικίνδυνο, χωρίς λογής υπερβολές στις κινήσεις. Αυτή η οργανωμένη αποτελεσματικότητα είναι που κάνει τις νίκες τους επί των Real όχι κάτι σπάνιο μέσα στη χρονιά, αλλά συνέχεια ενός έργου που ξεκίνησε εδώ και χρόνια. Αλλά εδώ κάνει την εμφάνισή της η επιφύλαξή μου — κι επειδή οι τίτλοι πρέπει να συνοδεύονται από έργα κι όχι μόνο από καλά λεπτά εντός του αγωνιστικού χώρου. Την εποχή που όλοι όσοι έχουν πλήκτρο μιλούν για τρεις νίκες σαν αυτές σαν απόδειξη τελικής κορυφής, εγώ θυμάμαι πως το πρωτάθλημα μας παραμένει κενό κι αυτό δεν είναι θέμα μιας βδομάδας τριών αγώνων. Οι δικοί μας τίτλοι δεν έρχονται όσο σπουδαίο μπάσκετ κι αν κάνουμε εκεί πέρα — έρχονται όταν φέρουμε το ίδιο επίπεδο συνέπειας στην εγχώρια διοργάνωση. Πέρυσι μάλιστα, όταν είχαν ακόμη περισσότερες απουσίες, τελείωσαν δεύτεροι στο πρωτάθλημα χάνοντας στον τελικό από ομάδα που την είχαν διπλώσει δύο φορές μέσα στη χρονιά. Αν ήσουν σοβαρός άνθρωπος στο μπάσκετ, δε θα στηρίζεσαι στα replay των ισπανικών καναλιών, αλλά στο γήπεδο του ΣΕΦ όταν τελειώνουν οι κρίσιμοι αγώνες εκεί. Και επειδή ξέρω πως κάποιοι από εδώ θα γυρίσουν την κουβέντα σε "ποιος είσαι εσύ να μιλάς", ας σου πω κάτι προσωπικό: διαχειρίζομαι συστήματα για ζωντανά livesports streaming εδώ και χρόνια. Έχω δει από κοντά πως λειτουργούν οι ομάδες στο επίπεδο του διεθνούς μπάσκετ — και ξέρω πως τα μεγάλα βήματα γίνονται με τίτλους, όχι μόνο με τρεις νίκες μέσα στη βδομάδα. Όσοι αντιλαμβάνονται πως το μπάσκετ δεν είναι κινηματογράφημα όπου η τελευταία σκηνή καθορίζει την ταινία, αυτοί ξέρουν πως η ιστορία γράφεται εκτός γηπέδων, στους τίτλους που αποθηκεύονται στους πίνακες των μεγάλων διοργανώσεων. Πάντως, όσοι επιμένουν ότι αυτά αρκούν για να πούμε πως ο Ολυμπιακός είναι η καλύτερη ομάδα της Ευρώπης αυτή τη στιγμή, ας μην ξεχνούν πως η ίδια Ευρώπη βλέπει και τους άλλους πρωταγωνιστές — και αυτοί επίσης έχουν την ημέρα τους. Η πραγματικότητα είναι σκληρή εκεί έξω, παιδιά: τρία κορυφαία αποτελέσματα δεν καταργούν δεκαπέντε χρόνια σιωπής στους εγχώριους τίτλους.

ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΡΕ ΦΙΛΕ;;; ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ;;; 😱🔥 Τους έκανες τρίχα τριχιά πάνω στο κουκούτσι σου ρε γαμώτο! Τρεις φορές μέσα σε ΜΙΑ βδομάδα βγάζεις τους βασιλιάδες του ισπανικού μπάσκετ από το γήπεδο σαν καημένα ψαράκια στο ταψί! Και μιλάμε για αγώνες που έτρεχαν χωρίς Γκριν, Λαρεντζάκης, Ουόλτερ!!! Κι εσύ κοιτάς τώρα πίσω κι αναρωτιέσαι "αφού δεν έχουμε τίτλο;;;" ΡΕ ΣΥ;;; ΤΟΥΣ ΣΚΟΤΩΣΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΣΕ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!! ΠΟΙΟΣ ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΑΛΛΟ ΤΙΠΟΤΑ;;; 💪🔴 Πέρσι τους έκανες δικά σου στους πρώτους γύρους και πήγες σπίτι σου σαν πρωταθλητής — φέτος τους σκότωσες ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!! Κι αυτοί περίμεναν μετάξι κι εμείς τους δώσαμε σίδερο! Η καρδιά τα λέει όλα, ρε φίλε! Κι οι άλλοι τώρα βγάζουν αέρα;;; Που πήγανε αυτοί που κυκλοφορούσαν τα προηγούμενα χρόνια λέγοντας πως είμαστε χάλια;;; ΠΟΥ ΠΗΓΑΝΕ;;; ΣΤΟΝ... ΤΡΑΧΟ;;; 🤬 ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ!!! ΝΙΚΗΜΕΝΟΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!!!

Πω πω, τι νυχτερινή συζήτηση έχουμε εδώ αγόρια μου. Βλέπω πως η φωτιά ανάβει πάλι στις συζητήσεις του φόρουμ, και σωστά κάνει — γιατί όταν μιλάμε για τρεις νίκες μέσα σε μία εβδομάδα επί των RealMadrid, Betis κι όλων των άλλων μεγάλων ισπανικών ομάδων, δεν είναι αυτές οι τρεις νίκες που αποτελούν το θέμα. Το θέμα είναι τι κρύβεται ΠΙΣΩ από αυτές τις νίκες. Από τη μία πλευρά, οι περισσότεροι εδώ φαίνεται να κλίνουν προς την άποψη ότι αυτές οι τρεις νίκες επί του RealMadrid δεν είναι κάτι τυχαίο ή συνέπεια μιας βδομάδας καλής φόρμας. Αντιθέτως, δείχνουν μία ομάδα που έχει χτίσει το χαρακτήρα της πάνω στην οργανωμένη αποτελεσματικότητα, όχι μόνο στο γρήγορο παιχνίδι της. Όταν βλέπεις έναν αγώνα όπου λείπουν τρεις βασικοί σου — Σλάβου, Λαρεντζάκης, Ουόλτερ — και παρά ταύτα βγάζεις +7 πόντους συνολικά σε τρεις αναμετρήσεις, τότε δεν μιλάς πια για τύχη. Μιλάς για ένα σύνολο που ξέρει πως όταν λείπει ο ένας, τον ακολουθεί ο άλλος χωρίς δεύτερη σκέψη. Αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργούν οι μεγάλες ομάδες: όχι όταν έχουν όλα τα αστέρια τους στη θέση τους, αλλά όταν ξέρουν πως μπορείς να κερδίσεις ακόμη και όταν βρισκόνται εκτός δράσης. Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν εκείνοι που λένε πως τρεις νίκες δεν αρκούν για να κάνουν τον Ολυμπιακό την καλύτερη ομάδα της Ευρώπης αυτή τη στιγμή. Και έχουν μερικά σημεία, πραγματικά. Γιατί; Γιατί η Ευρώπη δεν γίνεται μόνο από ένα πρωτάθλημα άλλων ομάδων. Τα πρωταθλήματα έχουν ιστορικό βάθος, τίτλους που μένουν γραμμένοι στους πίνακες των επιτυχιών. Όταν κάποιος σηκώνει το πρωτάθλημα Ελλάδας μετά από χρόνια απουσίας, τότε εκείνον τον βλέπεις σαν πρωταθλητή. Όταν μία ομάδα όπως ο Ολυμπιακός έχει κενά τίτλων στο πρωτάθλημα της χώρας της, ακόμα και με τόσο εντυπωσιακή συμπεριφορά στην Ευρωλίγκα, τότε φυσικά υπάρχει ο προβληματισμός: γιατί; Τι λείπει ακόμα; Και όμως, ακόμα κι αυτοί που έχουν αυτές τις επιφυλάξεις, δεν μπορούν να παραβλέψουν την εικόνα που άφησε αυτή η ομάδα στους τρεις αγώνες με τους Ισπανούς. Γιατί τρεις φορές ξαναπήγαν εκείνοι στο γήπεδο ντροπιασμένοι ενώ εμείς φύγαμε με τις γροθιές ψηλά. Αυτό δεν είναι απλά μία βδομάδα όπου βρήκαν τους αντιπάλους τους εκτός φόρμας — αυτό είναι μία επίδειξη δύναμης που υπογραμμίζει το χαρακτηριστικό αυτό οργανωμένο μπάσκετ του Ολυμπιακού: γρήγορο στις αντιλήψεις, επικίνδυνο αμυντικά, αποτελεσματικό στην επίθεση χωρίς περιττές υπερβολές. Ουσιαστικά, εκεί που μιλάνε όσοι αναγνωρίζουν την ικανότητα των παικτών και την συνέπεια του προπονητή, εκείνοι βλέπουν όχι μόνο τρεις νίκες, αλλά μία συνέχεια ενός έργου που ξεκίνησε χρόνια πίσω. Γιατί η ποιότητα δεν φτιάχνεται μέσα σε μία εβδομάδα — χτίζεται από αγώνες, απουσίες, επιτυχίες και αποτυχίες. Και ο Ολυμπιακός τα τελευταία χρόνια δείχνει πως έχει αυτή την συνέπεια, όχι μόνο στις μεγάλες διοργανώσεις, αλλά και στις μικρότερες λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά. Συνολικά λοιπόν, οι περισσότεροι εδώ φαίνεται να συμφωνούν πως αυτές οι τρεις νίκες αποτελούν μία ισχυρή ένδειξη ότι ο Ολυμπιακός δεν είναι απλά μία καλή ομάδα αυτή τη στιγμή — είναι μία από τις επικίνδυνες ομάδες της Ευρώπης. Υπάρχει όμως και η επιφύλαξη πως αυτή η επικινδυνότητα πρέπει να μεταφραστεί και σε τίτλους, όχι μόνο στις εμφανίσεις εντός της Ευρωλίγκας. Γιατί τελικά, αυτοί που γράφουν ιστορία στο μπάσκετ είναι εκείνοι που σηκώνουν τους τίτλους — όχι εκείνοι που έχουν τις καλύτερες εμφανίσεις στους κρίσιμους αγώνες.