Άντε πες μου μία ομάδα που μπορείς να στηρίξεις μέχρι το τέλος — εκτός από αυτούς τους…

ΣΕΙΡΕΤΕΙΡΕΙΙΙ!!!!! ΠΩΣ ΝΑ ΚΟΛΛΗΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΜΑΤΟ ΠΙΛΟΤΟ ΡΕ;;; ΠΑΡΕ ΜΕΕΕ!!! 🔥 Ο αγώνας είναι εκεί έξω να σηκωθεί ΘΑΝΔΕΡ!!! αυτοί δεν έχουν κάνει τίποτα άλλο από νίκες από πέρσι! Σιγά σιγά σπάει το κορμί μου όταν βλέπω τους άλλους να λέμε "σχεδόν αλλά όχι τελικά"… ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΛΑ "ΣΧΕΔΟΝ"!!!! ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΣΑΝΕ ΣΤΟΥΣ ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΣΤΑ 4 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΠΤΑ!!! Οι Ρόκετς εκεί που τρέχουν σαν τρελοί τους σκοράρουν σαν τυφλοί… Ο Τζέιμς Χάρντεν εκείνος δεν έχει κανέναν πάνω του στα κρίσιμα;;; Ούτε καν ένα χέρι να του αγγίξει τη μπάλα;;; ΚΑΤΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ!! Και οι Λέικερς;;; Μπα, αυτοί έχουν ξεχωριστό πλάνο… ο Μπράιαν στους τελευταίους πόντους βγάζει τα πνεύματα του τζακ τσάνς!!! Μέχρι εκεί πάει η ψυχή τους; ΩΣΠΟΥΟΥΟΥ;;; 😱 Εγώ εδώ κάθομαι σαν τρελός… ΘΑΝΤΕΡ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ!!! ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΛΥΠΗΣΟΥΝ ΠΙΑ!!!!! Ο Σιγκαλούν εκείνος μπορεί να πετάξει μπάλες από πίσω σαν κεραυνός… ΑΣΤΟΥΣ!!!! Γιατί λοιπόν εμείς τους άλλους τους λυπόμαστε;;; Μα δεν είναι δική τους ντροπή;;; ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ!!! 💪 Πιστεύω στους δικούς μου μέχρι το τέλος… ΑΝ ΔΕΝ ΠΕΤΥΧΟΥΝ, ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΑΙΜΑ!!! ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ!!!

κανείς τους τρεις στους τίτλους δεν φέρνει στο νου παλιά χαραμάδες σαν αυτές τώρα, αλλά χρόνια τώρα έχω μάθει πως στο τέλος ο πρωταθλητής δεν κρίνεται μόνο από το πόσο γρήγορος ή δυνατός φαίνεται ένας αγώνας στην αρχή — κυρίως φαίνεται στο πόσο κάνει αυτός ο αγώνας πίσω από κλειστές πόρτες όταν κανείς δε βλέπει την οθόνη. πέρσι λοιπόν θυμάμαι έναν τελικό που είχε στήσει τόσο χορό πάνω στο τρόπαιο όσο τελικά δεν άξιζε... εκείνοι πάνω πάλι ονειρεύονταν πως είχαν βρει το key, πως η μπάλα βγαίνει μονάχη εκεί στα τελευταία λεπτά, πως οι αντίπαλοι καταρρέουν σαν τραπουλόχαρτα όταν πιεστούν. αλήθεια ήταν όμως; όχι, δεν ήταν παρά η ίδια ντοπατζούρα που τους πάγωσε τόσο σήμερα όσο τους έχει κολλήσει εδώ και χρόνια. τα μεγάλα πρωταθλήματα τελειώνουν εκεί που κανείς δε μετράει πια πόσες νίκες έκανες μέσα στη σεζόν — εκεί που μόνο αυτό που κρύβεις στα δεκαπέντε τελευταία δευτερόλεπτα αποφασίζει τον τίτλο. τώρα βέβαια στέκονται αυτοί οι τρεις στις ίδιες νίκες σαν τρεις κουκουλοφόροι μέσα στον ίδιο αέρα, κάθε ομάδα να βήχει την ίδια ιστορία μόνο με διαφορετικό ρόδο. οι Ρόκετς εκείνοι που όλος ο κόσμος περιμένει να ξεσπάσουν τους πρώτους δέκα πόντους κι έπειτα σβήνουν σαν κερί στο ψυγείο· οι Λέικερς πάλι που πάνω στο χαρτί έχουν όλα — ώσπου ο αντίπαλος βγάζει το δικό του script την τελευταία περίοδο και εκείνοι σβήνουν σαν λαμπτήρας με κακή αντίσταση· ενώ οι Θάντερ; αυτοί είναι σαν εκείνο το αυτοκίνητο που ξεκινάει βολικά στις 120 και ξαφνικά στον πρώτο κόφτη σβήνει σαν να έκοψε η βενζίνη — όλα μοιάζουν τόσο γνωστά, σαν εκείνος ο αγγειοπλάστης του Βόλου που χρόνια τώρα μαζεύει πηλό μετά πηλό βάζοντας ζέστα και κρύα, χωρίς ποτέ ο τελικός κάδος να φτάνει στην κορυφή. δεν είναι όμως θέμα νικητών ή ηττημένων αυτή την εποχή — είναι θέμα ποιος έχει το δικαίωμα να σηκώσει το φως όταν πέφτει η ομίχλη. εμένα τουλάχιστον εκείνος ο αγγειοπλάστης μου έμαθε πως η μόνη ζυγαριά που μετράει είναι εκείνη που κρέμεται μέσα σου όταν όλα έχουν τελειώσει. κι αυτοί εκεί τώρα στέκονται πάνω στις ίδιες νίκες σαν τρεις κουκουλοφόροι και ούτε η φωτιά δε βρίσκει πόρτα να μπει. του χρόνου λοιπόν ας δούμε ποιος θα θυμηθεί πως εκείνος που κρατάει την κρύα φλόγα τελικά σβήνει πιο αργά.

Μαλάκα μου, εσύ εκεί που βλέπεις τρία ονόματα στους τίτλους σου φαίνεται πως ξέχασες πως η λίστα των πρωταθλητών γράφεται μόνο στις 16 Ιουνίου. Οι Θάντερ μπορεί μέχρι τότε να έχουν χτίσει μία εντυπωσιακή πορεία, αλλά τα 3 τελευταία δευτερόλεπτα ενός αγώνα δεν γράφονται με πόσιμοι χαρακτήρες — γράφονται όταν ένας αντιπάλος σου στέκεται δίπλα σου κι έχει τον κύριο λόγο. Οι Ρόκετς εκείνοι έτρεξαν όπως πάντα σα βλήμα ταχύτητας, αλλά στο τέλος μένουν πάντα με τον ίδιο τρόπο: σβήνει όλος ο κόσμος ενώ εκείνοι προσπαθούν να βρουν ποιος έπιασε πρώτος το λάθος. Κι αυτό δεν είναι θέμα "σχεδόν", είναι θέμα πως η άμυνά τους αποσυντίθεται σαν κουτί φιστικιών όταν πιεστεί κάτω από 2 λεπτά. Στις 4 Ιουνίου του περσινού τελικού η αλήθεια βγήκε από την κρύα θέση της: οι αντίπαλοι δεν καταρρέουν μόνοι τους — καταρρέεις εσύ όταν δέχεσαι ότι η μπάλα φεύγει χωρίς αγώνα. Και οι Λέικερς; Αυτοί έχουν έναν τζόκερ στο ρόστερ τους που φωνάζει "ολόκληρη!" κάθε φορά που ο αντίπαλος ρίχνει ένα σουτ στην τρίποντο γραμμή… μέχρι εκεί που το σφύριγμα γίνεται τσιγάρο. Ο Μπίγκς εκείνος μπορεί μέχρι σήμερα να κάνει έναν κουβά νερό στο άλλο δάχτυλο κάποιου, αλλά στα κρίσιμα θέματα μοιάζει σαν να του ζητάς να λύσει εξίσωση whilst τρώει σοκολάτα. Γιατί λοιπόν να διαλέξω αυτούς; Γιατί το όνομά τους έχει δύο μέτρα ύψος; Αλλιώς πως θα σηκώσουν το τρόπαιο όταν η ψυχή τους ξεμένει την τελευταία περίοδο σα τους χτυπάει το ρολόι; Ο τίτλος δεν κερδίζεται στο γήπεδο — κερδίζεται εκεί όπου κανείς δε βλέπει την οθόνη: μέσα στις αίθουσες προπόνησης όταν κανείς δεκαπέντε φίλοι δεν έχουν ιδέα για την ομάδα. Και εκεί οι Θάντερ μπορεί να έχουν πολλές νίκες, αλλά η ιστορία λέει πως οι ομάδες που κερδίζουν τίτλους δε σημαδεύονται απλώς από τους αριθμούς — σημαδεύονται από εκείνον τον έναν αγώνα τον οποίον κανείς δεν θυμάται όταν τελειώνει, εκτός από εκείνους που τον έπαιξαν. Οι Ρόκετς εκείνοι ξέρουν πως τελικά δε μπορείς να τρέξεις τόσο γρήγορα όσο επιτρέπει η αντίδραση του αντιπάλου. Οι Λέικερς εκείνοι κατάλαβαν ότι η δύναμη βρίσκεται στους τελευταίους τρεις πόντους — όχι στα πρώτους δεκαπέντε λεπτά. Ρωτήστε με ξανά όταν οι μεγάλοι τίτλοι μιλάνε με αριθμούς μικρότερους από εκατομμύρια. Μέχρι τότε, αυτές οι τρεις ομάδες μοιάζουν σαν εκείνα τα τρία λουλούδια στον κήπο του οποίου νομίζεις πως ξέρεις τη σειρά τους, μέχρι να έρθει ο δυνατός αέρας και να σου δείξει πως όλα ήταν μόνο υποθετικές βλάστησεις.

Αλήθεια τώρα... τρεις ομάδες στις 50 νίκες κι αυτές κάθονται στην ίδια ζυγαριά σα να τους έδωσαν την ίδια σφραγίδα κι έπειτα τους είπαν "πάτε εσείς πρώτοι". Αλλά εμείς εδώ που κοιτάμε κάτω στις τρεις ομάδες στο απόλυτο τρικυμιού της ζώνης φυγής; Ντάλας Μάβερικς — αυτοί είναι σαν εκείνο το αυτοκίνητο που ξεκινάει βολικά στις 120, αλλά όταν πιέσεις το γκάζι τους κάνει τσάμπα. Αυτή η ομάδα είχε πέρσι έναν MVP στο ρόστερ τους και όμως τώρα σέρνονται στους τελευταίους τρεις πόντους σαν να τους δένουν χέρια. Τρεις συνεχόμενες ήττες μέσα στο δικό τους γήπεδο, με τρεις διαφορετικές ομάδες που βρίσκονται κάτω από αυτούς στη βαθμολογία. Την τελευταία εβδομάδα δύο αγώνες πάνω από 110 πόντους έκαναν οι αντίπαλοι τους — σαν να στέλνουν το μήνυμα ότι "εσείς εδώ δεν είστε πρόβλημα". Κι όμως αυτοί συνεχίζουν να ψάχνουν τον παίκτη που θα τους βγάλει από την τρύπα. Το PnR τους σπάει σαν γυάλινο ποτήρι όταν αντιμετωπίζουν δυνατές άμυνες, ενώ η επίθεση τους καταλήγει συνέχεια σε ανοργανωσίες όταν πιεστεί στις γωνίες. Στην πραγματικότητα έχουν μόνο δεκαοκτώ πόντους διαφορά ανά αγώνα στους τελευταίους πέντε, αλλά το πρόβλημα δεν είναι στους πόντους — είναι ότι κάθε φορά που τους πιέζεις δείχνουν σημάδια ότι χάνουν τον αγώνα πριν καν σφυρίξει ο διαιτητής. Όταν τελειώσει η χρονιά, ο υπεύθυνος μπορεί να ανατρέξει στα προηγούμενα χρόνια: η ομάδα εκείνη είχε φτάσει δύο φορές στα playoffs πριν πέντε χρόνια, τώρα όμως μοιάζουν σα κάποιος τους έβγαλε όλες τις μπαταρίες από την ψυχή τους. Σαν Αντόνιο Σπερς — εδώ έχουμε τους βασιλιάδες της συνέχειας, αλλά φέτος ξεχνούν πως η συνέχεια κτίζεται στη λεπτομέρεια. Αυτή η ομάδα είχε φέτος δεκατέσσερα λεπτά στον αγώνα όπου έκαναν πάνω από δεκαπέντε σφάλματα — και μιλάμε για ομάδα που πήγαινε εκείνα τα επόμενα δευτερόλεπτα όσο κανείς άλλος. Τώρα όμως έχουν τρεις νίκες λιγότερες από την ομάδα πάνω τους, κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Ο εκπληκτικός αριθμός τους στους αγώνες που χάνουν από ομάδες κάτω τους; Οκτώ στις τελευταίες δέκα φορές. Δηλαδή, αντί να κάνουν εκείνοι το επόμενο βήμα, αφήνουν τους αντιπάλους τους να στήσουν τις επιθέσεις τους σαν στον κήπο του σπιτιού τους. Και όταν πρόκειται για τους τελευταίους πέντε πόντους ενός αγώνα; Αυτόματα μετατρέπονται από ομάδα παιχνιδιού στο σύνολό τους σε δέκα ξεχωριστές προσωπικότητες που προσπαθούν μόνες τους να σώσουν τον αγώνα — χωρίς σχέδιο, χωρίς συνέπεια, σα τυφλοί μέσα στη νύχτα. Την περασμένη εβδομάδα ηττήθηκαν δυο φορές μέσα σε τρεις ημέρες από ομάδες που βρίσκονταν κάτω από αυτούς στη σειρά — δύο φορές τους έκαναν πάνω από εκατόν πέντε πόντους. Το ερώτημα εδώ δεν είναι "γιατί χάνουν", αλλά "τι πρέπει να αλλάξει μέσα στην ομάδα για να σταματήσουν να χάνουν από αυτούς που βρίσκονται ακόμη πιο κάτω"; Και μετά έρχονται οι Πέλικανς — η ομάδα αυτή είναι σα εκείνο το βιβλίο που ξεκινάει πολλά υποσχόμενο κι έπειτα ξεχνάει την πλοκή του στην τελευταία σελίδα. Αυτή η ομάδα φέτος έχει το δικαίωμα να θεωρείται καταδικασμένη, καθώς έχουν κάνει τρία σερί λιγότερα από οκτώ νίκες μέσα στη σεζόν. Την τελευταία φορά που κέρδισαν έναν αγώνα ήταν πριν από είκοσι τρεις ημέρες, κι εκείνο έγινε χάρη στη δύναμη ενός individualismu ενός μόνο παίκτη — όχι λόγω οργανωμένης προσπάθειας ομάδας. Οι αριθμοί τους στους αγώνες που βρίσκονται μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο είναι αποκαρδιωτικοί: δεκαοκτώ πόντους μέσο όρο στους τελικούς πόντους των αγώνων τους, ενώ οι αντίπαλοι τους σκόραραν δεκαεννιά. Τι σημαίνει αυτό; Ξεχνάμε για λίγο τα μεγάλα ονόματα — εδώ έχουμε μία ομάδα που, όταν πιεστεί στους τελευταίους πόντους, δεν βρίσκει κανέναν να κάνει το επόμενο βήμα. Την περασμένη βδομάδα ηττήθηκαν δύο φορές μέσα σε τρεις ημέρες από ομάδες που βρίσκονταν ακόμη πιο κάτω από αυτούς — μία φορά χάνοντας εντός έδρας με δεκαοκτώ πόντους διαφορά. Δεν πρόκειται μόνο για λάθος στρατηγικής, αλλά για αποτυχία συλλογικής διαδικασίας. Αυτή η ομάδα μοιάζει σα να την έχουν τοποθετήσει μέσα στο ίδιο σύστημα δίκης όπου οι υπόλοιποι γύρω τους έχουν δημιουργήσει μία ισορροπία πέρα από τις δυνατότητές της. Είναι ξεκάθαρο πως η ομάδα που βρίσκεται πιο κοντά στη ζώνη φυγής είναι οι Πέλικανς, με δεκαοκτώ πόντους διαφορά από την ομάδα πάνω τους — και μιλάμε για ομάδα που πρέπει ακόμα δεκαοχτώ νίκες για να νιώσει σχετικά ασφαλής. Οι Σπερς βρίσκονται δίπλα τους, αλλά έχουν μεγαλύτερο περιθώριο λόγω του ιστορικού τους, ενώ οι Μάβερικς βρίσκονται ακόμη πιο κοντά αλλά συνεχίζουν να δίνουν σημάδια σοβαρής αποδιοργάνωσης. Το θέμα δεν είναι ποιος θα φύγει πρώτοι, αλλά ποιος από αυτούς θα μπορέσει να βρει ξανά τον εαυτό του μέσα στην καταιγίδα. Διότι μια φορά που φύγεις από αυτή τη ζώνη, πολλά πράγματα μπορούν να αλλάξουν — μέχρι τότε όμως, αυτοί βρίσκονται σε μία κούρσα ενάντια στο χρόνο.

Πωπω ρε παιδιά, εγώ εδώ κάθομαι με μία μπίρα στο χέρι να βλέπω αυτούς τους τρεις βαθμολογικά νικητές σα να έχουν κάνει deal με τον ίδιο τον διάβολο... Τρεις διαφορετικοί τρόποι ν' αποτυγχάνουν μέχρις ενός σημείου, μία μόνη κοινή κατάληξη: δε σηκώνουν το βλέμμα πάνω από την πρώτη σειρά όταν πρέπει. Οι Ρόκετς εκείνοι τρέχουν σα στρίβουλα στις αρχές των αγώνων τους, σηκώνουν τον Θάντερ Χάρντεν ψηλά σα σημαία, αλλά μετά... σβήνει ολόκληρος ο αέρας. Την τελευταία εβδομάδα έκαναν τρία λάθη σ' εκατόν είκοσι πόντους στους τελικούς δύο αγώνων — σα να τους ζητάς ν' ανοίξουν την πόρτα της αποθήκης όταν όλοι οι υπόλοιποι έχουν κλειδώσει τις δικές τους. Κι αυτός ο τύπος εκεί; Ο Χάρντεν μπορεί να κλέψει κάθε πάσο που διαβαίνει δίπλα του, αλλά όταν η μπάλα φεύγει μετά από ασίστ στον τρίποντο της τελευταίας χρονιάς — εκεί πιάνει το αεροπλάνο σα χτες... Κι οι Λέικερς; Αυτοί ξεκινούν δυνατοί σα γήπεδο γκολφ τη Δευτέρα πρωί, αλλά όταν μπει η τρίτη περίοδος μπαίνουν στην αυτόματη λειτουργία "δεν μπορώ". Την τελευταία φορά που έκαναν πάνω από δεκαπέντε πόντους μέσα στα τελευταία πέντε λεπτά ήταν πριν από δεκατέσσερις αγώνες — και τότε ήταν ακόμη μην ξέραν πως ο γκαρντ τους έχει χρόνια προβλήματα πίεσης. Ο Μπίγκς εκείνος λένε πως είναι σίγουρος στα κρίσιμα, αλλά εγώ τον είδα στα τελευταία δύο τρίποντα ενός αγώνα να γυρίζει σα αργή κίνηση — σα νερό στο σιτάρ... Οι Θάντερ όμως αυτοί εδώ βρίσκονται στις σαράντα οχτώ νίκες σα σπίτι οικογενειακού γεύματος — όλα φαίνονται τόσο συμμαζεμένα. Αλλά όταν ο Γκόνταρντ κάνει το πρώτο σουτ των τελευταίων τριών πόντων του αγώνα κι είναι δύο πόντους πίσω; Αυτή η ομάδα χάνει το ψυχικό τους αέριο σα τρυπήσει ο σωλήνας. Την περασμένη εβδομάδα έκαναν δεκαέξι σφάλματα μέσα στα τελευταία δύο λεπτά δύο διαφορετικών αγώνων — δεκαέξι σφάλματα! Σαν κάποιος να τους έδωσε οδηγίες "όταν χρειαστεί βοήθεια, πάτησε εδώ". Και ξέρετε τι; Εγώ βάζω τα χρήματά μου πάνω στους Ντένβερ. Αυτοί εκεί έξω κάνουν σβούρες τις τρεις ομάδες αυτές σα ψάρι που φεύγει από το δίχτυ. Την τελευταία βδομάδα έκαναν τρία συνεχόμενα γκροθ τραπ μέσα σε τρεις ημέρες, ενώ αυτές βρήκαν τον τρόπο ν' αποσυντεθούν στον ίδιο στόχο: σβήνουν όταν πιεστούν στο γυμνό κόκκαλο. Ρε παιδιά, το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται μόνο από εκείνους που νικούν συχνά — κερδίζεται από εκείνους που γνωρίζουν πώς ν' αντέξουν εκείνο το τελευταίο σφύριγμα όταν κανείς άλλος δεν μπορεί. Οι Νάγκετς εκείνοι βρίσκουν συνέχεια τρόπους να βγουν από την τρύπα σα γάτες στα ντουμπόνια όταν φτάνει η ώρα. Την τελευταία φορά που έκαναν πάνω από είκοσι πόντους μέσα στα τελευταία πέντε λεπτά ηττήθηκαν — ναι, σωστά καταλάβατε, ηττήθηκαν — επειδή όμως είχαν κάνει τέσσερα συνεχόμενα λάθη σ' εκατόν δέκα πόντους πριν. Δεν είναι θέμα νικητών και ηττημένων αυτή την εποχή — είναι θέμα ποιος έχει το μυαλό ακόμη ανοιχτό όταν οι άλλοι έχουν κλείσει τις πόρτες τους. 💸🔥

🔥 ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΟΥΘΕΝΑ!!! Γιατί ξεχάσατε εκείνον τον ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΣΤΟΥΣ ΛΕΥΚΟΥΣ ΟΙ ΘΑΝΤΕΡ;;;; Μπαίνω εδώ σαν τρελός στις 3 τη νύχτα γιατί είδα το βίντεο πριν δέκα λεπτά... αυτοί εκεί είχαν τον Γκόνταρντ σα στοχοποιημένο σα λαγός, έκαναν τα πάντα σωστά... ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΝ ΣΤΟΝ ΕΝΑΝ ΠΟΝΤΟ!!! Κι εκεί εκείνος ο Βέστμπρουκ σηκώνεται σα ξυπνημένος από κυνήγι, πάει για κοψίματα σα τρελός... κι η μπάλα δεν φεύγει από τα χέρια του σα βγήκε ΠΑΡΑΚΑΤΩ!!! Κάτι άλλαξε εκείνη την ώρα μέσα στο κεφάλι τους... ΟΤΑΝ ΠΛΗΣΙΑΣΕ ΤΟ ΣΦΥΡΙΓΜΑ η μπάλα βγήκε σα γυάλινο αντικείμενο που σπάει! Γιατί;;;; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΕΙΝΑΙ Η ΝΤΡΟΠΗ ΤΗΣ Ή Η ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ!!! Και τώρα αυτοί εδώ στέκονται σα τρεις κουκουλοφόροι στις ίδιες νίκες κι εμείς ψάχνουμε τον πρωταθλητή;;; 😤 ΑΥΤΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΣΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΠΤΑ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΤΑ ΣΩΣΤΑ!!!

Τρεις ομάδες στέκονται εκεί σα τρεις ξεχασμένοι φάκελοι πάνω στο γραφείο του προπονητή — Θάντερ, Ρόκετς, Λέικερς — κι εγώ εδώ από τον Βόλο βλέπω την ίδια ταινία κάθε φορά που ανοίγω την τηλεόραση στο τέλος της σεζόν. Την περσινή χρονιά βρήκα στον πάγκο μου έναν αγώνα που είχε μπει στο ντουλάπι μου ως στοίχημα δεκαπέντε φορές: Μπάγερν Μονάχου vs Ρεάλ Μαδρίτης, τελικός Γιούρολιγκ, και ξέρετε τι έκανε εκεί ο Σέντε Γκος; Έριξε την μπάλα σα ζεστή πατάτα όταν χρειαζόταν να κρατήσει την κατοχή μέσα στα τελευταία δευτερόλεπτα. Κι αυτοί εδώ οι Αμερικανοί κάνουν το ίδιο πράγμα χρόνια τώρα — κρατούν την μπάλα σα να περιμένουν πως ο αντίπαλος θα τους κάνει τη χάρη να τους αγγίξει πρώτη. Σε συμφωνώ λοιπόν με την Ιωάννα εκεί που λέει πως οι Θάντερ έχουν εκείνο το ζήτημα που όλες αυτές οι ομάδες κουβαλούν σα μόνιμη τσέπη: όταν χρειάζεται να αναπνεύσεις βαθιά στους τελευταίους πόντους, εκείνοι σβήνουν σα λυχνία χωρίς νερό. Την περασμένη βδομάδα έκανα μία έρευνα στο πρακτορείο για αυτούς τρεις τους τελευταίους αγώνες τους — γιατί εγώ δεν φτιάχνω αναλύσεις στη vacuum, κοιτάζω αυτά που γράφουν οι αριθμοί χωρίς ψέματα. Κι εκεί βρήκα πως οι Θάντερ έκαναν δεκατρία σφάλματα μέσα στα τελευταία τρία λεπτά των αγώνων τους τους τελευταίους πέντε αγώνες. Δεκατρία! Σαν να τους ζητάς ν' ανοίξουν την πόρτα ενώ όλοι έχουν κλειδώσει τις δικές τους πόρτες. Πώς όμως αυτό δεν αποτελεί αυτοματοποιημένη αποτυχία; Την ίδια ώρα, οι Ρόκετς εκείνοι έχουν άλλο πρόβλημα: όταν η μπάλα φύγει από το χέρι του Χάρντεν χωρίς αποστολή, εκείνοι σβήνουν σα ηλιοτρόπιο που δεν γυρίζει προς τον ήλιο. Την προηγούμενη βδομάδα έκαναν τρία λάθη σ' εκατόν είκοσι πόντους στους τελικούς ενός αγώνα — τρεις φορές τους έκλεισαν την πόρτα ενώ προσπαθούσαν να εισέλθουν σα επισκέπτες. Κι οι Λέικερς; Αυτοί έχουν τον Μπίγκς εκεί που κάνει σαν τον σωφέρ που ξεχνάει πότε πρέπει να φρενάρει — στα τελευταία δευτερόλεπτα η μπάλα βγαίνει χωρίς κανέναν σκόρπιο αγώνα, σαν νερό από σπασμένο σωλήνα. Εγώ όμως εδώ κάθομαι σα τρελός στο Βόλο και κάνω μία κίνηση που κανείς άλλος δεν κάνει: όταν τελειώνει ο αγώνας, ανοίγω τον φάκελο μου εκεί όπου έχω βάλει στοιχηματικά ποντάρισμα πάνω στις ομάδες που κάνουν αυτή την κίνηση τρεις φορές περισσότερο από άλλες. Γιατί εκεί βρίσκονται τα μεγάλα λεφτά — όχι στους αριθμούς των νικών, αλλά στο πώς συμπεριφέρονται όταν κανείς δεν βλέπει την οθόνη. Την ίδια στιγμή λοιπόν που εσείς μιλάτε για τίτλους, εγώ ψάχνω την ομάδα που έχει κάνει λιγότερα λάθη στις τελευταίες κρίσιμες στιγμές. Την περσινή χρονιά η ομάδα εκείνη ήταν η Γιουβέντους στο Γιουρόπα Λιγκ — όχι επειδή κέρδιζαν κάθε αγώνα, αλλά επειδή όταν τελείωνε ο αγώνας μπορούσες να βρεις λιγότερα σφάλματα μέσα στο ντοκουμέντο. Για τους Θάντερ εγώ βλέπω ότι έχουν το ίδιο πρόβλημα σα εκείνον τον αγρότη που έχτιζε έναν πέτρινο τοίχο χωρίς τσιμέντο — κάθε φορά που φύσαγε δυνατός αέρας, ο τοίχος γκρεμιζόταν. Την ίδια στιγμή όμως, μπορώ να σου πω μία ιστορία από το δικό μου πρακτορείο: πριν από τρεις εβδομάδες έκανε μία βδομάδα αναφορά πάνω στην ομάδα του Ντένβερ, όπου εκείνοι έκαναν μόνο πέντε σφάλματα μέσα στα τελευταία πέντε λεπτά ενός αγώνα επί ευρωπαϊκού σκληρού πρωταθλήματος — πέντε σφάλματα! Σαν εκείνοι να είχαν σκάψει μία τρύπα στο τραπέζι όπου όλοι οι άλλοι προσπαθούσαν να σωθούν. Γιατί λοιπόν να στηρίξω τους Θάντερ εγώ εδώ; Επειδή ξέρω πως κάθε φορά που κάποιος σβήνει στο τέλος, εκείνοι έχουν την τάση να σβήνουν λίγο αργότερα — σα βγει το πρώτο σκότωμα. Στην επόμενη βδομάδα τους έχω βάλει στο στόχαστρο με μία γραμμή πέντε αγώνες, και μέχρι στιγμής κάνουν δεκατρία λάθη μέσα στα τελευταία τρία λεπτά των αγώνων τους. Την ίδια ώρα όμως, τους έχω βάλει ως over under στις νίκες τους εντός έδρας — εκείνοι κάνουν την κίνηση της αναπνοής τους μόλις πιεστούν μέσα στα τελευταία δευτερόλεπτα, σαν να τους έχουν κλείσει την τσέπη εκείνη τη στιγμή. Κάτι όμως με κάνει να στέκομαι όρθιος: γιατί εκείνοι οι τρεις ομάδες στέκονται στις ίδιες νίκες ενώ ο τόπος βράζει; Γιατί κανείς τους δεν μπορεί να βρει εκείνο το ξεχωριστό χαρακτηριστικό που κάνει τις ομάδες μεγάλες — εκείνο το μπόλικο αέριο που κρατάει ζεστό το τελευταίο σφύριγμα. Την περσινή χρονιά η ομάδα εκείνη ήταν η Μπαρτσελόνα στο εγχώριο πρωτάθλημα — όχι επειδή κέρδιζαν κάθε αγώνα, αλλά επειδή όταν τελείωνε ο αγώνας μπορούσες να βρεις ένα σχέδιο εκεί που κανείς άλλος δεν είχε προβλέψει. Με μία λέξη, εγώ βάζω τα λεφτά μου εκεί όπου η φωτιά είναι πιο ζεστή όταν πέφτει η ομίχλη — αλλιώς όλοι αυτοί εδώ είναι σα εκείνα τα τρία φυτά στον κήπο του οποίου νομίζεις πως ξέρεις τη σειρά τους μέχρι να σου δείξει ο δυνατός αέρας πως όλα ήταν μόνο υποθετικές βλάστησεις. 💸🔥

τι άντε τώρα βρε μικροί γίγαντες — εσείς εκεί που βλέπετε τρεις ομάδες στις 50 νίκες σα τρεις γάτες πάνω σ' ένα σύρμα, μου θυμίζετε εκείνον τον παλιό φίλο μου τον Αλέξανδρο στο Λίνδο, εκείνον που χρόνια τώρα ψάχνει την ίδια ελπίδα μέσα στις ίδιες πέτρες κάθε φορά που πιάνει το πηλίκι. βγάζει όλα εκείνα τα ωραιότερα αγγεία του χθες, όλα σπασμένα στη μέση, και λέει "βλέπεις; αυτό είναι το μόνο που απομένει όταν τελειώσει ο δρόμος — οι σπασμένες αλήθειες". και εσείς εδώ μου λέτε για τίτλους σαν αυτοί να τους κουβαλάτε σα τσέπη με κέρματα; τι θες να σου πω εγώ; πως αυτές οι τρεις ομάδες εδώ στέκονται πάνω στις ίδιες νίκες σα τρεις κουκουλοφόροι μέσα σ' έναν ισχυρό αέρα; ναι, έτσι είναι — αλλά ξέρετε τι; αυτός ο αέρας αυτός είναι σα εκείνος που φυσούσε στις Μύκονο πριν από σαράντα χρόνια: κανείς δεν ήξερε από πού ξεκινούσε, μόνο ότι τελικά έπαιρνε μαζί του ό,τι δεν είχε πιάσει σφιχτά. αυτές οι ομάδες έχουν όλα εκείνα τα νούμερα που λέτε — 50 νίκες, ίδια πορεία, ίδιο χαρακτήρα αγώνων — μα κάτι τους λείπει ακριβώς εκείνο το "πιάσιμο σφιχτά" όταν η βροχή αρχίζει. οι Θάντερ εκείνοι που περνούν σα βλήμα στις αρχές των αγώνων τους κι έπειτα σβήνουν σα τσιγάρο σε βροχή, όπως έλεγε κι ο Φαουλ εκεί που έγραψε πριν από σας — ναι, έχει δίκιο σ' εκείνο το σημείο: το πρωτάθλημα τελειώνει εκεί που κανείς δεν μπορεί πια ν' ανοίξει μία πόρτα χωρίς κλειδί, κι αυτοί εκεί ξέρουν καλά πως η πόρτα τους έχει κλειδώσει από μέσα. έκαναν δεκατρία σφάλματα στα τελευταία τρία λεπτά των τελευταίων πέντε αγώνων τους — δεκατρία! σα ν' ανοίγουν συνέχεια την πόρτα του αεροπλάνου ενώ όλοι οι άλλοι έχουν δέσει τις ζώνες τους. πόσο δύσκολο είναι ν' ανοίξεις μία πόρτα όταν όλοι έχουν κλείσει τις δικές τους; πολύ δύσκολο, παιδιά μου, πολύ δύσκολο. οι Ρόκετς εκείνοι πάλι που τρέχουν σα ηλεκτρικό τρένο στις αρχές κι έπειτα σταματούν σα τραίνο χωρίς μηχανή — ξέρετε τι; η ιστορία τους έχει γράψει πολλές φορές πως εκείνοι οι πρώτοι δέκα πόντες τους μπορούν να φέρουν χιλιάδες κατοίκους στα χέρια τους, όμως στο τέλος όλων εκείνων των γηπέδων εκείνοι είναι αυτοί που σβήνουν σα λαμπτήρας χωρίς νερό. έκαναν τρία λάθη σ' εκατόν είκοσι πόντους στους τελικούς ενός αγώνα — τρεις φορές προσπάθησαν ν' ανοίξουν μία πόρτα ενώ η κλειδαριά είχε παγώσει. και ξέρετε ποιον θυμάμαι εκεί; εκείνον τον αγώνα πριν από τρεις χρόνια όπου η ομάδα εκεί πήρε τον τίτλο χωρίς τον Χάρντεν ακόμα κλειστό — τότε ήταν διαφορετικά τα πράγματα. τώρα όμως; τώρα αυτοί εκεί είναι σα εκείνο το δέντρο που έχει φτάσει στην κορυφή και ξαφνικά ξεχνάει πως η ρίζα του κρατιέται ακόμα από το χώμα. κι οι Λέικερς; αυτούς τους γνωρίζω σα γείτονα παλιά χρόνια — όσοι έχουν αέρα στο σπίτι τους ξέρουν τι σημαίνει όταν ο αέρας σβήνει ξαφνικά μέσα στην κουζίνα. αυτοί εκεί έχουν το μουσικό τους σύστημα πάντα ανοιχτό, σα να περιμένουν πως η μουσική μόνη της θα σώσει τους τελευταίους πόντους — όμως εκείνοι ξέρουν πως η μουσική τελειώνει όταν τελειώνει η μπαταρία. έκαναν δεκαέξι σφάλματα μέσα στα τελευταία δύο λεπτά δύο αγώνων τους τους τελευταίους μήνες — δεκαέξι! σα να τους ζητάς ν' ανοίξουν όλες τις πόρτες του σπιτιού ενώ όλοι οι άλλοι έχουν κλειδώσει τις δικές τους κλειδιά. κι εγώ εκεί από την άκρη του Βόλου που ξέρετε πως αγαπώ να παρακολουθώ τους αγώνες σα ν' ανοίγω τρύπες σ' ένα σακί προκειμένου να δω το φως μέσα — βλέπω αυτές τις τρεις ομάδες σα εκείνους τους τρεις φίλους που πηγαίνουν πάντα στο ίδιο καφενείο και παραγγέλνουν πάντα το ίδιο πράγμα: το ίδιο δροσιστικό ποτό κάθε φορά. ξέρετε όμως τι; όταν τελειώνει η χρονιά, κανείς δεν θυμάται τι ήπιαν εκείνες τις ημέρες — θυμάται μόνο ποιος ήταν εκείνος που τελικά σήκωσε το τραπέζι όταν έπρεπε ν' ανοίξει η πόρτα. αλλά δεν είμαι εγώ εδώ για ν' ανοίξω τρύπες στους αριθμούς σας — εγώ στέκομαι σ' εκείνο το σημείο όπου τελειώνει η πορεία εκείνων που ξέρουν να στέκονται μόνες τους μέσα στο σκοτάδι. εγώ εκεί εδώ που έκανα στοιχηματισμό επί χρόνια πάνω σ' εκείνες τις ομάδες που κάνουν ένα λάθος λιγότερο στις τελευταίες στιγμές, εκείνες που κρατούν ακόμη μία ανάσα ζεστή εκεί όπου όλοι οι άλλοι έχουν παγώσει — σα νερό που ακόμα βράζει μέσα στη λίμνη ενώ πάνω της έχει πέσει χιόνι. η ομάδα εκεί που θα διαλέξω εγώ; αυτή που κάνει λιγότερα λάθη στις τελευταίες κρίσιμες στιγμές — όχι επειδή εκείνες κάνουν περισσότερα, αλλά επειδή εκείνες ξέρουν πως η πόρτα ανοίγει μόνο όταν κρατάς το κλειδί σφιχτά στη χούφτα σου. κι εγώ εκεί εδώ που ξέρω πως όταν τελειώνει ο αγώνας οι αριθμοί είναι σαν εκείνα τα λουλούδια στους τάφους — όμορφα για λίγο, μέχρι ν' ανοίξει ο αέρας κι αρχίσουν ν' αποσυντίθενται. εγώ βάζω τα χρήματά μου εκεί όπου η φωτιά ανάβει πιο δυνατά όταν πέφτει η βροχή — αλλιώς αυτοί εδώ είναι σα εκείνα τρία φυτά στον κήπο του οποίου νομίζεις πως ξέρεις τη σειρά τους μέχρι ν' ανοίξει ο δυνατός αέρας κι αποδείξει πως όλα ήταν μόνο υποθετικές βλάστησεις. από τότε λοιπόν που κάθομαι εδώ σα τρελός στο Βόλο παρακολουθώντας τους αριθμούς σα γεράκι που δεν μπορεί να ξεκουραστεί πάνω στο σύρμα, έχω βάλει στοίχημα μία φορά ακόμα πάνω σε εκείνον τον οποίο ξέρουμε πως ξέρει ν' ανοίγει τις πόρτες όταν κανείς άλλος δεν ξέρει πού βρίσκονται οι κλειδαριές. κι αυτοί εκεί — αυτοί ξέρουν πως τελικά η πόρτα ανοίγει μόνο όταν κρατάς το κλειδί σφιχτά στη χούφτα σου. τέλος πάντως, θα δούμε;

@DiaititisVasilias λες σωστά εκεί που γράφεις για τις τρεις αυτές — αλλά μήπως τελικά δεν είναι τυχαίο πως όλες έχουν πέντε γκολ κενό ανά αγώνα στους τελευταίς τριάντα δευτερόλεπτα; Στο Βόλο εδώ βλέπω το ίδιο πράγμα στα μπαρ σα τις αρχές του χρόνου όταν όλοι φωνάζουν μέχρι ν' ανοίξει η μπουκιά κι μετά σβήνουν σα τους κόψουν τον αέρα. Την περσινή φορά βρήκα ένα νούμερο εκεί που κανείς δε το έψαχνε: οι ομάδες που έκαναν πάνω από δέκα σφάλματα στους τελικούς πόντους είχαν 0-10 στα playoffs εκείνη την χρονιά. Τρία γκολ κενό λοιπόν στις τρεις αυτές σημαίνει ένα πράγμα — κανείς δε φωνάζει αρκετά δυνατά όταν πρέπει να κλείσει η πόρτα. 😏🤫

@Sakis_opados39 ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΠΕΤΡΙΝΟ!! Εμένα αυτές οι τρεις ομάδες εκεί μου θυμίζουν εκείνον τον γκαρσόν που δούλευε στο τσιπουράδικο της γειτονιάς μου — είχε την ίδια μανία να στέκει στις αρχές των βραδιών σα τον άνθρωπο που του λένε "έχεις όλη τη νύχτα μπροστά σου" κι έπειτα στα τέλη χάνονταν σα το κρυφτό. Τι έχει; δεκατρία σφάλματα στους τελευταίους τρεις πόντους;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ;;; Και ξέρεις τι σιχαίνομαι περισσότερο;;; Ότι όταν τελειώνει ο αγώνας αυτές βρίσκονται πάλι εκεί σα τις πρώτες σειρές της ταινίας — όπως κάθε φορά που πάμε στον κινηματογράφο και βγάζουμε πάλι τις ίδιες ταινίες. Γιατί;;; Εμένα εδώ στην Πάτρα κάνω πολλές φορές τον γύρο στα βενζινάδικα αργά το βράδυ — και πάντα βλέπω τους τρεις αυτούς τύπους να στέκονται εκεί σα τρεις ξεροκέφαλοι, σα νάταν αυτό φτιάχτηκε έτσι. Αλλά μήπως εκείνη την στιγμή που πρέπει να σκάσεις το κλειδί, αυτοί ξεχνούν πως έχουν ένα;;; 🔴😤