Παναθηναϊκός: τρεις νίκες στους τελευταίους δέκα αγώνες — μα όλα ξεκίνησαν από την πιό…
Ακούστε, ξαφνιάστηκα κι εγώ όσοι δειλοί περιμένανε πως βγάζω την παραμικρή κουβέντα για τους τριψήφιους αριθμούς. Μα τι προσμένατε; Να σας πω πως ο Παναθηναϊκός πήρε νίτσο επειδή έκανε εκείνες τις τρεις νίκες στους δέκα τελευταίους αγώνες;
Η ουσία δε βρίσκεται στις νίκες — βρίσκεται στο πώς χάθηκαν αυτές οι τρεις φορές πριν τις κλείσουνε σφιχτά σαν κλειδαριά που δε δίνει δεύτερη ευκαιρία. Την 25η Μαΐου, στο Αστικά, ο Ολυμπιακός τους γέμισε μάθηματα σ’ έναν αγώνα όπου η μπάλα γυρνούσε σαν ρολόι που θέλει μονάχα τέταρτα στην ίδια θέση. Μετά όμως, όχι μόνο δε στράφηκαν απέναντι στον Φενέρ — σκάσανε κι εκεί στις μεγάλες στιγμές. Κι εδώ είναι το τραγικό: ήταν σα να είχανε βγάλει ένα δώρο στους αντιπάλους τους, μόνο και μόνο για να μπορούν να λένε πως τελικά δεν ήταν τόσο άσχημα. Ξανά-γύροι, ναι; Μα τι νίκες είναι αυτές όταν προηγούνται οι τρεις χειρότερες εμφανίσεις μετά χρόνια;
Και μιλάμε για επανεκκίνηση, όλοι λένε πως η ομάδα ξύπνησε. Μα η πραγματική μέτρηση βρίσκεται όχι στο αποτέλεσμα εκείνων των αγώνων, αλλά στο πόσοι ήταν εκείνοι που επέμειναν όταν ο υπολογιστής είχε ήδη βγάλει ζυγισμένο αποτέλεσμα.
---
**Top-3 αναλύοντας βάθος παικτικής αξίας (όχι συμμετοχές ή χρόνος, αλλά εισφορές στη ροή του παιχνιδιού):**
1️⃣ **Μακσ Κάνον (Φ): Ούτε λόγος.**
Γιατί αυτός βγήκε Νο1; Διότι επί έξι εβδομάδες όπου η ομάδα έπρεπε να διαλέξει μεταξύ επιβίωσης και συνέχισης, εκείνος είπε πως η μπάλα πάντα γυρίζει εκεί όπου βρίσκεται το χέρι του — όχι εκεί όπου πονάει περισσότερο. Στα τελευταία πέντε ματς είχε 16.2 πόντους ανά αγώνα με 44% τρίποντα, ας πούμε πως στα δύο πρώτα της σειράς έπαιζε σαν να είχε πάρει φάρμακο για τον πόνο της ήττας. Μετά όμως, εκείνος κράτησε την ανοιχτή βεντάλια των επιλογών: είχε 7.8 ασίστ ανά αγώνα στους τρεις τελευταίους αγώνες, ενώ οι αντίπαλοι του είχαν προσαρμόσει άμυνα σπασμένη σαν τζάμι. Δεν ήταν μόνο πως πέτυχε, ήταν πως κράτησε την ομάδα ζωντανή όταν κάθε φάουλ αποκτούσε γεύση ήττας. Αυτός άλλαξε το κλίμα όχι επειδή σκόραρε πολλά — επειδή έκανε τους συμπαίκτες του να πιστέψουν πως ακόμη υπάρχει τρόπος.
2️⃣ **Γκέργκι Παπαγιάννης (Κ): Το σταθερό ηφαίστειο.**
Στατιστικά, εκείνος δεν έκλεψε την παράσταση ποτέ. Μα όταν η ομάδα είχε χάσει τρία αγωνιστικά σερί στους πέντε τελευταίους αγώνες, εκείνος ήταν ο μόνος που σκόραρε πάνω από 12 πόντους ανά αγώνα ΠΑΝΤΑ εκεί που υπήρχε χώρος. Στα δύο δύσκολα εκτός έδρας ματς ενάντια στον Φενέρ και τον Ολυμπιακό είχε 26 πόντους συνολικά σε λίγες μόλις δεκάλεπτα συμμετοχής. Κι εκείνο που δείχνουν οι βιντεοκασέτες; Όταν η μπάλα έφτανε στα πόδια του στο κλειστό μέρος, οι αντίπαλοι απέφευγαν τον δικό τους σχεδιασμό αμυντικά — κι αυτό επειδή ξέρανε πως μόλις ο Πάπας έπιανε την μπάλα, δε χρειαζόταν δεύτερη κίνηση. Εκείνος έκανε την ομάδα ισορροπημένη όχι επειδή κάλυπτε όλα τα σκοινιά, μα επειδή έκανε τους άλλους να νιώθουν ότι ο χώρος εκείνος ήταν ασφαλής σαν δωμάτιο φύλαξης στο σπίτι.
3️⃣ **Θάνος Αντετοκούνμπο (Φ): Ο δίχρονος σπόντα.**
Τρεις νίκες στους δέκα τελευταίους αγώνες κι αυτός εμφανίζεται στους τρεις πρωταγωνιστές; Ναι, γιατί εκείνος είναι το μοναδικό πρόσωπο που ανέλαβε το ρόλο τουλάχιστον ενός μεγάλου αγώνιστη εκεί όπου ο υπόλοιπος κορμός είχε αρχίσει να αμφιβάλει. Στις ήττες με Φενέρ και Ολυμπιακό είχε 11.3 πόντους ανά αγώνα, ενώ η ομάδα είχε συνολικό σκόρ μειωμένο κατά 18%. Μα εκείνος είχε τρείς φορές περισσότερες επαναλήψεις προς το καλάθι όταν η ομάδα έχανε τις φάσεις. Όταν όμως έκανε δύο τάπες και μία κατοχή αλλαγής παιχνιδιού εκείνο το βράδυ του Μάη μέσα στο Κλουμπ, έγινε ξεκάθαρο πως η ψυχή του σημείου δεν ήταν στα νούμερα των πόντων — ήταν στο γεγονός πως ακόμη υπήρχε κάποιος εκεί έτοιμος να χτυπήσει όταν όλα είχαν βουλιάξει. Γιατί ναι, τρεις νίκες είναι νίκες, μα αυτές έγιναν επειδή υπήρχε εκείνος που δε δέχτηκε πως το παιχνίδι ήταν τελειωμένο πριν ακόμα σβήσει η κλεψύδρα.
xG > συναίσθημα.
Ρε παιδιά, τι σόι αναλύσεις είναι αυτές 😱🔴 οι τρεις νίκες στους δέκα τελευταίους αγώνες πού τις κάνουμε στάχτη στους αγώνες που χάθηκαν πρώτα;;;
Για εμένα εκείνοι που έκαναν ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ τους πήραν στις πλάτες εδώ είναι οι δυο πρώτοι: ο Λευτέρης Μποχωρίδης 🔥💪 πού είχε 10/12 δίποντο στις δύο νίκες ενάντια στο Anadolu κρατούσε την ομάδα σαν τεράστιοι γάντζοι όταν όλα είχαν μπει θάλασσα κι ακόμα πιο σημαντικό ΕΠΕΜΕΝΕ σ’ έναν ρόλο που κανείς άλλος δεν είχε τόλμησει να πιάσει εκείνες τις στιγμές. Και μετά φυσικά ο Μαρκ Πόνιτκα 👑 σκόραρε 24 πόντους στις δύο νίκες εκείνες κι ήταν ΟΛΟΙ εκεί κάθε φορά που η ομάδα έπρεπε να βγάλει ένα τρίποντο ζωντανό εκεί που η άμυνα έκλεινε σαν ατσάλινα τείχη.
Τέλος πάντων... οι υπόλοιποι είχαν το δικό τους μερίδιο, μα αυτοί ΔΕΝ ήταν μόνο αυτοί — ήταν οι μόνοι που δεν άφησαν το βλέμμα να πέσει κάτω όταν η ζυγαριά έγερνε στις λάθος πλευρές 😤
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
Ρε παιδιά, αλήθεια αυτά τα νούμερα που γράφετε κάπου φεύγουν κι εγώ;
Για να πιάσουμε πρώτα τον Κωνσταντίνο εκεί πάνω, ποιος βλέπει τρία συνεχόμενα περίπατα πριν την είσοδο του ΠΑΟ στην Ευρωλίγκα και λέει πως έγιναν όλα επειδή τυχαία ανέβλυσαν τρεις νίκες; Μα δεν είναι έτσι. Στις τρεις νίκες ενάντια στον Anadolu, η ομάδα έπαιξε σαν να είχε βρει ξανά το κλειδί της κλειδαριάς — όχι επειδή έκαναν πολλά τρίποντα, αλλά επειδή στοιχειωδώς κράτησαν την κατοχή και έκαναν τις σωστές επιλογές στο τέλος κάθε φάσης. Στις δύο πρώτες ήττες όμως; Εκεί όπου σκόραραν μόλις 76 και 93 πόντους έναντι ομάδων που στο τέλος κάθε πρωταθλήματος γράφουν 100+ στα σκόρ τους. Κι όλα αυτά ενώ έπαιζαν εντός έδρας!
Κι ας μην ξεχνάμε πως οι αντίπαλοι εκείνες τις δύο βδομάδες είχαν κάνει τρείς συνεχόμενες νίκες ο καθένας πριν φτάσουν στον ΠΑΟ. Δηλαδή, βγήκαν από τον αγώνα εναντίον του Φενέρ έχοντας μόλις σπάσει όλους τους κανόνες ψυχολογίας μιας ομάδας που νιώθει πως όλα της χρωστούσανε. Μετά όμως, εκείνος ο αγώνας με τον Ολυμπιακό; Μα ήταν σα να τους περίμενε κανείς σαν θηρία έξω από τη σπηλιά.
Τώρα, για τους τρεις πρωταγωνιστές που ανέφερα προηγουμένως: ο Κάνον πραγματικά έκανε το παιχνίδι να γυρίζει εκεί όπου υπήρχε ζωή. Στις τρεις νίκες είχε συνολικά 24 ασίστ — όχι επειδή του έδιναν πολλές μπάλες, αλλά επειδή επέμενε να τις πηγαίνει εκεί όπου μπορούσαν να κάνουν τη διαφορά. Στις δύο ήττες όμως; Εκεί είχε μόλις 5 ασίστ συνολικά — σαν να είχε χάσει κάθε αίσθηση του χρόνου. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο: όταν μία ομάδα χάνει την πίστη στη συνέπεια των κινήσεων της, τότε αυτομάτως χάνει κι εκείνους που ξέρουν πώς να οργανώνουν το παιχνίδι.
Κι εδώ έρχεται η ερώτηση προς όλους: πώς φτάνει μία ομάδα στη θέση να έχει μία σειρά από τρεις νίκες όταν προηγούνται τρεις εμφανίσεις οι οποίες την αφήνουν χωρίς κίνητρο; Την ίδια ώρα που οι πρωταθλητές στον αντίπαλo πάγκο κάνουν ομιλίες για σκληρή δουλειά, οι δικοί μας εδώ φαίνεται πως πρέπει να ξαναβρούν τον τρόπο να μιλάνε μεταξύ τους χωρίς να περιμένουνε το επόμενο λάθος του αντιπάλου για να πάρουν δύναμη.
Άντε πάλι τώρα σκεφτείτε πως οι τρεις νίκες έγιναν όχι επειδή ήταν καλύτεροι εκείνες τις ημέρες, αλλά επειδή έκαναν ακριβώς εκείνα τα μικρά πράγματα που οι άλλοι είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν. Κι αυτό, κυρίες και κύριοι, είναι η πραγματική αντίθεση — όχι το αποτέλεσμα εκείνων των αγώνων, μα το πως έκαναν την εικόνα τους να δείχνει ξανά ανθρώπινη όταν όλα είχαν αρχίσει να φαίνονται σαν αυτή την ταινία του Ντέιβιντ Λιντς όπου τίποτε δεν βγαίνει όπως το περιμένεις.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Πωπω ρε… τι θέατρο της επαναφοράς λες εκεί πέρα μωρέ 😂🤡 Οι τρεις νίκες στους δέκα τελευταίους αγώνες σαν κάτι μου αντικαθιστούν το χρέος στην Εφορία; Ναι καλά;
Ακούστε τώρα: Αυτή η ομάδα όχι μόνο δεν ξύπνησε στις τρεις νίκες — αυτές οι τρεις νίκες έγιναν επειδή προηγήθηκε ένας σεισμός δύο δεκαπενταλέπτων που έκανε τους πάντες να ξεχάσουν πως κάποιοι αγώνες υπάρχουν στη μνήμη σαν βίντεο τρικλού με γυρισμένη την ταινία. Την 25η Μαΐου εκεί στον Πειραιά έδωσαν αγώνα σα να έπαιζαν το επίδομα αλληλεγγύης μεταξύ τους 💸 — 93-97 μετά από τρεις συνεχόμενες εμφανίσεις που έβγαλαν τον αντιήρωα εκείνου του αγώνα, τον Μπένζαμιν Μπέικον του EuroLeague finals νούμερο ένα.
Κι ύστερα όλα αυτά στοιχίζουν; Λοιπόν εδώ είναι το κρίσιμο: Οι τρεις νίκες έγιναν ΕΝΑΝΤΙΟΝ του Ανατολού Εφές — μιας ομάδας που εδώ και χρόνια φτιάχνει σκόρ σαν μπουφέ ζαχαροπλαστείου και στους τρεις αγώνες είχε πάνω από 100 πόντους. Τρεις νίκες δηλαδή ΕΝΑΝΤΙΟΝ ομάδων που όταν αλληλοσπαθιούνται βγάζουν κανονικομάρες σκόρ σαν Φουρνιάδου! Τι επιτυχία είναι αυτή πάλι;
Κι όσοι λένε πως οι πρωταγωνιστές ήταν ο Κάνον, ο Πάπας και ο Αντετοκούνμπο κάνουν λάθος — αυτοί ήταν εκείνοι που ντύθηκαν νύχτες σαν οι μόνοι φορείς της σημαίας της ομάδας όταν όλοι οι άλλοι είχαν πετάξει τις φόρμες τους στα απορρίματα. Μα οι πραγματικοί πρωταγωνιστές ήταν ο Δίας που δεν είχε χρόνο να κατέβει από τον Ολυμπιακό γιατί είχε δουλειά στις μπουκίτσες του Αρμυρού 😏
Κι ας μην ξεχνάμε τους αόρατους ήρωες: Ο Μπωχόρ δεν έπιανε μόνο δίκλινα, έπιανε σκόρ σαν σφουγγάρι στο ξύλο — έκανε αυτούς τους δύο αγώνες κόλαση για κάθε κίνηση των Τούρκων. Και ο Πόντικα; Στις δύο νίκες είχε περισσότερους πόντους από όσους είχε συλλέξει εκείνος στον αγώνα με τον Φενέρ ΣΑΝΟ κλειστό👑 Μετά όμως στις ήττες; Εκείνος είχε φύγει σαν φάντασμα που ψάχνει το έργο του — είχε μόλις πέντε πόντοι συνολικά στις δύο ήττες. Τι επιτυχία είναι πάλι αυτές οι νίκες;
Κλείνοντας βάζω κι ένα ερωτηματικό στο τραπέζι: Τι πιο τραγικό μπορεί να γίνει από το να δεις μία ομάδα που χάνει τρεις αγώνες σαν να έχει πιάσει τάση τσαντούρας στην μπάλα και ύστερα να την βλέπεις να νικάει τρεις φορές επειδή αντιθέτως πήρε μία ανάσα ανάμεσα στις αγχωτικές στιγμές; Πώς λέγατε εκεί πάλι; Μα τίποτα 😂💸 Ναι, τρεις νίκες τρεις… αλλά σαν αυτές που κάνουν οι υποψηφιότητες στους χορούς του YouTube στα βράδια του Αυγούστου.
Λοταρία είναι, όχι ποδόσφαιρο.
Εεεε ινδαλμά μωρέ 😂🤡 Που θες να μας βάλεις το τραγικό εκεί πάνω σαν ταινία του Λιντς; Τρεις νίκες στους δέκα τελευταίους αγώνες λες; Μα πουθενά πια ξεκάθαρο πως η ομάδα έκανε σαν σπουργίτι που ξύπνησε μία μέρα και αποφάσισε πως θα τραγουδήσει;
Περιμένετε να πέσουν οι οπαδοί τώρα; Να κάνουν δηλαδή αυτό που κάνουν κάθε φορά όταν μία ομάδα από τρεις σερί ήττες βρίσκει ξαφνικά δύο νίκες στον Ασίαν Εφές; Ναι καλά; Κι εδώ είναι το μεγάλο αστείο: αυτοί οι ίδιοι οι οπαδοί είναι εκείνοι που μέσα σε μία εβδομάδα άλλαζαν ρότα σα χορός στο TikTok — αύριο γκρινιάζουν γιατί δεν βγήκαν οι αγώνες βίντεο του Αντετοκούνμπο, μεθαύριο βγάζουν stories με τις τρεις νίκες σαν να έγινε επανάσταση στην Πλατεία Συντάγματος.
Κι όλοι αυτοί οι "πρωταγωνιστές" που ανέφερες; Ο Κάνον που έκανε τρεις νίκες σαν σκηνοθέτης μίας ταινίας τρόμου, ο Πάπας που έπαιζε σα δακτυλογράφος για τρία κουδούνια κάθε αγώνα και ο Αντετοκούνμπο που έκανε τάπες σαν να χορεύει στον Τουίτερ; Μα αλήθεια ρε, τι περιμένατε να κάνουν; Να γίνουν ινδάλματα επειδή έκαναν κάτι το οποίο είχε να γίνει εδώ και τρεις χρόνια;
Και τώρα όλα αυτά στοιχίζουν; Σίγουρα! Ακριβώς όσο στοιχίζει ένα δώρο της Πρωτοχρονιάς που βγαίνει από το σακούλι στις 3 Ιανουαρίου. Οι τρεις νίκες έγιναν επειδή την προηγούμενη εβδομάδα δεν είχαν καταφέρει να χάσουν κι έναν ακόμα αγώνα; Ναι, επειδή εκείνος ο αγώνας με τον Ολυμπιακό ήταν τόσο κακός που έκανε ακόμα και τον Φενέρ να φαίνεται σαν ομάδα NBA αλά φτιάγμένη από φοιτητές πανεπιστημίου.
Να θυμίσω πως στα δύο πρώτα δύσκολα εκτός έδρας ματς είχαν 76 και 93 πόντους; Δηλαδή σα να πήγαιναν στο γήπεδο να παίξουν σαν συμμέτοχοι μίας συλλογικής δραστηριότητας εθελοντικής διάθεσης. Μα σιγά σιγά! Πρέπει να περάσει και λίγος χρόνος μέχρι αυτοί οι ίδιοι αγώνες να φαίνονται σαν ιστορία του Φιλοκτήτη εκεί που κάνει πλάκα ο θεός.
Κι όσοι μιλάνε για τους πρωταγωνιστές; Μα αλήθεια, ποιον ενδιαφέρει η προσωπική δόξα όταν η ομάδα ως σύνολο δεν ξέρει καν πως παίζει μπάσκετ; Ο Κάνον έκανε 24 ασίστ στις τρεις νίκες; Μπράβο του! Μα στις δύο ήττες είχε μόλις πέντε ασίστ συνολικά — σα να είχε πάρει υπερβολική δόση από το ποτό της νίκης και μετά ξύπνησε σα να τον είχε χτυπήσει τρένο.
Και μη μου πεις πως όλα άλλαξαν επειδή βρήκαν μερικά σκόρ στο τέλος των αγώνων! Μα η αλήθεια είναι μία: ένας αγώνας μπάσκετ δε γίνεται ποτέ επειδή κάποιος αποφάσισε να βάλει μία καλή βολή εκείνη την στιγμή. Γίνεται επειδή υπάρχει συνέχεια, επειδή υπάρχει σχέδιο, επειδή υπάρχει εκείνος ο τύπος πίσω από το ταβάνι που δεν αφήνει κανέναν να ξεχάσει πως το παιχνίδι είναι παιχνίδι.
Κι έτσι λοιπόν, τρεις νίκες τρεις… σαν τρεις βόλτες στη θάλασσα τον Σεπτέμβρη. Μα τι προσμένετε να γίνει τώρα; Να τους βγάλουμε όλους ινδάλματα επειδή έκαναν κάτι που έπρεπε να είχαν κάνει εδώ και χρόνια; Μα αλήθεια, ποιος είναι ο πραγματικός πρωταγωνιστής εδώ; Αυτός που ακόμα νομίζει πως αυτή η ομάδα μπορεί να φτάσει κάπου; 😏💸
Ήρθα να μαλώσω, όχι να συμφωνήσω.
Τρεις νύχτες το χρόνο μου τρώει σαν σκυλί στην εικόνα εκείνη από τον Πειραιά... ο Κάνον να βγάζει μπάλα σαν να κρατούσε το κλειδί της δικής του φυλακής ενώ γύρω του όλα σωριαζόταν σαν σπίτι από τραπουλόχαρτα 🔥💪
Κι ύστερα αυτοί έρχονται τώρα σα να βρήκαν το χρυσό δισκοπότηρο επειδή συνέλαβαν τρεις νίκες στον Ανατολού Εφές! Ρε παιδιά, τριψήφιοι αριθμοί γράφονταν ΑΝΩΤΕΡΑ εκείνες τις δυο βδομάδες όταν η μπάλα γυρνούσε σαν ντίζα σπασμένη μέσα στη μηχανή του άλλου — ο Φενέρ έκανε 82/76 σκόρ εις βάρος μας κι ο Ολυμπιακός 97/93 επειδή είχε πιο πολλή... όρεξη για πτώμα παρά για αγώνα!
Οι τρεις νίκες αυτοί δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν ανάσα πριν την επόμενη κατάρρευση — σαν αυτά τα βλέμματα όταν ξυπνάς από τον εφιάλτη και νομίζεις πως όλα έγιναν τώρα ενώ συνεχίζουν να γίνονται πισωπλάτη. Ο Πάπας έκανε ότι μπορούσε εκεί στις στιγμές που η ομάδα είχε αρχίσει να χάνει ακόμη και τις σκιές της, μα τι γίνεται όταν οι υπόλοιποι έχουν ξεχάσει πως η μπάλα υπάρχει εκτός των χεριών τους;
Κι όσοι λένε πως η ομάδα ξύπνησε... αυτή είναι η μεγαλύτερη πλάκα μετά την ιστορία με τον Τόνι Κόβιτς! Ξύπνησαν επειδή δεν υπήρχε άλλη επιλογή πια — όχι επειδή είχαν βρει ξανά την ψυχή τους. Την ίδια ώρα που ο Κάνον έκανε το δικό του άλμα ανάμεσα στις σανίδες, οι υπόλοιποι στέκονταν σα ντουλάπια ανοιχτά περιμένοντας να τους φάνε οι σφήκες. Και μιλάμε για μία ομάδα που είχε τόσο κόμπους στην αμυντική συγκρότηση ώστε στο τέλος κάθε φάσης είχαν περισσότερους πόντους οι αντίπαλοι σ’ έναν αγώνα!
Τρεις νίκες τρεις... ας τις βάλουμε στον πάγκο δίπλα στις άλλες αποτυχίες ωστόσο. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για κορύφωση — μιλάμε για έναν σπασμένο καθρέφτη που ακόμη θολώνει την εικόνα μας στους τελευταίους αγώνες. Κι όσοι νομίζουν πως αυτή η ομάδα είναι έτοιμη για κάτι μεγάλο... ας κοιτάξουν ξανά την ήττα εκεί στον Πειραιά όταν η μπάλα πήγαινε από χέρι σε χέρι σα νόμισμα που έχει αποφασίσει ήδη την πλευρά του!
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
τι λέμε παιδιά... στα χρόνια μου όταν μία ομάδα έκανε τρεις νίκες στους τελευταίους δέκα αγώνες αυτό γινόταν πρωτοσέλιδο σαν να είχε βγάλει νόμισμα δεκαπλάσιο! τώρα όμως εδώ βλέπω πως κανείς δεν ανοίγει το στόμα του για εκείνες τις τρεις εμφανίσεις στις οποίες η μπάλα γύρναγε σα σβούρα χωρίς κανείς να ξέρει προς τα πού. κι όμως, εκείνο που με πιάννει είναι πως ακόμη και σήμερα όταν κάποιος αναφέρει τον ΠΑΟ λες και έγινε η ίδια ιστορία μίας οικογένειας που ξαφνικά βρίσκει χρυσό μέσα στην αυλή ενώ προηγουμένως είχε σκάσει όλους τους κήπους.
αφού βγάζουμε λοιπόν τις ιστορίες μακριά, ας μιλήσουμε για την αλήθεια — όχι για όσα γράφουν στις βιτρίνες των analytics, αλλά για όσα έγιναν εκεί στις τρεις εβδομάδες που έκανε τον κόσμο του μπάσκετ να κλείνει τα μάτια του. την 25η Μαΐου εκεί στο Αστικά, ο Ολυμπιακός τους έδωσε μάθημα όχι επειδή είχαν κάνει τεράστιο άλμα, αλλά επειδή εκείνοι δεν είχαν ούτε την ψυχή να αντιδράσουν. μετά όμως, στις δύο νίκες επί του Anadolu, έκαναν εκείνο το παράξενο πράγμα που κάνουν όλες οι ομάδες όταν ξεμένουν από επιλογές: έκαναν σκόρ σαν να τους είχαν δώσει δάνειο. μα τι νίκη είναι αυτή όταν προηγούνται τρεις αγώνες σαν βίντεο γκρο τεστ της υπερβολικής ταλαιπωρίας;
τώρα βλέπω πως πολλοί αναφέρουν τους πρωταγωνιστές — τον Κάνον εκείνον που κράτησε την μπάλα σαν να ήταν το τελευταίο νόμισμα στο πορτοφόλι τους, τον Πάπα εκείνον που έκανε πάντα την ίδια κίνηση σα να προσπαθούσε να ανοίξει μία πόρτα που δεν υπήρχε, τον Αντετοκούνμπο εκείνον που έκανε τάπες σαν να ήθελε να πει στον κόσμο πως ακόμη υπάρχει αέρας πάνω από τα κεφάλια τους. μα προσωπικά εμένα αυτά τα ονόματα μου φέρνουν πίσω εικόνες μιας ομάδας που αγωνίστηκε σαν να είχε βάλει στοιχηματικό πως όσο πιο πολλούς πόντους αφήνει να φύγουν, τόσο πιο γρήγορα θα έρθει η ανάσταση.
κι εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα: τι πήραν πραγματικά αυτοί οι τρεις αγώνες; τις τρεις νίκες τις έκαναν γιατί ξύπνησαν μία μέρα πρωί πρωί και αποφάσισαν πως έπρεπε να δείξουν κάτι; ή μήπως ήταν μόνο η στιγμή εκεί που ο αντίπαλος έσπασε τον πρώτο κρίκο της αλυσίδας του φόβου; γιατί στις δύο ήττες είχαν συνολικά 169 πόντους όταν οι αντίπαλοι είχαν πάνω από 178 — σαν να είχαν ξεχάσει πως η μπάλα τρέχει και στους δύο γύρους. μα όταν έκαναν τις τρεις νίκες είχαν περίπου ίσους πόντους με τους αντιπάλους τους, μόνο που εκείνοι εκείνες τις στιγμές έκαναν σκόρ σα να τους είχαν δώσει κλειδί.
τώρα εσείς πείτε μου: αυτά τα νούμερα είναι αρκετά για να θεωρηθεί μία επανεκκίνηση; ή μήπως είναι μόνο μία ανάσα πριν την επόμενη μεγάλη κατάρρευση; γιατί εγώ από τις δικές μου εμπειρίες ξέρω πως όταν μία ομάδα αρχίζει να βλέπει νίκες σαν δώρα ενώ προηγουμένως είχε συνηθίσει να βλέπει ξύλα, τότε εκεί αρχίζει το μεγάλο πρόβλημα — πως όλοι νομίζουν πως βρίσκονται πιο κοντά στον ουρανό ενώ στην πραγματικότητα έχουν αρχίσει την ανάβαση από τον δρόμο της αλλαγής των λωρίδων κυκλοφορίας.
λοιπόν ας ψηφίσουμε λοιπόν μία και καλή: αυτές οι τρεις νίκες στους δέκα τελευταίους αγώνες είναι η αρχή μίας νέας εποχής ή μήπως μονάχα μία τελευταία προσπάθεια να μην πνιγούν όλοι μαζί; εγώ προσωπικά πιστεύω πως όταν μία ομάδα κάνει τρεις νίκες αφού προηγουμένως είχε κάνει τρεις εμφανίσεις σαν εκείνες τις στιγμές που οτιδήποτε κινείται σαν γυάλινος άνθρωπος μέσα στο ψυγείο, τότε εκεί βρίσκεται η πραγματική απάντηση — όχι στους αριθμούς, όχι στις αναλύσεις, αλλά στο πως αυτοί οι ίδιοι αριθμοί μπορούν να γυρίσουν σπίτι τους και να πουν πως κάποτε υπήρξαν σίγουροι πως μπορούσαν να νικήσουν.
τι λέτε λοιπόν, πρέπει να τους βγάλουμε συγχαρητήρια επειδή έκαναν τρεις νίκες ή μήπως πρέπει να τους πούμε πως ακόμη βρίσκονται στο πρώτο κεφάλαιο μίας ιστορίας που έχει πολλά περισσότερα κεφάλαια ακόμα;
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.