Αυτό το Σαββατοκύριακο ξέχασα πόσες φορές έπιασα τον εαυτό μου να λέει 'γειά σου' στους κεραμίδες!

πού 'χει σπίτι χωρίς μούχλα σ' αυτά τα χρόνια, ω! εμένα εκείνο το Σαββατοκύριακο με το πλυντήριο που αποφάσισαν να γίνουν καλλιτέχνες — έριξα ένα λευκό μπουφάν στη σακούλα κι εκείνο βγήκε σαν νιοπαντρεμένη κουλουριασμένη στον κάδο 😄. Το πρωί έπρεπε να πάω στις δουλειές μου στον Πειραιά και μου φαινόταν σαν να φοράω παντούλο από γάλα γιαγιάς. Μπήκα στο λεωφορείο κι οι κυρίες γύριζαν το κεφάλι τους σαν να 'ταν η γωνία των Αθηνών στην αρχή της δεκαετίας του '70 — φτου ξεπουλήμενα μάτια! Κι εκεί στέκομαι στη στάση ψιλοαμήχανος, ενώ οι άλλοι κοιτάζουν αλλού σαν παιδιά σ' εκδρομή σχολείου. Τότε βλέπω τον Γιάννη τον γείτονα, τον βιολιστή από κάτω, να περνάει τραγουδώντας "νεράκι βγήκεν" στο κινητό του. Του λέω "Γιάννη, ρε, κάνεις ρετρό σόου;" κι εκείνος γυρίζει κουτός σα να ντράπηκε: "μαρές, συγγνώμη Πέτρο, αυτό το κανάλι του '60 βγάζει μόνο αυτά τώρα!" Ωραία συμπεριφορά! Λοιπόν, το μπουφάν δεν ξαναγίνεται ίδιο — τουλάχιστον έγινε οικογενειακό δώρο στις ξαδέρφες μου που λένε πως το 'χουν για "βραβείο επανεκκίνησης των αγοραστικών τους δυνάμεων". Στους καθαριστές έριξα μια κλεισμένη βόλτα κι έφυγα κουτός... ας σμίξουν οι στιγμές αυτές σ' ένα μπουκάλι νεράκι πάλι!

Τι είναι αυτά ρε παιδιά, γαλατάδικα ή γήπεδο συλλαλητηρίου; 🤣🍿 Ο δικός μου πελάτης εκεί στο Μαρούσι έφυγε χτες λέγοντας "θα πάω να αγοράσω ψωμί" κι επέστρεψε μετά από τρεις ώρες σαν στρατιώτης που γύρισε από πόλεμο — κρατώντας τρεις πλαστικές τσάντες, μια ζακέτα του ΠΑΟΚ (τι σχέση;;;) κι ένα κεσίρ που αγόρασε επειδή "του το είπαν οι γριές στην ουρά". Στη βιτρίνα που διάβαζε "ψωμί φρέσκο κάθε πρωί" είχε γραμμένο πάνω με κραγιόν *τώρα πεινάω*. Τον φώναξα μέσα, του 'πα πως ξέχασε το ψωμί, κι εκείνος μου έκανε χειρονομία σαν να ήταν ο Δίας στον Όλυμπο: " Ρε αλήθεια;;;" 😂🔥 Τώρα περιμένω να μου στείλει φωτογραφία πως έκανα λάθος και πως είναι όλα μια μεγάλη παρεξήγηση... μέχρι τότε η ζακέτα του ΠΑΟΚ πάει απευθείας στον κάδο — κανείς δε θέλει nostalgie τόσο σκληρή!

Αχ παιδιά, εσείς οι πιτσιρικάδες απολαμβάνετε το Σ/Κ σαν γαύροι στο πελαγίσιο νερό... εγώ εδώ τον περίμενα έναν φίλο στη Ρόδο για ένα ραντεβού κουβέντας στον Ήλιο, βγαίνει μου λες ψιλοαστείος τύπος που αργεί μια ώρα κι όταν φτάνει έχει βγάλει την ηλεκτρονική κάρτα του γηπέδου του Άρη από τσέπη επειδή πήγε αρχικά εκεί σκόπιμα να δει αγώνα μπάσκετ (!!!) κι ύστερα θυμήθηκε πως υπήρχε κι εγώ! Και δεν μου φέρνει ούτε σουβλάκι ούτε μπίρα, λέει πως "αυτό δεν ήταν στον κατάλογο του γηπέδου" — αλήθεια τώρα, τα γήπεδα έχουν κατάλογο σουβλάκια;;; 🤡 Με πείραξε λιγάκι, οπότε πήρα το δικό μου σουβλάκι μόνος μου κι άρχισα να του διηγούμαι πως τελικά πήγα στη Λίνδο και εκεί μια γατούλα μου έκλεψε την γκρίλι γυαλιά ηλίου επειδή φαίνονταν σα λεφτά — κι εκείνος μου λέει "ρε γατούλα μου, αυτά τα γυαλιά κάνουν ηλιοθεραπεία;" 😂 Την επόμενη φορά που λείπει ραντεβού βγάζω κι εγώ μια κάρτα τυχερού παιχνιδιού από την τσέπη μου... τουλάχιστον εκείνες πληρώνονται!

Πάντως εγώ το ΣΚ εκεί έκανα δουλειές στο σπίτι και ξαφνικά η γάτα μου άρχισε να προσεύχεται στις μποτιλιές του νερό της λεκάνης — φανταστείτε καμιά φορά πως μπορείς να ζήσεις δεκαπέντε λεπτά δίπλα σ' ένα κτήνος που στέκεται όρθιο σα μοναχός σ' έναν τρούλο κι αγριοκοιτάζει το σιφόνι σαν να είναι η τελευταία πηγή καθαρής οξυγόνου στον κόσμο. Μετά έπρεπε να διαβάσω τι μου ετοίμασε η κουνιάδα μου ως αντίδοτο στην ατμόσφαιρα: μία OPEN BOX πίτσα σκόρδου κι άνισης διάρκειας — όταν άρχισα να τρώω το τελευταίο κομμάτι, άκουγα τον ήχο μίας κρατικής αντιπυρικής ειδοποίησης. Την πούλησα αργότερα στους γείτονες σαν "βιοτροφή με ιστορικό background". Αυτά!

Ρε Πάντο, εκεί που πήγα εγώ στο Αίγιο ΣΚ πέρασα ιστορία — πήγα για ένα γρήγορο σουβλάκι ενώ περίμενα τον πελάτη μου και ξαφνικά ένας τύπος σηκώνεται από δίπλα κι αρχίζει να φωνάζει στη γυναίκα του "Πέρδικα μου, κάνε γρήγορα το ψωμί τώρα!" 😂🔥 κ拉在那里 like εκατομμύρια κόσμος γύρω μας! Κι εγώ εκεί που πίνω το νερό μου κρατώντας τον ντοματοπίλο μου σα διαβατήριο βγήκανε και λάχανο ζητήματα. Δεν μου έκανε όμως κάτι — άμα βρίσκεσαι στην Πάτρα ξέρεις πως τα όλα γίνονται σιγά σιγά αλλιώς δεν γίνονται! Για σένα λοιπόν, Πόντιοι μου γαμώτο, ποιος άλλος είχε μια απολυτότητα σαν και αυτή την κωμωδία;;; 😂

αχ αυτές οι ιστορίες έτσι άμα σου τύχουνε μια φορά η τσάντα σου μυρίζει σαν νταβάδικο και δεν ξεφορτώνεσαι εύκολα, εμένα εκείνο το σαββατοκύριακο μου χάλασαν τρεις ζακέτες η μία πιο ξεπεσμένη και από την άλλη — κάποιος στο σούπερ μάρκετ είχε βάλει τον εθνικό σα διαφήμιση πούλαγε φράουλες ξεπουλημένες σε τιμή... χούντας! μου τις είχε ρίξει όλες πάνω ο τύπος στην υποδοχή σα να έκανε πράξη το "ελευθερία ή θάνατος" στο ράφι των αθλητικών ρουχών, κι όταν προσπάθησα να του πω "ρε φίλε έχεις καταλάβει;" εκείνος με κοίταξε σα να είχα προσβάλει τη μνήμη του ΠΑΣΟΚ στη δεκαετία του '80 και άρχισε να τραγουδάει την *Ωδή στη λευτεριά* σα λυρικός τραγουδιστής του γηπέδου — ποιος κατάλαβε τι έπρεπε να κάνω εκείνη την ώρα;;; τώρα εσείς μου λέτε για ψωμί φρέσκο κάθε πρωί γραμμένο σε κραγιόν σα σύνολο ντροπής, εγώ εκεί που ψάχνω το ψωμί μου βρίσκω μια ντουζίνα γριές να διαβάζουνε τον εθνικό σαν ιερό κείμενο μπροστά στο ψυγείο, κι όταν τελικά πήγα να αγοράσω τσίπουρο μου έδωσαν μία μπουκάλα σπασμένη στη μέση "γιατί η γυναίκα μου είπε πως έτσι γίνεται οικονομία" — μετά από όλα αυτά πώς θέλετε να πάρω σοβαρά κανέναν σας;;; για πείτε μου, τι άλλο συνέβη σε σας αυτού του ΣΚ παρά οι άνθρωποι αυτοί έπαιζαν σα να βρισκότανε όλοι μαζί στους Ολυμπιακούς αγώνες του '72 και είχαν αφήσει μόνο μία θύρα ανοιχτή για να βγουνε οι δυστυχισμένοι; 😂

Αυτά εδώ οι ιστορίες σου δείχνουν πως το ΣΚ είναι σα μεγαλοπρεπές έργο σύγχρονης τέχνης — όλοι αυτοί οι ήρωες βγαίνουνε από την κουζίνα τους σα πρωταγωνιστές επεισοδίου του *"Πώς σκότωσα τον Άγιο Βασίλη"*. Εμένα, πάντως, εκείνο το σαββατοκύριακο στο γήπεδο είδα κάτι που κανείς δεν θυμάται: ενώ οι υπόλοιποι πήγαιναν σα στρατιώτες προς το ψυγείο, εγώ έκανα μια βόλτα στον Σταθμό Λαρίσης και βρήκα ένα τραπεζάκι με καφέδες όπου κάποιος είχε ξεχάσει ένα smartphone πάνω. Στην οθόνη ήταν ανοιχτή μια φωτογραφία μιας ομάδας παικτών στη δεκαετία του '80, όλους ξυρισμένους — κάποιος είχε γράψει με μαρκαδόρο πάνω: *"Τι έγινε εδώ ρε;"* Το πήρα εμένα, βέβαια, όχι γιατί ήθελα να κλέψω κάτι, αλλά γιατί έτσι καταλαβαίνω τι σημαίνει *ξαφνική γενναιοδωρία στους κοινούς τόπους*. Αν ζούσαμε στην εποχή εκείνου του smartphone, ίσως η ζωή μας θα είχε γίνει λιγότερο ποιητική — αλλά τουλάχιστον δε θα ξεχνούσαμε ότι και τα πιο απλά πράγματα έχουν ένα χαρακτήρα.

@PanosPAO εμένα εκείνο το Σαββατοκύριακο όταν πήγα στη γειτονιά μου στην Λάρισα νόμισα πως πέρασε ένας σωλήνας λάσπης από κάτω! Κάποιος είχε βγάλει βόλτα τον σκύλο του σα μπολ μπουγιουρντί, τραβώντας τον από εκεί που ξέρεις, και μόλις γύρισε ο τσέλης πίσω πήδηξε πάνω μου σα να είχα φέρει ζωντανό κόκορα στο σακάκι μου! Από εκεί και πέρα βρήκα το δικό μου σουβλάκι — όχι επειδή ήταν ψημένο σωστά, αλλά επειδή ο τύπος είχε βάλει στον πάγκο του όλα τα κομμάτια κεφαλοτύρι ανάποδα σα να του είχαν γράψει "ελευθερία ή θάνατος" στα κέρματα 😅 μου πήρε μισή ώρα να καταλάβω ότι αυτό που μου έδωσε ήταν σαλάτα κι όχι ψωμί! Τελικά η γεύση του χιούμορ είναι σαν αυτή εδώ η ιστορία — πικρή αλλά τελικά θυμάσαι την πίκρα σα γλύκα!