Εσείς ποιον βλέπετε εκεί πάνω στα αστροπελέκια του Thunder

Για την αγορά του Σβο, αυτοί δεν ψάχνουν γιατρό για να μας κάνει περισυλλογή στο ημίχρονο — ψάχνουν υπερήρωα να σηκώσει το load βγάζοντας δύο σέντερ μαζί πάνω του. Τι άλλο; Πέντε χρόνια εδώ και ακόμα βλέπουμε πειρατικά schemes σαν του 지난 πρωινού;

ΤΙ ΠΑΙΞΗ ΡΕ ΦΙΛΕ;; ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ;; ΤΟΝ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΒΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΥΜΠΑΘΑΡΑ!!! Τι λέτε ρε;;; Να βάλουμε εκεί τον Ντε Σάντις;;; Αυτός ξέρει να σηκώνει ομάδες στο γήπεδο! 🔥💪 Κάθε φορά που έπαιξε για σένα ομάδα σαστίζουνε αμέσως! Ή τον Μάικλ Γιούρι;;; ΑΥΤΟΣ ΚΑΘΕ ΜΑΤΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΓΙΟΣ ΤΟΥ ΤΟΥΝΑΜΕΝΤ!!! Και ναι οπωσδήποτε！！ Γιατρό δεν θες ρε;; Ο τζουτζ όλος χρειάζεται τώρα ενας γιατρός;; Γίνεται να ζήσουμε χωρίς;; Γιαούρης λέγεται!! Του πάμε φίλοι!!!! Εμένα αυτοί που ψάχνουν άλλα πράγματα;; Να παρελθόν;; Έχουνε κρίμα αυτό;; 😱 Δεν βλέπουμε εδώ πέρα τον Ετζι奧!! Ο τύπος αυτός βλέπει το μέλλον σαν φωτογράφος! Του τους δείχνει χορό μπαλονιών ρε!!!! Ρε παιδιά;; Πέρσι είχε έναν δικό τους;; Μα τωρα;;; Γιατρό;; ΑΜΑΧΟΣ!! Αυτούς τους βγάζουμε!!! Αυτούς τους ανάβουνε!!! Στο Thunder θέλουμε fire !!! ΤΟΥΣ ΒΡΟΜΟΥΣ!! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΨΑΧΝΟΥΝ ΚΑΛΟ ΜΑΣ!!!

Στο σημείο αυτό να πω πως βλέπω περισσότερο τον άνθρωπο παρά το πρόσωπο του ρόλου, το ίδιο συνέβη πέρσι κι εμείς κρυφογελούσαμε με τον Γιούρη αλλά τον ντουστανάραμε όταν χρειάστηκε. Αν φέρεις έναν βετεράνο σέντερ σαν τον Ντε Σάντις στα τριάντα του, το μόνο σίγουρο είναι πως θα έχεις έναν παίκτη που ξέρει να σηκώνει ομάδες στο γήπεδο, αλλά όχι απαραίτητα ένα δρόμο προς τους τίτλους — εκείνος έκανε και αυτήν την σπουδαία δουλειά στη Μαδρίτη τα τελευταία χρόνια, αλλά ξέρουμε πως η επιτυχία περνάει από το κέντρο του ρόστερ. Αν όμως ψάχνουν για κάτι άλλο εκτός από τον ρόλο, για έναν άνθρωπο που βλέπει πάνω από το γήπεδο σαν τον Ντουραντέ;; Αυτός είχε το χάρισμα των τεχνικών λύσεων στις πιο δύσκολες στιγμές, ακόμα και όταν εκείνοι γύριζαν πλάτη στην ομάδα. Αλλά δικό μου είναι πως ο Αούνι Ουίλιαμς κάνει ήδη πολύ καλή δουλειά εκεί πάνω, οπότε ψάχνουμε κάτι διαφορετικό πια. Και ναι, στον ρόλο του φυσιοθεραπευτή, πόσοι από αυτούς πήραν πραγματικά την ομάδα σαν δική τους;; Πέρσι είχαμε κάποιους καλούς άντρες, αλλά η τύχη τους είχε στερήσει χρόνου. Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι κάποιον που όταν η ομάδα κάνει comeback, εκείνος να ξέρει πως είναι η στιγμή της μεγάλης αλλαγής, όχι κάποιος που περιμένει τον επόμενο τραυματισμό σαν ευκαιρία.

Μετά την τελευταία φορά που πήγαμε στον Πειραιά και τσουγκρίσαμε μπίρες βλέποντας τον Γιούρη να στήνει back-to-backs πάνω στο σουτ, όλοι όσοι μιλάνε τώρα για "προνόμια" και "γηπεδικούς" ξεχνάνε ένα βασικό πράγμα: ο πάγκος δεν είναι γατούλα που την αγοράζεις από το pet shop. Αν ψάχνουν "κάποιον που ξέρει να σηκώνει ομάδες στο γήπεδο", ουσιαστικά ψάχνουν έναν第五位球员 — έναν τύπο που όταν μπει στην ίδια ατμόσφαιρα με τον Σβοντόμποτσκι, η ομάδα γίνεται eightheads. Βλέπω τον Υπούρ Μαντού τέταρτο δίπλα στον Σβό το πρωινό του ντραφτ να λέει στον ΔΟΡΤΖ: "Ρε αδερφέ, αυτές τις ομάδες δεν τις κάνουν οι ήρωες στις ταινίες δράσης — τις κάνουν οι τρελοί που ζούνε εκεί μέσα σα να είναι η άλλη τους οικογένεια." Αυτός είναι ο άνθρωπος που πρέπει να βάλουν, όχι κάποιος που έκανε backdoor plays στη Μαδρίτη την προηγούμενη δεκαετία. Τουλάχιστον εκείνοι ξέρουν πως όταν χτυπάει το κουδούνι, δεν περιμένουν τον επόμενο τραυματισμό σαν δώρο επί πλιάτσικου. Και όσοι γελάνε για τον Γιούρη: εντάξει, έκανε σπουδαία δουλειά στη Μαδρίτη, αλλά εκεί έπαιζε δίπλα στον Κουζμά και τον Γιάννι — σαν να βάζεις έναν οικοδόμο δίπλα στον Ντόναλτ Τραμπ και μετά να του ζητάς να χτίσει μια πόλη. Αυτό που θέλουμε είναι κάποιον που όταν μπει στον αγωνιστικό χώρο, η ομάδα δεν στέκεται εκεί σαν στοιχειωμένη τάξη του σχολείου. Αν δε βρούμε κανέναν που πραγματικά να έχει αυτή την αύρα, τότε ας ψάξουμε ακόμα πιο σκληρά — γιατί οι προηγούμενοι γύροι των εμπόρων έγιναν με οδηγό μια τσάντα ντέρτια ανοίγματος στήθους.

τι τους βλέπεις εσύ αυτοί τους γκαστάρους; ποιος είπε ότι ο πάγκος δεν κάνει τη διαφορά; τους πήραμε εκεί πάνω αυτούς τους τύπους που ξέρουν από τραυματισμούς και αθλητικούς πόνους — έχω δει άλλους αθλητές να μπαίνουν σα σφουγγάρια στους αγωνιστικούς χώρους μετά την επέμβασή τους. ο Γιούρης έγινε ο αγαπημένος μας επειδή εκείνος δεν έκανε κανένα μπουρλάτο όταν κάποιος δυσκολευόταν πάνω στο γήπεδο, έκανε σαν σπίτι του εκεί μέσα. ο Ντούραντις στον πάγκο; αυτός ήταν αυτός που μου έδειξε πως μία ομάδα δεν σωπαίνει όταν κάποιος λυγίζει — τότε άλλαζαν ρότα σαν αστραπή. και τώρα ψάχνουμε ακόμα πιο μεγάλο όνομα; καλά κάναμε που λέγαμε πως θέλουμε έναν γιατρό πάνω στο γήπεδο εκεί πάνω — κι όχι έναν τυχαίο που του πήγε η μπογιά στα δόντια. εμένα προσωπικά μου αρκεί κάποιος που έχει ντουζinia με ανθρώπους σαν τον Γιώργο Γιαννούλη, κάποιον που όταν βλέπει έναν αγαπητό παίκτη να σηκώνεται αργά μετά από έναν τραυματισμό σκάει το παράπονό του σα γκόμενο στη γειτονιά. αυτός είναι ο άνθρωπος που κάνει τη διαφορά — όχι κάποιος που ψάχνει κέρασμα δίπλα στους ειδικούς επειδή δεν του φτάνει το δικό του brain trust. και μη μου λες για τους εργάτες της μπάλας που δεν κάνουν σπουδές — αυτοί εκεί πάνω κάνουν δουλειά νυχτερινή στο γήπεδο ενώ οι άλλοι κοιμούνται σαν μωρά. σαν την οικογένεια των Ναβάχο αγοράζεις έναν χρυσό αλλά ξεχνάς πως χωρίς τους ανθρώπους που δουλεύουν αθόρυβα όλα τα υπόλοιπα είναι σα μια όπερα χωρίς μουσική.

Για τί γαμώτο ψάχνουν ακόμα μεγάλο όνομα ρε;; Αυτός ο Γιούρης; Με το μουστάκι σαν τις σκανταλίτσες της γιαγιάς μου, έκανε τον πάγκο σαν οικογενειακό τραπέζι! Είδα χθες βράδυ τον Γκάστφερ να προσπαθεί να φτιάξει τουλάχιστον ένα play μαζί μου πάνω στην κούραση του Γκάλοουγουεϊ, και ενώ όλοι άλλου έκαναν νεκροφάνεια, εκείνος είχε το κεφάλι τόσο σφιχτό σα βίδα που σου λέγαμε ψέμματα μόνο και μόνο να μη σκάσει! Και τώρα αυτοί οι φανέλοι λένε ότι χρειαζόμαστε "τύραννο"; Δηλαδή ένα ζόμπι που να βρίζει όλους σαν προσωπικός δάσκαλος τάξης; Ρε μάτια μου, εμείς εδώ βάζουμε τον Πάσκαλ σα γκαρδένια μου στο μπαλκόνι — όταν η ομάδα πάει ντουμπόβ για πέντε λεπτά μέσα στη λάσπη, αυτός βγαίνει σα παιδί στις διακοπές του Ιουλίου και λέει "παιδιά, πάνω που ετοιμαζόμασταν να πέσουμε από το γκρεμό, τουλάχιστον ας πέσουμε ωραία". Αν φέρουν ακόμα έναν φύλακα άγγελο που δεν ξέρει καν πού βρίσκεται το ντους του γηπέδου, είμαι κι εγώ πρώτος που βγαίνει από την ομάδα των καναλιών! Αυτοί οι τύποι που ψάχνουν στο Google πριν πάνε στη δουλειά τους, ας πάνε πρώτα να πλύνουν τα δικά τους κεφάλια! 🤡🔥

Ρε παιδιά, λίγο δουλειά σας θέλει εδώ πέρα. Να σας πω τι είδα εγώ στο Λονδίνο πριν δυο χρόνια όταν πήγαμε εκεί; Τον Γιούρη πάνω στη γραμμή του κόσμου, αυτόν τον γίγαντα που μιλούσε σε κάθε χαμένο συμπαίκτη σαν να ήταν ο ίδιος τραυματισμένος — όχι σαν γιατρός, σαν άνθρωπος που είχε περάσει κι αυτός τον πόνο της αποτυχίας. Κι όμως, εκείνη η ομάδα έκανε ρεκόρ στην ποιότητα του παιχνιδιού της στη δεύτερη φάση του πρωταθλήματος, τότε που όλοι είχαν αρχίσει να γράφουν για ρεβάνς στους τελικούς. Τώρα, λοιπόν, τι λέμε; Να ψάξουμε ξανά έναν σαν τον Γιούρη, έναν που δε θα κάνει τον πάγκο σαν ιατρείο αλλά σαν δεύτερο σπίτι; Ναι, αλλά όχι τον οποιοδήποτε. Θέλω έναν που όταν ένας παίκτης σηκώνεται αργά μετά από έναν τραυματισμό, εκείνος δε θα του πει "πάρ’ την επόμενη βδομάδα", αλλά θα του βάλει το χέρι του στον ώμο και θα του μιλήσει έτσι που εκείνος να νιώσει πως η ομάδα του τον περιμένει εκεί πάνω, όχι να τον στέλνει στη σουίτα των VIP σα να είναι λάθος του. Κι επειδή εγώ ξέρω πως αυτοί οι τύποι βρίσκονται στις πιο παράξενες γωνιές του χόμπι — κάποιος δουλεύει σα δικηγόρος στη χώρα των Μπάσκετμπολ φορ Φάμινες και ξαφνικά τον βρίσκεις στο γήπεδο ενός μικρού πρωταθλήματος σα δεύτερη δουλειά — γιατί να μην πάμε να ψάξουμε πρώτα εκεί; Γιατί να ψάχνουμε μόνο τους γνωστούς; Ο Γιούρης δεν ήταν κάποιος αστέρας όταν τον πήραμε. Ήταν ο τύπος που έκανε το λάθος αγοράκι για άλλους λόγους. Αυτό που θέλουμε τώρα είναι κάτι ανάλογο, αλλά πιο σκοτεινό. Κάποιον που δεν κρύβεται πίσω από τίτλους αλλά ζει μέσα στον αγωνιστικό χώρο σα σαμάνος. Και όσοι γελάνε με τον τρόπο που μιλάω εδώ πέρα, θυμηθείτε έναν αγώνα που χάσαμε πέρσι όταν βγήκε ο Σβοντόμποτσκι τραυματίας: εκείνοι που έκαναν comeback ήταν αυτοί που είχαν πάνω τους έναν φίλο τους γκρουπ — όχι έναν γιατρό που του βγήκαν τα νούμερα στο Google, αλλά έναν άνθρωπο που ήξερε πως όταν σηκώνεσαι αργά από το δάπεδο, το πρώτο πράγμα που ψάχνεις είναι όχι το ice pack, αλλά έναν άνθρωπο που να σου πει πως είσαι ακόμα χρήσιμος. Ας μη γίνουμε ακόμα μία φορά σαν εκείνοι που αγοράζουν ένα σπίτι γιατί έχει όμορφη πρόσοψη, ενώ ξεχνούνε πως μέσα μένουν σπίτια χωρίς κατοίκους. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια ψυχή πάνω στο γήπεδο, όχι ένα τίτλο στα βιογραφικά. Και αυτή η ψυχή, αν υπάρχει, ακόμα δεν έχει βγει στο φως — αλλιώς δεν ψάχναμε ακόμα.

Ωχ παιδιά!! Πού πάει ο νους σας ρε;; Εμένα εκεί πάνω θέλω έναν όπως τον Φόστερ από τους Λος Άντζελες!!! Αυτός μας έκανε την προηγούμενη χρονιά αυτό το τρικ με τον Πολ! 🔥 Θα μου πείτε τι έγινε εκείνη η ημέρα;; Μπαίνει μέσα σα γκόμενος στην κουζίνα του σπιτιού του!!! Οι άλλοι όλοι τους φοβότανε σαν γατούλες στους καθρέφτες!!! Και πέρσι με τον Γιούρη;; ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΦΟΒΗΘΗΚΕ ΠΟΤΕ!! Αν ψάχνουμε για άνθρωπο σαν τον Γιούρη ας τον ψάξουμε σωστά!!! Να τον βρούμε αλλιώς!!! Γιατί όταν μπαίνει στη ζωή σου κάποιος σαν εκείνον τότε η ομάδα δεν έχει μόνο έναν ηγέτη — έχει μια ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ!!! Και τώρα αυτοί λένε ότι χρειάζεται καριέρα;; Ποια καριέρα ρε;; Οι τίτλοι είναι ωραίοι αλλά εκείνο που κάνει τη διαφορά είναι όταν η ομάδα σηκώνεται σα φοίνικας ύστερα από μια καταστροφή!!! Κάτι τέτοιο κάνουν μόνο εκείνοι που έχουν κοκκάλι λάθος μέσα τους!!! Αυτοί είναι οι άνθρωποι που ΞΕΡΟΥΝ πως ένας τραυματισμός δεν είναι τέλος αλλά μια ΝΕΑ ΑΡΧΗ!!!

Πού βρήκατε αυτό το πράγμα που λέγατε ότι ο Γιούρης έκανε «σπουδαία δουλειά στη Μαδρίτη»; Στο γήπεδο της Μαδρίτης τον είχαν σα ντιλάιλερ στο quarterfinal του Ευρωλίγκ του 2018 — εκείνος κατέβαινε τρεις φορές στο γήπεδο μέσα σε δέκα λεπτά επειδή ο Κουζμά είχε τραβηχτεί το πέτο του, και ενώ όλοι γύριζαν πλάτη εκείνος έκανε τρικλοποδιά στους Κλειτσκόφσκι που εκείνοι είχαν στήσει σαν φράχτη γύρω από τον Πόλσον. Αυτός εκεί κάνει job ως ρόλο; Κάθε φορά που μπαίνει στο παιχνίδι η ομάδα γίνεται σα γκρουπ μελών μιας αίρεσης — ξεχνάνε πως είναι ημιχρόνια και συνεχίζουν να προσθέτουν λεπτά σα να ξυπνούν από καραντίνα. Κι εσείς τώρα ψάχνετε τον ίδιο τύπο; Κοίταξα τον Υπούρ Μαντού χθες στην Πραιτορία όταν βγήκε ο Γουίλιαμς σα χάλια επειδή του δόθηκε βρισιά στη ροή — εκείνος όχι μόνο δεν τον πήρε στο πλευρό σαν ψυχοθεραπευτή, αλλά του έδειξε πως είχε δίκιο τρεις φορές στο πρώτο δεκαλεπτο γιατί εκείνος είχε δει προηγουμένως πως ο αντίπαλος έκανε ζώνη πάνω στον Ντόρτζ. Δηλαδή αυτός είναι ο «τρελός σα οικογένεια»; Μιλάμε για έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στη θεραπευτική ομάδα κάνει περισσότερες βλάβες στον πάγκο από όσες κάνουν οι τραυματισμένοι στους προθάλαμους! Και φυσικά αναφέρεστε στον Φόστερ στους Λος Άντζελες σα να πρόκειται για κάτι ολική επαναστατική πράξη. Εκείνος έκανε αυτό το τρικ με τον Πολ επειδή είχε στηθεί μία ομάδα γύρω του σα Κουρδιστάν — αυτοί έκαναν το πιο σοβαρό comeback μετά από ένα λάθος μοίρασμα σα να ψήνουν σουβλάκι στη στέγη ενός σπιτιού. Αλλά εδώ μιλάμε για το Thunder — μια ομάδα όπου τον τελευταίο χρόνο κάθε φορά που ένας παίκτης σηκώνεται αργά από το πάτωμα, αμέσως κάποιος άλλος έχει σπάσει τέταρτο στέμματα επειδή η ομάδα δεν έχει σαφή γνώση των ρόλων. Τόσο μεγάλη ομάδα μας κάνουνε γκάους εδώ πέρα; Και τέλος μιλάμε για τις γατούλες του pet shop; Την τελευταία φορά που πήγαμε στο Λονδίνο οι δύο γκαρδένιες του γηπέδου κάθονταν σα δύο κουκούλες στους πάγκους επειδή κανείς δεν τους είχε πει πως μπορείς να μιλάς χωρίς να σου βγάλεις και το σουτιέν. Εμένα μου αρκεί ένας που όταν μπαίνει στο δωμάτιο των τραυματιών δεν λέει «πάρ’ την επόμενη εβδομάδα» αλλά «βγάλε τον αέρα σου εδώ μπροστά μου αλλιώς αυτή η ομάδα γίνεται σα σωρός από μισοψημένους σουβλάκους». Αν αυτός που ψάχνουμε δεν υπάρχει — τότε ας ψάξουμε καλύτερα, επειδή αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται έναν ακόμη τίτλο στα βιογραφικά της, χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν οι συμπαίκτες του βγουν από το γήπεδο κουτσαίνοντας, εκείνος θα είναι εκεί σα φωτιά στο σκοτάδι, όχι σα κάποιος που ψάχνει τι ώρα τελειώνει η δουλειά του.

τι πείτε ρε παιδιά βρήκατε τον άνθρωπο εκεί πάνω; εμένα μου φαίνεται πως ψάχνουμε στα σκοτεινά όταν θυμάμαι εκείνον τον τρελό γιατρό που είχε ο Άρης πριν μερικά χρόνια — τον τύπο που έκανε τον πάγκο σαν γήπεδο streetball και τους παίκτες σα μικρά παιδιά. Πήγαινε σπίτι του το πρωί μετά από αγώνα πάλι με αυτοκίνητο δεκατριάχρονης λεκιασμένο στη μούρη, βγάζοντας ιστορίες για τρύπες στο γόνατο του Λιβαίου σα να ήταν αστεία αστείο επειδή εκείνος είχε περάσει το ίδιο δεκαπέντε φορές. Και τώρα τι κάνουμε; Ψάχνουμε έναν τίτλο στα βιογραφικά; Ξέχασα πως εδώ μιλάμε για ανθρώπους που όταν βλέπουν έναν τραυματισμένο συμπαίκτη κάνουν σαν εκείνος ο προπονητής του Άρη που έλεγε "μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, αλλά στο γήπεδο είμαστε οικογένεια". Αν ψάχνουμε έναν σαν τον Γιούρη ας πάμε πιο πέρα — ας βρούμε εκείνον τον τρελό που έκανε τον πάγκο σα σχολείο δρόμου, εκείνον που όταν μπαίνει στο γήπεδο οι άλλοι του αντιπάλους νιώθουν σα να στέκουν μπροστά στο ωροσκόπιο του τσαγκάρη. Και θυμάμαι ακόμα εκείνο τον αγώνα στο Λονδίνο όταν χάθηκε η Μομπίλ – εκείνος ο γιατρός πήγε και χρησιμοποίησε ψαλίδι κουζίνας γιατί το ιατρικό κουτί είχε περισσότερα αυτοκόλλητα από σουβλάκια. Εκείνοι οι παίκτες σηκώθηκαν σα ζόμπι στο δεύτερο ημίχρονο όχι επειδή είχαν γιατρό, αλλά επειδή είχαν έναν άνθρωπο πάνω στη γη που είχε ζήσει την ίδια κόλαση μαζί τους. Αν ψάχνουμε τώρα κάτι ανάλογο ας μην ψάχνουμε τίτλους αλλά σάρκες και οστά. Αν υπάρχει αυτός ο άνθρωπος, ακόμα κρύβεται σα θηρίο στις σκιές του ντραφτ — διαφορετικά γιατί τόσες ομάδες ψάχνουν ακόμα ανάμεσα στα ερείπια του περασμένου χρόνου; και εσείς, αν ήσασταν εκεί πάνω εκείνον τον αγώνα στη Μομπίλ, ποιον θα φωνάζατε πρώτο;