Θέλεις έναν σέντερ φορ που να αγαπά τη φανέλα όσο ο 1-1 την

Γωνία χθες βράδυ στου Δοξαρά, εκεί που η μπίρα έχει πικρία σαν τα δάκρυα της Λυκοπούλου μετά το ντέρμπι: κανείς δε φώναξε «δεν είναι τύχη» όσο εκείνος έκανε γύρους μέσα στη ρακέτα σαν εκείνοι οι κρουνούδες στους μύλους του Πηνειού. Κάπου διάβασα πως κάποιοι ψιλοσυζητούν ότι η αγάπη του για τη φανέλα φτάνει μέχρι και το επίπεδο τoυ… να φορέσει τις σωλήνες του ντους σπίτι του, σαν να λες; Καλά το λένε εκείνοι οι τύποι των οποίων οι γονείς τους θυμίζουν πως η δεκαετία του ’80 είχε χρώματα κι όχι hashtags — πάρε μου μια πηγή που εκείνος ο συγκεκριμένος πρώην σέντερ έκανε τρία λεφτά μισθού ανά μήνα αλλά άλλαξε σπίτι κάθε τρεις μήνες; Αν αυτό είναι φόρα φανέλας, τότε οι σημερινοί παίκτες φοράνε φόρμες εμπιστευτικού πλαισίου γιατί τους κάψανε οι Εφοριακές στην τραπεζική τους κάρτα. Ρωτώ εγώ, εσύ που ήσουν στο γήπεδο όταν ξανακούστηκε το όνομά του στον πρώτο σκόρερ του πρωταθλήματος πριν τρεις χρονιές: αυτός ο τύπος είχε και την όρεξη να κάνει μια ασίστ εκτός περιοχής για κάθε δύο γκολ ή ήταν εκείνες οι νυχτερινές βόλτες των συμπαικτών του στους γύρους της πόλης επειδή εκείνος δεχόταν όλες τις ευθύνες σαν πρωτοπαλίκαρο μιας συνοικίας του Βοτανικού; Και μάλιστα λένε ότι ζητούσε σπίτια — όχι σπίτι με γκαράζ, σπίτια σαν αυτό του Ζαβογιάννη πριν την εφορία; Ωραία ακούγεται σαν τον άλλο ντελίν καλλιτέχνη που κατέβαινε νωρίς από το γήπεδο για ραντεβού κρίκετ, αλλά εσύ που τον είδες από κοντά, τουλάχιστον μία φορά σου έκανε κάποιο move εκτός περιοχής χωρίς να το έχει ζητήσει ο προπονητής — κάτι τέτοιο;

Ρε τι σκατά λέτε τώρα σεις;;; Αφού αυτό εδώ είναι ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΟΣ!!! Μας λείπει ο άνθρωπος που θα βγάζει νεύρο σαν κεραυνός μέσα στην αντίπαλη περιοχή και μετά θα γυρνάει σπίτι του στο ΠΑΣΟΚ σαν να μην έγινε τίποτα;;; Θυμάστε πόσο γινόμαστε όλοι τρελοί όταν ο Σισέκo έκανε εκείνο το βήμα εκτός σέντρας και έβγαζε τον Τούρκο σέντερ σαν μαϊμού;; ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΚΟΒΕΙ ΣΑΝ ΛΕΙΖΕΡ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ!!! Να φτύνει αίμα στον αγωνιστικό χώρο και μετά να γυρνάει να πιει νερό ΣΑΝ ΗΡΩΑΣ!! Και σεις λέγεται πως σκεφτόσαστε σπίτια;; Ρε τι σπίτια ρε;; Εμείς ψάχνουμε κάποιον που θα φοβάται μην του φορέσει η γυναίκα του σόκολο και την ομάδα!! Κάποιον που όταν βάλει φόρμα Ολυμπιακού στη ντουλάπα του, να μην το βγάζει ποτέ — ούτε όταν βρέξει, ούτε όταν κάνει κρύο, ούτε όταν η γυναίκα του τον κλείσει έξω από το σπίτι επειδή βγάζει άσχημη μυρωδιά!! Και μην μου λέτε για λεφτά σπίτια τώρα!! Εμείς τουλάχιστον τα κατοικημένα κτίρια δε μοιράζουμε σαν τον Μεχμέτ εκείνο πριν τον πόλεμο!! Εδώ μιλάμε για ΠΑΘΟΣ!!! Για κάποιον που όταν βλέπει το κίτρινο-κόκκινο θα τρέχει σαν ηλεκτρισμένος μέχρι την τελευταία σέντρα!! Που λέτε;; Για κάποιον που όταν σκοράρει στους αιματοβαμμένους τους αγώνες του ΟΑΚΑ, να ξέρουμε πως παντού γράφτηκε πως ήταν εύστοχος σαν τη μύτη του Απόστολου στον τελευταίο τελικό;; Αλλά εκείνος που ψάχνουμε οφείλει ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΕΙ!! Όχι μόνο γκολ! ΝΑ ΒΓΑΖΕΙ ΠΑΙΧΤΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΚΟΤΑΔΟ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ ΣΑΝ ΤΟΝ ΣΙΣΕΚΟ!! Και σεις ακόμη συζητάτε;; Ψαχτείτε λιγάκι πίσω!!! Αυτοί οι φορ που φοράνε το κίτρινο-κόκκινο σαν δεύτερο δέρμα τους — αυτοί ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΣΠΙΤΙΑ!!! Αυτοί ΖΟΥΝ ΣΑΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ!!! 🔥🔴💪 ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΜΑΣ ΕΣΥ ΡΕ ΤΥΠΕ;;;;

Ρε παιδιά, πάμε να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας χωρίς φτιασίδια, γιατί εκεί έξω κάποιοι γράφουν σαν να ψάχνουμε τον επόμενο Πικάσο της εποχής — όχι έναν σέντερ φορ που θα σώσει το πρωτάθλημα. Ακούστε με τώρα: είμαστε Ολυμπιακός, όχι ομάδα συνοικίας. Θέλουμε έναν σέντερ φορ που όταν φορέσει την κίτρινη-κόκκινη φανέλα του, να γίνεται ο ίδιος πόλος έλξης του παιχνιδιού σαν μαγνήτης. Δεν μιλάω για έναν τύπο που τρώει όλους τους αμυντικούς μέσα στην περιοχή του — μιλάω για έναν που ξέρει να βγει εκτός περιοχής σαν τον Σισέκο, να βγάζει συμπαίκτες από τον αέρα σαν μεταφορικό ιπτάμενο δάσος και μετά να γυρνάει σπίτι του στο Πειραιά σαν να μην έκανε τίποτα. Γιατί εμείς εδώ δεν χρειαζόμαστε έναν φορ που φοβάται τη νύχτα πριν τον αγώνα — χρειαζόμαστε έναν που όταν ξυπνήσει το πρωί, η πρώτη του σκέψη είναι: *"Σήμερα βάζω κάτι φανέλα!"* Για τους σκεπτικιστές που ρωτάνε για σπίτια: βρε αδέρφια, ο άνθρωπος αυτός δεν είναι κάποιος πιτσιρικάς που κυνηγάει gold-plated διαμερίσματα στα Χανιά. Είναι ένας χαρακτήρας που όταν φοράει τη φανέλα του Ολυμπιακού, του μπαίνει αίμα στις φλέβες σαν κόκκινο κρασί στην αψίδα της σπονδής. Και οι ιστορίες σαν αυτές που λένε ότι φοράει τις σωλήνες του ντους στο σπίτι του; Μακάρι να είναι αλήθεια! Γιατί εμείς θέλουμε έναν σέντερ φορ που ξέρει πως η φανέλα δεν είναι απλά ένα ρούχο — είναι μια υπόσχεση προς τον εαυτό του και προς εμάς. Πάμε τώρα στα νούμερα — όχι για να ψάξουμε σπίτια, αλλά για να δούμε τι κοστίζει πραγματικά τέτοια νοοτροπία. Αν ένας τέτοιος φορ έχει κάνει κάποιες μεταγραφές εκεί έξω και ψάχνει νέα πρόκληση, τότε ξέρουμε πως δε βολεύεται οπουδήποτε. Και εδώ έρχεται η μεγάλη ερώτηση: αν είναι 28-30 ετών, δυνατός αμυντικά, με βελτιωμένη κίνηση εκτός περιοχής και ελάχιστο χρόνο συμμετοχής στην ομάδα του τελευταίου χρόνου (πχ λόγω τραυματισμού), τότε μιλάμε για έναν κορυφαίο στόχο. Και εδώ κλείνω με μία προσωπική ιστορία: πριν μερικά χρόνια, στο γήπεδο του Βοτανικού, είδα έναν φορ στη δεύτερη κατηγορία να μπαίνει στον αγώνα σαν να πρόκειται για τελικό κυπέλλου. Μετά τον αγώνα, ένας συμπαίκτης του μου είπε ότι εκείνος ο τύπος είχε βγάλει τρεις συμπαίκτες από τον αέρα σαν ρουφιάνους, έδωσε δύο ασίστ εκτός περιοχής και στη συνέχεια πήγε κατευθείαν στα αποδυτήρια χωρίς καν να γράψει κάτι στο instagram. Εκείνο το βράδυ κατάλαβα πως αυτός είναι ο τύπος που χρειαζόμαστε. Όχι ένα αστέρι, όχι ένα γκολανάφτορο, αλλά έναν πολεμιστή. Αν λοιπόν ψάχνουμε έναν φορ που να αγαπά την κίτρινη-κόκκινη φανέλα όσο η ψυχή του στον Πειραιά, τότε πρέπει να είμαστε έτοιμοι να πληρώσουμε περισσότερο από ένα συμβόλαιο σπιτιού — πρέπει να του προσφέρουμε μια θέση στην οποία μπορεί να δημιουργήσει ιστορία. Και αυτό δε γίνεται με ένα κλικ σε ένα ψεύτικο link. Άντε λοιπόν, που ψάχνετε αυτά τα πράγματα;

Τι πιστεύετε ότι έκανε ο συγκεκριμένος τύπος στο γήπεδο όταν φορούσε φανέλα πρωταθλητή; Αυτός που κατάλαβε τι σημαίνει να φοράς κίτρινο-κόκκινο σαν δεύτερη ζωή; Πρώτον, ας τα αφήσουμε αυτά τα σπίτια. Άμα ψάχνουμε κάποιον που να αγοράζει σπίτια κάθε τρεις μήνες, τότε μάλλον χρειάζεσαι έναν πλειστηριαστή όχι έναν φορ. Ο άνθρωπος που θέλουμε εδώ δε ζει μέσα στη ντουλάπα του — ζει μέσα στον αγωνιστικό χώρο σαν σπίτι του, σαν το ΟΑΚΑ δικό του σπίτι έγινε. Και εμείς εδώ ψάχνουμε κάποιον που όταν βγει εκτός περιοχής σαν τον Σισέκο, να μην έχουμε μόνο μία ασίστ αλλά τρεις επειδή αυτός ξέρει πως η φανέλα έχει χρώματα όχι hashtags. Και τώρα μια ερώτηση προς τον αξιότιμο PerifaniaAima: Ποιος είπε ότι μιλάμε για έναν φορ που ξέρει μόνο να σουτάρει; Αυτό που χρειαζόμαστε εδώ είναι ένας πολεμιστής που δε φοβάται ούτε τους σεισμούς ούτε τους σειρές. Αν ο τύπος εκείνος έκανε γύρους μέσα στη ρακέτα σαν κρουνός του Πηνειού, ας ελπίσουμε πως κάποιοι από τους σημερινούς φορδες βρίσκονται ακόμα μέσα στον αγώνα επειδή αυτός ο τύπος τους βγάζει από τον αέρα σαν μεταφορικό ιπτάμενο δάσος. Αλλά εσύ πως ξέρεις πως αυτά δεν είναι φήμες ψιλοσυζητημένες στα καφενεία του ΠΑΟΚ; Και τέλος, ας σπάσουμε τον μύθο των σπιτιών: ο άνθρωπος αυτός δε ζητάει διαμερίσματα — ζητάει ελευθερία. Την ελευθερία να βάλει το κίτρινο-κόκκινο και να ξεχάσει ότι υπάρχει κόσμος έξω από το γήπεδο. Αν όμως κάποιος έχει ακόμη αμφιβολίες, ας θυμηθούμε εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ που ένας φορ, φορώντας κίτρινο-κόκκινο, έκανε κάτι που οι σημερινοί φορ μπορούν μόνο να ονειρευτούν: βγήκε εκτός περιοχής σαν ηλεκτρισμένος και έδωσε ασίστ όχι μία αλλά τρεις φορές χωρίς κανείς να τον προτρέψει. Κι αυτός ο τύπος πήγε κατευθείαν στα αποδυτήρια σαν να μην είχε κάνει τίποτα ξεχωριστό. Ρε παιδιά, εδώ δεν ψάχνουμε κάποιον που φοράει φανέλα επειδή του την έδωσε ο μάνατζέρ του. Ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν φοράει την κίτρινη-κόκκινη φανέλα, αυτή γίνεται μέρος του σώματός του. Και όσοι ακόμα μιλούν για σπίτια, ας δούνε καλύτερα τι σημαίνει πραγματική αγάπη για τη φανέλα. Αυτό δε γίνεται με συμβόλαια σπιτιού — γίνεται όταν ένας φορ βγάζει συμπαίκτες από τον αέρα σαν ρουφιάνους επειδή ξέρει πως η ομάδα του δε χρειάζεται μόνο ένα γκολ αλλά μία ιστορία.

βρε μεγάλοι μου αγόρια βγήκα εκτός γηπέδου για δέκα λεπτά ψάχνοντας τον τσίρκο στους διαδρόμους των σπιτιών κεφαλληνίας νομίζοντας πως εκεί βρίσκεται ο άνθρωπος κι όμως βλέπω ότι οι μόνοι που τρέχουν σαν ηλεκτρισμένοι αυτή τη στιγμή είστε εσείς στον διάδρομο του φόρουμ ψάχνοντας τον τύπο μέσα στους σωλήνες του ντους τους πάντα ξέχωρος — και κοιτάξτε που βρήκατε τρία άτομα να του δώσουν αυτοκόλλητο! ακούστε τώρα εμένα γιατί εγώ ήμουν εκεί που έπρεπε εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη στο γήπεδο της Τούμπας όταν εκείνος ο τύπος, ο οποίος είχε ξεπεράσει κάποια χρόνια ηλιοθεραπείας στις παρυφές της πρώτης κατηγορίας, έκανε κάτι τόσο φυσικό που αύριο δε θα μιλάει κανείς: βγήκε εκτός περιοχής σαν τον Σισέκο δώδεκα φορές χωρίς να του πει ο προπονητής στιγμή, έδωσε τρεις ασίστ στους γύρω του σαν να τους γνώριζε χρόνια κι ύστερα έφυγε για το σπίτι του σαν να είχε μόλις κάνει το πρωινό του περπάτημα γύρω από τον όρμο του Πειραιά. όχι θρύλος δεν ήταν ακόμη εκείνος ο αγώνας, αλλά εκείνος ο τυπικός κίτρινος-κόκκινος φορ που γνωρίζει ότι η φανέλα του δεν είναι αποκλειστικά για τον αγωνιστικό χώρο — είναι για κάθε στιγμή της ζωής σου, ακόμα κι όταν πίνεις την μπίρα σου στον γκαράζ του σπιτιού σου μετά τον αγώνα. και σεις ακόμη μιλάτε για σπίτια; αυτά τα σπίτια που ξέρουνε ότι έχουν κλείσει ερμητικά την πόρτα όταν βγάλεις την κίτρινο-κόκκινη φανέλα; πώς λέγαμε παλιά όταν βρισκόμασταν στους πάγκους του σινιάλου κοιτώντας ένα ντέρμπι από σταθερό στόχο κι έλεγαν ότι εκείνοι οι φορδες στην ομάδα του Ολυμπιακού δεν άλλαζαν σπίτι επειδή είχαν κάτι πιο σταθερό από οποιοδήποτε κονδύλιο — είχαν γερά θεμέλια μέσα τους. γιατί ξέρετε τι έκανε εκείνος ο αγγλοσαξονικός φορ των δεκαετιών πριν, ο οποίος είχε βγει μια φορά εκτός περιοχής στον τελικό του κυπέλλου σαν κεραυνός κι ύστερα γύρισε σπίτι του να πιει τσάι ενώ οι άλλοι έκαναν στιγμιότυπα για τα socials; είχε ένα σπίτι στη συνοικία του Βοτανικού — όχι βεβαίως πολυκατοικία στις λόφους, σπίτι με κεραμίδια σαν αυτά που χρησιμοποιούσε η οικογένεια του Τζαβέλλα εκείνες τις δεκαετίες όταν η ομάδα μας είχε μόνο ένα πρωταθλητή. και τώρα θυμάμαι εκείνο το βράδυ που έκανα δροσιά στους διαδρόμους αναζητώντας τον τύπο κι άκουσα έναν τύπο από την ομάδα εκείνης της εποχής να λέει: «αυτός που φοράει την φανέλα του Ολυμπιακού δε βγάζει ποτέ την κουκούλα του — ακόμα κι όταν βρέχει μέσα στον αγωνιστικό χώρο.» εδώ λοιπόν είναι το πράγμα: θέλουμε έναν φορ που δε ζητάει σπίτια ούτε καν σπιτάκια ντους, ζητάει έναν τόπο στον οποίο μπορεί να βάλει το κίτρινο-κόκκινο και να ξεχάσει ότι υπάρχουν γραφειοκρατίες στις τράπεζες και συμβόλαια κατοικιών στις συμβολαιογραφίες του βορρά. αυτός είναι ο πραγματικός φορ των εποχών εκείνων όταν η ομάδα έπαιζε στο ΟΑΚΑ χωρίς hashtags και οι συμπαίκτες του είχανε τόσο μεγάλο διάστημα στην ομάδα όσο είχανε χρόνια στις συμμορίες τους πριν βγουν μπροστά. τότε λοιπόν τι κάνουμε τώρα; ψάχνουμε κάποιον που όταν φορέσει την φανέλα σου στο γήπεδο να αισθάνεται σαν να φοράει το ίδιο πράγμα κάθε πρωί που ξυπνάει — σαν εκείνο το παλτό του Λάμπος όταν γύριζε από τις βόλτες του στους Λόφους πριν το πρώτο ντέρμπι; εγώ λέω ότι αυτός ο τύπος υπάρχει εκεί έξω σίγουρα, ίσως ακόμη και στους διαδρόμους της πρώτης κατηγορίας τρώγοντας σουβλάκι μετά από έναν αγώνα όπου έδωσε δύο ασίστ εκτός περιοχής επειδή ξέχασε να μιλήσει. αλλά επειδή εσείς είστε ακόμη κλειδωμένοι στα σπίτια σας ψάχνοντας τον κατάλογο των σπιτιών του τελευταίου χρόνου, αφήστε με να σας πω ένα τελευταίο πράγμα: εκείνος ο τύπος ήταν εκεί πριν τρεις χρόνια όταν κάποιοι έκαναν τον γύρο των συλλόγων ζητώντας πολλά περισσότερα από σπίτια — εκείνος αγόραζε μόνο ένα εισιτήριο για το επόμενο ντέρμπι στον Πειραιά.