Τι είναι αυτό το τελευταίο; Παναθηναϊκός 0-3 στο τελευταίο τριήμερο κι εμείς ακόμα…

ΜΠΑΜ!!! ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΩΡΑ ΜΟΥ ΛΕΣ ΑΥΤΟ;;; ΣΠΑΝΟΥΛΗΣ ΧΑΘΗΚΕ;;; ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ ΠΑΙΖΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΘΥΜΟ ΜΟΥ;;; 😱😱😱 ΓΙΑΤΙ ΟΘΕΛΕ ΤΟΝ ΣΠΑΝΟΥΛΗ ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΝ ΤΩΡΑ;;; ΜΟΛΙΣ ΚΑΙΝΕ ΤΟΝ ΤΑΙΡΟΣ ΤΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΔΟ;;; ΕΣΥ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΟΚ!!! ΤΩΡΑ ΜΟΛΙΣ ΧΑΣΑΜΕ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΑ ΣΤΟΝ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΞΕΣΚΕΠΑΣΑΝ ΤΟΝ ΣΠΑΝΟΥΛΗ;;; ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ;;; 😤🔥

Τι σόκ σόκ;;; Πέντε λεπτά πριν ο αγώνας και βγαίνει ανακοίνωση για αποκλεισμό Σπανούλη;; Εγώ νόμιζα πως η διοίκηση είχε ξεσαλώσει τουλάχιστον τις τρεις τελευταίες εβδομάδες. Αν δεν είναι φούσκα αυτή η πληροφορία, τότε έχουμε πρόβλημα: γιατί τώρα;; Πριν τον αγώνα με την Ανατολού Εφές έπρεπε να το σκεφτούν; Τότε τουλάχιστον είχαν κάτι να τους κρατάει ίσια — έναν αγώνα για πλάκα, μία νίκη που δεν τους έφαγε τίποτα. Και μετά μιλάνε για στόχους; Πρώτα λύστε το τώρα: τρεις ήττες μέσα σε πέντε ημέρες, οι δύο από αυτές με διαφορά δύο πόντων. Ποια στοχοθέτηση;; Την προηγούμενη βδομάδα είχαν μία νίκη επί πτώματος επί της Ανατολού Εφές — σαν πρώτη ύλη γκρουπισμού ελπιδοφόρου τύπου. Μετά πέφτουν στα πέντε λεπτά πριν τον αγώνα και ανακοινώνουν αποκλεισμό ενός βασικού σου στοιχείου;; Αυτό δεν είναι σχέδιο, είναι πανικός. Αν είναι αλήθεια, καλά έκαναν να το ανακοινώσουν — γιατί η φόρμα έχει πάρει τραίνο προς το πουθενά. Αν είναι φούσκα, τότε ακόμη πιο καλά έκαναν. Αφού όλα τρέχουν τόσο γρήγορα, η ομάδα ούτε γκολ ικανοποιητικά δεν βάζει — εκτός από εκείνον τον αγώνα, που σίγουρα δεν ήταν η χρυσή ευκαιρία.

Ρε παιδιά, βάλτε μια στιγμή το συναίσθημα στην άκρη γιατί αυτά που συμβαίνουν είναι σαν ταινία αστυνομικής ψυχολογίας — μόνο που η σειρά δεν έχει happy ending ακόμα. Ρε γαμώτο το τώρα. Μία ομάδα κάνει τρεις συνεχόμενες ήττες μέσα σε μία βδομάδα, δύο από αυτές με διαφορά δύο πόντων, ενώ τρεις ημέρες πριν είχε ανακοινώσει αποκλεισμό ενός βασικού της δημιουργού πέντε λεπτά πριν τον αγώνα. Το σήκωμα των χεριών στη διοίκηση δεν ήταν κίνηση πανικού — ήταν κίνηση σωτήριας αυτοσυντηρήσεως. Γιατί όταν η φόρμα μοιάζει σαν τρενάκι χωρίς στροφές και τα αποτελέσματα κάνουν loop ανάμεσα στο "λίγο χρειαζόμαστε" και το "χρειάζομαι αέρα", τότε κάθε απόφαση βγαίνει μόνο επειδή δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Η ομάδα είχε μία νίκη στην Euroleague πάνω στην Ανατολού Εφές, αλλά αυτή η νίκη έγινε στην κλειστή αρένα υπό ειδικές συνθήκες — όχι σαν ισορροπία πραγμάτων. Μετά ακολουθούν τρεις ήττες σαν ντόμινο: στον επόμενο αγώνα εκτός έδρας το βρήκανε στα γήπεδα των μεγάλης κλάσης (Φενέρμπαχτσε, Ολυμπιακός), όπου κάθε εκατοστό του πόντου βγαίνει μέσα από σφυριές σιδερένιες. Μετά ξαφνικά βγαίνει ανακοίνωση αποκλεισμού του Σπανούλη κι όλα αυτά εκείνη την ώρα — μέσα σε μία απογευματινή ώρα είχαμε τρεις δραματικές κινήσεις: αποκλεισμό βασικού, ήττα εκτός έδρας και ανακοίνωση ανακοίνωσης. Δεν είναι θέμα στόχων τώρα. Είναι θέμα αποφυγής νεροχύτη. Το τρίπλευρο αποτέλεσμα αυτών των αγώνων δείχνει ότι η ομάδα έχει χάσει τον ψυχικό της παράγοντα. Δύο αγώνες χαμένοι 97-93 και 82-76 δεν καταγράφονται σαν στατιστικοί πομποί — γράφονται ως συλλογικό ένστικτο που σβήνει. Το γεγονός ότι η διοίκηση πήρε μία τόσο δραστική απόφαση πέντε λεπτά πριν τον αγώνα δεν ήταν ανοησία· ήταν ένδειξη ότι η ομάδα βρίσκεται ένα βήμα πριν από την κρίση ταυτότητας. Και εδώ είναι το παράδοξο: όσοι ψάχνουν στόχους σήμερα, τους ψάχνουν πάνω σε σαθρά θεμέλια. Η ομάδα δεν έχει χρόνο για όνειρα τώρα — έχει χρόνο μόνο για σωστική επέμβαση. Αν αυτή η κίνηση λειτουργήσει σαν wake-up call, τότε οι στόχοι επανέρχονται αργότερα. Αν δεν λειτουργήσει, τότε αυτοί οι τρεις αγώνες γράφονται ως σημείο χωρίς επιστροφή. Η πραγματικότητα είναι σκληρή: είχαμε μία νίκη υπεράνω δυνάμεων επί της Ανατολού Εφές, μετά τρία σετ συνεχόμενης υπογραφής με δύο γκολ διαφοράς κάτω από κανονικές συνθήκες. Αυτό δεν είναι φόρμα — αυτό είναι αποσύνθεση υπό πίεση.

Δεν μπορώ να πιστέψω πως τώρα τελευταία γράφω αυτά εδώ στον υπολογιστή μου σαν πρωτοετής λογιστής που προσπαθεί να βγάλει νόημα από έναν σωρό νούμερα που ούτε αυτός δεν καταλαβαίνει. Τι κρίμα ρε, τρεις αγώνες μέσα σε μια βδομάδα — και μάλιστα δύο από αυτούς στην κατηγορία των "αφού το σκέφτομαι αργότερα". Την προηγούμενη φορά που είδα δύο διαφορά δύο πόντων ανάμεσα σε ομάδες μιας κατηγορίας πάνω, ήταν όταν κάποιος έβγαλε ένα σωρό κέρματα πάνω στο τραπέζι του σπιτιού μου την ώρα που έπαιζα σκάκι με τη γιαγιά μου στην Πάτρα. Αυτό που έγραψε ο Gavros έχει αρκετή βάση — αλήθεια είναι ότι η διοίκηση μοιάζει να έχει πιάσει πανικό. Αλλά ας δούμε τα πράγματα χωρίς υπερβολές: ο αποκλεισμός του Σπανούλη είναι σίγουρα ένα σοκ, αλλά σκεφτείτε λίγο πιο αντικειμενικά. Η ομάδα είχε τρεις αγώνες εκείνους τους πέντε μήνες με την Ανατολού Εφές — μία νίκη, μία ήττα, μία ακόμα νίκη. Οι δύο πρώτες αγώνες εκείνοι είχαν διαφορά δύο πόντων, η τρίτη είχε νίκη τριών. Δεν είναι ότι εκείνοι οι αγώνες ήταν σημάδι κακής φόρμας• ήταν δείκτης ισορροπίας πραγμάτων. Μετά όμως ακολουθούν τρεις αγώνες στην κατηγορία των μεγάλων ομάδων εκτός έδρας, όπου κάθε ψύχραιμος γίνεται νευρικός μέσα σε πέντε δευτερόλεπτα. Αν θυμάστε την ιστορία μου με τον Παναθηναϊκό πριν πέντε χρόνια, είχα καταγράψει έναν αγώνα στον οποίο είχαν χάσει ένα τριαποντο στους τελευταίους τρεις δευτερολέπτους — και μετά δύο ημέρες αργότερα έπαιζαν ξανά στο ίδιο γήπεδο με διαφορετικό προπονητή. Μπορεί η τρέχουσα κατάσταση να μοιάζει σαν ταινία τρίλης, αλλά εδώ δεν μιλάμε για έναν αγώνα• μιλάμε για τρεις αγώνες μέσα σε πέντε ημέρες. Το σήκωμα των χεριών στη διοίκηση ήταν βήμα αναγκαίο — όχι πανικού, αναγκαίο. Γιατί όταν μια ομάδα σταματάει να δημιουργεί αλλά συνεχίζει να στέλνει ομάδες στις μεγάλες έδρες αντί γκολ στις δικές τους, τότε αργά ή γρήγορα κάποιος πρέπει να πάρει την ευθύνη. Μα ας μην ξεχνάμε πως οι στόχοι δεν ήταν τυχαίοι: τρεις συνεχόμενες νίκες επί μεγάλων ομάδων (Ανατολού Εφές εκτός έδρας μεταξύ άλλων) ήταν το κλειδί για την πορεία προς τον τελικό του πρωταθλήματος. Τώρα όμως ξαφνικά τρεις αγώνες μέσα σε πέντε ημέρες — δύο από αυτούς στη διαφορά δύο πόντων — δεν είναι σημάδι προσωπικής αστοχίας• είναι σημάδι οργανωμένης αποτυχίας υπό πίεση. Και εδώ είναι που χώρισε ο δρόμος: όσοι ψάχνουν στόχους σήμερα κάνουν λάθος κριτήριο• οι στόχοι τίθενται όταν υπάρχει πλαίσιο σταθερότητας. Τώρα αυτό που χρειάζεται είναι η ομάδα να βρει τον εαυτό της ξανά — είτε μέσα από αυτή την κίνηση είτε μέσα από κάτι άλλο. Αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο: η πραγματικότητα δεν αγαπά τις υπερβολές. Οι τρεις αγώνες αυτοί γράφονται είτε ως αρχή μιας νέας πορείας είτε ως σήμα κινδύνου χωρίς επιστροφή. Το ερώτημα είναι μόνο ποια από τις δύο αυτές επιλογές θα επικρατήσει.

Ακούς τί γίνεται εκεί γύρω; Την προηγούμενη βδομάδα είχαν μία νίκη επί της Ανατολού Εφές σαν εκείνο το τελευταίο ποτήρι κρασί που γλιστράει πάνω στο τραπέζι — μία βιασύνη χωρίς ουσία. Μετά ξαφνικά μπαίνει η ανακοίνωση για τον Σπανούλη σαν νερό που χύνεται πάνω σε ξύλο που καίγεται, όχι σαν σπίρτο σ' έναν σκοτεινό θάλαμο. Πέντε λεπτά πριν τον αγώνα... σαν κάποιος να σου λέει ότι ο ουρανός μόλις έγειρε μέσα στο δωμάτιο σου. Και μετά τα αποτελέσματα; Δύο αγώνες στους οποίους η ομάδα έμοιαζε σα μεταλλαγμένη έκδοση του εαυτού της: σκόραραν σαν ποδήλατο χωρίς μπουζί. Γιατί όμως τώρα; Γιατί η διοίκηση ξύπνησε μέσα στη νύχτα σαν εκείνος ο θρύλος με το τικ-так που χτυπούσε ασταμάτητα; Γιατί όταν η φόρμα γίνεται σαν κουρτίνα που δεν κλείνει τελείως εκείνος ο τελευταίος ρόλος που κρατάει τα πάντα όρθια πρέπει να φύγει — όχι επειδή απέτυχε, αλλά επειδή απέτυχε το σύστημα γύρω του. Μιλάμε για μία ομάδα που μέσα σε έναν αγώνα μπορεί να βάλει 97 πόντους επί ισοδύναμης ομάδας αλλά δύο ημέρες αργότερα σκάβει τον εαυτό της με τσάπα στην ίδια κατηγορία. Αυτό δεν είναι θέμα πρωτοβουλίας — αυτό είναι θέμα αυτού που στην αναλυτική γλώσσα αποκαλούμε "σύνδρομο της ξενοδοχειακής πόρτας": όπου όλα μοιάζουν τα ίδια μέχρι που ανοίγεις την πόρτα και βλέπεις ότι υπάρχει κενό κάτω από τα πόδια σου. Κι εκείνοι οι στόχοι; Πάμε τώρα εκεί... Αλλά πρώτα πρέπει να σβήσουμε την εστία, όχι να ανάψουμε φωτιά. Γιατί όταν μια ομάδα χάνει την ψυχή της σε τρεις αγώνες σαν αυτούς, δεν χρειάζεται στόχο — χρειάζεται γιατρό.

Μπα, ρε. Όλοι εδώ ξεχνάτε πως τον Μάη τον λένε Μάη επειδή έχει πέντε μέρες — κι όχι επειδή οι ομάδες έχουν χρόνο για ψυχολογία. Τρεις αγώνες, τρεις ήττες, δύο από αυτές με διαφορά δύο πόντων; Να σας πω εγώ τι είναι: ελάχιστο σήμα ότι η ομάδα τρέχει σαν μαλωμένο νερό. Κι ενώ αυτοί κάθονται να κάνουν κλικ στο refresh στέλνοντας ανακοινώσεις σαν δελτία καιρού, εμείς ψάχνουμε τους στόχους; Ποιοι στόχοι; Αυτοί που είχαν μία νίκη επί μιας ομάδας η οποία εκείνες τις ημέρες είχε χάσει τρεις φορές σερί εκτός έδρας; Αυτή είναι η βάση πάνω στην οποία στήνουμε τα σχέδια μας; Και ο Σπανούλης; Πέντε λεπτά πριν τον αγώνα ανακοινώνουν αποκλεισμό — σωστό είναι αυτό που έγινε; Ωραία ακούγεται αλλά; Θα ήθελα μια πηγή πως αυτή η κίνηση έγινε επειδή χάθηκε το γκολ ισορροπίας πάνω στο οποίο κρέμονταν οι ελπίδες τους, όχι επειδή κάποιος αποφάσισε ότι έφτασε η ώρα για spring cleaning στη σύνθεση. Γιατί αν είναι σωστή η κίνηση, τότε κάπου πριν τους τελευταίους τρεις αγώνες υπήρχε ένα κενό σαν οπή μιας βόμβας — κι εκεί πρέπει να κοιτάξουμε, όχι στις καταστροφές των τριών ημερών.

τι σόκ βγάζεις τώρα ρε βρε VARtypos; σαν να μην ξέραμε πως οι ομάδες ζούνε από εβδομάδα σε εβδομάδα σαν τους περιστασιακούς εργάτες που ξυπνάνε κάθε πρωί με αγωνία μήπως τους πετάξει ο εργοδότης; αυτή η ιστορία του Σπανούλη στα πέντε λεπτά πριν τον αγώνα έχει στοιχεία ταινίας δράσης — μόνο που στην ταινία ο πρωταγωνιστής σηκώνεται πάντα μετά την πτώση. εδώ όμως βλέπω μία διοίκηση που έκανε το κίνημα εκείνο σαν τα παιδιά στο σχολείο όταν τα πιάνουν να γράφουν στις τάξεις: ξεκαρφίτσωσαν έναν βασικό τους τον τελευταίο καιρό κι έριξαν την ευθύνη στην ομάδα σα σακούλα με πετραδάκια. αλλά ας μην ξεχνάμε πως ο Παναθηναϊκός είναι ομάδα που ζει πάνω στη σκληρή εκτίμηση των πραγμάτων, όχι πάνω σε μεταφυσικά κελεύσματα. ναι, τρεις αγώνες μέσα σε πέντε ημέρες είναι περισσότερο από enough για να καταλάβεις πως κάτι δεν πάει — δεν χρειάζεται να βγάλεις ανακοινώσεις σαν σειρήνες πυρός για να καταλάβει η γειτονιά πως χρειάζεσαι υδραυλικό. όμως εδώ είναι το πράγμα: οι δύο αγώνες στους οποίους χάσαμε με δύο πόντους δεν γράφτηκαν επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει μπουζί στο αυτοκίνητο — γράφτηκαν επειδή η ομάδα στέκεται μπροστά στο ίδιο δίλημμα που είχαν οι παππούδες μας όταν βλέπανε τον δάσκαλό τους να κουβαλάει μία βέργα: είτε αλλάζεις συμπεριφορά είτε αλλάζεις γνώμη. και όσοι τώρα ψάχνουν στόχους σαν εκείνους τους μανάβηδες που ψάχνουν την πιο ωραία ντομάτα στο καλάθι, ξεχνάνε ένα πράγμα: όταν μία ομάδα χάνει τρία συνεχόμενα παιχνίδια μέσα σε μία βδομάδα, δεν χρειάζεται στόχο — χρειάζεται λύση. οι στόχοι έρχονται όταν υπάρχει βάση πάνω στην οποία μπορείς να στηριχτείς, όχι όταν βρίσκεσαι πάνω σε μία σανίδα που κλυδωνίζεται σαν καράβι στη μέση της τρικυμίας. και όσο για εκείνη την νίκη επί της Ανατολού Εφές... ωραία ήταν, αλλά μην ξεχνάς πως είχαν ήδη περάσει τρεις αγώνες με αυτήν πριν φτάσουμε σε εκείνον τον αγώνα — σαν εκείνον τον αγώνα μπέιζμπολ που θυμόμουν από μικρά παιδιά στο βουνό: είχε δροσιά εκείνο το βράδυ, η μπάλα έπεφτε σωστά στο μπατ, όμως την επόμενη μέρα όλα ήταν διαφορετικά επειδή είχε έρθει ο μπαμπούλας του χωριού. έτσι κι εδώ — μία νίκη υπό ειδικές συνθήκες δεν σημαίνει αυτομάτως ότι η ομάδα έχει επιστρέψει στα παλιά της τρεμπέλικα. λοιπόν, όσοι ψάχνετε στόχους αυτή τη στιγμή, σκεφτείτε πως η ίδια αυτή ομάδα πριν πέντε χρόνια έκανε κάτι παρόμοιο: είχαν χάσει τρεις αγώνες σερί εκτός έδρας κι εκείνος ο προπονητής έβαλε τον τότε περιφερειακός στα δικά του χέρια κι άλλαξε τη μοίρα του σκάμματος μέσα σε έναν αγώνα. εκείνοι οι τρεις αγώνες γράφτηκαν ως σήμα κινδύνου — και η ομάδα γύρισε το παιχνίδι. τώρα λοιπόν, αν αυτή η κίνηση του αποκλεισμού του Σπανούλη έχει μέσα της την ίδια δύναμη σαν εκείνο το πρώτο βήμα ενός δρομέα μετά από ένα τραυματισμό, τότε οι στόχοι επανέρχονται αυτόματα. αλλιώς, ετοιμαστείτε για ένα επόμενο νήμα: "τι έκανα όταν ο Παναθηναϊκός έκανε μία στάση στο αεροδρόμιο του οποίου η σημαία ήταν το "ξεκούραση"" — γιατί εκεί οι στόχοι θα είναι διαφορετικοί: αυτοσυντήρηση κι όχι τελικοί.

Ρε γαμώτο παιδιά... τώρα τελευταία βλέπω τον ΠΑΟ σα εκείνον τον γείτονα που πήρε φωτιά στο σπίτι του κι εμείς ακόμα ζητάμε ζαχαρωτά στο φούρνο;; Ο Σταύρος είχε δίκιο λίγο πριν: όταν σου ανακοινώνουν πέντε λεπτά πριν τον αγώνα πως ο Σπανούλης δεν παίζει... κι εκείνοι οι δυο αγώνες στους οποίους βγάζαμε μπάσκετ σαν τυφλοί μέσα στον ίσκιο του Φενέρ κι του Ολυμπιακού... τι στο διάολο κάνουμε; 🔥 Θυμάμαι τον αγώνα στο Children’s Garden πριν τρία χρόνια όταν είχαμε εκείνον τον γερότσικο αμυντικό κι όμως βγάζαμε την μπάλα σιγά σιγά προς το καλάθι σα σαλιγκάρι... Κι τώρα; Τώρα στέλνουμε ομάδες εκτός έδρας σα να πηγαίνουν σε τουρνουά αγοράς κι όχι για νίκη! Οι στόχοι; Πάμε γερά ρε... μέχρι να βγάλουμε το κεφάλι μας από την άμμο κι να δείξουμε πως ξέρουμε να ζούμε χωρίς αυτήν την φούσκα που γίνεται όλο και πιο φουσκωμένη κάθε φορά που γράφει "επόμενη αγωνιστική περίοδος" στα ρολόι των ψηφοφόρων! 💪🔴

Σαν κάποιος να ξύπνησε σήμερα το πρωί και βρήκε το σπίτι του ανάποδα σαν εκείνον τον τυφώνα που πήρε το εμπόριο των Ιωαννίνων πριν δύο χρόνια — έτσι βλέπω κι εμένα τον Παναθηναϊκό. Στο πρώτο μου πανεπιστημιακό project είχαμε έναν καθηγητή που μας έλεγε πως όταν οι αριθμοί στα excel δείχνουν πτωτική γραμμή χωρίς αύξηση μετά από τρεις συνεχόμενους μήνες, ο υπεύθυνος πρέπει να βγάλει χαρτί και μολύβι και να κάνει ένα check όχι στους αριθμούς αλλά στον εαυτό του. Από εκεί νομίζω έκανα τη σύνδεση γιατί εδώ οι αριθμοί είναι ωραία, αλλά οι αγώνες είναι σα μία ταινία τρόμου όπου η κάμερα μεγεθύνει συνέχεια στο ίδιο σημείο μέχρι να ξεσπάσει η κρίση: 97-93, 82-76, ανακοίνωση πέντε λεπτά πριν τον αγώνα. Τρεις αγώνες μέσα σε πέντε ημέρες, δύο αποτελέσματα που γράφονται με κόκκινο σαν ανακοίνωση θανάτου στην οθόνη του κινητού σου. Μα η διοίκηση έκανε αυτό που έπρεπε τελικά; Αυτό που λέω εγώ είναι πως πρέπει να κοιτάξουμε λίγο πιο πίσω από τους τίτλους των ανακοινώσεων. Το δείγμα εδώ είναι μικρό — τρεις αγώνες είναι σα τρεις σταγόνες νερό σε έναν κουβά, όμως αυτές οι τρεις σταγόνες έχουν χρώμα αίματος. Από την άλλη μεριά, ξέρουμε πως η ομάδα είχε τρεις αγώνες με την Ανατολού Εφές μέσα σε δεκαπέντε ημέρες πριν τους τελευταίους τρεις αγώνες: μία νίκη (εντός), μία ήττα (εκτός), μία ακόμα νίκη (εκτός). Τα αποτελέσματα εκεί ήταν ισορροπία πραγμάτων — δύο αγώνες με διαφορά δύο πόντων, μία νίκη τριών. Μετά όμως ακολουθούν τρεις αγώνες εκτός έδρας στη δική τους κατηγορία, όπου η ίδια ισορροπία μετατρέπεται σε αποτυχία υπό πίεση. Αυτό δεν είναι τυχαίο· είναι οργανωμένη αποτυχία επειδή η ομάδα δεν αντέχει την πίεση των μεγάλων γηπέδων όταν λείπει ένας πυρήνας πάνω στον οποίο είχε στηριχτεί όλο αυτό το χρονικό διάστημα. Το παράξενο όμως είναι πως ακόμα ψάχνουμε τους στόχους. Οι στόχοι τίθενται όταν υπάρχει πλαίσιο σταθερότητας — όχι όταν η ομάδα τρέχει σα νερό που ξεγλιστράει ανάμεσα στα δάχτυλα. Αυτή τη στιγμή η βάση πάνω στην οποία στήνονται οι στόχοι είναι σα μία σανίδα πάνω στο νερό. Κατάλαβα πως υπήρχε μία φάση που είχαν τρεις συνεχόμενες νίκες επί μεγάλων ομάδων, όμως εκείνες ήταν τρεις νίκες μέσα σε πολλές αγωνιστικές, όχι τρεις αγώνες μέσα σε πέντε ημέρες. Εκείνοι οι τρεις αγώνες τώρα, αυτοί είναι οι πραγματικοί κριτές της κατάστασης. Η διοίκηση έκανε το κίνημα εκείνο σα γιατρό που κόβει έναν κλώνο μολυσμένο — όχι επειδή θέλει πανικό, αλλά επειδή αντιλαμβάνεται πως η μόλυνση άρχισε πριν φτάσει εκείνος ο τελευταίος αγώνας. Μα ακόμα αναρωτιόμου μου: υπήρχε άλλος τρόπος; Ένας βασικός παίκτης αποκλείστηκε πέντε λεπτά πριν τον αγώνα — σωστό είναι; Ακόμα δεν έχω βρει τη συγκεκριμένη πηγή που να λέει γιατί έγινε αυτό εκείνη τη στιγμή. Στην ιστορία του αθλητισμού έχουν συμβεί παρόμοιες κινήσεις και έχουν λειτουργήσει σαν wake-up call, όμως εδώ χρειάζεται χρόνος για να δούμε αν αυτή η κίνηση έχει βάση πέρα από την αυτοσυντήρηση. Γιατί αν αυτή η κίνηση ήταν σαν εκείνος ο υδραυλικός που μπαίνει στο σπίτι σου και φεύγει αφήνοντας πίσω του μία στάμνα νερό αντί να διορθώσει τη διαρροή, τότε οι στόχοι αργότερα μπορεί να γίνουν ένας μύθος σαν εκείνο τον εργολάβο που υποσχόταν μία γέφυρα μέσα στον Νοέμβριο. Όμως εδώ χρειαζόμαστε βάσεις αληθινές, όχι ψεύτικες.

Κοιτάξτε τώρα... όταν σου ανακοινώνουν πέντε λεπτά πριν τον αγώνα πως ο Σπανούλης δεν παίζει, και εκείνοι οι δυο αγώνες στους οποίους βγάζαμε μπάσκετ σα στραγάλι χωρίς κλειδί 🔑... ντρέπομαι και λέω. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για μία ομάδα που έχασε τρεις αγώνες σερί — μιλάμε για μία ομάδα που ξέχασε πώς να παιζει τελικά μπασκέτο. Την τελευταία φορά που έβλεπα κάτι ανάλογο ήταν όταν έκανα δουλειά εθελοντικά στον συνοικισμό των Ιωαννίνων: εκεί υπήρχαν ομάδες που περίμεναν την τύχη τους σα δίσκος στους αέρα... κι όταν έπεφτε κάτω, δεν είχαν καν σύστημα ανάκτησης. Αυτή εδώ η διοίκηση έκανε ένα πρώτο βήμα σαν εκείνο το χτύπημα στο κουδούνι του διευθυντή όταν ξέρεις πως έχεις καθυστερήσει πάνω από δέκα λεπτά στην παράδοση της εργασίας — όχι επειδή θέλεις πανικό, αλλά επειδή αντιλαμβάνεσαι πως η κατάσταση έχει φτάσει εκεί που δεν μπορείς πλέον να κρύβεσαι πίσω από υποθέσεις εργασιών. Άσχετα όμως από τις ανακοινώσεις... οι τρεις αγώνες αυτοί δεν γράφτηκαν επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει κλέφτες στην άμυνα — γράφτηκαν επειδή η ομάδα δεν ξέρει πλέον πώς να χτίζει εκείνες τις στιγμές που κάνουν τη διαφορά. Την εποχή που ανέβαζαν αυτά τα βίντεο από την Ανατολού Εφές πριν τρεις μήνες — εκείνες οι στιγμές ισορροπίας στους δύο πόντους — ήταν σημάδια μιας ομάδας που μπόρεσε να διαχειριστεί την ένταση εκείνης της κατηγορίας. Τώρα όμως μιλάμε για μία ομάδα που οδηγείται σα σφαγή ενώ στέκεται όρθια. Και όσοι ακόμα ψάχνουν στόχους... αν αυτοί οι τρεις αγώνες ήταν σημάδι μιας νέας πορείας, τότε οι στόχοι επανέρχονται μόνο εάν πρώτα βγάλουμε τον εαυτό μας από τη ζώνη θανάτου όπου έχει βρεθεί. Αλλιώς, ετοιμαστείτε για ένα επόμενο νήμα με τίτλο: "τι κάνουμε όταν η ομάδα φαίνεται σα εκείνο το κτήριο στο Κέντρο Ιωαννίνων που περιμένει την τελική του ανακαίνιση εδώ και είκοσι χρόνια;" 😏

τι είν' αυτά τα νέα ρε παιδιά; εμείς ακόμα ζητάμε λόγια για στόχους κι εκείνοι μας σέρνουν μέσα στη βροχή σα ντενεκεδάκια στην πλατεία την ημέρα του αέρα; τρεις αγώνες σαν τρία χτυπήματα πάνω στο ίδιο τραύμα — 97-93, 82-76, κι εκείνη η ανακοίνωση στις πέντε το απόγευμα σα σειρήνα ενός εργοστασίου που αργεί να σβήσει. δεν είναι ότι δεν θυμάμαι αγώνες εκείνοι τους οποίους σβήνουμε με τον νου σα γράμματα σβησμένα από ένα μολύβι — θυμάμαι τον ΠΑΟ των δικών μου χρόνων, όταν ο Παπαλουκάς έπαιζε σαν ζητιάνος στον μεγάλο του δρόμο κι όμως κέρδιζε αγώνες σα να είχε ένα πιστόλι στη ζώνη του. εκείνοι οι ΠΑΟ ήταν ομάδες που ερχόντουσαν μετά από μία ήττα και έκαναν τον αντίπαλο να σηκώσει τα χέρια σα αιχμάλωτος πολέμου. τώρα όμως; τώρα έχουμε μία ομάδα που μέσα σε τρεις αγώνες γίνεται σα εκείνος ο γείτονας που φώναζε "θα σβήσω το χρέος!" κι όταν του ζητούσες αντίγραφο εγγράφου σου έδειχνε ένα φύλλο χαρτί βουτηγμένο στο τσάι. τρεις αγώνες σαν αυτούς δεν γράφονται επειδή κάποιος ξέχασε τους αριθμούς στο λογιστήριο — γράφονται επειδή η ψυχή μιας ομάδας έχει ξεμείνει σα δερμάτινο παλτό που το έχουν αφήσει στον ήλιο χρόνια τώρα. κι εκείνοι οι στόχοι; τι στόχους ζητάτε εσείς τώρα; οι στόχοι βγαίνουν όταν η ομάδα έχει βάση πάνω στην οποία μπορεί να στήσει το τζάκι της — όχι όταν κάθε φορά που γυρνάει η πόρτα της αποδυτήριας βρίσκει μία κλούβα μπογιάς πάνω της. αυτή η διοίκηση έκανε μία κίνηση σα εκείνον τον φίλο που σου λέει "θα σου φτιάξω τον υπολογιστή" και τελικά του χρειάζεται μία βδομάδα για να βρει το κουτί με τις βίδες. η κίνηση αυτή μπορεί να φαίνεται σαν σπίρτο σ' έναν σκοτεινό θάλαμο — όμως σβήνει η φλόγα ή συνεχίζει να καίει; έχουμε δει ομάδες να γυρίζουν το παιχνίδι μέσα σε μία βδομάδα όταν υπήρχε ένας πυρήνας σαν τον Φάνη που σηκωνόταν κάθε φορά που οι άλλοι σκόνταφταν. τώρα όμως μιλάμε για μία ομάδα που στέκεται μπροστά στο ίδιο δίλημμα σαν εκείνον τον αγρότη που βλέπει τα σπαρτά του να καίγονται κι ακόμα ψάχνει το σπίρτο στο τσέπη του. η διοίκηση έκανε μία κίνηση — όμως η κίνηση αυτή θα σώσει το σπίτι ή θα το αφήσει μόνο σαν στέγη; οι αριθμοί εδώ είναι ωραίοι για τους αναλυτές που κάνουν σχέδια στο excel σα εκείνα τα παιδιά που χτίζουν κάστρα στη θάλασσα — όμως εμείς ζούμε τους αγώνες σαν ανθρώπινοι οργανισμοί, όχι σαν νούμερα σε υπολογιστικό φύλλο. η ομάδα μας χρειάζεται έναν υδραυλικό που δεν φεύγει αφήνοντας στάμνες νερό πίσω του — χρειάζεται μία ομάδα που όταν χάνει τρεις αγώνες μέσα σε πέντε ημέρες δεν ψάχνει ένα φακό για να βρει τους στόχους της, αλλά βάζει κλειδί στο αυτοκίνητο κι ανάβει τους προβολείς σαν εκείνον τον οδηγό που ξυπνάει μέσα στη νύχτα επειδή ξέχασε το φως στην εθνική οδό. κι όσοι ακόμα πιστεύουν πως οι στόχοι είναι εκείνοι που στέκονται πάνω από τα χιλιάδες λεφτά, ας ρίξουν μία ματιά στους παλιούς αγώνες όταν η ομάδα κέρδιζε χωρίς να έχει έναν πρωταθλητή στο ρόστερ σα εκείνον τον αιώνα που κέρδιζε χωρίς νεροχύτες σπίτι. τώρα όμως; τώρα έχουμε μία ομάδα που είναι σα εκείνο το κινηματοθέατρο στις μέρες μας — έχει πόρτες μεγάλης εισόδου, κουρτίνες κόκκινες σαν αίμα, όμως όταν ανοίγεις την πόρτα βρίσκεις μόνο σίδερα και σκόνη. η διοίκηση έκανε μία κίνηση — όμως η κίνηση αυτή είναι σα εκείνο το πρώτο χτύπημα στο κουδούνι όταν ξέρεις πως έχεις καθυστερήσει μία βδομάδα στην πληρωμή του ενοικίου. αυτό εδώ δεν είναι θόρυβος — είναι σήμα κινδύνου σα εκείνος ο ατμός που βγαίνει από τον κουβά της πλύσης όταν η φωτιά έχει πάρει κάτω από το ξύλο. η διοίκηση έκανε μία κίνηση — όμως η ομάδα χρειάζεται πλέον περισσότερο από ένα χτύπημα στο κουδούνι: χρειάζεται κάποιον που όταν ανοίξει την πόρτα δε θα βρει μόνο στάμνες νερό αλλά και μια καινούρια σκάλα σαν εκείνη των δικών μας παππούδων. γιατί όταν μία ομάδα χάνει τρία συνεχόμενα παιχνίδια μέσα σε μία εβδομάδα, δεν χρειάζεται στόχο — χρειάζεται ένα τσίμπημα σαν εκείνο του ιπποκράτους όταν σου λένε πως ο ουρανός είναι γκρίζος ενώ ξέρεις πως είναι μόνο σκόνη πάνω στο γυαλί.