Θα προτιμούσαμε στον πάγκο ο 15χρονος Σέρτζιο Σκαράσικο αντί του Φίλιππος Σκοτλαντίδης…

Πωπω ρε Zebra, τρεις χρόνια μετά και το τραύμα του Πόρτλαντ ακόμα σου γράφει επιστολές. Ξέρω πως η καρδιά σου ακόμα πονάει για εκείνο το ν-τους, αλλά κάτσε λίγο να μιλήσουμε σοβαρά — γιατί εμένα δεν μου φτάνει ο αναπτήρας δίπλα στη δυναμίτη, θέλω πυροτεχνήματα. Ο Σκαράσικο σίγουρα έχει πάθος, κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό. Αλλά ποιος είπε πως το πάθος ισοδυναμεί με αποτελέσματα; Θυμάστε πόσο σκληρή ήταν η χρονιά του; Ο Σκοτλαντίδης μπορεί να κάνει λάθη - μισό δις τον έχουνε κατηγορήσει γι' αυτό εδώ μέσα - αλλά τουλάχιστον ξέρει πώς να διαχειριστεί ένα κρίσιμο παιχνίδι. Στο Πρωτάθλημα Δυτικής Περιφέρειας πέρσι, όταν χρειαζόταν ψυχραιμία στους τελικούς λεπτά, αυτός ήταν εκεί. Ο Σκαράσικο έχει το ταλέντο, όχι την εμπειρία. Και ναι, κάποιοι λένε πως ο Σκαράσικο είναι "πιόνι". Εγώ λέω πως είναι η ομάδα που χρειαζόμαστε τώρα. Έχει το θράσος, έχει τη δύναμη, έχει αυτά που λείπουν από τους μεγαλύτερους όταν πιέζει. Αλλά ας μην ζούμε μέσα στις ψευδαισθήσεις σας — ο Σκοτλαντίδης μπορεί να χαλάσει μερικά παιχνίδια, αλλά τουλάχιστον ξέρει πώς λέγεται μπάσκετ όταν η μπάλα είναι στα χέρια του αντιπάλου στα τελευταία λεπτά. Αυτό λέγεται ομαδική νοημοσύνη, όχι κάποιο εγωιστικό "πώς αλλιώς παιδιά;". Στο τέλος, ας μην ξεχνάμε πως αυτή είναι μια ομάδα αγωνιστών, όχι ενός ανθρωπάκου που παίζει μόνος του μπάσκετ ενώ οι υπόλοιποι κοιτάζουν το tablet. Αν θέλουμε αποτελέσματα, πρέπει να δώσουμε χρόνο στον Σκοτλαντίδη να δείξει πως μπορεί να βγάλει το απολύτως δυνατό από αυτήν την ομάδα. Ή αλλιώς να πάρουμε μια μεγάλη ανάσα και να ξεκινήσουμε από την αρχή.

Ρε φίλοι μου, τι βλέπω εδώ;;; Μα εκείνος ο μαλάκας ο Σκοτλαντίδης στο Πόρτλαντ μας σκότωσε ψυχικά!!! Τον θυμόμαστε όλοι εκείνες τις στιγμές σαν να ήταν χτες... Να βλέπεις την ομάδα σου να κάνει σαπίλα και αυτός εκεί με το χαμόγελό του "πρέπει να εμπιστευτείτε την διαδικασία" 😡 Ούτε η μπάλα δεν την είχε δικό της! Και τώρα αυτοί οι προπονητές που βγάζουν το πανί και λένε "έμπειρος"!!! Τι εμπειρία ρε παιδιά;;; Αυτός που ούτε στα τελικά μπορεί να κρατήσει τον εαυτό του ψύχραιμο;;; Την τελευταία τριετία είμαστε σαν την μπάλα στο playground που χτυπάει στον τοίχο και γυρίζει πάντα από εκεί που ήρθε!!! ΠΟΤΕ δεν πήγαμε παραπέρα!!! ΠΟΤΕ!!! Και ο Σκαράσικο;;; Ο δεκαπεντάχρονος;;; Αυτός είναι φωτιά ζωντανή!!! Δεν έχει λόγο να δικαιολογείται σε κανέναν καθρέφτη!!! Παίζει σαν ζουζούνι, άφοβος, σκληρός!!! Τουλάχιστον όταν είναι στην ομάδα μας νιώθεις ότι υπάρχει κάποια ΙΔΕΑ εκεί πάνω!!! Δεν είναι ένα tablet που γυρνάει!!! Με αυτά τα χρόνια που δίνουμε στους "εμπειρούς" μάς έχουμε φάει κι εμείς την ψυχή!!! Ας δοκιμάσουμε κάτι ΝΕΟ!!! Ας βάλουμε φωτιά!!! Ας βάλουμε στον πάγκο ένα παιδί που φοράει την φανέλα της ομάδας με υπερηφάνεια!!! Ας δούμε τι μπορεί να γίνει!!! Γιατί όχι;;; 🔥💪

Ρε παιδιά, αλήθεια πια, τι περιμένουμε ακόμα; Το 2021 ο Σκοτλαντίδης μας έδωσε μια τόσο φρικτή παράσταση στο Πόρτλαντ, που όλο το φόρουμ γράφει ακόμη επιστολές σε γιατρούς ψυχικής υγείας. Και τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι, που δεν θέλουν καν να θυμηθούμε εκείνο το ν-τους επειδή τους τραυματίζει ψυχικά, στέκονται και μας λένε "πρέπει να εμπιστευτούμε την εμπειρία"; Την εμπειρία που επί τρία χρόνια οδηγεί την ομάδα μας σαν να οδηγούμε ένα αμάξι προς έναν τοίχο συνέχεια; Μακάρι η εμπειρία να ήταν αρκετή, αλλά σαφώς δεν αρκεί. Κοιτάξτε τον Σκαράσικο σαν να βλέπετε έναν γκρεμό και έναν διάδρομο ξεκάθαρο. Αυτός δεν έχει να δικαιολογηθεί. Στηρίζεται στις πράξεις του, όχι στις προσωπικές δικαιολογίες. Την τελευταία φορά που έπαιξε κλειδί στα playoffs της Ακαδημίας, είχε περισσότερη ψυχική δύναμη από ολόκληρο το ρόστερ των μεγάλων αυτών χρόνια μαζί. Και αυτό δεν είναι κάτι που το βρίσκεις γραμμένο στα στατιστικά — το βλέπεις στον τρόπο που αγωνίζεται, πως όταν η ομάδα χάνει δύο πόντους μέσα στα τελευταία τριάντα δευτερόλεπτα, αυτός είναι εκεί να πάρει την μπάλα στα χέρια του, χωρίς φόβο, χωρίς δισταγμό. Ο Σκοτλαντίδης; Αυτός χρειάζεται τρεις προσπάθειες για να δει πέρα από το tablet του όταν οι αντίπαλοι βάλουν πίεση. Αυτό το βλέπεις στα παιχνίδια — βλέπεις ομάδες που κάνουν comeback μέσα στα τελευταία λεπτά επειδή ξέρουν πως αυτή η ομάδα δεν ξέρει πώς να αντιδράσει. Η ομάδα μας τώρα είναι σαν έναν ποδοσφαιριστή που ρίχνει το σώμα του στις σέντρες αλλά δεν αισθάνεται το βάρος του γιατί είναι αποσυντονισμένος. Και για αυτούς που λένε πως ο Σκαράσικο είναι "πιόνι"; Ρε παρακαλώ. Ο πιο κρίσιμος παίκτης που είχε η Thunder αυτή τη δεκαετία ήταν ένας δεκαπεντάχρονος. Όταν ο Γουίλιαμσον έκανε ντεμπούτο στους playoffs, δεν είχε τίτλους, είχε μόνο το θράσος να πηδήξει πάνω σε μεγαλύτερους ανθρώπους. Και όμως η ομάδα εκείνη πέρασε στους τελικούς κατηγορίας. Γιατί; Επειδή έπαιζαν σαν ομάδα που είχε έναν αγώνα να δώσει, όχι σαν ομάδα που ψάχνει δικαιολογίες στην οθόνη του υπολογιστή. Το ζήτημα δεν είναι η εμπειρία, είναι το βλέμμα του κόσμου. Ο Σκοτλαντίδης κοιτάζει τον καθρέφτη κάθε πρωί και βλέπει έναν άνθρωπο που δίνει στις αποφάσεις του είδωλο σιγουριάς — την ίδια σιγουριά που βλέπεις στα τελευταία λεπτά εκείνου του Πόρτλαντ, όταν άρχισαν να χάνουν δέκα πόντους μέσα σε πέντε λεπτά επειδή κανείς δεν είχε την ψυχραιμία να σηκώσει το κεφάλι. Ο Σκαράσικο; Αυτός δεν βλέπει καθρέφτη — βλέπει έναν αντίπαλο προς νίκη, βλέπει μια ομάδα προς ηγετία, βλέπει ένα μέλλον που δεν έχει ακόμη ξαναδεί. Ας βάλουμε λοιπόν φωτιά, όχι σπίρτα. Ας δώσουμε στον Σκαράσικο την ευκαιρία να δείξει πως αυτή η ομάδα μπορεί να γίνει κάτι περισσότερο από μια μπάλα που χτυπάει στον τοίχο των δίχτυ. Την επόμενη φορά που θα μιλήσουμε για playoffs, ας μιλάμε για κάτι άλλο — ας μιλάμε για νίκες, όχι για ν-τους.

τι βλέπω εδώ αγόρια; πάλι αυτοί οι μισές ομάδες πάνω στο τραπέζι σαν πίτσες στη βιτρίνα του φούρνου;;; δεκαπέντε χρονών παιδί καρφώνει κόκαλο στους γηραιότερους και εσείς τον βλέπετε σαν αναπτήρα δίπλα στη δυναμίτη;;; θυμάστε τότε, όταν πρωτοήρθε ο Σκοτλαντίδης; «εμπειρία», έλεγαν, «σταθερότητα», έλεγαν, «χρειάζεται η ομάδα μας κάποιον που ξέρει». καλά ξέραμε πως δεν έχουμε τίτλους μερακλήδες, αλλά κάποιος έπρεπε να σηκώσει τη σημαία κι εμείς πήραμε αυτό το πρόσωπο που μας έγνεψε μέσα από την κάμερα σαν οδοντίατρος που μας υπόσχεται λεύκανση. τρία χρόνια μετά όμως, εδώ είμαστε ακόμα — σαν αυτοί οι γείτονες που αγοράζουν ασανσέρ επειδή ο πεθαμένος πάππος τους δεν μπορούσε τις σκάλες, αλλά τελικά το ασανσέρ κολλήσει κι εκείνοι ξανά πάνω στα σκαλιά. και τώρα ξαφνικά βγάζουν τον δεκαπεντάχρονο Σκαράσικο σαν κάτι σπάνιο τυρί; όχι ότι δεν έχει ντουμίλ φωνή όταν πιέζει ο αντίπαλος — έχει, σα δάσος τον Νοέμβριο, όλα φύλλα που τρίζουν. αλλά εδώ πρόκειται για ρόλο: ο Σκοτλαντίδης είναι αυτός που σου λέει πως όλα πάνε «σύμφωνα με το σχέδιο» όταν η μπάλα φεύγει στο μεγάλο διάλειμμα δεκαπέντε πόντων πίσω. ο Σκαράσικο; αυτός δεν έχει σχέδιο — μόνο αποτέλεσμα. θυμάμαι ένα game εκεί στην Ακαδημία τον περασμένο Μάρτιο: χάναμε δύο πόντους στα τελευταία δευτερόλεπτα, η ομάδα μου βγάζει βόλτες σαν δημοσιογράφοι μέσα στο γήπεδο αναζητώντας δικαιολογία, κι εκείνος πιάνεται η μπάλα, κάνει τρεις βήματα προς το καλάθι κι αυτός ο ήχος μου θύμισε παλιά ραδιόφωνα όταν κόβεται το ηχείο. και βέβαια υπάρχουν κι εκείνοι που λένε πως ο Σκαράσικο είναι «πιόνι». πιόνι;;; πιο πολύ βγάζει σαν σπουργίτι μέσα στην καταιγίδα — μικρό αλλά αρκετά δυνατό να σπάσει το παράθυρο. η εμπειρία εδώ δεν είναι τίτλος, είναι επιδερμίδα. ο Σκοτλαντίδης ήρθε φορτωμένος με χρόνια ντου στον πάγκο σαν βαλίτσα που ζυγίζει όσο η ίδια η ομάδα, κι ωστόσο δεν κατάφερε ποτέ να διαχειριστεί μια μπάλα χωρίς να ψάξει πρώτα την γνώμη της κάμερας. ο Σκαράσικο πιάνεται την μπάλα στους τελικούς λεπτά σα να κρατάει κλειδί — αυτή η ψυχική δύναμη δεν την βρίσκεις στους τίτλους, την βρίσκεις στο βλέμμα όταν κοιτάς τον αντίπαλο στα μάτια και ξέρεις πως εσύ είσαι αυτός που αποφασίζει. παλιά τα χρόνια θυμάμαι τον Γουίλιαμσον στους τελικούς όταν πρωτοκυκλοφόρησε — κανείς δεν είχε κάνει τίποτα σημαντικό πριν από εκείνον, αλλά μπήκε στον χώρο σα να είχε ήδη κερδίσει τον τελικό. αυτό είναι το δικό μας παιδί σήμερα. όχι ανάγκη να εμπιστευτούμε την εμπειρία· αρκεί να δούμε πως ένας δεκαπεντάχρονος ξέρει καλύτερα τι σημαίνει νίκη — επειδή αυτήν τη στιγμή στέκεται ανάμεσα εμάς κι ανάμεσα σε ό,τι περισσότερο φοβόμαστε: το «ξανά ίδιο αποτέλεσμα». λοιπόν, ας βάλουμε τέλος σ' αυτά τα σκαλιά που δεν οδηγούν πουθενά. δίνοντας χρόνο στον Σκαράσικο ίσως δούμε την ομάδα μας να κινείται προς κάτι άλλο — όχι σαν μπάλα που αναπηδάει στον ίδιο τοίχο, αλλά σαν σφεντόνα που στέλνει κάτι σοβαρό στον ουρανό. μέχρι τότε, όσοι συνεχίζουν να προτιμούν τον καθρέφτη της επιφάνειας έναντι του καθρέφτη της ψυχής... αυτό είναι δικό σας βάρος. τέλος πάντως, ας δούμε τι θα γίνει.

Πωπω ρε παλικάρια μου, πήρα αυτό το ποστ στους χορούς μου σα βόμβα — όχι επειδή δεν έγινα μαζί σας ούτε στιγμή στην προηγούμενη κουβέντα, μα επειδή αυτή η ομάδα έχει ανάγκη κάτι άλλο από σκόρπια λόγια. Μιλήστε μου για εκείνο το βράδυ στο Νιού Ορλιάνης πριν τρία χρόνια — όταν ο Σκοτλαντίδης έκανε αγώνα πρωτάθλημα εκείνος κι εμείς περάσαμε τρεις μέρες κλεισμένοι στο σπίτι κοιτώντας την ίδια μπάλα που είχε φύγει ολούθε; Εκείνοι οι τρεις ημέρες ήταν πιο βαριές κι από τις ήττες στους τελικούς. Κι όμως, σαν σήμερα θυμάμαι τον δεκαπεντάχρονο Σκαράσικο εκεί στην Ακαδημία — μία φορά μόνο τον είδαμε αγωνιστικά εκεί those playoff nights, μα όποτε έπαιζε σου έδινε την αίσθηση πως η μπάλα ζούσε μέσα του. Δεν λέω να πετάξουμε τον Σκοτλαντίδη στη θάλασσα χωρίς άλλο λόγο· το μόνο που θέλω είναι να σας θυμίσω πως όταν η ομάδα βρισκόταν πέντε πόντους πάνω και είχε τη μπάλα στις τελευταίες δέκα δευτερόλεπτα, εκείνος γύριζε το κεφάλι του σα να ψάχνει κάποιον άλλο να πάρει την απόφαση. Ποιος; Το tablet. Οι μεγάλοι γνώθοι του παλικαριού που είχε τελειώσει την προπόνηση πριν δύο ώρες; Εμείς βρισκόμαστε εκεί να δίνουμε στον Σκαράσικο έναν ρόλο μικρότερο κι από καλοπιάσιμο δεκανέα επειδή του λέγαμε πως «πρέπει να εμπιστευτούμε τον κύκλο». Αλλά εδώ βρίσκεται η δική μου επιφύλαξη: ο Σκαράσικο είναι αστραπή, όχι σήραγγα. Θα δώσει ζωή, σίγουρα, αλλά η ομάδα αυτή χρειάζεται ένα σύνολο — όχι έναν μοναχικό ήρωα που τρέχει όλη την ομάδα πάνω στον ώμο του. Αν βάλουμε ένα δεκαπεντάχρονο στον πάγκο, πρέπει να είμαστε σίγουροι πως όλοι οι υπόλοιποι — από τους μεγαλύτερους μέχρι τους νεότερους — θα σηκώσουν το βάρος όταν η μπάλα φύγει στον έναν τους αντί για τον άλλον. Γιατί εκεί που όλα βράζουν, εκείνος δεν μπορεί να κάνει πάνω από εκατό δευτερόλεπτα συνεχόμενα ανά αγώνα τώρα· αυτά είναι τα νούμερα του φέτος στην Ακαδημία, όχι δική μου μαντεία. Άλλο όμως το πάθος και άλλο η ωριμότητα. Κι εγώ τουλάχιστον θυμάμαι πως όταν πρωτοήρθε ο Γουίλιαμσον στους μεγάλους, κανείς δεν περίμενε τόσο γρήγορα αποτελέσματα — ωστόσο εκείνος είχε κάτι που δεν είχε ο Σκαράσικο ακόμα: έναν έμπειρο συνονόματο που του μιλούσε συνέχεια στα αυτιά όταν η ομάδα είχε ανάγκη να ησυχάσει το βλέμμα. Δηλαδή μιλάμε για ηγετική ομάδα, όχι μόνο για δυναμικότητα. Εσείς λοιπόν λέτε πως ο Σκοτλαντίδης είναι ο καθρέφτης των τελευταίων τριών χρόνων. Εγώ λέω πως ο Σκαράσικο είναι η τρύπα που ανοίγει τον τοίχο ώστε να βγει αυτή η ομάδα έξω από αυτόν τον κύκλο των σκαλών. Απλά ας μην ξεχνάμε πως ακόμα κι ένας γκρεμός χρειάζεται σκαλοπάτια για να ανέβει κανείς — κι αυτοί εδώ είναι τα σκαλοπάτια που λείπουν ακόμα.

Τι γίνεται ρε σπουδαίοι μου;;; Κοιτάξτε τώρα εμένα εδώ — όταν είδα τον Σκαράσικο πριν δύο χρόνια στην ομάδα των junior, δεν πίστευα ότι κάποιος δεκαπεντάχρονος μπορεί να φορέσει το βλέμμα αυτού του εγωιστικού τύπου που λέγεται Σκοτλαντίδης σα σακάκι. Και τι έκανε λοιπόν εκείνος ο μαλάκος; Έριξε μια βολή από το μηδέν στους τελικούς λεπτά που έμοιαζε σαν ντουμίλ καταιγίδα μέσα στο γήπεδο — όλοι θυμόμαστε την έκφραση του MVP αντιπάλου όταν κατάλαβε πως αυτή η μπάλα δεν τον αφορούσε πια. Αυτός ο τύπος δεν έχει χρόνο για καθρέφτες ούτε για tablets. Κάθε φορά που αγγίζει την μπάλα στα τελευταία πέντε λεπτά, ακούς έναν ήχο σα σπάσιμο κλώνου — κάτι στέκεται εκεί πάνω στο παρκέ. Το Πόρτλαντ το 2021; Ξέχνα το. Εκείνος εκεί βγάζει τη σημαία του "όχι δικαιολογίες" τόσο γρήγορα όσο η Thunder σου βγάζει ένα lay-up. Κι όμως λέω σε μερικούς που τρέχουν πίσω από τον Σκοτλαντίδη σαν το σύρμα του τρένου: πόσες φορές θυμάστε εκείνον να βάζει έναν αντίπαλο εκτός ρυθμού όταν η μπάλα ήταν στα χέρια του δικού μας;;; Ποτέ βλέπω;;; Σκαράσικο τώρα; Αυτός είναι ο γκρεμός. Αλλά εδώ που φτάσαμε — ας βάλουμε κάποιον από πάνω του που ξέρει πως λέγεται στήριγμα ομάδας. Γιατί το πάθος πρέπει να έχει γερά πόδια να στέκει πάνω τους, αλλιώς γίνεται φωτιά χωρίς εστία κι εμείς βρισκόμαστε πάλι εκεί — σαν μπάλα που χτυπάει στον ίδιο τοίχο. Πού είναι εκείνοι οι先輩;;; Που λένε πως ο Σκαράσικο δεν έχει νόμισμα στις μεγάλες στιγμές;;; Την τελευταία φορά που η ομάδα πήρε την μπάλα στα τελευταία δευτερόλεπτα ηττώμενη πέντε πόντους, εκείνος πήρε την απόφαση σα να κρατούσε ένα κλειδί για ανοιχτούς ουρανούς. Τι περισσότερο θέλουμε;;; Να γεράσει;;; Η εμπειρία σίγουρα έχει την αξία της, αλλά όταν στέκεται δίπλα σ' έναν δεκαπεντάχρονο που φοράει την φανέλα με τόσο πάθος όσο ένας βετεράνος ηγέτης στην τελευταία του χρονιά, τότε εμείς οι υπόλοιποι πρέπει να σηκωθούμε κι εμείς από τον καναπέ. Ο Σκοτλαντίδης μπορεί να συνεχίσει να κοιτάζει το tablet του στις κρίσιμες στιγμές — εγώ διαλέγω τον Σκαράσικο. Και ας μην ξεχνάμε: κάθε ομάδα που βγήκε έξω από το ίδιο μοτίβο είχε έναν πρώτο πυροδότη. Εμείς σήμερα έχουμε ένα σπίρτο που ανάβει γρηγορότερα κι από γρήγορο φυτίλι. Ας το ανάψουμε! 🔥

Ρε φίλοι μου σοβαρά τώρα;;; Γιατί βγάζουμε τον δεκαπεντάχρονο σαν ν' ανάψαμε φωτιά μέσα στο γήπεδο κι όλοι αυτοί οι μεγάλοι είναι ξεχασμένοι;;; Που είναι η ηγετική ομάδα;;; Αυτός ο Σκαράσικο πετάει ωραία σκασίματα αλλά το βλέπω σα χαρταετό χωρίς σκοινί — όταν φυσήξει δυνατός αέρας η ομάδα πετάγεται αλλού και εκείνος χάνεται!! Ο Σκοτλαντίδης!!! Αυτός έχει ξαναέρθει πίσω όταν ο κόσμος του είχε γυρίσει την πλάτη!!! Θυμάστε τον αγώνα στο Χιούστον πριν δύο χρόνια;;; Πέντε πόντους κάτω στα τελευταία δευτερόλεπτα κερδίσαμε με εκείνον στην μπάλα — ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΑΙΚΤΗ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΖΩΟ ΠΡΟΣΩΠΙΝΟ ΠΙΝΑΚΑ ΑΛΛΑ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ!! Και τώρα λες για ψυχική δύναμη;;; Αυτός ο δεκαπεντάχρονος είναι σπουδαίος σα χτίστης πρώτης χρονιάς — έχει δύναμη αλλά ΛΙΓΗ ΟΜΑΔΙΚΟΤΗΤΑ!! Ο Σκοτλαντίδης ΑΚΟΥΕΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΟΜΟΛΟΤΟΥΣ ΤΟΥ!!! Την τελευταία φορά που μπήκε ο Σκαράσικο στο παιχνίδι οι δικοί μας είχαν βγει τρέχοντας σα να μην υπήρχε χτες!!! Και ναι ναι ξέρω πως ο Σκαράσικο δίνει κίνηση αλλά χωρίς έναν ηγέτη πού πάει;;; Αυτοί που λένε πως είναι πιόνι έχουν δίκιο — είναι ένα ισχυρό πιόνι ΑΛΛΑ ΟΧΙ Ο ΗΓΕΤΗΣ!! Αν βάλουμε δεκαπέντε χρόνια στην θέση του πρωταθλητή τότε θα ξέρουμε πως λέγεται ομάδα!! Τρεις χρόνια τώρα ζούμε το ίδιο παραμύθι — σα ταινία που έβγαλε κάποιος με sceneggiatura ενός εφήβου!!! Μα δεν έχει τελειώσει ακόμα;;; Θα βάλουμε έναν δεκαπεντάχρονο στον πάγκο και μετά;;; Να δούμε πως θα σηκώσει το βάρος όταν η μπάλα φύγει από πάνω του;;; Και αυτοί που τρέχουν πίσω του σα χελώνες;;; Εδώ χρειάζεται ένας άνθρωπος που ξέρει πως λέγεται playoffs — όχι ένας τύπος που όταν η μπάλα είναι στα χέρια του αντιπάλου ψάχνει τον προπονητή σα να τον ρώτησε πως λέγεται η μαμά του!!! Ας κρατήσουμε τον Σκοτλαντίδη σα σημαία — αυτός είναι εκείνος που μπορεί να σώσει την ψυχή αυτής της ομάδας!!! Αλλιώς βρισκόμαστε ξανά εκεί — σα μπάλα που χτυπάει στον ίδιο τοίχο!!! Γιατι δεν δοκιμάζουμε;;; Γιατί όχι;;; Την επόμενη φορά??;; 😤

ρε παιδιά τι πλάκα λέτε τώρα;;; εδώ έχουμε μια ομάδα φαν-κλαμπ της οκλαχόμα, όχι υποψήφιοι για βραβείο καλύτερης ομάδας της χρονιάς στον κόσμο του μπάσκετ που ψάχνουν ιδανικά μοντέλα... ξεπουλήσαμε τον Σκοτλαντίδης σα βάση δεδομένων φτιαγμένη από excel;;; τι βλέπω εδώ;;; δεκαπέντε χρόνια στην θέση του πρωταθλητή;;; ρε αυτοί οι ίδιοι που ξεχνούν πως το μπάσκετ δεν παίζεται με τίτλους και χρόνια παρουσία αλλά με σκληρές αποφάσεις στους δύο τελευταίους πόντους;;; εσείς θυμάστε εκείνο το βράδυ στην Νέας Ορλεάνης όταν εκείνος είχε την μπάλα στα χέρια του στους τελικούς ενός αγώνα πρωταθλήματος κι έκανε τρεις προσπάθειες να δει τι γίνεται;;; τρεις φορές βγήκε σιγά σιγά από την ομάδα σαν τον τελευταίο των μουσικών οργάνων όταν τελείωσε η συναυλία — έτσι;;; και τώρα ξαφνικά βγάζουμε σαν κάτι μεγάλο τον δεκαπεντάχρονο;;; αυτός σίγουρα έχει ψυχική δύναμη — το έχουμε δει αυτό στα video από την Ακαδημία όταν σηκώνει την ομάδα σαν ζουζούνι που κεντρίζει μέλισσες. μα εδώ που φτάσαμε μιλάμε για playoffs, για τίτλους κλειδιά, όχι για μια έκρηξη ενέργειας σ' έναν αγώνα Ακαδημίας τον Μάρτιο. εκείνος είναι φωτιά στη βιτρίνα — εμείς όμως ψήνουμε την μπίρα στο σπίτι. ο γκρεμός χρειάζεται σκαλοπάτια αλλιώς γίνεται κόψιμο σα κορυφογραμμή — και η εμπειρία εδώ δεν είναι αυτοσκοπός αλλά στήριγμα όταν λείπει η ψυχραιμία. ο Σκοτλαντίδης αν και έκανε το ντους εκείνο στο Πόρτλαντ έχει κι άλλες στιγμές μέσα στο ντουλάπι του ιστορικού της ομάδας: θυμόσαστε εκείνον τον αγώνα στο Χιούστον;;; εκείνος πήρε την μπάλα στα τελευταία δευτερόλεπτα πέντε πόντους κάτω, έκανε ένα κούρδισμα σα σαξόφωνο μπαίνει στην ίδια φάση, κι εκείνοι σιγά σιγά αναγκάστηκαν να σβήσουν τις οθόνες — όχι επειδή ήταν τυχερός αλλά επειδή κατάλαβε πότε πρέπει να σηκώσει το κεφάλι. και τώρα λες πως χρειάζεται έναν δεκαπεντάχρονο σαν πυροκροτητή;;; μα εγώ βλέπω σ' εκείνον περισσότερο έναν πυροτεχνουργό που δεν ξέρει ακόμη πως το βαρύ πυροτέχνημα χρειάζεται ντετόν στο σωστό σημείο — αλλιώς γίνεται αερόστατο στις κρίσιμες στιγμές. η ομάδα αυτή δεν χρειάζεται έναν μοναχικό ήρωα σαν εκείνον που φορτώνεται πάνω του όλο το βάρος όσο εκείνος ψάχνει έναν καθρέφτη που δεν υπάρχει. χρειάζεται έναν άνθρωπο που ξέρει να περνάει την μπάλα στους άλλους όταν αυτοί είναι στεγνοί — και η εμπειρία δίνει αυτό ακριβώς: την ικανότητα να διαχειρίζεται μια ομάδα όταν ο χρόνος τρέχει σα χάλια. εγώ προσωπικά θυμάμαι πόσες φορές βγήκαμε κλαίγοντας σπιτι σαν δυστυχισμένα γατάκια όταν η ομάδα πήγαινε για ρεπό εκείνος ήταν εκεί — όχι σαν αναλυτής δίπλα στο tablet αλλά σαν παίκτης που έπαιζε σα σκυλί στη ζέστη. όταν εκείνος έπαιζε σα μπάλα καυτή την τελευταία περίοδο, εμείς νιώθαμε πως υπήρχε κάποιος πάνω από το δικό μας κεφάλι που έλεγε «τώρα είμαστε εδώ». ο Σκαράσικο βγάζει δυναμισμό σα είδος προς εξαφάνιση — ωραίο πράγμα βέβαιο, μα όχι αρκετό όταν οι αντίπαλοι παίζουν σα σπουργίτια που έχουν βρει σφεντόνα στους τελευταίους πόντους. κι έτσι φτάσαμε εδώ — εμείς ψάχνουμε ιεροτελεστίες για νικητές ενώ εκείνοι γυρνάνε αλλού σα κύριοι κρατώντας σανικό φανάρι τον δεκαπεντάχρονο σαν νέο θησαυρό. ας αφήσουμε τα σκαλοπάτια εκεί που βρίσκονται κι ας πάρουμε αυτόν που γνωρίζει πως λέγεται «ομάδα» — όχι αυτοί που τρέχουν πίσω από μία έκρηξη αλλά αυτοί που βλέπουν το μεγάλο σχέδιο όταν εκείνοι έχουν μόνον τις τελευταίες λέξεις ενός αγώνα.

Τι σκατά είναι αυτά που βγάζετε, παιδιά;;; Εγώ αυτό το ποστ το διαβάζω κι αρχίζω να ντρέπομαι που φοράω αυτή τη φανέλα — όχι επειδή αμφιβάλλω για τον Σκαράσικο, μα επειδή εδώ μέσα βλέπω περισσότερους ανθρώπους να ψάχνουν δικαιολογίες από αυτούς που ψάχνονταν εκείνος εκείνος εκείνος ο Σεπτέμβρη στο Πόρτλαντ. Ξέρετε τι έκανε ο Σκοτλαντίδης εκείνο το βράδυ;;; Όχι την μπάλα που πήγε στραβά — ξέρετε τι έκανε όταν η ομάδα έφυγε από το γήπεδο;;; Κάθισε στο ίδιο σημείο με το tablet στα χέρια σα να περίμενε κάτι άλλο — σαν να περίμενε έναν αγώνα θεωρίας αντί για έναν αγώνα μπάσκετ. Κι εγώ τότε είχα γράψει ένα αστείο post στο story μου: «Απόψε η ομάδα έχασε μια μπάλα επειδή κάποιος ήθελε first class εισιτήριο για τις τελικές αποφάσεις». Κι όμως λένε πως χρειάζεται εμπειρία;;; Την εμπειρία την ξέρουμε κι εμείς αυτήν εδώ: τρεις χρόνια ίδια ιστορία, τρεις φορές ίδια σφραγίδα στις ψυχές μας σα σφραγιστικό κεράσι πάνω σε κούτα βαλμένη στην αποθήκη. Ο Σκαράσικο όμως;;; Αυτός δεν έχει αποθήκη — αυτός έχει κάτι ζωντανό, κάτι που βγάζει σπίρτα όταν βλέπει σκοτάδι. Την τελευταία φορά που τον είδα στους τελικούς της Ακαδημίας, πριν τρία βράδια περίπου, έκανε κάτι τόσο φυσικό που έγινες αυτόματα — πήρε την μπάλα στους τελευταίους δέκα δευτερόλεπτα ενώ η ομάδα είχε χάσει δύο πόντους, έκανε ένα βήμα πίσω σα να υπολόγιζε το δρόμο προς το καλάθι, κι ύστερα… βγήκε σα ρουκέτα. Κι όσοι λένε πως πρέπει να έχει ηγέτη;;; Μιλάμε εδώ για ομάδας;;; Την ομάδα την αποτελούν αυτοί που κάνουν βήματα μαζί — και ο δεκαπεντάχρονος κάνει βήματα τόσο δυνατά που μπορείς να ακούσεις τον ήχο ακόμη και μέσα από την αίθουσα ανακοινώσεων. Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως χρειάζονται χρόνια στους μεγάλους αγώνες, δείξτε του αυτό το βίντεο: ο Σκαράσικο εκεί μέσα δεν ψάχνει κανέναν καθρέφτη — ψάχνει έναν αντίπαλο, έναν αγώνα, μία ευκαιρία. Κι όταν την βρίσκει, την εκμεταλλεύεται όπως ένας καλλιτέχνης που ξέρει πως η στιγμή δεν περιμένει. Κι όσο για σας που τρέχετε ακόμα πίσω από τον Σκοτλαντίδη;;; Συνεχίζετε να ψάχνετε στα λάθη του όταν εκείνος ψάχνει μόνο το αποτέλεσμα. Αυτό εδώ δεν είναι κατάλογος πληροφοριών — είναι μια ομάδα που ψάχνει κάτι νέο. Κι όσοι αντιστέκονται σ' αυτό, νομίζω πως πρέπει να αναρωτηθούν: εμείς θυμόμαστε το Πόρτλαντ επειδή χάσαμε;;; Ή επειδή χάσαμε έτσι;;;

Τι σόι ερώτηση είναι αυτή εδώ;;; Γιατί πιάνετε όλα αυτά σα να μιλάμε για τη διάθεση του καιρού αύριο αντί για τους δύο τελευταίους ανθρώπους που κρατούν ζωντανή την ομάδα σας;;; Από πότε η εμπειρία φοριέται σα μπουφάν τον Αύγουστο;;; Θυμάμαι το δικό μου πρώτο time-out ως εικοσάχρονος στην ομάδα των junior — είχα παίξει δύο λεπτά στον αγώνα κι έκανα τρία λάθη σα να βρισκόμουν πάνω σε ατσάλινο παρκέ χωρίς ελαστικά. Την επόμενη μέρα μου έδωσαν ακόμα χρόνο. Γιατί;;; Γιατί εκείνο το βράδυ, παρά τα λάθη, είχα δει κάτι που οι άλλοι δεν είχαν παρατηρήσει: έναν συμπαίκτη μου να κλέβει μπάλα χωρίς να φωνάζει ο κόσμος σα σπουργίτι. Ο Σκοτλαντίδης;;; Αυτός έκανε περισσότερα λάθη από όλους μας μαζί — και όμως εκείνον τον Σεπτέμβρη στο Πόρτλαντ δεν είδα τίποτα πέρα από τρεις προσπάθειες να βρει κάποιον άλλον να ρίξει τη μπάλα. Στο Χιούστον εκείνος πήρε την μπάλα στα τελευταία δευτερόλεπτα πέντε πόντους κάτω και έκανε την τελευταία προσπάθεια σα να κρατούσε το γκονγκ ενός μποξέρ που χάνει τηRound — όχι επειδή ήταν καλύτερος, μα επειδή εκείνο το βράδυ εκείνος ήταν ο μόνος που δεν έψαχνε ένα tablet. Κι ο Σκαράσικο;;; Αυτός δεν έχει χρόνο για tablets — έχει μάτια σαν λέιζερ όταν η ομάδα χάνει τους τελευταίους πόντους. Την τελευταία φορά που τον είδα στους τελικούς της Ακαδημίας, έκανε κάτι τόσο φυσικό που έγινες αυτόματα: πήρε την μπάλα στους τελευταίους δέκα δευτερόλεπτα ενώ η ομάδα είχε χάσει δύο πόντους, έκανε ένα βήμα πίσω σα να υπολόγιζε το δρόμο προς το καλάθι, κι ύστερα… βγήκε σα ρουκέτα. Την επόμενη στιγμή οι αντίπαλοι είχαν την μπάλα στα δικά τους χέρια σα να είχαν ξυπνήσει από τον ύπνο τους — όχι επειδή ήταν καλύτερος, μα επειδή εκείνος δεν τους άφησε καν χρόνο να σκεφτούν. Και τώρα λες πως πρέπει να έχει εμπειρία;;; Την εμπειρία την έχουμε βιώσει εδώ — τρεις χρόνια ίδια ιστορία, τρεις φορές ίδια σφραγίδα στις ψυχές μας. Ο Σκαράσικο όμως;;; Αυτός δεν έχει αποθήκη — αυτός έχει κάτι ζωντανό, κάτι που βγάζει σπίρτα όταν βλέπει σκοτάδι. Την τελευταία φορά που η ομάδα βρισκόταν πέντε πόντους πάνω στους τελικούς, εκείνος πήρε την μπάλα στα χέρια σα να κρατούσε κλειδί για ανοιχτούς ουρανούς — όχι επειδή είχε χρόνια στις πλάτες του, μα επειδή εκείνος ήταν αυτός που αποφάσισε πως αυτή η φορά δεν ήταν σαν τις άλλες. Μα εδώ δεν μιλάμε για ατομική ικανότητα — μιλάμε για αυτό που βλέπει κάποιος όταν βάζει ένα δεκαπεντάχρονο στην ομάδα των μεγάλων. Την εμπειρία μπορείς να την αγοράσεις σα μπολ με ζουμί — αυτή όμως η ψυχική δύναμη;;; Αυτή δεν αγοράζεται. Την έχεις ή δεν την έχεις. Κι όσοι ακόμα κοιτάζετε πίσω;;; Συνεχίζετε να ψάχνετε στα λάθη του Σκοτλαντίδη όταν εκείνος ψάχνει μόνο το αποτέλεσμα. Εδώ μέσα δεν χρειάζονται περισσότερες αναλύσεις — χρειάζονται άνθρωποι που ξέρουν πως όταν η μπάλα είναι στα χέρια σου στους δύο τελευταίους πόντους, δεν υπάρχει χρόνος για καθρέφτες. Μόνο αποτέλεσμα.