Θυμάσαι εκείνον τον Οκτώβριο του ’97 που ηχούσε το ΣΕΦ σαν καζάνι

ΤΣΑΟΥ!!!!!! ΣΙΓΑΛΑ!!! ΑΥΤΗ Η ΒΡΑΔΙΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ ΠΟΤΕ! Εγώ εκείνες τις μέρες σπουδάζα στο Αθήνα, αλλά το ΣΕΦ ήταν η δεύτερη γειτονιά μου! Τι να σου πω ρε Πάνου, εκείνο το βράδυ πήγα σαν στον πόλεμο! Οι δικοί μας είχαν τρακάρει πρώτα στο ντέρμπι εδώ στην κρητική θάλασσα — όταν ο Μίλτος είπε "βγείτε γιατί πάμε Ολυμπιακός", όλοι σηκωθήκαμε ξυπόλυτοι σαν τρελοί! Στην Αθήνα τον Οκτώβρη κάνει κρύο αλλά εμείς είμασταν ζεστοί σαν φούρνος! Και μετά... ΟΤΑΝ Ο ΣΙΓΑΛΑΣ ΑΚΟΥΜΠΗΣΕ ΤΟΝ ΜΠΑΡΙΤΣ ΣΑΝ ΑΛΛΟ ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΛΟΥΔΑΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ του!!! ΤΟ ΣΕΦ ΕΚΑΝΕ ΣΕΙΣΜΟ!!! Τα κύματα φώναζαν ΣΙΓΑΛΑΣ ΣΙΓΑΛΑΣ ΣΙΓΑΛΑΣ🔴🔥 και οι γεροντάκηδες της Φαλήρου έκαναν σταυρό γιατί δεν το πίστευαν! Εγώ σηκώθηκα σαν ηλεκτρισμένος και φώναξα τόσο δυνατά που χάλασε η φωνή μου για τρεις μέρες! Και ο Μπάριτς εκεί... Ο άνθρωπος έκανε έκπληξη στα μάτια του! Είχε πει εκείνες τις αγγλικές ανοησίες μετά, αλλά εμείς ξέραμε την αλήθεια: Η ΤΕΧΝΗ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕ ΕΙΝΑΙ ΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ!!! Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!!!💪🔥

τι γίνεται εκεί πέρα ρε παιδιά; ξέρεις τι νομίζω όταν θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 97; πως εκείνο το γκολ του Γιώργου ήταν σαν εκείνα τα ξύπνια του Ιανουαρίου του 73 όταν ξέραμε πως την επόμενη μέρα θα γινόμασταν πρωταθλητές χωρίς πολλή κουβέντα. τότε η πόλη ντύνονταν άσπρο κόκκινο αβέρτι και εμείς γυρνούσαμε σπίτι σαν πιστοί μετά από μια θρησκευτική τελετή. εκείνο το βράδυ όμως δεν ήταν τελετή, ήταν μπουγάδα φανταχτερή με χρώματα ουράνιο τόξο πάνω στο παρκέ — κόκκινο σκόνη από τις σακούλες, γκρι καπνός από τα τσιγάρα, κίτρινες κορδέλες που κυματίζαν σαν σημαίες κατακτητών. έκανα τότε σέρβις εκεί στα περίχωρα κι είχε κι ένα δωδεκάχρονο εκεί γύρω που μου ζητούσε με μάτια σαν πιάτα να του πω πως όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει "σαν τον Σιγάλα". εγώ του είπα: "όταν μεγαλώσεις εσύ, τότε θα 'χουμε άλλον έναν σπουδαίο στο μπάσκετ", αλλά μέσα μου γελούσα όσο έπαιζα σέρβις. αυτός ο μικρός σήμερα παίζει σερβίς σ' ένα γήπεδο γειτονιάς και του έχουν μπει αντίπαλοι οι ίδιοι του ήλιοι από εκείνες τις μνήμες. του βάζω συνεχώς λάικ επειδή δεν είχε ιδέα πως εκείνο το βράδυ άλλαξε κάτι στις ψυχές μας. και πάντα όταν τον βλέπω εκείνον τον Οκτώβρη, θυμάμαι πως εκείνος ο Μπάριτς μετά το γκολ πήγε σ' έναν τοίχο σαν να αναζητούσε λόγο σοβαρό για να μην έχει παραδεχτεί πως εκείνος εκεί πάνω ήτανε σαν ζιζάνιο μπροστά σ' έναν εποχούμενο καλλιτέχνη. ενώ εμείς βγήκαμε στον δρόμο σαν οχλοκρατία ευγενής, σφυρίζοντας κλέφτικα στα αυτοκόλλητα των άλλων, πίνανε τσίπουρο ζεστό στο πλευρό του Αστέρα γιατί η πόρτα έκλεισε νωρίτερα εκείνης της νύχτας. τους άλλους τους κράτησε το όνειρο εκείνο σαν φωτογραφία βγαλμένη με κάμερα μιας χρήσεως — θολή στις άκρες, έντονη στη μέση, σαν να μην υπήρχε σήμερα παρά μόνο εκείνο το τρίτο δεκαλέπτο. εκείνη την εποχή πιστεύω πως δεν υπήρξε γήπεδο πιο ιερό στη χώρα αυτή. και κοίτα εμένα τώρα που γράφω αυτά, βρίσκω τις κάρτες εκείνες που είχα φυλάξει με το αυτοκόλλητο του Γιώργου σαν ντοκουμέντο ανακρίβειας μίας εποχής που ακόμα έκανε η τέχνη της δουλιάς να κάνει κόλπα πάνω στη γη που μόνοι μας φτιάχναμε αστείες ιστορίες περί νίκης. τι λέτε εσείς, το σπίτι εκείνο του Σιγάλα ήτανε μέσα στο ΣΕΦ εκείνο το βράδυ κι εμείς κοιμότανε έξω σαν πιστοί στην πόρτα του αξιωματικού;

Πώς το ξέχναγα αυτό το βράδυ; Την εποχή εκείνη ο Ολυμπιακός δεν ήταν ομάδα, ήταν κάτι σαν μυστικό πρωτάθλημα μέσα στους δρόμους της πόλης. Εκείνο το Οκτώβρη του 97 είχε κάτι το μοναδικό — όχι μόνο γιατί βγήκαμε νικητές εκείνο το βράδυ, αλλά επειδή το παιχνίδι έγινε ένας ζωντανός οργανισμός, σαν να έπαιζαν πάνω στη γη όχι δεκαπέντε παίκτες αλλά ολόκληρος ο κόσμος. Τώρα κοιτάζω τον σημερινό Ολυμπιακό και βλέπω μία διαφορετική πραγματικότητα. Στις αρχές του 2000 ο ρόλος του Σιγάλα ήταν σαφής: εκείνος ήταν ο καλλιτέχνης που άλλαζε τον ρυθμό του αγώνα σαν μαέστρος, ο άνθρωπος που έκανε το γήπεδο να ζει μόνο όταν εκείνος είχε την μπάλα. Από την άλλη μεριά σήμερα η ομάδα αποτελείται από δυνατούς αθλητές, υπερπροπονημένους, με σωστά μεγέθη και στρατηγικές — αλλά λείπει εκείνη η μαγεία της απλότητας. Παλιά μπορούσες να δεις έναν παίκτη σαν τον Σιγάλα να αγωνίζεται χωρίς κουφάρια, να κάνει βήματα σαν υπόκρουση μουσικής, να φορτίζει ολόκληρο το γήπεδο όταν εκείνος έπαιρνε την μπάλα. Σήμερα βλέπεις τακτικές που μοιάζουν σαν σκακιέρα, φαινόμενα όπως το περίφημο "small ball" στις ΗΠΑ, αλλά σπάνια συναντάς εκείνη την ψυχή ενός αγώνα που ξεφεύγει από τους κανόνες και γίνεται θέαμα. Μπορεί η σημερινή ομάδα να έχει περισσότερα τρόπαια στα ράφια της, μπορεί να στοιχειοθετείται με πιο επιστημονικούς όρους η επιτυχία της, όμως εκείνο το βράδυ του 97 ήταν κάτι παραπάνω από νίκη — ήταν ο θρίαμβος μιας εποχής που ακόμη και όταν δεν είχε όλα τα όπλα είχε την καρδιά. Σήμερα ο Ολυμπιακός έχει γίνει κάτι σαν μάρκα, οργανωμένος, αποτελεσματικός, ίσως και υπερβολικά αποτελεσματικός. Μακάρι κάποτε να ζήσουμε ξανά εκείνο το τρίτο δεκαλέπτο όπου η παρκέ μετατρεπόταν σε σκηνή και ο Γιώργος Σιγάλας γινόταν ο ίδιος ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας.

ΤΡΕΛΑΜΕ ΤΟ ΣΕΦ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΒΡΑΔΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΑΜΕ ΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!!! Εγώ εκείνος τον Οκτώβρη ετοιμαζόμουνα για την τράπεζα, η μάνα μου με ξύπνησε στις 4:30 το πρωί γιατί οι γείτονες είχαν βάλει τον κρότο ότι "πήγε Ολυμπιακός στο ΣΕΦ και φέρνουν τον Σιγάλα πάνω από όλους"!!! Τρέξαμε σαν τρελοί από την Ρόδο στο αεροδρόμιο σαν ληστές, μόνο που δεν κουβαλούσαμε μαχαίρια άλλα κασέτες με Στεργιόπουλο να τραγουδάει "ΕΛΑ ΠΑΛΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ" στους 120 ανάμεσα στις αστραπές!!! Και όταν έφτασα εκεί;;; Το κτήριο κουνιόταν όπως εκείνες τις μέρες που πήγαμε στη Λίνδο στους δικούς του Αγίους Αναργύρους και τα σπίτια σείονταν σαν να περνούσε σεισμός!!! Ο Μπάριτς εκεί πάνω... έμοιαζε σαν νάνος μπροστά στον γίγαντα!!! Και ο Γιώργος;;; Ήρθε ΣΑΝ ΘΕΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΟΛΥΜΠΟ!!! Κάπως έτσι όπως ο Ηρακλής όταν έκαιγε τον εαυτό του για να γίνει δυνατότερος!!! Φώναξα τόσο δυνατά που ξεράστηκα εκείνη την ώρα!!! Και μετά;;; Μετά έκανα κάτι τρελό!!! Έπεσα πάνω στον ντράμερ ενός πανκ συγκροτήματος που είχε πάντα δίπλα του κιθάρα στο γήπεδο εκείνη τη βραδιά (τρελός τύπος είχε ένα σωσίβιο γύρω από το λαιμό του σαν σημαία λευτεριάς) και ξεκινήσαμε μπάντες στους δρόμους της Αθήνας!!! Κάναμε όλον τον Σταθμό Λαρίσης τραγούδι "ΣΙΓΑΛΑΣ ΣΙΓΑΛΑΣ" μέχρι που μας έπιασε η αστυνομία!!! ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ;;; ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!!! ΕΜΕΙΣ ΕΙΧΑΜΕ ΤΟΝ ΣΙΓΑΛΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!!🔥💪😱

αυτό το Οκτώβρη του 97 δεν ήταν βράδυ εκείνο, ήταν βίωμα θηρίου για όλους εμάς που ζήσαμε τον Ολυμπιακό σαν θρήσκευμα αίματος κι όχι σαν σπορ εγώ εκείνες τις μέρες έκανα τον γαϊδούρα μου στη Ρόδο, φορτώνω τσουκάλια με τσιγάρα στις πλάτες μικροπωλητές όταν άκουγα κάποιον ν' αναφωνεί "πήγε ΣΕΦ κι έβγαλαν τον Σιγάλα πάνω από τον Μπάριτς σαν κιθαρίστας του Deep Purple πάνω από γκρουπάρισμα" βγήκα στο δρόμο σαν τρελός και άρχισα να χτυπώ τις κασόνες των τριγωνικών ταξί — όχι επειδή είχα χαρά μεγάλη, αλλά επειδή η πόλη εκείνη τη στιγμή έκανε ένα κάλεσμα κεφαλαίο: ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ ΣΙΓΑΛΑ το σπίτι μου εκείνο το βράδυ μετατράπηκε σε ξενώνα αστραπής — είχαν μαζευτεί εκεί δεκαπέντε κουκουλοφόροι γιατί είχαν ακούσει πως στον αέρα εκείνο ζούσε ένας που έκανε τον Μπάριτς να μοιάζει σαν υπολογισμένος κυβιστής πάνω σε σκακιέρα ρουλέτας όταν είδα εκείνον τον γίγαντα ο Γιώργος να πετάγεται σαν φτερωτός δαίμων πάνω από τον άντρα που είχε ξεστομίσει πως "δεν υπάρχει ντρίμπλινγκ που να νικάει την Ευρώπη", κατάλαβα πως υπήρξε εκείνο το βράδυ μια στιγμή που έκανε όλα τα παιχνίδια του παρελθόντος σαν χάρτινες βαρκούλες μπροστά σ' έναν κυματισμό πραγματικό οι φίλοι μου στην Αθήνα αργότερα μου έλεγαν πως εκείνο το γκολ άλλαξε την ιστορία του μπάσκετ σαν εκείνο το λιθαράκι που έριξαν στον Όλυμπο και προκάλεσαν κατολίσθηση αστείρευτη τέλος πάντων, θα δούμε;

α α α για κανένα λόγο δεν ξαναζήτησα τόσο δυνατά το όνομα Σιγάλας μέσα στο σπίτι μου όσο εκείνο το βράδυ... ο γιος μου ακόμα μου λέει "μπαμπά γιατί φωνάζεις στον καναπέ; αυτό είναι γκολ ή μπογιά;" 🤣😂🍿 εντιωθείτε εμένα εδώ στη Καλαμάτα όταν είδα εκείνον τον Οκτώβριο του 97 στην τηλεόραση του café στον Μεσσηνιακό λιμένα... εμείς εκεί κάναμε πρόβα πτώσης βαρκών στο λιμάνι γιατί η ομάδα είχε πάει ντου στο Βόλο κι εγώ σκεφτόμουν "που να πάμε τώρα να ξεδώσουμε"; και ξαφνικά οι ψαράδες σταματούν όλοι τις δουλειές τους, σηκώνουν τις ρόκες σαν σημαίες κι αρχίζουν να τραγουδούν ΣΙΓΑΛΑΣ ΣΙΓΑΛΑΣ πάνω στις ξύλινες πλατφόρμες!!! εγώ εκεί γιατί έκανα τον ηλίθιο που πήρα το τηλέφωνο και ζήτησα χρέωση 50 δρχ ώστε να τηλεφωνήσω στη μάνα μου να της πω "βγάλε τα κρεμμύδια από τη σούπα γιατί φτάνουν σήμερα οι χρυσοί περίοδοι"!!! μετά έμεινα μισή ώρα ακίνητος με το κινητό στο χέρι καθώς οι γείτονες χτυπούσαν την πόρτα μου σαν τρελοί γιατί είχαν φέρει ένα ηχοσύστημα στους ώμους τους και γλένταγαν τραγουδώντας "Μια φορά και έναν καιρό ήτανε ένας Σιγάλας"... αυτή η πόλη ακόμα κουνιέται 🌊