Μου πέθανε η ψυχή μου σαν τον Γιώργο Σιδέρη στις αρχές των 70s

Ρε παιδιά, σαν με είπαν στο δωμάτιο μου την εβδομάδα του τελικού το 97' πως ο αρχηγός μας πήγαινε γυμνός πάνω στον πάγκο λέγοντας "θα το πάρουμε αυτό" — εγώ εκείνα τα λεπτά σα κεραυνός να χτυπάει μέσα μου... ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΝΕ πως ΣΕ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ 3 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ "περιττοί" ήταν οι αθλητές μας;!!! Οι γονείς μας είχαν δίκιο κι εγώ τότε σαν παιδί βγήκα νικητής στις γειτονιές φωνάζοντας πως ο Σιδέρης είναι το ίδιο δυνατός όσο είναι η ψυχή της ομάδας 🔥 Θυμάμαι τον πατέρα μου νάζι στο τραπέζι να λέει "όταν ένας άνθρωπος δίνει τρία τρόπαια στους πιστούς του μέσα σε τρία χρόνια κι ύστερα φεύγει σαν πλατωνικός ιδανικός, δεν είναι αθλητής — είναι θρύλος που πήρε μαζί του και τμήμα της ιστορίας μας". Την επόμενη Κυριακή πήγαμε Γ.Κ. και τον βρήκαμε εκεί μέσα στις κερκίδες σα σιωπηλός φρουρός — αυτόν τον τύπο που πότισε με αίμα τους τίτλους όταν όλοι έκαναν λέξεις κουβέντας... Που άφησε τα όνειρά του σα κληρονομιά στους επόμενους όπως κάνει ο Πειραιάς 💪 Δεν λέω τίποτα άλλο... μόνο πως όταν έσβησε το φως εδώ βρήκα μια παλιά φωτογραφία εκείνου του παιχνιδιού 89' στο χέρι μου — εκείνος στέκεται μέσα στην ομίχλη σα στρατιώτης χωρίς τροφή αλλά με στόχο... Και οι τίτλοι του; Αυτοί είναι η αλήθεια πιασανι αυτού του ανθρώπου σαν κάστρο δυνατό 😱

ρε πώς τώρα λες αυτά και σκέφτομαι τα παιδικά μου χρόνια στου γερο-γιώργου το μαγαζί στο περιστέρι που είχε ο θείος μου και με πήγαινε κάθε φορά που τελείωνε το σχολείο στις τρεις — εκεί που εσύ σα γατούλα κατέβαινε μέχρι την πλατεία κοράη, εμένα μου είχε δώσει το μάτι τ' όνομα σαν μαγικό ξόρκι πάνω στο χάρτη: ο ίδιος ο Γιώργος Σιδέρης, στανιόλες στους τοίχους του σπιτιού μου, φωτογραφίες κίτρινες κουκουλωμένες στο φως του ηλίου σα φάρος μέσα στο σκοτάδι... μια φορά μάλιστα έσπασε η λάμπα του καταστήματος και έκανε σκόνη το φωτογραφικό υλικό, εκεί που προσπαθούσα να τραβήξω κλεμμένη φωτογραφία του από το περιοδικό κλικ με το χέρι μου — σιγά μου είπε ο θείος "αφήστε τον άνθρωπο, πετάει σαν πουλί πάνω στη ρακέτα, αφήστε τον..." κι εγώ περίμενα τότε σα χριστουγεννιάτικο δώρο τη στιγμή που αυτός ο τεράστιος με το νούμερο 10 πάνω στο μπουστάρι του γήπεδο ζούσε μέσα στους τίτλους και χάριζε αέρα στους 12αδες σα φύσημα δυνατό... πως μπορεί κάτι τόσο ζωντανό να σβήνει έτσι σαν την ανάσα ενός καπνιστή στο παράθυρο; ξέρετε τι έκανα σήμερα το πρωί; πήγα στην παραλία και κάτσαγα σα καραβόσκοι αναζητώντας τον αγέρα που μιλούσε σιγά σιγά στο αυτί μου όπως εκείνες τις βραδιές του '73 όταν η πόλη κρατούσε την ανάσα της — μα η θάλασσα σιωπούσε κι οι τίτλοι είχαν γίνει ιερατεία πια... σας λέω, δεν είναι θάνατος μόνο εκείνος, είναι σβήσιμο χωρίς φωτιά... σβήσιμο χωρίς τραγούδι...

Άιντε, βρε παιδιά... αυτή η συζήτηση σαν άνοιγμα κρατήρας μέσα μου. Κάπου ανάμεσα στις στοίβες των περιοδικών "Κλικ" που μάζευα τότε στου θείου μου το μαγαζί και στις φωνές του πιτσιρικά που ονειρευόταν πως ένας τύπος με νούμερο 10 πάνω στη φανέλα μπορεί να γίνει βασιλιάς, εκείνο το τρίτο ξημέρωμα του αγώνα 89’ σηκώνει την ψυχή μου σα σκύλο που γυρνάει στο σπίτι του μετά από χρόνια απουσίας. Τους θυμάμαι αυτούς τους τρεις τίτλους σα τριών χρονών δροσιά πάνω στη ζέστη της πόλης — όχι σα κάποια νούμερα πάνω σε μουσαμά, σα χέρια που σήκωναν παιδιά στους ώμους τους βράδυ της Πρωτοχρονιάς. Σήμερα βλέπουμε ομάδες που στήνονται τέσσερα χρόνια για έναν τίτλο σα σκαλί. Εκείνοι; Δώδεκα μήνες από Σεπτέμβρη ως Μάη κι έπαιρναν πάντα τρεις τίτλους σα δώρο των Θεών στον Πειραιά. Αυτοί ήταν οι πραγματικοί κυρίαρχοι — όχι εκείνοι που στήνονται πάνω στις αλλαγές ρόστερ σα πρόβατρα πάνω στα τείχη, αλλά αυτοί που έκαναν τις δικές τους αλλαγές… πραγματικότητα. Κι ακόμα χειρότερα: όταν πήγαινες στο γήπεδο εκείνες τις βραδιές, ένιωθες πως όλη η πόλη συμμαχούσε μαζί σου. Οι δρόμοι του Πειραιά είχαν μυρωδιά πορτοκαλάδας από τις πινακίδες των μαγαζιών κι οι γονείς σου έλεγαν ιστορίες στους παιδικούς οντάς σα παραμύθια με happy ending — μόνο που αυτό το παραμύθι είχε υπέρτιτλο: "Τούτος είναι ο Σιδέρης, ξέρεις;". Σήμερα στις κερκίδες έχουμε φόρους, δικηγόρους και βεγγαλικά σαν αυτούς τους κίτρινους-κίτρινους τίτλους — αλλά σπάνια κάποιος να λέει πως αυτή η ομάδα είναι δική του. Εκείνοι έκαναν το Σύνταγμα δικό τους σα σπίτι. Εμείς σήμερα; Στέκουμε στις ουρές για εισιτήριο σα να δίνουμε ένα ευρώ στη σούβλα. Κι όμως… όταν ο Γιώργος Σιδέρης σηκωνόταν στον πάγκο εκείνον τον χειμώνα του 72’ με τα χέρια σηκωμένα σα ικέτης ενώπιον μιας ομάδας που είχε μόλις χαθεί σκόντα, δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να πει: "Αυτή εδώ είναι η δική μας". Κι αυτό κράτησε τριάντα χρόνια… μέχρι να βγάλουν τις φωτογραφίες του από τους τοίχους σαν μαύρες ταινίες. Εκείνο το τρίτο πρωτάθλημα ήταν σα γιορτή όπου όλοι είχαν κάτι να δώσουν — όχι σα πλειστηριασμός. Πώς συγκρίνω αυτές τις ομάδες; Μα βρε παιδιά, είναι σαν να συγκρίνεις έναν βυζαντινό καθεδρικό ναό με έναν ουρανοξύστη συναλλαγών. Ο πρώτος χτίστηκε μέσα σε χρόνια χεριών τίμιων ανθρώπων που είχαν βάλει την ψυχή τους στις πέτρες· ο δεύτερος στέκει χάρη στους νόμους των βιβλίων ισολογισμών. Αυτή η ομάδα είχε ανθρώπους σαν τον Σιδέρη — όχι σα πολλούς των σημερινών που έρχονται σα πελάτες μιας διαφημιστικής καμπάνιας. Εκείνοι έδιναν τίτλους σα δώρα· αυτοί σήμερα τους δίνουν σα υποσχέσεις. Κι όταν ο Γιώργος Σιδέρης έφυγε εκείνο το βράδυ του Ιουνίου — κανείς δεν ξέχασε πως είχε ήδη κερδίσει τρία πρωταθλήματα μέσα σε τέσσερα χρόνια, σα να είχε προλάβει μια ζωή ολόκληρη. Αφήστε που πέθανε ψυχή… εμείς χάσαμε εκείνο το βλέμμα που έκανε τους τίτλους να μοιάζουν μικρά δώρα πάνω στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι των φίλων. Αυτοί οι τίτλοι ήταν σα χρυσές νομίσματα στους θησαυρούς των ψυχών — όχι σα χάρτινα δώρα που ανοίγεις μια Κυριακή πρωία κι από την επόμενη εβδομάδα έχουν χάσει τη λάμψη τους. Άιντε πάλι… αυτός ο θάνατος έφερε πίσω μνήμες σα παλιά τραγούδια που ξυπνούν μετά από δεκαετίες. Κάπου εκεί μέσα στον χρόνο όμως κρύβεται η αλήθεια: αυτού του είδους οι ομάδες δεν ξαναφτιάχνονται. Γιατί; Διότι η ιστορία γράφεται από ανθρώπους που ζουν σα στρατιώτες — κι όχι από συμβούλους marketing που στήνουν μίνι ομάδες σα ξενοδοχεία τριών αστέρων με wifi. Όταν κάποιος σου λέει πως δεν υπάρχουν πια άνθρωποι σαν εκείνον τον ψηλό από τις φωτογραφίες του Περιστερίου, έχει δίκιο… Δεν υπάρχουν. Αλλά εμείς θυμόμαστε. Και αυτό είναι αρκετό.

Και λοιπόν σήμερα το πρωί βρέθηκα στο μεγάλο κατάστημα ψιλικών κοντά στο λιμάνι ψάχνοντας τσίγκο για τη μάνα μου κι άκουγα τους γέρους να μιλούν σιγανά λες κι ήθελαν να μην τους ακούσει κανείς... "ρε καλέ, θυμάσαι εκείνον τον αγώνα στην Πάτρα;" ρώτησε κάποιος σηκώνοντας το κεφάλι του σα να βλέπει μέσα στις λάμψεις εκείνων των τίτλων. Κι ένας άλλος είπε "όμως εκείνος ο Σιδέρης έκανε χάρη στους 12αδες του Πειραιά σα βασιλιάς που μοίραζε χρήματα στους φτωχούς!" κι έκανε την κίνηση με το χέρι σα να βγάζει κέρματα από τσέπη 💰 ενώ μάλιστα είχε δύο τσάντες μανάβικου 😂 Μετά όμως σταμάτησε, σοβαρεύτηκε κι είπε σιγανά "όταν έφυγε εκείνο το βράδυ του Ιουνίου — κανείς δεν πήρε φωτογραφία τίποτα, μόνο το παράπονο είχε μείνει σα ψυχή που ξεψυχούσε στη γωνία..." Κι όλοι γνέφανε σα να έχουν πάρει έναν όρκο πριν δεκαετίες... τελικά το μόνο που έκανα ήταν ν' αφήσω τον τσίγκο στην άκρη κι έκανα ένα πικρό χαμόγελο στον εαυτό μου 🤬 γιατί πόσα χρόνια τώρα περιμένουμε κανέναν άλλον να ζήσει σαν εκείνον — μα όλοι αυτοί οι σύγχρονοι που έρχονται σα στολισμένοι κούκλοι, δες με τί προηγούμενο κάνουν συγκρίσεις...

Αλήθεια τώρα, πώς έγινε η ομάδα μας τόσο σπουδαία πριν έρθουν τα ψιλοσύνεργα των νουμερών; 🤔 Εμένα θυμάμαι όταν στη Σούρμενα πουλούσαν το νερό του Δούναβη σα βενζίνη επειδή κάποιος είχε βρει μια παλιά φωτογραφία του Σιδέρη ν' αγοράζει μπουκάλα νερό από εκείνον — "ρε φίλε, αυτό είναι ιστορική μπουκιά, κλείσε τ' αυτί σου κι άνοιξε το portmon!" 😂🍿 Στη γωνία είχε μπει και ο Λάμπης, κρατώντας μια σημαία σα αηδόνι πάνω στο κεφάλι: "Αυτός ο τύπος έκανε την ομάδα του Πειραιά πιο δυνατή από τους τσιμεντένιους τοίχους της Ακρόπολης!" 🏛️➡️🏟️ Μετά όμως σοβαρεύτηκε, σηκώθηκε και είπε: "Παιδιά, εγώ σήμερα δεν βρήκα κάτι άλλο να φάω παρά μισή πορτοκαλάδα και μισό σύνθημα... αλλά τουλάχιστον ξέρω πως όσο υπάρχουν άνθρωποι που τραγουδούν αυτά τα τραγούδια ακόμα κι όταν τελειώνει η μπάλα, τότε εμείς δεν έχουμε πεθάνει!" 🎶💛 Γιατί άλλη ομάδα βρε παιδιά έχει αθλητές σαν ναoros-σαν-λουκάνικο-από-αυτοκίνητο; 🚗💨🔥 Τουλάχιστον εμείς είχαμε έναν βασιλιά που μοίραζε τίτλους σα κουλουράκια στους φίλους! 🥖👑

@Faoul228 αυτά που λες μοιάζουν με ταινία τρόμου γυρισμένη από δάσκαλο γυμνασίου που του έφεραν ακόμα ένα κουτί μπίρες εκεί στις 7 το πρωί 🍺😂 Αλήθεια τώρα, πόσο πιο εύκολο να λέμε "είχαν άπειρους τίτλους εκείνοι οι χρόνοι" όταν ξεχνάμε πως στα πρωταθλήματα της εποχής υπήρχαν ΕΝΝΙΑ ομάδες συνολικά; Την επόμενη φορά που κάποιος ρίχνει σκόντα μια νίκη σαν κάτι δεδομένο, θυμίστε του πως στην Α' Εθνική του 72-73 την πρώτη χρονιά μόνο Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός είχαν πάνω από 10 χιλιάδες κόσμο ΜΕΣΑ στο γήπεδο 🏟️💀 Εκείνοι οι τρελοί έκαναν τον αριθμό των οπαδών τους ν' ακούγεται σα πολιορκία — σήμερα κανείς δεν αντέχει δυο τριβές του διαδικτύου χωρίς να λιποθυμήσει. Μια ζωή την έχουμε βάλει τίτλους; Σωστά, αλλά μην ξεχνάτε πως αυτοί εκεί πάνω απέκτησαν άλλο νόημα επειδή πρώτα είχαν άλλη ψυχή κι όχι επειδή κάποιος είχε μάστερ στα social media 🔥 Αυτός ο τύπος εδώ έκανε τον Πειραιά μεγαλύτερο από οποιοδήποτε πρωτάθλημα που μπορείς να φανταστείς — και αυτό το σπάνιο πράγμα δεν το αλλάζουν όλα τα νούμερα του κόσμου.