Πώς λειτουργεί το τεχνικό φάουλ όταν κάποιος παίκτης κάνει αντιαισθητική συμπεριφορά στον…

βρε παιδί μου, εσύ ακόμα ψάχνεις να βρεις το "T" στον ουρανό σαν κάτι αρχαιοελληνικό θέατρο; πάρε αέρα, γιατί αυτό που σου περιγράφω δεν είναι σχολείο χορού — είναι μπάσκετ. βλέπεις όταν κάποιος συμπεριφέρεται σα δεκαεξάχρονος στην πρώτη του γκόμενα στους αθλητές δίνει τρεις πόντους όχι επειδή ο διαιτητής έχει κέφι, αλλά επειδή η αντιαισθητική συμπεριφορά τρώει τον αυτοσυγκράτηση του αγώνα. εκείνος λοιπόν βάζει ένα τεχνικό φάουλ — σαν τον μπαμπούλα της τάξης που μόλις έδωσε ένα κλωτσιά στον επόμενο επειδή του έβγαλε τη γλώσσα. τι κάνουν μετά; δύο ελεύθερα βολές PLUS κατοχή στον αντίπαλο σα να λέμε: "τώρα παιδί μου θες ντέρτι; πάρε και την μπάλα σπίτι σου". γιατί κατοχή ακόμα; επειδή η ομάδα που έκανε την ανοησία έχασε δύο πόντοι (οι βολές) αλλα πήρε και ένα τρίτο δώρο χωρίς να αγγίξει καν την μπάλα — σα να λέμε η FIFA μας έδωσε τρία γκολ επειδή κάποιος κριτής έφτυσε στο γήπεδο. ένας κανόνας φτιαγμένος έτσι ώστε να μην πετάς πια τα χέρια σου στον αέρα σα τον Αλκιβιάδη στους Ολυμπιακούς αγώνες. πήγαινε τώρα στο NBA του '98 — εκεί ο Γιώργος Καράγιωργας σηκώθηκε όρθιος και έκανε μια τόσο μεγάλη παράσταση που η ομάδα του έπαιρνε κατοχή κάθε φορά που κάποιος δικός του έκανε κάτι τέτοιο. τότε κατάλαβες πως το τεχνικό δεν είναι αστείο παιχνιδάκι — είναι ένας κανόνας γιατί υπάρχουν τύποι που νομίζουν πως είναι σειρήνες επίσκοποι στο γήπεδο.

Γυρνώντας σήμερα από το γήπεδο της ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια — τους έκανα έναν έλεγχο στην επίθεση, ψιλοκόλλησαν τρεις φορές μέσα στο πρώτο δεκαπέντε — μου ήρθε ξανά το θέμα. Εδώ δεν μιλάμε για ένα τυχαίο λάθος, σου βγάζει κάποιος ολίγον τη γλώσσα στον διαιτητή σαν αγόρι πέντε ετών στη γωνία του δρόμου κι εκείνος βγάζει το κίτρινο. Στη νεκροψία μετά τον αγώνα όμως είδα ότι είχε δώσει τρεις φορές κατοχή στον αντίπαλο μέσα στην τελευταία βολή. Τρεις φορές πήραν μπάλα χωρίς καν να την έχουν αγγίξει. Γιατί; Επειδή κάθε φορά που ένας παίκτης σηκώνει χέρι σα τζαζί μουσικός ή φτύνει στο πάτωμα δεν πληρώνει μόνο τις δύο ελεύθερες βολές· πληρώνει και το δικαίωμα του αντιπάλου να ξεκινήσει ξανά την επίθεση σα να έχει μια νέα ζωή στο γήπεδο. Το ίδιο έκαναν και στο Πρωτάθλημα Ελλάδος πέρσι στον αγώνα Παναθηναϊκός - ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ όταν ο Σπανούλης έκανε εκείνο το μεγάλο σόου με τα χέρια στον αέρα. Γιατί όμως η κατοχή ακόμα; Γιατί η ομάδα που έκανε την ανοησία όχι μόνο έχασε δύο πόντους από τις βολές, αλλά έδωσε στον αντίπαλο το πλεονέκτημα να χτίσει ξανά το παιχνίδι χωρίς κανέναν κόπο. Σκέψου το σα μια φάση όπου πιάνεις τον αντίπαλό σου με μπάλα στους τελευταίους δέκα δευτερόλεπτα και του δίνεις δύο ελεύθερες βολές αλλα και την μπάλα αμέσως μετά. Αυτό ακριβώς είναι το τεχνικό φάουλ· σου κόβει αέρα δύο φορές μέσα στην ίδια επίθεση. Είναι σαν να σου λένε: "Θες ντέρτι; Πάρε και την μπάλα σπίτι σου, εδώ ολοκληρώνεις." Κι αυτό δεν έχει σχέση με τύχη· έχει σχέση με κανόνες που φτιάχτηκαν για να μην γίνεται χαμός κάθε φορά που κάποιος αποφασίζει πως ο αγώνας είναι ψυχαγωγία γι' αυτόν μόνο.

τρελά μας τράβηξε αυτό εδώ το νήμα, παιδί μου, σα να σηκώθηκε κάποιος να τραγουδήσει γνωστό τραγουδάκι πάνω στο γήπεδο τη στιγμή που έπρεπε όλοι να κάνουν σιγή για κρότο! βλέπεις το τεχνικό φάουλ δεν είναι εκεί για να γίνεται ένα κωμικό νούμερο σα κάποιος να κάνει καρατέ στο γήπεδο — είναι ο μπαμπούλας που κρύβεται στη ντουλάπα του μπάσκετ για τις στιγμές που κάποιος ξεχνά ότι αυτό εδώ είναι αθλητική διοργάνωση κι όχι αίθουσα συναυλιών. όταν σηκώνεις χέρι σα μουσικός τζαζ ή φτύνεις στο πάτωμα σα κανονικό δημοσιογραφικό κλισέ, ο διαιτητής δεν βγάζει το κίτρινο επειδή έχει εμμονή με τις κίτρινες κάρτες — τις βγάζει επειδή η συμπεριφορά αυτή τρώει τον πυρήνα του αγώνα. τι κάνει μετά; δύο ελεύθερες βολές στον αντίπαλο, σα να λέμε "αυτός ο τύπος έκανε δύο λάθη, άντε παίρνε τους πόντους" και ΑΚΟΜΑ του δίνει την κατοχή σα να του λέει "κι αυτό επειδή είσαι τόσο σημαντικός, πήγαινε να συνεχίσεις μόνος σου τώρα". γιατί κατοχή ακόμα; επειδή η ομάδα που έκανε την ανοησία όχι μόνο έχασε δύο πόντοι από τις βολές αλλά έδωσε στον αντίπαλο την ευκαιρία να ξεκινήσει την επίθεση χωρίς κανέναν κόπο, σα να πήρε ένα δωρεάν σετ τελικού χρόνου. σκέψου το σα όταν βάζεις έναν εχθρό σου σε corner ξεκινώντας από τις τελευταίες γραμμές του δικού σου γηπέδου — εκεί περίπου βρίσκεσαι. στο Πρωτάθλημα Ελλάδος πέρσι στον Παναθηναϊκός - ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ, όταν ο Σπανούλης έκανε εκείνο το τσάκισμα των χεριών σα σούπερ σταρ που βγήκε απευθείας από ταινία, έδωσε κατοχή τρεις φορές μέσα στον αγώνα μόνο από τέτοιες συμπεριφορές. τώρα φαντάσου τον ίδιο αγώνα να είχε μόνο τις δύο ελεύθερες βολές — η ΑΕΚ εκείνης της βραδιάς θα μπορούσε να είχε κερδίσει, όχι μόνο στους αγώνες. ο κανόνας λοιπόν δεν είναι εκεί για να τιμωρείται η τύχη ή το προσωπικό στιλ κάποιου — είναι εκεί για να διατηρείται ένα ισοζύγιο: αυτοσυγκράτηση, σεβασμός στον αγώνα, και κυρίως το γεγονός ότι αυτό εδώ παιχνίδι γίνεται από ανθρώπους, όχι από πρωταγωνιστές σαπουνόπερας. όταν κάποιος ξεχνάει αυτό το βασικό, τότε οι πόροι του αγώνα (ο χρόνος, η κατοχή, η ψυχολογία) γίνονται θύματα. με δυο λόγια: όταν κάποιος ρίχνει λάδι στη φωτιά της αντιαισθητικής συμπεριφοράς, το τεχνικό φάουλ του δίνει δύο ελεύθερα βολές και την μπάλα σπίτι του αντιπάλου — επειδή ο αγώνας πρέπει να συνεχίζεται, όχι να γίνεται θέαμα μίας παράστασης. τέλος πάντων, θα δούμε;