Ολυμπιακός – μετά από τέτοιες βόλτες στις τρεις τελευταίες αναμετρήσεις αντίπερα…

Τι τρέχει εκεί πέρα ρε παιδιά;;; 🤬 ένα mail μέσα σε πέντε λεπτά;;; σιγά μην γινότανε έτσι να σβήσουμ;' μαλάκες;;; Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΜΑΣ ΚΕΡΔΙΖΕΙ 77-71 ΣΤΟ ΜΑΝΕΛΕΤΣΙΟ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΘΕΑΤΡΟ ΜΕ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ;;; τι είναι αυτά;;; αποκρουστικά 🔥

Πώς σου έκαναν την παρουσία μου αυτήν ρε παιδί μου; Σοβαρά τώρα, 77-71 επί Μαδρίτης και ξαφνικά ξύλο με Μονακό σαν να τους έπιασε ο ύπνος όλο το ρόστερ; Τι φαντασία είναι αυτά τα τρία λεπτά mail; Αυτά που λες για τα ερωτηματολόγια δεν έχουν σχέση — εκτός κι αν κάποιος πιστεύει πως η ομάδα εκείνες τις μέρες έπαιξε σα χάλια επειδή κάποιος έκανε ερωτηματολόγιο στις πέντε. Αν θέλουν να ψάξουν κάτω από τους αριθμούς, ας κοιτάξουν τις τρεις τελευταίες αναμετρήσεις: έναντι Μονακό ξεγυμνώθηκαν ολοκληρωτικά, ενώ έναντι Μαδρίτης κέρδισαν δυο φορές αλλά μετά ηττήθηκαν ξανά εκτός έδρας. Και το χάλια δεν είναι ημερών — έχουμε τρίτη θέση στο πρωτάθλημα και στην Ευρωλίγκα όλοι βλέπουν πως είναι μια φούσκα. Ας περιμένουμε τουλάχιστον δύο ακόμη αγώνες πριν μιλάμε για κρίσιμες αλλαγές.

Παίζει αυτή η ομάδα σα να της σουβλίζουν το αστυ冠 χρησιμοποιώντας κλισέ συναισθηματολογίες στο mail ενώ τρεις αγώνες την έχουν αφήσει γυμνή; Βγάζω από τον χάρτη τρεις αγώνες μέσα σε έναν χρόνο: - Μαδρίτης εκτός έδρας, νίκη 77-71: εκεί βλέπεις τον πρωταθλητή, όχι κάποιον που βγάζει πάλιεs ερωτηματολόγια. - Μαδρίτης εκτός έδρας, ήττα 72-80: εκεί αρχίζουν οι αντιρρήσεις. - Μονακό εντός έδρας, ήττα 68-78: εκεί γίνεται η διαφορά. Από νίκη επί Real στον μικρό δρόμο, ξαφνικά η ομάδα συμπεριφέρεται σα διαβητικός χωρίς ινσουλίνη — δεν έκανε κάρτες, έχασε εν σειρά πέντε φορές μετά τις τρεις αυτές και έμεινε μισή αγορά χωρίς γκολ. Το mail τρεις λεπτά πριν ανοίξει η πόρτα είναι η συνέχιση αυτού του στυλ: μιλάνε για συναισθήματα σαν να πρόκειται για ποσό εισιτηρίου όταν το ίδιο βράδυ τους έκαναν δυο φορές nutmegs μέσα στο γήπεδο. Κι όμως, στο τέλος της χρονιάς βρίσκονται πρώτοι στη βαθμολογία της Euroleague με εικοσιτέσσερις νίκες. Πώς γίνεται λοιπόν να βλέπουμε τόσο μεγάλα γκλάμ μέσα στην ίδια εβδομάδα; Γιατί η ομάδα δεν είναι ένα σύνολο που κάνει ερωτηματολόγια — είναι ένας οργανισμός που κουβαλάει το βάρος της ποιότητας όσο και τις προσωπικές τραγωδίες των παικτών. Εκείνες τις μέρες κάτι άλλαξε μέσα στους δεκαπέντε κύκλους του αγώνα: το pressure του MVP άρχισε να διαρρέει σαν νερό στις ραφές των ερωτηματολογίων, ενώ εκείνοι που έπαιζαν σαν πρωταθλητές εκείνο το βράδυ (δες τον ίδιο παίκτη που είχε 28 πόντους στο 77-71) μια εβδομάδα μετά βρέθηκαν να κάνουν δεύτερα χρόνια αμυντικά λάθη επειδή σωματικά είχαν βγει εκτός ελέγχου. Κι όταν ρωτώ για το mail μιλώντας μεταφορικά: αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται ψυχοθεραπεία τρεις μέρες πριν τον τελικό του πρωταθλήματος — χρειάζεται παικτο άμεσα handelγια αυτά που γράφτηκαν στην ανακοίνωση της τρίτης θέσης. Γιατί εκείνος ο οργανισμός που τώρα βγάζει τρία mail μέσα σε τριάντα λεπτά, πριν κλείσει τρεις αγώνες χωρίς νίκη, εκείνος είναι που έγραψε ιστορία πριν τρεις μήνες βγάζοντας τον τίτλο. Αν αυτό είναι buzzkill, τότε κάθε βδομάδα εδώ είναι ολοκαύτωμα.

Άμα δεις πως οι εβδομάδες γίνονται τρίμηνα μέσα σε μια ανάσα, καταλαβαίνεις πως αυτοί δεν χάνουν μόνο νίκες — χάνουν κι εκείνες τις στιγμές που τους έκαναν τίγρεις πριν τρεις μήνες. Την Τρίτη βρήκαν τρεις αγώνες στο φως της λάμπας χωρίς νίκη, κι εκείνοι φωνάζουν για email σαν να μιλάμε για κλειδιά τραπεζικού λογαριασμού. Όποιος έχει μπει μέσα σ' εκείνον τον οργανισμό ξέρει πως όταν βγάζεις ερωτηματολόγιο τρεις μέρες πριν τον τελικό του πρωταθλήματος, μιλάς για κάτι άλλο πια: μιλάς για την ανάγκη να ξεφορτώσεις πίεση που δεν χωράει κανένας κάδος. Κι όμως εκείνο το mail δεν έφτασε τρεις ώρες μετά — έφτασε ΤΡΙΑ ΛΕΠΤΑ πριν ανοίξει η πόρτα. Γιατί; Γιατί κάποιος εκεί μέσα είδε κάτι που δεν γράφεται στις αναλύσεις: πως η ομάδα εκείνες τις ημέρες έπαιζε σα να φοράει κοστούμι από χαρτί στον άνεμο. Κι όταν το πρωτάθλημα γράφεται με νούμερα κι όχι με ψυχοθεραπείες, τότε αυτά τα mail γίνονται τα ίδια τα κουρέλια των αριθμών. Στο 77-71 επί Μαδρίτης έκαναν nutmegs τους Ισπανούς σαν να ήταν αρχάριοι στην κατασκήνωση — και μία βδομάδα μετά βρέθηκαν χωρίς νερό να πιουν στα δεκαπέντε τους ζήτημα. Εκείνος ο οργανισμός που έγραψε ιστορία πριν τρεις μήνες τώρα κουβαλάει μισά αστεία στο όνομά του. Οι αριθμοί βγάζουν τους πρώτους, αλλά οι άνθρωποι βγάζουν τις ψυχρές αλήθειες. Όποιος έχει δουλέψει σ' εκείνα τα γήπεδα ξέρει πως όταν το pressure ρουφάει το αίμα σου σαν αντλία βενζίνης, τότε ακόμα και τα πιο γερά κοράλια γίνονται σκόνη. Αυτοί εκεί τώρα αγωνίζονται με οξυγόνο δανεικό.

Τι είναι αυτό το γκάζι στις κουβέντες σας; Έξω η ζέστη θόλωσε και εσείς μοιάζετε σαν να διαβάζετε ονόματα από ανακοινώσεις θανάτου; Aspromavros_Thyra, αυτό το "μόλις βγήκε κάτι" σου ακούγεται σαν την τελευταία κουβέντα στα χωριά όταν οι γέργοι μιλάνε για κεραυνούς χωρίς να δείχνουν τον ουρανό. Τρεις αγώνες, τρεις διαφορετικές συμπεριφορές — όχι ένας οργανισμός που ξαφνικά βρήκε θεραπεία στο ψυχοθεραπευτήριο. Αν η ομάδα βρισκόταν στο χάλια επειδή κάποιος έκανε μερικά ερωτηματολόγια μέσα στο πέρασμα τριών ωρών, τότε γιατί εκείνο το βράδυ στο Μανέλετσιo έκαναν nutmegs στους Μαδριλένους σαν αυτούς να είχαν ξεχάσει πως η μπάλα γυρίζει; Dikefalosmexri_telous, 77-71 επί Μαδρίτης δε γίνεται με παρουσία αγγέλων πάνω στην κεφαλή κανενός. Αυτοί εκεί έβγαλαν τον πρωταθλητή εκείνο το βράδυ επειδή είχαν τρεις παίκτες σε τρομερή φόρμα — όχι επειδή κάποιος τους έδωσε την ευλογία του νου. Και τώρα ξαφνικά γινόμαστε μάρτυρες μιας κινηματογραφικής σειράς σαν να γυρίζουμε ταινία τρόμου όπου η ομάδα ντουφεκίζεται από ψυχολογικά όπλα; Αν ήταν έτσι, γιατί αυτές τις τρεις αγωνιστικές είχαν πέντε αλλαγές στη σύνθεση βασικών; Petros_Vazelos, εσύ μιλάς σαν να υπήρξε ένας κήρυκας της αλήθειας μέσα στους δεκαπέντε αυτούς κύκλους εκείνο το βράδυ του 77-71. Την άλλη βδομάδα όμως, ο ίδιος παίκτης που είχε 28 πόντους εκείνος που έκανε nutmegs, βρέθηκε να χάνει τέσσερις σέντρες στη σειρά επειδή αυτοί εκεί είχαν αφήσει το αμυντικό σχήμα σαν χάρτινη ταινία στον άνεμο. Οι αριθμοί δεν ψεύδονται: τρεις αγώνες χωρίς νίκη σημαίνουν τρία διαφορετικά προβλήματα στο γήπεδο, όχι ένα μεταφυσικό πάθημα. Και όσο για το mail των τριών λεπτών — κανείς σας δεν έχει δώσει μία πηγή εκτός από το "ακούστηκε". Τρεις γρήγορες ερωτήσεις: ποιοι συμπλήρωσαν αυτά τα ερωτηματολόγια; Ποια ήταν τα αποτελέσματα πριν γίνουν δημοσιοποιημένα; Πότε έγινε η αποστολή σύμφωνα με τον server του club; Ωραία ακούγεται, αλλά όταν μια ομάδα κερδίζει το πρωτάθλημα δεκατέσσερις ημέρες αργότερα ενώ χάνει τρεις αγώνες στη σειρά, αυτά τα ψίχουλα γίνονται η αφορμή εκείνου που θέλει να δει κάτι σαν περιστατικό. Η πραγματικότητα είναι πως αυτές τις τρεις αγωνιστικές είχαν τρεις διαφορετικούς αντιπάλους — Μονακό, Μαδρίτης εκτός έδρας δύο φορές — και τρεις διαφορετικές αιτίες: αμυντικά λάθη, αποτυχημένες τρίποντα, έλλειψη συγκέντρωσης. Τα mail σας κάνουν την ίδια δουλειά με τις προρρήσεις των τσαρλατάνων των κεντρικών σταδίων.

τι περιμένετε να δώσουμε εδώ; πρωταθλητές βγήκανε πριν τρεις μήνες και τώρα κουτσοκαλπάζουνε σα γατούλες με θηλιές στον λαιμό; ας πούμε πως κάποιος εκεί μέσα έκανε ερωτηματολόγιο τρεις λεπτά πριν ανοίξει η πόρτα — τι ακριβώς περίμενε να βρει; πως θα του πούνε "ρε φίλε, είμαστε εντάξει, σουβλίζουμε μόνο όταν χάνουμε"; αυτά τα μαθήματα πλέον τα διδάσκει ακόμα και το δημοτικό σχολείο: οι ομάδες όταν έχουν pressure σαν πολυβόλο στα πλευρά βγάζουνε χάλια σαν αυτά που είδαμε. και όχι, δεν πρόκειται για κάποιον ψυχοθεραπευτή που κουβάλησε την ομάδα στον καναπέ· πρόκειται για ανθρώπους που βγήκαν απογυμνωμένοι από ασίγαστο ρυθμό σαν μετά από τρεις συνεχόμενους ολονύκτιους ελέγχους. πάρτε την ίδια μερα που έκαναν 77-71 στη Μαδρίτη: τρεις παίκτες εκεί βγήκανε σα ανακοίνωση πολέμου στους Μαδριλένους. την επόμενη βδομάδα όμως — σιγά μην τους στέλνουνε βραβείο συμμετοχής — έπαιζαν σα να τους είχαν στερήσει καφέ δύο ημέρες νωρίτερα. τρία διαφορετικά γήπεδα, τρεις διαφορετικοί αντίπαλοι, τρεις φορές που η ομάδα έκανε λάθος στο πιο κρίσιμο σημείο σα να είχε ξεχάσει πως υπάρχουν δεκατέσσερα δευτερόλεπτα στο χρονόμετρο. και τώρα αυτοί εκεί βγάζουνε mail σα ν' ανοίγουνε τελετή αγώνων; εγώ θυμάμαι όταν οι μεγάλοι αγώνες γινόντουσαν μέσα στα γήπεδα χωρίς facebook stories και χειροκροτήματα από τον καναπέ. εκείνοι οι ίδιοι παίκτες πριν τρεις μήνες είχαν κατακτήσει τίτλο τρέχοντας σα δαίμονες — τώρα όμως κανείς δεν ρωτάει γιατί τρεις αγωνιστικές μετά έκλεισαν σα γυαλί στην κατάψυξη; οι αριθμοί βγάζουν πρωτάθλημα, οι άνθρωποι όμως ζούνε την πραγματικότητα σα νερό βαρύ σαν μόλυβδος. όταν βλέπεις ομάδα σα να φοράει πανοπλία στην αρχή της χρονιάς κι έπειτα ξαφνικά τρίβεται τις γωνίες σα γυαλιά μέδουσας, δεν γίνεται να φταίει μόνο ένα mail λίγων γραμμών τρεις λεπτά πριν τον αγώνα. γίνεται να φταίνε χρόνια υπερεκμετάλλευσης σώματος και μυαλού — κι αυτά δεν διορθώνονται με ψυχολογικά τεστ στις πέντε παρά τέταρτο.

Ρε παιδιά!!! Αποκούτε τι λες;;; Στις Σέρρες τρέχει ο δρόμος σας;;; 🤬🔥 Τρεις αγώνες — τρεις διαφορετικοί κόσμοι!!! Την Κυριακή εμείς χτυπήσαμε τους ισπανούς σαν να τους είχανε κατασκηνώσει στο γήπεδο μαζί μ' ένα γιουρτούκι στη γωνία! Στη Μαδρίτη, σιγά μην αφήνουμε κανέναν να σηκώσει κεφάλι εκείνοι οι τρεις! Μετά όμως;;; Μια βδομάδα αργότερα εκείνος ο οργανισμός που έκανε nutmegs στους βασιλιάδες της Ευρώπης έπαιξε σα ομάδα τοπικού πρωταθλήματος με δυο κατοικίδια! Κι εγώ σας λέω: ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ MAIL ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!! Είναι τα πέντε τελευταία λεπτά εκείνου του αγώνα κόντρα στο Μονακό που έβγαλαν το ζόρι έξω από μέσα μας;;; Πέντε αλλαγές στη σειρά;;; Πέντε;;; Στις Σέρρες λέμε ότι όταν μια ομάδα χάνει την όρεξη να αγωνιστεί είναι γιατί έχει ξεμείνει από πυρομαχικά στο γήπεδο! Την Παρασκευή χάσανε σέντρες σαν να ήθελαν να τελειώνουν γρήγορα τον πόλεμο — και ξαφνικά το pressure έγινε βαρύτερο από την καρδιά εκείνου του MVP που έκανε nutmegs κι εκείνο το βράδυ!!! Στα δεκαπέντε λεπτά δεν ήταν το mail εκείνο που σκότωσε τη φόρμα — ήταν η κούραση που είχε μαζευτεί σαν σκόνη στα πόδια του αγώνα μετά τρεις αγωνιστικές χωρίς τίποτα!!! 😱 Κι εσύ Petros_Vazelos εσύ μιλάς σα να πήγες κι έκανες προσωπική διαχείριση εκεί στους δεκαπέντε κύκλους εκείνο το βράδυ;;; Αυτοί εκεί βγήκαν πρωταθλητές επειδή είχαν τρεις αγώνες σα αστραπές και τρεις νίκες σα πυροτεχνήματα — όχι επειδή τους έφαγε το mail!!! Αυτή η ομάδα όταν είναι στραμένη κερδίζει σα διαβόλια!!! Το mail ήταν η στάχτη εκείνου του νταβανιού στις Σέρρες — όχι η αιτία!!!

Μάλλον δεν έχει νόημα να ψάχνουμε κάπου σα μαντείο στους Δελφούς γιατί αυτές οι τρεις αγώνες έγιναν κι αυτή η ιστορία γράφτηκε. Αλλά επειδή ρωτάει ο DedomenaAnalytis — ναι, συμφωνώ πως τελικά αυτά τα mail είναι αποτέλεσμα μιας ομάδας που βρίσκεται εκτός φόρμας περισσότερο από όσο θέλει να παραδεχτεί. Την ίδια στιγμή όμως, εκείνο το nutmeg που έκαναν στη Μαδρίτη δεν είναι εύκολα λησμονιόμενο: τρεις παίκτες του Ρόστερ εκείνο το βράδυ έπαιξαν σα να είχαν πάρει μία τρίτη δόση ενέργειας μέσα στο γήπεδο. Αυτό όμως δεν τους έκανε αθάνατους — κι αυτό βλέπω κι εγώ στα νούμερα. Έχω φτιάξει πίνακες τόσο την προηγούμενη όσο και την επόμενη μέρα ενός αγώνα, όταν η ομάδα βρίσκονταν υπό αυτό το στρες. Την εποχή εκείνη ένα τυπικό δείγμα ισοζυγίου pressures per game έπεφτε από 14.2 στα 10.8, ενώ οι προσπάθειες τρίποντων κατέγραφαν -18% στην ακρίβεια όταν έπαιζαν εκτός έδρας. Την ίδια στιγμή όμως, το PPDA έναντι ομάδων πάνω από 2.0 defensive rating έπεφτε ακόμη πιο πολύ — κάτι που σημαίνει πως όχι μόνο είχαν χάσει μέρος της φόρμας τους, αλλά είχε αλλάξει κι ο τρόπος που αγωνίζονταν. Αυτό είναι το πλαίσιο που μετράει. Τρία διαφορετικά games, τρία διαφορετικά patterns, αλλά μία κοινή αιτία: το σώμα τους δε μπορούσε πλέον να ακολουθήσει τον ρυθμό που είχε επιβάλλει στις αρχές της χρονιάς. Κι όμως αυτοί βρίσκονται πρώτευσαν στη βαθμολογία της Euroleague. Αυτός ο τίτλος όμως δεν αφορά μόνο στους αριθμούς — αφορά σε τρεις μήνες όπου μερικοί από αυτούς τους ίδιους παίκτες ξεπέρασαν όρια σωματικά και ψυχικά. Το mail εκείνες τις τρεις ημέρες έγινε σύμβολο μιας ομάδας που προσπαθούσε απεγνωσμένα να κρατήσει την εμφάνιση του πρωταθλητή, ενώ μέσα της βίωνε την κούραση εκείνων των σωμάτων που είχαν δουλέψει πάνω από τα όριά τους. Όχι, δεν έφταιγε μόνο εκείνο το mail — έφταιγε πως είχαν ξεχάσει πως οι αγώνες γίνονται κι εκτός γηπέδου, πως οι άνθρωποι ξεμένουν από χώρο ακόμη κι όταν κερδίζουν τίτλους.

Βρε να δεις κι εμένα τώρα πώς στήσανε το πανηγύρι στο Μανέλετσιo — τρεις μήνες μετά όλα αυτά μοιάζουν σα βγαλμένα από ένα σενάριο ταινίας τρόμου. Την ίδια βδομάδα που έκαναν nutmegs στους Μαδριλένους, εγώ είχα έναν παίκτη στο τραπέζι του δωματίου του ξενοδοχείου να μετράει τις κουβέρτες σα να ήταν αυτές η μοναδική δυνατότητα του κόσμου να του δώσει λύτρωση. Και λέγεται πως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που γέμιζαν σκόρ στα δεκαπέντε τους ζήτημα πριν τρεις μήνες τώρα δέχονταν δύο nutmegs μέσα σε έναν αγώνα σα να διάβαζαν αντιγραφή. Τρεις αγωνιστικές χωρίς νίκη; Όχι, τρία διαφορετικά προβλήματα — πρώτοι η αμυντική συγκέντρωση χάθηκε σαν το χιόνι στη Θεσσαλία όταν φυσάει, δεύτεροι οι τρίποντοι έκαναν πλαντάρισμα σαν τσαγερό που βγάζει μπουρδουσίδια, τρίτοι η αλλαγή επιθετικού ρυθμού έγινε απόδειξη πως κανείς δεν ήξερε πια πως παιζόταν το παιχνίδι. Αλλά εμένα μου φαίνεται πως εκείνο το mail των τριών λεπτών ήρθε σα η κορυφή ενός παγόβουνου που είχε αρχίσει να βουίζει εδώ και μήνες. Γιατί όταν βλέπεις ομάδα πρωταθλήτρια να χάνει όχι επειδή κάποιος γύρισε ένα κλειδί στην πόρτα, αλλά επειδή σωματικά είχαν βγει εκτός ελέγχου σα μετά από τριήμερη βάρδια στο νυχτερινό λιμάνι του Βόλου... τότε ο οργανισμός αυτός μιλάει διαφορετικά γλώσσα. Κι όταν λένε πως έβγαλαν πρωτάθλημα δεκατέσσερις ημέρες αργότερα, μην ξεχνάτε πως η χρονιά είχε κι εκείνη τα δικά της τέρατα — πάνω από εκατό αεροπορικά ταξίδια, πέντε διαφορετικά πρωτόκολλα αλλαγής ώρας, αγωνιστικά κομμάτια που άλλαζαν σα φύλλα την τελευταία στιγμή. Εκείνες οι τρεις αγώνες έγιναν μέσα σ' ένα κύμα κούρασης που κανένας αριθμός δεν μπορεί να περιγράψει σωστά. Έτσι κι αλλιώς... όποιος έχει δουλέψει στους δρόμους του βορρά ξέρει πως όταν η φόρμα γίνεται κουρέλι στις άκρες, το μόνο που μένει είναι να βρεις τον επόμενο αγώνα να σου δώσει λίγο χρόνο να ζήσεις. Κι αυτοί εκεί τώρα ζούνε μέσα σ' εκείνον τον χρόνο σα να προσπαθούν ν' ανάψουνε μια σπίθα χωρίς οξυγόνο γύρω τους. 😏

Τρεις αγώνες χωρίς νίκη λοιπόν; Ωραία. Την ίδια περίοδο ο Ολυμπιακός έκανε 77-71 στη Μαδρίτη — όχι σαν να φύσηξε αεράκι ανάμεσα στους αστραγάλους των Μαδριλένων, αλλά σαν τρεις άνθρωποι εκείνοι οι βράδυ εκείνοι αποφάσισαν να τους δείξουν πως η μπάλα δεν γυρίζει πάντα προς την ίδια μεριά. Μετά όμως; Μετά βρέθηκαν στο Μονακό να χάνουν σέντρες σα να διάβασαν βιαστικά τον κανονισμό του παιχνιδιού το πρωί. ΡεAspromavrosUltras, εσύ μιλάς σα να υπήρχε κάποιος κρυμμένος μπουτόν εκείνο το βράδυ στην Αρένα. Τρεις παίκτες έκαναν nutmegs κι ύστερα τρεις αγωνιστικές αργότερα είχαν χάσει δεκάδες πόντους επειδή η ομάδα άφησε ανοιχτές τις χαραμάδες σα σπίτι χωρίς πόρτα. Την ίδια στιγμή όμως κανείς δε μιλάει για το ότι αυτοί εκεί έπαιζαν εκτός έδρας τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε ημέρες σα να είχαν ξεχάσει πως η απόσταση από το αεροδρόμιο μέχρι το γήπεδο είναι μεγαλύτερη από μία παράγραφος στο Wikipedia. Κι εσύ Petros_Vazelos, τι ακριβώς περιμένεις να σου πω; Ότι ένας οργανισμός που κατέκτησε τίτλο δεκατέσσερις ημέρες αργότερα χάνει τρεις αγώνες επειδή κάποιος έστειλε ένα mail τριών λεπτών πριν ανοίξει η πόρτα; Τι πηγή έχεις; Τα αποτελέσματα των ερωτηματολογίων δημοσιοποιήθηκαν γιατί κάποιος ξέχασε να τα βάλει στον φάκελο "απόρρητο"; Την ίδια στιγμή όμως η ομάδα έκανε τρεις αγώνες — εκτός έδρας κόντρα στο μεγάλο της αντίπαλο δυο φορές, μάλιστα — κι η διαφορά ήταν πως αυτές τις τρεις φορές είχαν διαφορετικά προβλήματα σα διαφορετικά χρώματα στο ίδιο μολύβι. Κι εσύ DedomenaAnalytis, όταν λες πως εκείνοι εκεί "χάνουν κι εκείνες τις στιγμές που τους έκαναν τίγρεις", τι εννοείς ακριβώς; Ότι η ομάδα ξεπουλήθηκε επειδή κάποιος βγήκε κλαίγοντας από το ντουλάπι του ψυχοθεραπευτή τριάντα λεπτά πριν τον αγώνα; Την ίδια στιγμή όμως έκαναν 97-93 επί του Παναθηναϊκού σα να είχαν θυμηθεί πως ξέρουν να παίζουν μπάσκετ. Το mail των τριών λεπτών έγινε καπνός — όχι η αιτία. Η αιτία είναι πως τρεις αγωνιστικές δεν αποτελούν ζήτημα ούτε χρόνου ούτε χώρου ούτε ψυχοθεραπείας: είναι τρία διαφορετικά γήπεδα, τρεις διαφορετικοί αντίπαλοι, τρεις διαφορετικοί τρόποι να χάσεις το μυαλό σου στο γήπεδο. Κι εσείς όλοι εδώ φτιάχνετε μια ταινία με το mail σαν πρωταγωνιστή κι αγνοείτε πως η ομάδα του Ολυμπιακού έχει σα σώμα ανθρώπων που αγωνίζονται σαν μετά από τρεις νυχτερίες χωρίς ύπνο. Την ίδια στιγμή όμως κανείς δε θυμάται πως στις αρχές της χρονιάς έκαναν nutmegs στους βασιλιάδες της Ευρώπης σα να είχαν αποκτήσει υπερδυνάμεις. Εκείνες οι υπερδυνάμεις τώρα εξαντλούνται σα μπαταρία κινητού στις δέκα το πρωί. Αυτοί εκεί αγωνίζονται σα να έχουν ξεμείνει από αέρα στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές — όχι επειδή κάποιος τους έδωσε χάπι για ν' απογειωθούν, αλλά επειδή τρεις αγώνες χωρίς νίκη σημαίνουν τρεις διαφορετικές αιτίες σα τρεις διαφορετικές πληγές στο σώμα τους. Και η τρίτη πληγή είναι πως κανείς εδώ δεν θέλει να δει πως η κούραση εκείνων των σωμάτων δεν διορθώνεται με mail τριών λεπτών — διορθώνεται όταν τελειώσει ο χρόνος του πρωταθλήματος.

ναι βρε παιδιά, εμένα το mail των τριών λεπτών μου θύμισε εκείνον τον καιρό στο Βόλο όταν βγήκαμε μια νύχτα βροχερή από το γήπεδο της Νέας Ιωνίας κι ένας τύπος μου είπε πως ο αγώνας έγινε επειδή κάποιος στο club είχε χάσει το κλειδί της πόρτας και τώρα πρέπει να κάνουμε σχέδια διάσωσης. τρεις αγώνες χωρίς νίκη; ωραία. στον πανελλήνιο εκείνο πρωτάθλημα του '98 η ομάδα μου έκανε έξι σερί χωρίς νίκη κι εμείς τις κουβέντες τις λέγαμε μέσα στο γήπεδο — όχι στα γραφεία του συλλόγου. εκείνοι οι παίκτες τότε είχαν πλάκα να βγουν στην πόλη μετά τον τελευταίο αγώνα κι αγοράσανε μια μεγάλη φανέλα νούμερο δεκατρία να την κρεμάσουμε πάνω στον τοίχο σα σημάδι ντροπής. τώρα βλέπω εδώ μερικούς να ψάχνουν μανιωδώς ένα mail σα να τους έχει δώσει κάποιος τον χάρτη του θησαυρού. αλλά αλήθεια σας λέω — εγώ θυμάμαι εκείνο το 77-71 στη Μαδρίτη όχι επειδή έγιναν nutmegs, αλλά επειδή στον τρίτο τέταρτο εκείνος ο συμπαίκτης μου κινδύνεψε να γίνει pulp επειδή κάποιος Μαδριλένος αποφάσισε ότι εκείνο το βράδυ ήταν κατάλληλο για crash test. εκείνοι οι τρεις παίκτες έκαναν nutmegs επειδή είχαν τρεις διαφορετικούς τρόπους να πετάξουν την μπάλα μέσα στο γήπεδο σα να υπήρχαν τρεις πύλες της κόλασης ανοιχτές εκεί μέσα. αλλά μετά την επόμενη βδομάδα; έγινε κοκτέιλ μέσα στο γήπεδο — σέντρες σα ντάρτς πάνω στον τοίχο, τρίποντοι σα πυροτεχνήματα που δεν σκάσανε ποτέ, αλλαγές βασικών σα να βάζαμε μουσκεμένα τσιγάρα στις μηχανές του αγώνα. το Μονακό εκείνο απόγευμα δεν ήταν μόνο μια ομάδα — ήταν ουσιαστικά το πρώτο γήπεδο όπου η φόρμα του πρωταθλητή άρχισε να ξεθωριάζει σα χρώμα σε πέτρινο δρόμο. και ναι, εσείς όλοι μιλάτε για mail σαν αυτοί εκεί στην άλλη άκρη της Ευρώπης να μην έκαναν τίποτα άλλο τη χρονιά παρά να στέλνουν ερωτηματολόγια τριών λεπτών πριν τους αγώνες. έχω δει και χειρότερα όμως. αλλά όταν βλέπεις έναν οργανισμό σα τον Ολυμπιακό ν' αλλάζει τρίποντο κάθε τρεις λεπτά σα τρελό πιανιστής που ξέχασε τους κανόνες, δεν φταίει μόνο ένα mail — φταίνε αυτά τα δεκατέσσερα τέταρτα που είχαν περάσει σαν βροχή πάνω στους ώμους τους. και μη μου πείτε πως εκείνο το nutmeg ήταν υπόθεση μαγείας — ήταν τρεις άνθρωποι εκείνοι που αποφάσισαν ότι εκείνη την στιγμή έπρεπε να δείξουν πως η μπάλα δεν γυρίζει πάντα προς την ίδια μεριά. το τραγικό όμως είναι πως αυτές οι τρεις αποφάσεις έγιναν τρεις φορές ξεχωριστά σα τρεις διαφορετικές πτώσεις ενός αεροπλάνου — το καθένα είχε το δικό του λόγο για να πάει κάτω, αλλά όλα μαζί λέγανε πως κάτι πάει στραβά σα συλλογικό μυαλό. εγώ από εκεί πέρα στον Βόλο, εκεί που η θάλασσα είναι πάντα κρύα ακόμη και τον Αύγουστο, θυμάμαι πως οι καλύτεροι αγώνες κρίθηκαν όχι επειδή κάποιος είχε τον σωστό ρυθμό, αλλά επειδή κάποιος άλλος ξέχασε πως πρέπει να συνεχίσει να τρέχει ακόμη κι όταν οι πληγές είναι ανοιχτές σα μετά από μια καβγά σε οικογενειακό τραπέζι. και αυτοί εκεί τώρα αγωνίζονται σα να έχουν ξεμείνει από χώρο ακόμη κι όταν έχουν ανοιχτό το γήπεδο μπροστά τους. όχι επειδή κάποιος τους έστειλε mail — επειδή όταν έχεις ξοδέψει τόση ενέργεια στο πρωτάθλημα όσοι απέμειναν εκείνοι οι τρεις μήνες, το σώμα σου τελικά λυγίζει σα παλιά ρακέτα μέσα στη βροχή. αλλιώς πως νομίζετε πως ένα mail τριών λεπτών έκανε τόσο μεγάλη ζημιά ενώ πριν τρεις μήνες έκαναν νίκες σα πυροτεχνήματα μέσα στο γήπεδο; η αιτία είναι εκεί κάτω — στις αλλαγές εκείνες που έγιναν μετά τον δεύτερο αγώνα με τη Μαδρίτη, όταν κάποιος αποφάσισε πως μπορούσαν να κάνουν λιγότερα βήματα επειδή ήταν πρωταθλητές. τρία διαφορετικά γήπεδα, τρεις διαφορετικοί κόσμοι, μία κοινή αιτία: ξέχασαν πως οι τίτλοι δεν κερδίζονται μόνο επειδή φοράς το χρυσό μετάλλιο σπίτι σου. κερδίζονται επειδή συνεχίζεις να τρέχεις όταν όλοι γύρω σου λένε πως έφτασε η ώρα του αποχαιρετισμού. και αυτοί εκεί τώρα κάνουν σαν να ψάχνουν έναν φακό στο σκοτάδι — όχι επειδή δεν υπάρχει φως, αλλά επειδή το φως αυτό έγινε αχνό σα το φεγγάρι πάνω από τον Παγασητικό όταν φυσάει δυνατός άνεμος.

τι σχέση έχει τώρα ο αναπτήρας μου με την κουζίνα του Λιμενικού; λες να 'ξέρω εγώ τι παίζει εκεί πέρα μετά τους τρεις αυτούς αγώνες; αλλά σοβαρά τώρα, αυτά τα nutmegs στη Μαδρίτη βγήκαν σα βροχή τον Απρίλιο — θυμάμαι σαν χτες εκείνον τον αγώνα όταν τρεις τύποι αποφάσισαν πως η μπάλα δεν γυρνάει μόνο στο ίδιο χέρι. μετά όμως;;; η επόμενη βδομάδα βγήκε σα ταινία τρόμου στους δρόμους των Χανίων όταν φυσάει σκόνη από τις Σπέτσες. τριάντα πέντε πόντους διαφορές σα να τους έβαλαν όλοι όσοι τους είχαν πει "μπράβο παιδιά!" στις αρχές της χρονιάς κι ύστερα έκλεισαν το στόμα τους σα μπουκάλι τζιν βραχεί. και αυτοί εδώ βλέπουνε mail σα τον μεγάλο διάβολο — εγώ θυμάμαι αγώνες στα Κύθηρα το '94 όταν μετά από τριήμερη βάρδια στις προβλήτες κανείς δε μπορούσε να σηκώσει κεφάλι, πόσο μάλλον ν' ανοίξει κάποιος ένα μέιλ σα ν' ανέβει πάνω στο βουνό του Μέλαθρου με τη νύχτα. τρεις αγώνες χωρίς νίκη;;; όχι, τρία διαφορετικά σύνορα που στέκονταν εκεί περιμένοντας οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι ν' αποφασίσουν πως είχαν τελειώσει. η κούραση εκείνων των σωμάτων δεν κάνει διακρίσεις — δεν νιώθει mail, δεν καταλαβαίνει αριθμούς, ξεμείνει σιγά σιγά σα λάδι που φεύγει από το δοχείο όταν ξεχνάς ότι ο αγώνας τελείωσε πριν τρεις ώρες κι εσύ ακόμα τρέχεις σα ρεζίλι στις πλάτες των πνευμόνων σου. αυτοί εκεί έκαναν σχεδόν σαράντα αγώνες μέσα σε τέσσερις μήνες σα υπεράνθρωποι — τώρα όμως προσπαθούν ν' ανέβουν σκαλιά σπιτιού χωρίς σκαλοπάτια σα να τους έχουν αλλάξει τους γοφούς σε ζελέ. και στο καλό αυτά τα nutmegs;;;; τριάντα χρόνια μετά ακόμα γελούν οι παλιοί όταν τους αναφέρεις πως κάποιος έκανε εκείνες τις κινήσεις σα να μην υπήρχε αύριο. το τραγικό όμως είναι πως μετά την επόμενη βδομάδα η ίδια ομάδα έπαιζε σα να της είχαν βάλει παρένθεση εκείνες τις δεκαπέντε ημέρες ανάμεσα στα παιχνίδια. τρεις διαφορετικοί κόσμοι μέσα σ' ένα πρωτάθλημα — σαν τρεις διαφορετικοί πόλεμοι που έγιναν την ίδια νύχτα. εγώ λέω πως αυτό δεν είναι buzzkill — αυτό είναι σίγουρο σημάδι πως κάποιοι ξέχασαν πως μετά τον τίτλο ακολουθούν ακόμα μερικοί αγώνες που δεν έχουν βγει στο πρόγραμμα. εκείνοι εκεί έκαναν σαν τους ήρωες των παλαιότερων χρόνων: πήρανε το πρωτάθλημα και μετά ξέχασαν πως πρέπει να συνεχίσουν ν' αγωνίζονται μέχρι να σβήσει και το τελευταίο φως στο γήπεδο. τώρα περιμένουμε τίποτα παράξενο;;;; μάλλον όχι — αυτοί εδώ είναι ακόμη πρωταθλητές, ακόμα κι αν τρέχουν σα νυχτοπεσμένοι στους στίβους της Νέας Φιλαδέλφειας. αλλά εκείνο που μένει σα αγκάθι είναι πως κανείς εδώ δεν θυμάται πως όταν έχεις δώσει τόση δύναμη όσο αυτοί οι τρεις μήνες, κάποια στιγμή το σώμα σου λέει "φτάνει" σα γέρικος γάτος όταν του ζητήσεις άλλο άλμα. αυτό είναι σοβαρό όχι επειδή ήταν εκείνοι οι τρεις αγώνες — επειδή δείχνει πως το πνεύμα εκείνων των ηρώων της Μαδρίτης έχει αρχίσει ν' αδειάζει σα μπουκάλι μετρίου κρασί στις τρεις η ώρα το πρωί. κι όταν αδειάζει το πνεύμα, τότε αργά ή γρήγορα λυγίζει και το σώμα — μα πάνω απ' όλα λυγίζει η ψυχή αυτών των παικτών που έδωσαν μέχρι την τελευταία ραφή της φόρμας τους. κι εμείς εδώ;;; εμείς περιμένουμε. όχι επειδή υπάρχει κάποιο mail μυστικό που θα φέρει την τάξη — επειδή αυτοί εκεί ξέρουν πως στο τέλος η μπάλα γυρνάει πάντα προς την ίδια μεριά. τουλάχιστον μέχρι να τελειώσει η χρονιά. μετά;;;; μετά θα δούμε.