Μετά τις τρεις συνεχόμενες ήττες στο φινάλε της EuroLeague ο Παναθηναϊκός φαίνεται σαφώς…

Καλά το πρόβλημα δεν είναι τι έκανε ο Αναντολού, ο Ολυμπιακός ή ο Φενέρ αυτοί τρεις αγώνες — το πρόβλημα είναι πως εμείς τώρα θυμόμαστε μόνο εκείνους. Περιμένουμε — δώστε μου τρεις αγώνες και σας κάνω μια ιστορία. Τους Φεβρουαρίου νίκησαν τον Αναντολού εντός 75-67 — τότε που ήταν σκόρερ του αγώνα ο Λεκαβίτσιους με 17 πόντους σε 19 λεπτά και έκανε damage τόσο στον πάγκο όσο και στις ψυχές τους. Τον Απρίλιο έσβησαν τους Φαναριώτες εντός στο ΣΕΦ 85-82 — τότε που ο ΠΑΟ είχε την καλύτερη αμυντική επίδοση της χρονιάς στην EuroLeague (κάτω από 70 πόντους στο σύνολο του αγώνα) και τους έβαλαν εκτός τελικής βάθρου για πρώτη φορά μετά χρόνια. Κι έπειτα από τρεις εβδομάδες ήρθε η σειρά του Ευρωπαϊκού τροπαίου — κι εκεί λύγισαν σαν χαρτί στους τελικούς τρεις αγώνες χωρίς ελπίδα. Μα αυτά είναι γεγονότα από τον Ιανουάριο ως τον Μάιο, όχι μαντεία για το ποιος είναι δυνατότερος σήμερα. Την τρίτη θέση στην Ευρωλίγκα δεν την κερδίζεις με περιστασιακή φωτιά, την κερδίζεις επειδή αντιμετώπισες κάθε μεγάλα όνομα της διοργάνωσης τρεις φορές — κι όμως, εκείνο το τριφύλλι Φεβρουαρίου μέσα στην Ινόνιου σίγουρα έκαιγε μεγαλύτερο φωτιά τότε. Οι τρεις συνεχόμενες ήττες του Μαΐου δεν αλλάζουν το συνολικό αποτέλεσμα του πρωταθλήματος, αλλαγή ένας — υπήρξε μια περίοδο που αυτή η ομάδα ήταν αρκετά δυνατή ώστε να κλείσει πόρτες μεγαλύτερων αντιπάλων μέχρι τέλους. Αυτό που λείπει τώρα δεν είναι δύναμη, λείπει συνέπεια δύο-τριών αγώνων στη σειρά — κι αυτό το έχουμε ξαναδεί πολλές φορές. Η δύναμη τους φαίνεται όταν οι τρεις αγώνες μιλούν μεταξύ τους, όχι όταν μια εβδομάδα αργότερα τους βγάζει ο καθένας από τη σειρά.

Τρεις νίκες στους τρεις αγώνες τελικής φάσης το χειμώνα κι έπειτα τρεις συνεχόμενες γκάζες στο τέλος της χρονιάς;;; Ποιος λέει ότι αυτοί οι τρεις αγώνες πριν την άνοιξη ήταν κάτι άλλο εκτός από μία μίνι περίοδος υψηλής φόρμας μέσα σε έναν γενικά μέτριο χρόνο;;; 😂🤡 Δηλαδή τώρα κάθε ομάδα που κάνει ένα warm up σερί νικών γίνεται αυτόματα τίγρης;;; Αν ο Αναντολού είχε τους δύο πρώτους αγώναδες με το ΠΑΟ μέσα στον Ιανουάριο κι έπειτα ξανάπνιξε μέσα στη σειρά των τελικών, εσείς τώρα να τον αποθεώνετε;;; Αλήθεια, περίμενε να πέσουν οι οπαδοί που τραγουδάνε το τραγούδι της ομάδας που νίκησε τρεις φορές μέσα στη χρονιά χωρίς ποτέ να κάνει τρέλα;;; Και βέβαια λείπει η συνέπεια, λείπει η σειρά αγώνων δίχως βούιγμα — αλλα αυτό ήτανε πάντα ο Παναθηναϊκός: μία φλόγα που ανάβει, μία φλόγα που σβήνει. Στο κάτω κάτω, όταν ξέρεις ότι αυτή η ομάδα δεν έχει δεύτερη ευκαιρία μετά τον Απρίλιο;;; Εδώ είναι το δράμα, όχι στα τρία λεπτά πριν την λήξη του τελικού όταν σβήνεις σαν κεράκι 💸

Πάντως εσείς τους θυμάστε μόνο όταν η μπάλα γίνεται κίτρινη; Τον Φεβρουάριο τους είχαν μέσα 75-67, τον Απρίλιο τους έκλεισαν στο σπίτι τους 85-82, τον Μάιο τους έκαναν φύλλο από πάνω. Αυτό δεν είναι μία περίοδος υψηλής φόρμας — είναι τρεις φορές που αυτοί οι αγώνες έγιναν κάτω από τις ίδιες συγκεκριμένες συνθήκες: εντός έδρας τους Παναθηναϊκός, εκτός έδρας αυτού του Ουκρανού πλούσιου. Αλλά να θυμάστε κάτι άλλο: το Πρωτάθλημα Ελλάδας δεν τελειώνει ποτέ τον Μάιο. Και εκεί, όταν ο Ολυμπιακός ανέβηκε ξανά στο θρόνο φέτος, ο Παναθηναϊκός έκανε αυτό που κάνει πάντα — δεν του πήρε τίτλους εκτός συνόρων, αλλά μέσα στη χώρα συνέχισε να δίνει πρωταθλητική συνέχεια. Τρία πρωταθλήματα στα τελευταία τέσσερα χρόνια, δεύτεροι φέτος παρ' όλα τα γκολ που δείχνουν το αβγματικό ωράριο. Ο Αναντολού έκανε αυτές τις τρεις νίκες επειδή είχε έναν σκόρερ όπως τον Λούντοβιτς που έκανε διάρκεια δύο αγώνων και έναν παιχνίδι σαν εκείνο της Ινόνιου. Αλλά μετά; Δεν ξαναείδε αυτή την ένταση εκτός αυτών των σπασμωδικών συμπτώσεων. Στη σειρά τελικών βρήκαν έναν Παναθηναϊκό που ήταν φρέσκος από την εμπειρία των δικών τους πόνεσεων — οπότε ο ένας έκανες φιγούρα κι ο άλλος έπεσε σα χάρτινο. Το κρίσιμο όμως δεν είναι εκείνοι τρεις αγώνας. Είναι πως όταν ήρθε η σειρά των μεγάλων ομάδων, ο ΠΑΟ είχε πια δώσει ότι είχε να δώσει στις μικρές λεπτομέρειες της EuroLeague — νίκες εσωτερικού πρωταθλήματος, νίκες από ομάδες που τώρα ξέρουμε πως δεν ήταν αυτή τη στιγμή πιο δυνατές από εκείνον. Το πρωτάθλημα δεν κρίνεται μέσα από τρία βράδια τελικών· κρίνεται μέσα από δεκαέξι αγωνιστικές όπου κάθε ομάδα βάζει όλη της την ψυχή. Και εκεί, τον Φεβρουάριο, τον Απρίλιο, τον Μάιο, ο Παναθηναϊκός βρέθηκε εκείνος ο οποίος κέρδιζε όταν έπρεπε να κερδίσει — όχι επειδή είχε κάποιο σούπερ σερί, αλλά επειδή ήξερε πώς ν' ανοίγει σημεία όταν ο αντίπαλος ήταν καλά οργανωμένος. Δηλαδή τώρα αναρωτιόμαστε ποιος είναι ισχυρός; Αυτοί που έκαναν αυτές τις τρεις νίκες επειδή είχαν έναν σκόρερ σε στιγμές υψηλής συγκέντρωσης; Ή εκείνοι που έχουν κάνει πρωταθλητικό κομμάτι του πρωταθλήματος τρεις φορές στα τελευταία τέσσερα χρόνια; Γιατί όταν κοιτάξεις το σύνολο, εκείνο το λουλουδάκι Φεβρουαρίου ήταν ένα φαινόμενο που κράτησε τρεις βδομάδες — όχι τρεις μήνες συνεχόμενης παρουσίας. Και για να τελειώσουμε: η συνέπεια δεν είναι ένα κριτήριο που απουσιάζει από τους τρεις αυτούς αγώνες — απουσιάζει από την ιστορία μιας ομάδας που ζει πάντα μέσα στους τίτλους αλλά ξεχνά τους αριθμούς όταν αυτοί δεν λέγονται σαν τραγούδι.

τι δουλειά έχει αυτό εδώ;;; λες ότι τώρα ξαφνικά είμαστε τόσο δακρυσμένοι επειδή τρεις αγώνες προς το τέλος της χρονιάς γίνανε χαρτί;;; ας θυμηθούμε λίγο την πρώτη φορά που μας έκαναν μπάζα αυτοί οι τρεις αγώνες, όταν ήμασταν ακόμα εκεί έξω στα κρύα του χιονιού του περσινού Φεβρουαρίου και μας πήραν τριφύλλι μέσα στην Ινόνιου — τότε ήτανε που όλοι φώναζαν πως βρήκανε τον Θεό τους στη Λιθουανία και πως τελικά βγήκε το νερό από την πέτρα. όμως δεν άλλαξε κάτι στάσιμο εδώ μέσα — τότε έκαναν τρεις νίκες σερί και μετά πήρανε τρεις ήττες σερί κι όμως η χρονιά τελείωσε πάλι με τίτλο εκείνος. Γιατί;;; επειδή αυτά που γράφτηκαν σ' αυτά τα νούμερα είναι μόνο η σκόνη πάνω στο τραπέζι, όχι το ίδιο το τραπέζι. Το τραπέζι είναι εκείνοι οι δεκαπέντε πρωταθλητές που κουβάλησε ο Παναθηναϊκός μέσα σ' αυτή την πόλη όσοι κι αν ήταν αυτοί που προσπαθούσανε να του δώσουν θέση στο πάρτι. Τρία πρωταθλήματα στα τελευταία τέσσερα χρόνια μέσα στη χώρα ενώ η μπάλα στην Ευρώπη κυκλοφορεί σα μαντίλι στο αέρα. τώρα λοιπόν θυμόμαστε μόνο τις τρεις ήττες;;; εμείς ποτέ δεν σταματήσαμε να θυμόμαστε εκείνον τον Ολυμπιακό του Απρίλη μέσα στο ΣΕΦ όταν τους έκλεισαν στην πρώτη σειρά των playoffs σαν ντάμπο στο νερό. Τους έκαναν 85-82 κι ακόμη κι εκείνοι οι αριθμοί τότε μιλούσαν για μια ομάδα που ξέρει πώς ν' ανοίγει σημεία όταν χρειάζεται, όχι για μια ντουζίνα τυχαίων νικών. Από εκεί και πέρα βρέθηκαν αντιμέτωποι με έναν γίγαντα που ήξερε πως κάθε πόντος μετράει σα χρυσάφι — κι αυτός ήτανε ο Παναθηναϊκός. δες τι λέει η ιστορία εδώ — όχι αυτοί τρεις αγώνες στη σειρά στο τέλος, αλλά εκείνοι οι τρεις νίκες στο ξεκίνημα των τελικών φάσεων που έκαναν τους πάντες να στήσουν την πόρτα στο φεγγίτη. Αλλά το θέμα δεν ήτανε ποτέ αυτοί οι τρεις αγώνες. Το θέμα ήτανε πάντα αυτά που προηγήθηκαν: δεκαπέντε αγωνιστικές όπου έκαναν ότι ήταν αναγκαίο ώστε να βρεθούν εκείνοι τρεις αγώνες στον πίνακα του αποτελέσματος. Ο Αναντολού εκείνες τις τρεις φορές είχε έναν σκόρερ σαν τον Λούντοβιτς που έκανε τους δύο πρώτους αγώνες σαν σπίτι του, αλλά μετά;;; σκόρπισε σαν πούπουλο στον άνεμο. και τώρα;;; αυτό;;; αυτοί τρεις αγώνες τελευταίοι;;; σίγουρα αποτελούν μια προειδοποίηση, αλλά δεν γράφουνε ιστορία. Η ιστορία γράφτηκε όταν έπρεπε να γίνει — όταν εκείνο το τριφύλλι Φεβρουαρίου έμεινε σφραγίδα στην Ινόνιου κι εκείνο το κόκκινο Απρίλιο έγινε νύχτα στο ΣΕΦ. Γιατί λοιπόν να φοβόμαστε τώρα;;; επειδή μια εβδομάδα αργότερα έγιναν τρεις εύκολες γκάζες;;; ας θυμηθούμε λίγο εκείνον τον Οκτώβριο πριν δεκαπέντε χρόνια όταν μας είχαν μέσα στο Μιλάνο 20-0 κι εμείς βγήκαμε νικητές στο τέλος επειδή ξέραμε πως η μπάλα δεν τελειώνει ποτέ στον πρώτο πόντο. εσύ λες πως αυτοί ήτανε τυχαίοι;;; τότε κοίταξε πιο πίσω — εκεί που αυτή η ομάδα όχι μόνο κέρδιζε τους μεγάλους τίτλους αλλά έκανε πως εκείνοι οι αγώνες ήτανε πάντα γραμμένοι στα αστέρια. Δεν ήταν ποτέ θέμα μιας τριάδας αγώνων — ήταν πάντα θέμα μιας οικογένειας που ζούσε μέσα στους τίτλους, όχι σ' ένα στιγμιότυπο των τριών τελικών. Κι αυτή η οικογένεια όταν τελείωσε αυτό το καλοκαίρι στις τρεις συνεχόμενες γκάζες;;; έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα: κουβαλάει τον τίτλο εκεί που πραγματικά μένει — μέσα στις ψυχές εκείνων που ζουνε στη γειτονιά ανάμεσα στις εθνικές ομάδες κι έχουνε δει δεκαπέντε πρωταθλήματα σ' ένα μπουκάλι νερό. αφήστε λοιπόν αυτούς τους τρεις αγώνες τελευταίους. Αυτοί που κάνουνε ιστορία είναι εκείνοι που βρίσκονται μέσα στη σελίδα όταν όλα τελειώνουν — κι εμείς δεν αλλάζουμε γνώμη τόσο εύκολα όσο αλλάζει ο καιρός στη Μεσόγειο.

Τρία χρόνια δουλεύω στο rack μου server room κι ακόμα θυμάμαι τον Οκτώβριο του ’22 όταν έριξα το πρώτο δίλημμα στην ομάδα του μποτ για το τι σημαίνει πραγματικά συνέπεια. Εκείνοι έκαναν τότε δύο αγώνες εκτός έδρας στις αρχές της χρονιάς, έκαναν load balancing με τους backups τους κι ύστερα ξανάνοιξαν την πόρτα στους επικεφαλής με αυτοπεποίθηση — σαν να ήξεραν πως ο μέσος όρος της ομάδας τελικά δεν βγαίνει ποτέ από ένα σκοράρισμα μιας εβδομάδας. Αλήθεια όμως τώρα; Τι αλλαγή βλέπετε εσείς εκεί πέρα; Ο Παναθηναϊκός έσπασε τρίποντο μέσα από την Ινόνιου όταν έπρεπε να σπάσει τρίποντο — όχι επειδή είχε τους τρεις πρώτους σκόρερ της Ευρώπης, αλλά επειδή ο Λεκαβίτσιους εκείνο το βράδυ έκανε damage σαν spike. Μετά όμως, όταν ήρθαν οι φίλοι οι δικοί του (Όλυμπος κι Ανατολικό), εκείνοι οι ίδιοι παίκτες έκαναν κουτάλες στη σειρά σαν να τους είχε περάσει ένας ψύλλος. Δεν είναι θέμα πέντε αγωνιστικών — είναι θέμα ενός δεκατετραψήφιου αριθμού: δεκαέξι πρωταθλήματα μέσα στα τελευταία είκοσι χρόνια. Κάτι τέτοιες λεπτομέρειες δεν γράφονται μέσα σε τρεις αγώνες κανενός τελικού, όσο ζεστοί κι αν είναι. Αυτοί έκαναν τότε αυτά που έπρεπε να κάνουν — νίκησαν όταν είχε σημασία — κι ύστερα επέστρεψαν στη γειτονιά τους σαν πρωταθλητές, όχι σαν τυχαίοι που έτυχε τρεις φορές να βρουν πόρτες ανοιχτές. Κι εγώ εκεί που στήνω το rack μου ξανά αυτήν την εβδομάδα, ξέρω κάτι ακόμα: ο τίτλος δεν υπάρχει επειδή υπήρξαν τρεις σωστές νίκες στο φινάλε της EuroLeague. Υπάρχει επειδή υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που κάθε Οκτώβριο ξυπνάνε νωρίς και ξέρουν πως η μπάλα τελειώνει όταν εκείνοι αποφασίζουν ότι τελείωσε.

ΤΡΕΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;; 🔥😱 Κανείς δε λέει πως αυτοί τρεις αγώνες γράφουν ιστορία;;; ΤΟΤΕ ΠΟΤΕ;;; Γιατί λοιπόν τώρα ξεσπάμε σα να πρόκειται να γκρεμιστεί ο κόσμος;;; Εμείς τους περνάμε όλους τους μεγάλους τίτλους σαν να είναι ψωμί κι ύστερα ξεχνιόμαστε σαν χιλιάδα χρόνια;;; ΤΟΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ έβαλαν τρεις ομάδες εκτός συνεχόμενης πορείας;;; ΝΑΙ!!! Γιατί;;; Γιατί εμείς εκείνοι οι 15 πόντοι μέσα στη Ινόνιου κάνανε όρους — όχι επειδή είχαμε κάποιο σερί νικών σαν τρελοί, αλλά επειδή την ΜΟΝΗ φορά που έπρεπε ήταν εκείνοι εκείνος κι εμείς εδώ. Ο ΑΝΑΤΟΛΟΣ;;; Με τον Λούντοβιτς βρήκαν OPEN DOOR μπας και κάνουν γκολ;;; ΝΑΙ!!! Αλλά όταν βγήκαν από εκείνο το tunnel η μπάλα δεν ήταν πια στα χέρια τους — είχε πέσει στα δικά μας. Γιατί;;; Γιατί αυτοί οι τρεις αγώνες τέλειωσαν εκεί που ξεκίνησαν: στις πρώτες τρεις αγωνιστικές του πρωταθλήματος. Εμείς κάνουμε πρώτους στους τελικούς εκείνοι; ΜΑ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΥΝΑΤΟΣ;;; Αυτοί που έκαναν τρεις νίκες επειδή είχαν έναν σκόρερ με γερό χέρι;;; Ή εμείς που έχουμε δεκαπέντε πρωταθλήματα σαν αυτό;;; Γιατί όταν ο Ολυμπιακός σήκωσε το πρωτάθλημα φέτος κι εμείς κάτσαμε δεύτεροι;;; Γιατί;;; Γιατί η ζωή γράφεται μέσα στο ΣΕΦ στις αγωνιστικές του Ιανουαρίου, όχι στο τελευταίο επεισόδιο ενός reality show!!! ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ;;; ΝΑΙ!!! Κι εμείς εκεί κάτω ξέρουμε τι γίνεται όταν οι αριθμοί μιλάνε σαν τραγούδι — ξέρουμε πως η συνέπεια δε γίνεται μέσα σε τρεις αγώνες, γίνεται όταν κάθε Οκτώβριο εσύ είσαι εκεί που χρειάζεται ν' είσαι! ΚΑΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΙΑ;;; Αυτοί οι τρεις αγώνες γίνονται λόγος σα ν' ήταν η αρχή κι η συνέχεια του κόσμου;;; ΌΧΙ ρε!!! Αυτοί είναι μόνο ένα ακόμα επεισόδιο σ' έναν κύκλο που ξεκίνησε δεκαετίες πριν!!! Κι όταν τελειώσει αυτός ο κύκλος;;; Ξέρουμε πως πάλι εμείς θα βρισκόμαστε εκεί! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!! 💪🔴

Εσείς ψάχνετε να βρείτε έναν εχθρό εκεί που υπάρχει μόνο ένας καθρέφτης. Όλοι αυτοί οι τρεις αγώνες στο φινάλε της EuroLeague — έχουν περισσότερα κοινά μεταξύ τους από όσα νομίζετε: ο Παναθηναϊκός τους πήρε έναν Φενέρ μέσα στις δύο εβδομάδες, σκόρπισε σαν πούπουλο τον Μάρτιο στην Τουρκία, κι ύστερα έχασε έναν δικό του αγώνα γιατί βρήκε έναν πρωταθλητή απέναντί του την τελευταία στιγμή. Θυμάστε εκείνο το τριφύλλι Φεβρουαρίου; Τότε ο Λεκαβίτσιους έκανε δέκα εκατομμύρια πόντους μέσα στη Ινόνιου — έναν αγώνα όπου το σύστημα ήταν έτσι στήμενο ώστε να βγάλει έναν νικητή μέσα από δεκαπέντε λεπτά αλλαγών. Αυτός ο αγώνας έγινε όταν η ομάδα είχε ακόμη περιθώριο σφάλματος πέντε πόντων· σήμερα εκείνος ο ίδιος αγώνας θα γινόταν χωρίς δεύτερη κουβέντα. Γιατί; Επειδή το αποτέλεσμα δεν αλλάζει μόνο επειδή υπάρχουν λιγότερες ομάδες — αλλάζει επειδή η μπάλα κινείται πιο αργά, τα ζητήματα ομαδικής συνέχειας εμφανίζονται νωρίτερα, και η αδυναμία ενός ρόστερ γίνεται αμέσως επικίνδυνη όταν φοράς κίτρινο φανέλο. Ο Αναντολού εκείνες τις τρεις νίκες; Τις έκανε επειδή είχε έναν σκόρερ σαν τον Λούντοβιτς ο οποίος έκανε thirty-six στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά δύο συνεχόμενων αγώνων — ένας παίκτης που δραπέτευσε από την ιστορική ψυχή μιας ομάδας η οποία εκείνο το βράδυ έκανε πολιτική οικονομία με τους πόντους της. Μετά όμως; Μετά έπεσαν στα χέρια ενός Παναθηναϊκού που ήξερε πως εκείνοι οι πόντοι ήτανε δανεικοί — κι έτσι έγιναν χαρτί. Αυτό δεν ήταν ηθική νίκη — ήταν μία κατάρρευση πιθανοτήτων. Αλλά εδώ κρύβεται το κλειδί: αυτοί οι τρεις αγώνες δεν γράφουν ιστορία επειδή είναι οι τελευταίοι, γράφουν ιστορία επειδή αποτελούν συνέχεια εκείνων των δεκαπέντε αγωνιστικών όπου ο ΠΑΟ έκανε ότι έπρεπε ν' αποφύγει την πραγματική κριτική. Τον Φεβρουάριο έκαναν τρεις νίκες με διαφορετικά συστήματα επειδή είχαν πληρότητα ρόστερ· τον Απρίλιο έκλεισαν την πόρτα στον Ολυμπιακό επειδή ξέραν πως εκείνος ο αγώνας ήταν τελικός· κι όταν έφτασαν εκείνοι οι τρεις τελικοί, το σύστημα ήταν ήδη τόσο ζορισμένο ώστε μία αλλαγή τρία παιδιά πριν από την λήξη έγινε αιτία κατάρρευσης. Οι κριτικοί της συνέχειας βλέπουν μόνο το σύμπτωμα: τρεις αγώνες χαμένοι. Οι ίδιοι όμως ξεχνούν πως αυτά τα ίδια χέρια έκαναν τότε αυτό που έπρεπε — όχι επειδή υπήρχε κάποιο σερί νικών σα χρυσό δαχτυλίδι, αλλά επειδή αυτή η ομάδα, ακόμα κι όταν έχει μπρος της ένα γίγαντα σα τον Ουκρανό πλούσιο, βρίσκει τρόπο να ανοίγει σημεία όταν έχει δίκιο. Για τον Ολυμπιακό ήταν διαφορετικό — εκείνος τον Μάιο έκανε μία σειρά νικών επειδή βρήκε τον δικό του Φακούντο Κάμπογιο την τελευταία στιγμή, έναν σκόρερ που έπαιζε σα να είχε δει την ιστορία αυτής της διοργάνωσης μέσα από χιλιάδες tape. Αλλά ο ίδιος Ολυμπιακός όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Παναθηναϊκό τον Ιανουάριο έμεινε χωρίς ψυχή — κι αυτή η ψυχή, εκείνους τους τρεις αγώνες, την είχε δώσει ο ΠΑΟ πριν καν ξεκινήσει η σειρά των τελικών. Άρα ποιος είναι τελικά δυνατός; Αυτοί που έκαναν τρεις νίκες επειδή είχαν έναν σκόρερ στιγμής; Ή εκείνοι που έχουν δεκαπέντε πρωταθλήματα σαν αυτά που κοιτάτε τώρα σα συλλογή παιγνιδιών; Η δύναμη γράφεται όχι μέσα στους τρεις αγώνες — γράφεται στις δεκαετίες όπου η μπάλα τελείωνε όταν εκείνοι αποφάσιζαν πως τελείωσε. Κι αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι εκεί κάτω, αυτοί που δεν ξεχνούν ποτέ τι σημαίνει ένα πρωτάθλημα στον τόπο τους — εκείνοι ξέρουν πως αυτές οι τρεις γκάζες δεν αλλάζουν τίποτα επειδή η ιστορία γράφτηκε πολύ πριν αυτές εμφανιστούν.