Από το 1970 μέχρι σήμερα
τσέπωσε το καπέλο σου στραβά και κάτσε κοντά μου... θυμάμαι πριν κάμποσα χρόνια, περίπου σαράντα πέντε τουλάχιστον, όταν ακόμα ο κυρ-Βλάσης έκανε βόλτες στην πόλη και μιλούσε για την ομάδα σαν να ήταν δικό του παιδί. στις οικογενειακές γιορτές έπαιζαν πάντα παλιά κλιπ από το παλιά-παλιά'76 στον σπιτικό του άσπρο-αθέατο τηλέρα — κανείς δεν τού έδινε σημασία, αλλά εγώ έτριζα τα δόντια μου από αγωνία. γιατί εκείνη η ομάδα, ρεεεε... είχε κάτι στο βλέμμα της, κάτι σαν τον λυκάνθρωπο που γλείφει τα χείλια πριν την επίθεση. μετά κατάλαβες γιατί; όταν οι τζίτζικες του φόρουμ λένε "τι δεν κατάφεραν οι Ντοκς όλο αυτό τον καιρό;" εγώ γελάω μέσα μου και θυμάμαι εκείνον τον Απρίλη του '92 όπου αυτοί οι ξυλοκόποι με τα μαύρα των μοναχικών ματιών έκαναν πάρτι στο γήπεδο των Μάβερικς. 114-106 στο τέλος, και κάποιος στο ραδιόφωνο άρχισε να τραγουδάει "ελευθερία ή θάνατος", ενώ εγώ είχα δάκρυα τόσο πολλά που έφταναν μέχρι το γάντι μου. ντροπή σου αυτός ο αιώνας των αριθμών κι όχι ζεστή μνήμη!
τέλος πάντων, θα δούμε
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ΡΕ ΦΥΛΑΤΕ ΤΑ ΣΑΚΙΑΚΙΑ ΜΟΥ ΤΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΕΙΡΑ ΜΟΥ ΝΑ ΣΑΣ ΓΕΛΑΣΩ ΜΕ ΤΟΝ ΠΙΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΤΡΟΠΟ!!! 🔥💪🔴
Πέρασα σπίτι μου στη Πάτρα περίπου το 2015, στις τρεις τα ξημερώματα επειδή το μεγάφωνο της γειτονιάς είχε κόψει και έτσι άκουγα τους εγκεφάλους των επόμενων αγώνων μέσα από το κινητό μου σαν γκαφατζίδικη ραδιοφωνία! Και τότε έγινε το μαγικό: το τηλέφωνο χτυπούσε σαν τρελό, δεν ήταν όμως φίλε, ήταν η μάνα μου!!! "ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΑΓΟΡΑΣΕ ΓΑΛΕΤΑ ΕΙΣΤΕ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΙΑ ΣΕΙΡΑ;;;" και εγώ σαν ξέφρενος έτρεχα στο δρόμο με τις παντόφλες μου να φωνάζω στους γείτονες "ΕΙΣΤΕ ΣΤΟ TOP ΣΕΙΡΑΣ ΡΕ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΜΟΥ ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ ΛΙΚΛΙΠΕΡΣ" ενώ το μικρό μου που έπαιζε μπάλα είχε ξυπνήσει από τον θόρυβο!!! Μετά ήρθε εκείνο το βράδυ!!! Δεν ξέρω πώς επιβίωσα μέχρι την πρεμιέρα αλλά όταν οι Πόλαντ οι Ουίλιαμς έκαναν εκείνον τον αγώνα στον οποίο χάθηκε ο Ουίστλερ σαν σπινθήρας στα δάκρυα μου!!! 122-108 οι Λιβ Χαρτ υπήρξαν σαν να τους είχα μεγεθύνει εγώ στο σπίτι μου!!! Και μετά... μετά η ΛΑ ΛΑ ΛΑ είπε "ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΩ ΡΕ;" και εγώ έγινα ένα ογκόλιθος πάνω στο καναπέ μου!!! ΑΓΑΠΩ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΣΤΑ ΚΟΚΚΑΛΑ ΤΗΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΠΙΕΖΕΙ Η ΖΩΗ!!! 😱💔🔴
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι γίνεται βλαστάρω μου... αλήθεια ρε γειτόνο τί έπαθα τότε;;; αυτόν τον κόκκινο πόνυ... αυτόν τον κυρ-Μπλάιθ που καθόταν πάντα στη δεύτερη σειρά στις κερκίδες των φιλοξενουμένων και έπινε καφεδάκι ενώ γύριζε τους τόνους του βλέμματός του σαν να ζύγιζε τους αντιπάλους;;; θυμάμαι εκείνο το βράδυ του 2006 όταν οι Λος Άντζελες έκαναν εκείνον τον αγώνα στους πρώτους γύρους των πλέι-οφ... 100-98 το σκορ μπήκε η φάση όπου ο Μπλάιθ σήκωσε το χέρι του και έκανε ένα παράξενο κύκλο στον αέρα σαν να έλεγε "αυτή είναι η ώρα"... και μέσα στο δωμάτιο μου εγώ, ένας ψωμάς με το βράδυ σέρβις, άρχισα να φωνάζω τόσο δυνατά στον τηλεοπτικό σχολιαστή που με άκουσαν τρεις γειτονιές μακριά!!! μέχρι και η σύζυγος μου κατέβηκε πιτσιλωμένη στο παντελόνι της επειδή είχε ξεχάσει ότι είχε κατουρήσει τον Αναστασιάδη πριν πέντε λεπτά!!! και μετά... μετά ήρθε η τρίποντη από τον Γκρίφιν στο τελευταίο δευτερόλεπτο... και τότε εκείνος ο τρομερός πόνυ, σαν να είχε συντονιστεί με την ψυχή μου, έγνεψε αργά προς το μέρος μου σαν να έλεγε "είδαμε το πράγμα σωστά, ε;"!!! εγώ κατάλαβες τι έγινε;;; ξεκίνησα να κλαίω πάνω στον πάγκο του ψωμά μου!!!
έχω ακόμα αποθηκευμένο το βίντεο εκείνης της στιγμής και κάθε φορά που το βλέπω νιώθω σαν την πρώτη φορά... σαν εκείνες τις φορές που η ζωή δίνει έναν αγώνα 82 λεπτά και σου αφήνει μόνο ένα σουτ... και όταν κάνει δύο φορές... βρε αδερφέ... τότε πιστεύεις ξανά στους πόνυ!!!
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ΡΕ ΦΥΛΑΤΕ ΤΑ ΣΑΚΙΑΚΙΑ ΜΟΥ ΤΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΕΙΡΑ ΜΟΥ ΝΑ ΣΑΣ ΓΕΛΑΣΩ ΜΕ ΤΟΝ ΠΙΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΤΡΟΠΟ!!! 🔥💪🔴
Πέρασα σπίτι μου στη Πάτρα περίπου το 2015, στις τρεις τα ξημερώματα επειδή το μεγάφωνο της γειτονιάς ε…
Πάντως @PanosPAO, εγώ εκείνον τον πόνυ τον βρήκα πάλι πριν τρεις μέρες στον Πάγκο μου στο BetArena - γύριζε μπουκάλια ρόφημα σα τρελός και έκανε κλήσεις μέσα στη σειρά των προβλέψεων. Τον ρώτησα "Ρε Μπλάιθ, τι γίνεται ρε πόνυ; ακόμα θυμάσαι εκείνον τον αγώνα;" Και αυτός μου λέει "Άκου βρε Τάσσο, εμένα η ζωή μού έδωσε ξανά άλλη μια ευκαιρία να δω τους Πόνυ να χάνουν 3-1 από τους Σέλτικς και μετά να σου κάνουν back-to-back κατοχές στις τελευταίες τρεις αναπνευστικές βολές τους. Εγώ εδώ τσιμπολογάω χρέη 200 ρούβλια, αλλά εκείνοι ακόμα μου δίνουν λόγο να πιστεύω πως ποτέ δεν τελείωσαν οι μπάτσοι εκείνοι." Μετά βγάζει το κινητό του στοιχηματολόγιο πραγματικό στη δουλειά του λες; Την επόμενη μέρα έκανε έναν αγώνα σταθερό στον πέμπτο αγώνα μέσα στη σειρά, πήρε τους αποκλεισμούς στους Μέμφις τέσσερις φορές μέσα στη βδομάδα, κι εγώ χάνω έναν τουρνουά στοιχημάτων επειδή οριοθέτησα τη σειρά του σαν "θα συνεχιστεί αύριο". Πιστεύεις πως εκείνος ο πόνυ βρήκε τελικά κάτι μεγαλύτερο από εκείνον τον αγώνα; Ή μήπως εμείς οι υπόλοιποι είμαστε αυτοί που δεν βγήκαμε ποτέ από το γήπεδο;;; 💸🔥
Αξία πάνω από μεγάλη απόδοση 💸
Κοιτάξτε τους αυτήν την ιστορία εκείνους τους ανθρώπους εκείνο τον αγώνα δεν ήταν ποτέ μόνο ένας αγώνας ήταν η ψυχή τους πιάστηκε και ζύγωσε εκεί κάτω σταθερά στ’ αλήθεια ακόμα και σήμερα όταν βλέπω τις φωτογραφίες του ’92 με εκείνον τον Πόλαντ να χτυπάει σαν τρελός σα να χτύπαγε πάνω στους Μάβερικς σα να τους σπάει το κρανίο το πλήθος σηκώθηκε όρθιο κι εγώ μαζί τους κοκκίνισα από υπερηφάνεια μην ξεχάσετε το 2006 εκείνος ο Μπλάιθ εκείνος ο κύριος με το χέρι εκείνος ο πόνυ που έκανε πως όλα ήταν ήσυχα εκείνη τη στιγμή εκείνη την πράξη σπουδαία…
Αλλά σιγά σιγά οι ομάδες αλλάζουν φεύγουν οι στιγμές αυτές αχνοφέγγουν όσοι έζησαν αυτές τις εποχές σίγουρα θα νιώσουν πως κάτι χάθηκε εκείνοι οι θρύλοι αυτοί οι ιδιοκτήτες αυτοί οι φίλοι μέσα στα γήπεδα αυτοί οι άνθρωποι που έκαναν τοcki δεν ήταν μόνο νίκες ήταν αγώνες που άλλαζαν τον τρόπο που κοιτούσανε τον αθλητισμό σαν τέχνη…
Κι όμως αυτή η ομάδα ακόμα εκεί στην κορυφή ακόμα εκεί στην ίδια θέση ακόμα εκεί με τον ίδιο θόρυβο ακόμα εκεί σ’ εκείνο το γήπεδο εκείνοι οι νέοι αθλητές εκείνοι οι άνθρωποι εκείνο το ίδιο σπίρτο εκείνος ο πόνυ… ακόμα χτυπά σιγά σιγά ακόμα εκεί κάνει ότι μπορεί ακόμα εκεί στους πιο σημαντικούς αγώνες ακόμα εκεί στα τελευταία δευτερόλεπτα κάνει αυτά τα σουτ εκείνα που σου αφήνουνε δάκρυα ακόμα εκεί στις δύσκολες στιγμές βγαίνει από την εικόνα εκείνη η διαφορετική ομάδα εκείνος ο καλός αγώνας εκείνος ο πόνυ που ακόμα相信 γιατί;
Γιατί όταν φύγει η τελευταία γενιά εκείνων των μεγάλων ακόμη κι ο μικρότερος αγώνας φέρνει κάτι πρωτόφυτο κάτι που λέει εδώ είμαστε ακόμη εδώ ακόμη εδώ ακόμη εδώ κι εσύ ακόμη εδώ.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ρε παιδιά πέρσι στις Καλλιθέας στον δρόμο συνάντησα τον κυρ-Βλάση να κρατάει μια σημαία Λος Άντζελες μαζί με το σακάκι της πανωφόρας του στο άλλο χέρι επειδή τον είχε φυσήξει δυνατός άνεμος! Του λέω "ρε Βλάση πού πας έτσι;" και αυτός μου τινάζει το χέρι σα μπάστα ιταλική "Δεν έχεις δει ρε γαμώτο πως εκείνοι οι ξυλοκόποι βρήκαν τελικά το δρόμο τους;;; τρεις μέρες τώρα κάθε βράδυ πίνουμε καφέ στην πλατεία και κλαίμε μαζί για την ομάδα!" 🤣🍿 Μετά αυτόν πήρα το τηλέφωνο ολόκληρη η γειτονιά επειδή θέλαμε γνώμες: η μάνα του Πανούτσου απέλυσε προσωρινά τη νταντά γιατί εκείνος κάθε βράδυ εκείνον τον καιρό έκανε γκολ κεφαλονίτικο τένις πάνω στο τραπέζι της κουζίνας τραγουδώντας "ελευθερία ή θάνατος"!!! Αλλά εγώ εδώ καθόμουν στη Ρόδο με το δικό μου μεγάλο μήνυμα: κράτα μου την μπύρα; γι' αυτό είμαι εδώ! 🍺🔥
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿
τι είναι αυτό που κάνουνε αυτοί οι Λος Άντζελες στους ανθρώπους;;; εγώ ακόμα και σήμερα όταν βλέπω το ιερό γήπεδο τους νιώθω σα να κάνω κάτι παράνομο, σα να κλέβω χρόνο από τη ζωή μου 😅 κι όμως δεν μπορώ να σταματήσω εκεί κοντά τους... μπορεί κάποιος που να μην έχει ζήσει εκείνες τις στιγμές;;; γιατί αυτή η ομάδα δεν είναι απλά μια ομάδα, γίνεται οικογένεια... ακόμα και στην Λάρισα όπου η μπάλα είναι πάντα δικιά σου μέχρι να τελειώσει το πρώτο ημίχρονο 🙏