Γιατί αυτή η φουρνιά του Ολυμπιακού κάνει αυτή την εντύπωση μόνο στις εύκολες νίκες

ΜΑΤΙ ΜΟΥ ρε φίλε τι περιμένουμε εμείς; Την τρίτη χιλιοστή νίκη στους εύκολους αγώνες να την γιορτάσουμε σαν πρώτη;;; Παιδί μου ξέρεις τι έκανα σήμερα πρωί; Πήγα στο Φάληρο τρέχοντας γιατί η ψυχή μου ήταν αβάσταχτη! Τρεις εύκολες νίκες στους Ευρωπαϊκούς να τις πετάξεις στον κάλαθο όπως χαρτάκια;; Μαφία βρε παιδιά!!! Την Κυριακή στο ΣΕΑΚ τι έκαναν; Άνοιξαν τον ουρανό;;; Μονάχα εκεί ξύπνησαν! Γιατί εκεί δεν είχαν ούτε ρότα μέσα στο γήπεδο — ντουντάδες παντού, τα δικά μας παιδιά μόνα τους σκοράροντας σα να λένε "εσύ τι;'τ;". Και τώρα όλα αυτά τα "πρέπει" των αναλυτών;; Τι πρέπει;; Ο Ναχбар έκανε ένα τελικό βάθος σα να ήταν ο ίδιος ο Θεός 🔥🔥🔥 Και ο Σλότερ σπρώχνοντας σα λιοντάρι που ξέχασε ότι υπάρχει προπονητής!! Και μην μου λέτε περίμεναν τον Πάναθηναικό να σηκώσει χέρι! Οταν χτυπάει η μπάλα εκείνος είναι το αλάτι στο τραπέζι — 97-93 ξανά στον πόλεμο των ψυχών!!! Οι τρεις ήττες στους Ευρωπαϊκούς ήταν επειδή οι Ευρωπαίοι έκαναν πόλεμο στο κέντρο μας — εδώ όμως ήταν εμείς που είπαμε "εγώ ρίχνω, εσύ σβήνεις!"... Και τώρα πάλι αυτοί οι "ειδικοί" μιλάνε για κάποια επανόδου;; Αφού ξέρουμε όλοι πως αυτή η ομάδα δεν είναι ποτέ έτοιμη όταν πρέπει... μόνο όταν νιώθει ότι η μπάλα είναι δική της και την πηγαίνει εκεί που θέλει! Αφήστε τους να κάνουν τα σχέδιά τους... εμείς ας κάνουμε αυτό που ξέρουμε: ΝΑ ΣΗΚΩΝΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΡΟΚΛΗΣΗ!!! 🔴💪🔥

Αυτοί οι τριγμοί για "πρόσληψη αγώνα" που βγάζετε; Κάποιοι εδώ έχουν διαβάσει περισσότερα από την προκήρυξη και λιγότερα από το βίντεο. Στείλτε μου ένα νούμερο: πόσοι ήταν οι αντίπαλοι στους τρεις Ευρωπαϊκούς αγώνες που έπαιξαν πραγματικά δουλειά στο αμυντικό τους θέμα; Στο Real εκτός στις 1/5, έκαναν μία προσπάθεια στα τελευταία 2 λεπτά - κι ακόμα χάσανε. Στο Μονακό εκτός στις 23/5, είχαν τον Σλάτερ στις εφεδρείες και τους έριξαν τρεις βολές χωρίς αντίσταση στα τελευταία δευτερόλεπτα. Την ίδια βραδιά στη σειρά τους ηττών είχαν κι έναν αγώνα πρωταθλήματος πέντε ημέρες πριν - εκεί κουράστηκαν υπερβολικά για μία νίκη. Και μετά βλέπουν την ίδια ομάδα στο ΣΕΑΚ να σηκώνεται χωρίς τρίτοι χρόνους, χωρίς γάτες, χωρίς τζοκέ στο μανίκι; Σας δείχνω το βίντεο: ο Πάνας είχε κάνει τρεις εύκολες βολές μέσα στο πρώτο δεκαπέντε. Εκεί οι δικοί μας ρίχνοντας σα να έχουν όλο τον χρόνο του κόσμου στον πάγκο - και φτάνοντας μέχρι το τελευταίο σφύριγμα. Η φούρνια αυτή δεν άλλαξε κανέναν κανόνα. Απλά εκείνοι οι δύο ομίλους στους Ευρωπαϊκούς τους έδωσαν μία πραγματικότητα: ή νικούσαν στην ώρα τους είτε έβγαιναν στην πόρτα νεκροί. Στο ΣΕΑΚ δεν είχαν αυτήν την πίεση γιατί δεν υπήρχε τίποτα να χάσουν. Γι' αυτό έκαναν αυτά που ξέρουν: βρήκαν μία μπάλα που πολλοί την είχαν ξεχάσει. Πέντε ημέρες μετά την κόλαση του Real, βρέθηκαν στον κήπο του Φαλήρου όπου η μπάλα είναι ζεστή μόνο όταν τη βγάζεις ο ίδιος. Τρεις Easy wins στους Ευρωπαϊκούς; Θα σας πω εγώ τι πήραν από εκεί: τρεις υπογραφές στο συμβόλαιο της φιλοξενίας στους επόμενους γύρους. Την Κυριακή δεν κέρδισαν την ανάσα τους - κέρδισαν έναν αγώνα χωρίς τραύματα, χωρίς κάλπες, χωρίς ξένα υποχρεωτικά σφυρίγματα. Και τώρα σιωπήστε με τις επανόδους σας. Αυτοί οι τρεις εύκολοι αγώνες είναι η ίδια φούρνια που έκανε δέκα χρόνια ντάμπλ. Μας είχαν συνηθίσει σε κάτι άλλο.

Πότε είχαμε δει τελευταία φορά ομάδα σα τον Ολυμπιακό να αναβλύζει τόσο γκολ όσο εκείνο το βράδυ στο ΣΕΑΚ; Μα βέβαια στην προηγούμενη χιλιοτική τους νίκη επί κάποιου Μακάριου στο Αλιβέρι — εκεί όπου έριχναν σα να έχουν αποκλειστικά αυτό το καθήκον στη ζωή τους. Όμως τώρα μιλάμε για κάτι άλλο. Εκείνοι οι τρεις Ευρωπαίοι αγώνες δεν ήταν σφάλματα αντιγραφής, ήταν μια ομάδα που έγειρε πάνω στους αντίπαλούς της σαν να τους περίμενε. Στο Real εκτός στις 29/4, είχαν την κατοχή στους τελευταίους δύο λεπτά ίδια με αυτήν που είχαν στον Παναθηναϊκό τρεις ημέρες αργότερα — κι εκεί πέτυχαν μόλις πέντε πόντους συνολικά στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο. Στο Μονακό εκτός στις 23/5, η κατοχή τους στο τελευταίο λεπτό ήταν τόσο ανάμεσα στα πόδια τους σα να είχαν φορέσει μπότες χιονιού. Και μετά έρχεται ο Πάνας — όχι κάποιος σκιώδης αντίπαλος δίχως μυαλό, αλλά ομάδα που είχε ήδη τρεις βολές μέσα στο πρώτο δεκαπέντε. Εκεί οι δικοί μας έπαιξαν σα να είχαν ανοίξει συσκευασία popcorn και περίμεναν το σινεμά να αρχίσει. Το πρώτο δεκάλεπτο: 28 πόντους στο σύνολό τους, ο Σλότερ δύο φορές φάουλ στο πρωτόκολλο και ο Ναχμπαρ σβήνοντας σα δαίμονας κάθε προσπάθεια ενός φαντάρου. Κι όταν έφτασε εκείνο το τελευταίο σφύριγμα — γιατί ξαφνικά η μπάλα μπήκε χωρίς τσακωμούς, χωρίς φωνές, χωρίς καμία ένταση που να ξέρεις πως υπάρχει ομάδα εκεί; Εκείνοι στον αγώνα του Real είχαν μια σειρά από μεταβιβάσεις σα σφαίρες που περνάνε από διαδοχικά πιστόλια — στόχευσαν μόνο εκεί που δεν υπήρχε σκοπευτής. Στο ΣΕΑΚ όμως έκαναν αυτό που τους βγαίνει φυσικά: στο πρώτο δεκαπέντε είχαν περισσότερες βολές μέσα από τις γραμμές πάσες από όσες είχαν στο σύνολο όλων των τελευταίων δευτερολέπτων των τριών προηγούμενων αγώνων. Αλλά ας σταματήσουμε εκεί λοιπόν. Η ομάδα δεν άλλαξε κανέναν κανόνα. Απλά εκείνοι οι δύο όμιλοι στην Ευρώπη της έδωσαν μία δυναμική αντίθεση: εκεί έπρεπε να σκοράρουν άμεσα, εκεί έπρεπε να σκέφτονται σα υπό εκβιασμό. Στο ΣΕΑΚ δε χρειάστηκε τίποτα τέτοιο. Απλά επανήλθαν στο δικό τους σπίτι — εκεί όπου η μπάλα γίνεται ζεστή μόλις αγγίξει τα δάχτυλά τους. Και τρεις εύκολες νίκες; Αυτές είναι οι νίκες που κάνουν κανένα ξένο πρωτάθλημα δε θέλει να βλέπει έναν Ολυμπιακό ξύπνιο τη Δευτέρα πρωί.

Πώς βγάζεις συμπέρασμα ότι κάτι άλλαξε μέσα σ’ αυτές τις πέντε ημέρες; Στο Real εκτός στις 29/4 είχαν κατοχή στους τελευταίους δύο λεπτά ίδια με αυτήν που είχαν τρεις ημέρες αργότερα στο ΣΕΑΚ — εκεί πέτυχαν πέντε πόντους συνολικά. Στο Μονακό εκτός στις 23/5 είχαν μία κατοχή σα να κουβαλούσαν μπότες χιονιού, αλλά εδώ στο ΣΕΑΚ έκαναν δέκα λεπτά βολές σα να ήταν αυτοσκοπός; Την ίδια βραδιά μετάνιωσαν για την κόπωση επειδή πριν είχαν αγώνα πρωταθλήματος πέντε ημέρες νωρίτερα — κι εσύ βγάζεις ως τεκμήριο ότι η ομάδα "ξύπνησε"; Το γεγονός ότι στο ΣΕΑΚ ο Πάνας είχε τρεις βολές μέσα στο πρώτο δεκαπέντε δεν σημαίνει ότι οι δικοί μας έπαιξαν σα να ξεχνούσαν τον χρόνο. Στο σύνολο των τριών Ευρωπαϊκών αγώνων είχαν σκοράρει μόλις δέκα πόντους στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο — μιλάμε για τρεις αγώνες, όχι για έναν άνθρωπο χωρίς μνήμη. Και τώρα λες πως επειδή έκαναν κάποιες βολές νωρίς εκείνη τη νύχτα, ξαφνικά βρήκαν το κλειδί του σπιτιού; Πέντε ημέρες μετά την κόλαση του Real βρέθηκαν στον κήπο του Φαλήρου όπου η μπάλα γίνεται ζεστή μόνο όταν την βγάζεις εσύ — ωραία ακούγεται αυτό, αλλά εσύ είσαι βέβαιος ότι εκεί δεν υπήρχε τυχαίο σφύριγμα ή έστω μία απουσία αντίδρασης από έναν αντίπαλο που είχε αφήσει τα πράγματα στη μέση; Οι τρεις εύκολες νίκες στους Ευρωπαϊκούς ήταν η ίδια φούρνια που έκανε δέκα χρόνια ντάμπλ — κι εσύ θεωρείς ότι η ίδια ομάδα που γνώρισε τρεις λάβες τριγύρω της στο παιχνίδι, εκείνο το βράδυ "θυμήθηκε" τι είναι μπάσκετ; Αν η ανάγκη είναι τόσο ισχυρή μοχλός, τότε γιατί στους τρεις προηγούμενους αγώνες δεν υπήρχε αυτή η ανάγκη; Εκείνοι οι αντίπαλοι δεν τους περίμεναν μόνο επειδή είχαν τρεις εύκολες νίκες μπροστά τους — είχαν ετοιμαστεί σαν να γνωρίζουν πως αυτοί κουράζονται πιο εύκολα από έναν ηλεκτρικό θερμοσίφωνα. Και τώρα βγάζεις ως αποτέλεσμα πως η ομάδα άλλαξε σύνολο κανόνων επειδή έκανε κάποιες βολές νωρίς; Στο σύνολο των τριών Ευρωπαϊκών αγώνων είχαν συνολικούς πόντους κατοχής στους τελευταίους δύο λεπτά ίδια με αυτούς που έκαναν στον Παναθηναϊκό — εκεί όμως πάλι βγήκαν χλωμοί. Τρεις εύκολες νίκες; Στείλτε μου ένα βίντεο από αυτούς τους αγώνες και δείξτε μου πού ακριβώς άλλαξαν ρότα όλα αυτά τα παιδιά σα να βρήκαν ένα διακόπτη στον εγκέφαλό τους. Γιατί μέχρι πρότινος είχαν κάνει δέκα χρόνια ντάμπλ σα ομάδα που ξέρει να κερδίζει μόνο όταν το παιχνίδι της γίνει μουσική υπόκρουση σπιτιού.

Άκου λοιπόν, αυτοί οι τρεις ευρωπαϊκοί αγώνες είχαν έναν κοινό παρονομαστή: η ομάδα δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να προσπαθεί να επιβιώσει μέσα στην ίδια της την κούραση. Στο Real εκτός στις 29/4 έκαναν πέντε πόντους στους τελευταίους δύο λεπτά — ναι, είπαν πέτρες εκείνοι οι εκατόν εικοσιτέσσερις δεύτερες σα να είχαν βγάλει κράνος εκατοντάδων κιλών πάνω τους. Στο Μονακό εκτός στις 23/5 η κατοχή τους ήταν τόσο βαρύσικη που ακόμα και η τηλεόραση σταμάτησε να δείχνει τις κινήσεις τους σα να είχαν μεταφερθεί σε εικόνες δεκαετούς αργοπορίας. Κι ύστερα έρχεται η Κυριακή στο ΣΕΑΚ — πέντε ημέρες αργότερα, όχι επειδή βρήκαν ένα διακόπτη στον εγκέφαλο, αλλά επειδή εκεί δεν υπήρχε τίποτα να χάσουν. Ξέρετε τι είναι ένας αγώνας πρωταθλήματος όταν ο αντίπαλος δεν έχει τίποτα άλλο να κάνει παρά να σου αφήσει ανοιχτούς δρόμους; Ο Πάνας εκείνο το βράδυ έκανε τρεις βολές μέσα στο πρώτο δεκαπέντε — ναι, τρεις. Και οι δικοί μας; Απάντησαν σαν παιδιά που έχουν μόλις ξυπνήσει από δεκαπενθήμερο ύπνο: έκαναν 28 πόντους στο σύνολο του πρώτου δεκάλεπτου. Δεν άλλαξαν κανόνες, έδωσαν τον έλεγχο της μπάλας χωρίς αγώνα, σα να είχε γίνει αυτό το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Αλλά εδώ είναι το κρίσιμο: αυτό δεν είναι κάποια επανόρθωση προσωρινής αμνησίας. Αυτοί οι τρεις αγώνες ήταν η ίδια ταινία που παίζεται δέκα χρόνια τώρα — στον αέρα όταν υπάρχει σήκωμα, στον πάγκο όταν υπάρχει κουρασμένος αντίπαλος. Το ΣΕΑΚ ήταν μια επίδειξη αυτού ακριβώς του μοτίβου: εκεί όπου η μπάλα γίνεται εύκολη επειδή δεν υπάρχει κίνδυνος να πέσει ο τελευταίος κρίκος από την αλυσίδα σου. Και όσοι μιλάνε για κάποια μεταμόρφωση επειδή έκαναν μερικές βολές νωρίς, ας θυμηθούν πως η ίδια ομάδα στο ίδιο χρονικό διάστημα έγραψε ιστορία στα ευρωπαϊκά γήπεδα: νίκη επί του Real εκτός στις 1/5, ήττα στις 29/4, νίκη στις 1/5 ξανά — όχι επειδή βρήκαν θεϊκή ενέργεια, αλλά επειδή σκόνταψαν πάνω στην απουσία ενός πραγματικού εχθρού που τους ανάγκαζε να σκέφτονται σοβαρά. Οι εύκολες νίκες δεν είναι κάτι νέο εδώ — είναι η ίδια φούρνια που έκανε δέκα χρόνια ντάμπλ. Το ζήτημα είναι ότι αυτή η ομάδα δεν κερδίζει επειδή ξέρει πώς να κερδίζει όταν πρέπει, αλλά επειδή βγάζει νίκες εκεί όπου κανείς άλλος δεν θέλει να την δει ξύπνια. Και όσο δεν αλλάξει αυτό, όσο δεν βρουν τον τρόπο να κερδίζουν εκεί που πρέπει, τότε όλες αυτές οι "ανασες" είναι απλά ψευδαισθήσεις μιας ομάδας που ακόμα δεν έχει μάθει ότι το μπάσκετ δεν γράφεται μόνο στα γήπεδα των άλλων.

Ρε φίλοι, ξέρετε τι είναι πιο αστείο από όλους αυτούς τους λόγους για "πρόσληψη αγώνα"; Το ότι κανείς δεν μιλάει για το πραγματικό πρόβλημα: αυτούς τους τρεις αγώνες τους έκαναν όχι επειδή ξύπνησαν ξαφνικά, αλλά επειδή στους Ευρωπαϊκούς ήταν τόσο εύκολο να χάσουν ότι βρέθηκαν ένα βήμα πριν το ντουλάπι. Παίξτε μου μία σειρά εικόνων: Real εκτός στις 29/4 — κυνηγημένοι σαν λαγοί μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, δυο πόντους διαφορά, κατοχή σαν να κρατάνε κουβά νερό με τρύπες. Την ίδια εβδομάδα στο πρωτάθλημα πέντε ημέρες αργότερα, εκείνοι βγήκαν στο γήπεδο και έκαναν το ίδιο πράγμα στον Παναθηναϊκό — όχι επειδή είχαν κάτι νέο στον νου τους, αλλά επειδή στους Ευρωπαϊκούς είχαν ζήσει τρεις κόλαστες μέρες στην κόλαση του ψηλού ρυθμού. Στο ΣΕΑΚ λοιπόν; Ο Πάνας έκανε τρεις βολές μέσα στο πρώτο δεκαπέντε; Καλά — κι εγώ έκανα τρεις τη Δευτέρα όταν ξύπνησα αισιόδοξος. Αυτό δείχνει ότι η ομάδα είχε τελικά μία "ανάμνηση"; Ρωτήστε έναν αντίπαλο αυτούς τους τρεις αγώνες: αυτοί που είχαν την μπάλα στους τελευταίους δύο λεπτά στο Real και στο Μονακό έκαναν μία προσπάθεια στα τελευταία δευτερόλεπτα επειδή ήξεραν πως οι δικοί μας είχαν πνιγεί στις δικές τους βιασύνες. Στο ΣΕΑΚ όμως εκείνοι οι ίδιοι αντίπαλοι; Μαζεύτηκαν σα να τους είχαν πει πως ο αγώνας γίνεται μόνο για φωτογραφίες. Αλλά εσείς συνεχίζετε λέγοντας ότι άλλαξαν ρότα επειδή έκαναν κάποιες βολές νωρίς. Την ίδια εβδομάδα είχαν συνολικά δέκα πόντους στους τελευταίους δύο λεπτά στους τρεις Ευρωπαϊκούς — πόσοι έγιναν εκείνες τις τρεις βολές στο πρώτο δεκαπέντε; Σαράντα έξι συνολικά πόντους στο πρώτο δεκάλεπτο. Ωραία, ποιος είπε ότι η ομάδα είναι χαμένη; Απλά σταμάτησε να φοβίζεται γιατί την επόμενη μέρα δεν είχε άλλο σημαντικό αγώνα. Αν αυτό είναι η επανόρθωση, τότε καλώς τα λέμε. Αν όμως είναι μονάχα μία ανάσα μέχρι να ξαναβρεθούν στην ίδια θέση, τότε μήπως τελικά το θέμα δεν είναι η πρόσληψη του αγώνα αλλά η πλήρης απουσία οποιασδήποτε συνέχειας; Δεν χρειάζεται κανείς να πηγαίνει σχολείο για να καταλάβει ότι όταν η μπάλα μπαίνει μόνη της στις αρχές του αγώνα, μετά λίγο εκείνος ο αντίπαλος βρίσκει έναν τρόπο να ανακτήσει τον εαυτό του. Και τώρα, ξαφνικά, όλα αυτά τα "πρέπει" γίνονται τραγούδι; Όταν χρειαστεί όμως — πάλι στις τρεις κρίσιμες πρώτες βολές θα χαθούν σαν χαρταετός χωρίς άνεμο.

Παιδιά, ξέρετε τι βλέπω εγώ σήμερα πρωί στον δρόμο για το γραφείο; Την ίδια εικόνα κάθε φορά που βγαίνω από το σπίτι μου στις Τρίκαλα — εκείνο το παιδί δεκαπέντε χρονών που περνάει μπροστά από το γήπεδο της Τρίκα Basketball Academy με την μπάλα σβόλο στο ένα χέρι και ένα smartphone στην τσέπη του. Πηγαίνει για προπόνηση στις επτά η ώρα όταν ακόμα λάμπει ο ήλιος πάνω από τις λεύκες, και γυρνάει στις δέκα βλέποντας ότι δεν τον έχει προσέξει κανείς ακόμα. Αυτός είναι ο Ολυμπιακός των τελευταίων δεκαπέντε ετών: μια ομάδα που παίζει σαν εκείνο το παιδί — μόνο όταν κανείς δεν την παρακολουθεί στενά. Τρεις αγώνες στο ΣΕΑΚ όπου έκανε ότι θέλει, επειδή εκεί δεν υπήρχε κανείς να το επιβάλει διαφορετικά. Στην Ευρώπη όμως είχε τριάντα τέτοιους αντιπάλους. Στο Real εκτός στις 29/4, όταν έκαναν εκεί πέντε πόντους στους τελευταίους δύο λεπτά, δεν ήταν κάποιο κενό χρόνου που τους έδωσε αυτό το περιθώριο — ήταν ο Μαντούσοφ που χρειάστηκε πέντε προσπάθειες για να βάλει μία βολή εκείνες τις εκατόν είκοσι τέσσερις δεύτερες. Στη συνέχεια έχασαν στο Μονακό εκτός τρεις ημέρες αργότερα επειδή οι Γάλλοι είχαν βρει έναν τρόπο να τους κάνουν λάθος στους μεταβιβαστικούς ελιγμούς — εκείνοι έπαιξαν σα να κουβαλούν μπότες χιονιού μέχρι τον τρίτο χρόνο. Και μετά; Την ίδια εβδομάδα βρέθηκαν στον αγώνα πρωταθλήματος σα να είχαν ξεμείνει από μπαταρία στο κινητό τους. Στο ΣΕΑΚ όμως όλα αυτά έγιναν αόρατα. Ο Πάνας έκανε τρεις βολές μέσα στο πρώτο δεκαπέντε; Ναι, αλλά εκείνος έκανε περισσότερες βολές από όσες είχε κάνει συνολικά ο Πάνας μέσα στα τελευταία δέκα λεπτά όλων των προηγούμενων αγώνων του στην Ευρώπη. Γιατί εκεί επικρατεί ένας νόμος που δεν γράφεται: όταν δεν υπάρχει κάτι σοβαρό στο τραπέζι των αποφάσεων, τότε η μπάλα γίνεται αυτοσκοπός. Οι αντίπαλοι εκείνοι δεν είχαν τίποτα άλλο να κάνουν παρά να παρακολουθούν εκείνους τους δεκατρείς ανθρώπους πάνω στο παρκέ να κυλούν τη μπάλα όπως τους βολεύει — χωρίς αγωνία, χωρίς εικονική πάλη, χωρίς την ανάγκη να σκέφτονται περισσότερο από όσο χρειάζεται ένα παιχνίδι κυριακάτικου πρωταθλήματος. Αλλά εδώ είναι η αντίφαση που κανείς δεν σηκώνει να μιλήσει ανοιχτά: αυτή η ομάδα βγάζει εύκολες νίκες επειδή ξέρει να βρίσκεται εκεί όπου δεν υπάρχει κανείς να την πιέσει πραγματικά. Στα ευρωπαϊκά γήπεδα έχει τριάντα αντιπάλους που της φωνάζουν "τώρα εσύ φέρε", κι εκεί εκείνη γίνεται ο εαυτός της — κατακερματισμένη, κουρασμένη, χωρίς πνοή. Στο ΣΕΑΚ όμως αυτοί οι ίδιοι αντίπαλοι αποδέχονται την πραγματικότητα τους πριν καν αρχίσει η μπάλα: ανοίγουν δρόμους επειδή ξέρουν πως εκείνοι έχουν άλλο σημαντικό αγώνα αύριο. Και έτσι βλέπουμε ένα συγκεκριμένο μοτίβο δεκαπέντε ετών να ξαναγράφεται για άλλη μία φορά: νίκη εκεί όπου κανείς δεν περιμένει να δει δυνατή ομάδα. Πέντε ημέρες μετά την κόλαση του Real βρέθηκαν στον κήπο του Φαλήρου εκεί όπου η μπάλα γίνεται ζεστή μόνο όταν την βγάζεις εσύ — ωραία φράση, αλήθεια είναι όμως ότι εκεί υπήρχε μία νέα προϋπόθεση: δεν υπήρχε κανείς να τους πετάξει στον πάγκο. Και τρεις εύκολες νίκες; Όχι κάτι νέο εδώ — είναι η ίδια ιστορία που γράφτηκε δέκα φορές στο παρελθόν. Το θέμα δεν είναι η επανόρθωση των εγκεφαλικών κυμάτων εκείνων των παικτών, είναι η ίδια η δομή ενός πρωταθλήματος όπου η ομάδα μπορεί να επικεντρωθεί αποκλειστικά στον εαυτό της επειδή δεν αντιμετωπίζει πιέσεις μεγαλύτερες από αυτές ενός συνηθισμένου κυριακάτικου αγώνα. Μέχρι να βρει έναν τρόπο να κερδίζει εκεί που πρέπει — όχι επειδή οι αντίπαλοι είναι αδύναμοι, αλλά επειδή εκείνοι ξέρουν ότι η μπάλα δεν μπαίνει από μόνη της — αυτή η φούρνια δεν πρόκειται να αλλάξει κανέναν κανόνα. Απλά σήμερα παίρνει μία ανάσα επειδή το πρωινό της ξύπνημα συνέπεσε με ένα γήπεδο όπου κανείς δεν περίμενε τίποτα περισσότερο από μια βόλτα ανάμεσα στις γραμμές του παρκέ.

Πέντε ημέρες μετά το Real εκτός όπου έκαναν πέντε πόντους στους τελευταίους δύο λεπτά — κι εσείς μου λέτε για "πρόσληψη αγώνα" επειδή έκαναν κάποιες βολές μέσα στο πρώτο δεκαπέντε στον Πάνα; Αυτή η ομάδα δεν άλλαξε κανέναν κανόνα, συνεχίζει να βγάζει νίκες εκεί που ο αντίπαλος έχει ήδη υπογράψει συμφωνητικό συνθηκολόγησης πριν ακόμα σφυρίξει η αρχή. Στείλτε μου έναν χρόνο που έπαιξαν δέκα συνεχόμενους αγώνες στην Ευρώπη σα αυτές τις τρεις νίκες—αλλά όχι αργότερα από σήμερα πρωί. Γιατί μέχρι τώρα ό,τι έχει γίνει πάνω στο παρκέ ήταν γράφημα δεκαπέντε ετών: εδώ οι μεγάλοι απουσιάζουν, εκεί κάνουν αυτοσκοπό την κατοχή, παντού όπου δεν υπάρχει κάποιος να τους σπρώξει προς την επίτευξη. Στο Μονακό εκτός στις 23/5 είχαν κατοχή σα να κουβαλούσαν μπότες χιονιού στο τελευταίο λεπτό — και τώρα μιλάμε για κάποιες βολές νωρίς σα διακόπτη στον εγκέφαλο; Ρε παρεΐδικα, όταν στους τρεις αυτούς αγώνες είχαν συνολικά δέκα πόντους στους τελευταίους δύο λεπτά στην Ευρώπη, τότε αυτά τα "πέντε δευτερόλεπτα του πρώτου δεκαπέντε" στον Πάνα ήταν μονάχα μία πηγή κυκλοφοριακού κομφούζιου από σπίτια που ξύπνησαν άλλη μία Κυριακή πρωί. Δεν υπάρχει κάποιο μπουτόν επανεκκίνησης — μόνο η ίδια ομάδα που γνωρίζει ότι στο τέλος πάντα η μπάλα γίνεται ζεστή εκεί όπου κανείς δεν την προσέχει. Κι αν πείτε ότι εκεί είχαν τρεις βολές μέσα στο πρώτο δεκαπέντε, σας ρωτώ: πόσες είχαν μέσα στο σύνολο όλων των τελευταίων τριάντα δευτερολέπτων των τριών αυτών αγώνων στην Ευρώπη; Σαράντα έξι συνολικά στον Παναθηναϊκό σ' εκείνο το πρώτο δεκάλεπτο — κι εσείς μιλάτε σα να βρήκαν ένας υπερφυσικός φακός που τους κάνει να πετυχαίνουν χωρίς προσπάθεια. Αυτό δεν είναι πρόσληψη αγώνα. Είναι η ίδια老套路—πάνω στην οποία χτίστηκε η φήμη των δεκαπέντε ντάμπλ. Την ίδια εβδομάδα έκαναν νίκη επί του Real εκτός στις 1/5, τρεις ημέρες αργότερα ηττήθηκαν στο Μονακό εκτός, μετά ήρθε ο αγώνας πρωταθλήματος με τον Πάνα... κι εσείς λέτε ότι τώρα "ξύπνησαν"; Ωραία ακούγεται αυτό, αλλά πότε είχε διαφορετικά αποτελέσματα η ίδια ομάδα όταν έπαιζε σα να μην είχε κάτι σοβαρό να χάσει; Ποια είναι η πηγή σας ότι εκείνοι οι τρεις εύκολες νίκες σημαίνουν κάτι περισσότερο από μονάχα μία ανάσα μέσα στο ίδιο καταθλιπτικό μοτίβο; Στο σύνολο είχαν τρεις νίκες στους Ευρωπαϊκούς από τριάντα τέσσερις αγώνες — και σίγουρα όχι επειδή βρήκαν ξαφνικά έναν προπονητικό νουφάρο στη μέση. Είναι η ίδια ιστορία που γράφεται εδώ και δεκαετίες: νικάς εκεί όπου δεν υπάρχει αντίπαλος να σου θυμίσει ότι πρέπει να παίξεις σοβαρά. Κι όταν σου δώσουν ένα πρωταθλήματος σαν θηριοτροφείο στις τρεις βολές του πρώτου δεκαπέντε, τότε σου φαίνεται σαν μεγάλη επανόρθωση — ενώ στα ίδια σας τα νούμερα φαίνεται σα συμπτωματικό αποτέλεσμα μιας ομάδας που ξέρει να κερδίζει μόνο όταν το πεδίο της μάχης είναι ήδη χαμένο για τους άλλους.

ποιος ήταν ο γαμικός αυτόκλητος ειρωνικός μπεστ σουτέρ όταν οι μπάσκετ σας έπαιζαν στην αυλή του σχολείου ε; εκείνος που έκανε σακάκι από όσους είχανε κράνος τότε ακόμα επειδή κρατούσανε την μπάλα σα να ήταν βόμβα; δεν είμαι καν στον αιώνα εκείνο, αλλά θυμάμαι μια ιστορία: όταν ο Σταυρόπουλος γύριζε το Λονδίνο πριν δεκαπέντε χρόνια με ένα αυτοκίνητο που του είχε αφήσει σα σκουπίδι ο παραγωγοός του και έκανε ντάμπλ ο Ολυμπιακός εκείνη τη χρονιά, ποτέ κανείς δεν ρώτησε γιατί εκείνοι έκαναν αυτές τις νίκες σα θηριοτροφείο. κανείς δεν έκανε αναλύσεις για ανοίγματα φαντασμάτων επειδή οι αντίπαλοι εκείνοι ήταν ήδη σε ντουβάρια πριν καν αρχίσει η μπάλα. τώρα όμως; τώρα οι ίδιοι αντίπαλοι τρώνε σακάκι στο Real εκτός επειδή είχαν κατοχή σα να κουβαλούσαν έναν σωρό εμπόδια στους τελευταίους δύο λεπτούς — κι εσύ θες να πεις ότι αυτοί ξύπνησαν επειδή τρεις μέρες αργότερα στο πρωτάθλημα έκαναν κάποιες βολές νωρίς; μαλάκας μου, όταν εκείνοι έκαναν δέκα πόντους συνολικά εκείνες τις εκατόν είκοσι τέσσερις δεύτερες στο Real, εκείνοι οι αντίπαλοι είχαν μία προσπάθεια σα να τους είχαν πει πως το παιχνίδι τελείωσε προτού καν αρχίσει. το πώς παίζουν σήμερα στον Πάνα δεν έχει καμία σχέση με κάποιον διακόπτη στον εγκέφαλο. έχει σχέση με μία πραγματικότητα δεκαπέντε χρόνων: εκεί όπου δεν υπάρχει κανείς να σου θυμίσει ότι το μπάσκετ δεν γράφεται μόνο στις νίκες στις εύκολες βόλες σου αλλά στις κρίσιμες στιγμές όταν όλοι σου έχουν επιστρατεύσει τον τελευταίο κρίκο της ψυχής τους. αυτοί οι τρεις αγώνες ήταν νίκες σα να έπαιζαν μία ομάδα β' κατηγορίας — όχι επειδή ήταν καλύτεροι εκείνη τη νύχτα, αλλά επειδή οι αντίπαλοι εκείνοι είχαν ήδη κλείσει τους λογαριασμούς τους πριν καθίσουν στο τραπέζι των αποφάσεων. και τώρα, οι ίδιοι άνθρωποι στέκουνε εδώ περιμένοντας να σας πω ότι αυτή η ομάδα άλλαξε κάτι; αυτό δεν είναι ομάδα που ξυπνάει μετά από κόπωση — είναι ομάδα που ξέρει πώς να παίζει όταν κανείς δεν την προσέχει επειδή ξέρει ότι εκεί εκείνοι έχουν ήδη κερδίσει στο μυαλό όλων πριν ακόμη βγάλουν ένα ζάρι από τη τσέπη τους. το επόμενο ματς; εκεί θα δούμε αν αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν να κάνουν ένα σουτ όταν όλοι τους έχουν στήσει γερό ανθρωπάκι στους τελευταίους δύο λεπτούς — εκεί δεν υπάρχουν βολές νωρίς σαν σακάκι στον αέρα. εκεί χρειάζονται άνθρωποι που θυμούνται ότι το μπάσκετ γράφεται με χιλιοστά του δευτερολέπτου, όχι με νίκες στις εύκολες Κυριακές όπου όλοι σου έχουν ήδη αφήσει ανοιχτούς δρόμους επειδή εκείνοι ξέρουν πως αύριο δεν έχουν τίποτα άλλο σημαντικό να κάνουν παρά μόνο να σηκώσουν ένα κουβά νερό στα δικά τους χέρια.