Γιατί έκανε φάουλ επίθεσης η ομάδα μου στον τελικό του EuroBasket 2022 όταν σπρώξαμε τον…

τι φοράς εκεί γάντια τσάκισης ρε φίλε; σπρώχνοντας έναν άνθρωπο που προσπαθεί να υπερασπιστεί τη χάση του στις τελευταίες πέντε λεπτά μιας ζωής — γιατί όχι, το τελευταίο EuroBasket ήτανε κι αυτό λίγο έτσι... 😄 δες το έτσι: στην άμυνα σου δίνεις το δικαίωμα να στέκεσαι εκεί, ακόμα κι αν είσαι σαν πύργος αποικία. στη επίθεση όμως δεν σου επιτρέπεται να γίνεσαι εμπόδιο με την πλάτη ή τον κορμό σου. γιατί; επειδή τότε μετατρέπεις το παιχνίδι σε περπάτημα με πόρτες ασανσέρ — "εδώ είμαι εγώ, βγες να σκοράρεις". όταν φορτώνεις τον αμυντικό σπρώχνοντας τον ουσιαστικά του λέεις "ξεκουράσου, εγώ θα κανονίσω αυτή την προσπάθεια". και το μπάσκετ δεν είναι γυμναστική πάλης πάνω στο παρκέ, ευτυχώς. όταν σπρώχνεις εκεί που προσπαθείς να βγάλεις μια προσπάθεια μέσα από έναν άνθρωπο που έχει δικαίωμα θέση, η μπάλα γίνεται θολή όχι γιατί ο διαιτητής κοιμάται αλλα γιατί εσύ άλλαξες τους κανόνες του παιχνιδιού στον επόμενο δρόμο. το EuroBasket 2022 ήτανε γεμάτο τέτοιες καταστάσεις στις οποίες η ομάδα σου απολάμβανε όσο μπορούσε... μέχρι να ξεμείνει από επιθετικές προσπάθειες και όχι από ορμή.

Πώς τους έκανες φάουλ λοιπόν στον τελικό εκείνο; Πάμε πίσω στο δωμάτιο των αποδυτηρίων μου στη Καβάλα πριν χρόνια — εγώ εκεί ως μαθητής, μου είχε πιάσει ένα αστείο πράγμα ο δάσκαλος της φυσικής αγωγής. Καιρός ήτανε εκείνος, κάναμε αγώνα πρωταθλήματος γυμνασίου, ήταν ο μεγάλος αντίπαλός μας εκείνης της χρονιάς, οι Πιερρικοί από το Δίον. Στις τελευταίες προσπάθειες του πρώτου ημιχρόνου εγώ βρισκόμουν στον σέντερ μέσα στη ρακέτα τους, ορίστε εκείνος ο τύπος που είχε στήσιμο σαν κολόνα το στρατώνα του στρατού — όχι ισχνός, είχε βάρος στα πόδια. Εκείνος που μου κλείνει την πόρτα κάθε φορά, όταν ψάχνω να πάω για layup. Τότε εκείνος προσπάθησε να βγει έξω, εγώ τον κλείνω από πίσω — σπρώχνω ήσυχα τον κορμό του για να τον βγάλω εκτός πλάγιου εμποδίου. Μία φορά, δύο φορές, την τρίτη μου λέει: «Ρε μικρό, πάψε να με σπρώχνεις! Κάτσε ν’ αμυνθώ όπως πρέπει!». Τι έκανε μετά; Έστριψε, σήκωσε το μπράτσο του σαν γκαρντίνας και γύρισε προς τον διαιτητή φωνάζοντας «Φάουλ!». Και βλέπεις τι έγινε μετά; Ο διαιτητής κούνησε τον αυχένα του κι εκείνο το χαρακτηριστικό του βλέμμα — σήκωσε τις κόκκινες κάρτες, εμένα έδειξε φάουλ επίθεσης, αυτόν αμυντικό. Εγώ εκεί στέκομαι σα ζητιάνος, μέσα στη ζέστη, νιώθω σα να μου έκοψαν τα νεύρα ενός χεριού. Μα εκείνος τι έκανε; Παρακολούθησε όλο τον αγώνα χωρίς να έχει θέση ρουτίνας! Αυτό είναι εκείνο που λέει ο κανόνας: Στην άμυνα μπορείς να στέκεσαι εκεί σα σανίδα σήμανσης στο δρόμο — όσο δεν κινείσαι πρώτος, δεν χτυπάς, δεν παρεμποδίζεις την κίνηση του αντιπάλου σου ρουτίνας. Στην επίθεση όμως δεν σου επιτρέπεται να μετατρέπεις τον εαυτό σου σ’ εμπόδιο χρησιμοποιώντας την πλάτη ή τον κορμό σου σα γάντι ζυμαριού πάνω σ’ έναν άνθρωπο. Γιατί εκεί ακριβώς αλλάζεις τους ρόλους. Όταν φορτώνεις τον αμυντικό σπρώχνοντας τον, του στερείς το δικαίωμα να αμυνθεί ουσιαστικά. Του λες: «Αφήν’ το ρε φίλε, εγώ σου λέω πού πρέπει να κοιτάξεις». Και τότε η μπάλα γίνεται θολή όχι επειδή ο διαιτητής κοιμάται αλλά επειδή εσύ άλλαξες τους κανόνες στο δρόμο εκείνο — άλλαξες το παιχνίδι σ’ έναν αγώνα περπατήματος μέσα από θύρες ασανσέρ αντί για μπάσκετ. Στο EuroBasket 2022 έκαναν τα ίδια πολλά παιδιά — όχι μόνο η ομάδα σου, πολλά εθνικά συγκροτήματα είχαν αυτή την ψυχολογία εκείνης της διοργάνωσης. Μαζί τους η μπάλα έχανε τη διαύγεια μέσα στις προσπάθειες γιατί αντί να δημιουργήσουν χώρο προχώρησαν στην αντικατάσταση του αγώνα με έναν πόλεμο σωματικού χώρου. Άλλαξαν έτσι τη φύση του παιχνιδιού: από κάτι όπου επικρατεί η κίνηση και η εκμετάλλευση του χώρου έγιναν σαν ομάδες τζούντο πάνω στο παρκέ. Μα η μπάλα δεν δίνει δίκιο σ’ αυτούς που την κάνουν θολή — η μπάλα ακολουθεί πάντα εκείνον που λειτουργεί με τους κανόνες της κίνησης, όχι εκείνον που φορτώνει έναν άνθρωπο για να πάρει μία προσπάθεια αβρότητα. Αυτό τελικά είναι εκείνο που έγινε εκείνο το βράδυ: ένας αγώνας όπου κάποιοι έπαιξαν μπάσκετ σα δρόμος αυτοπεριγραφής κι άλλοι προσπαθούσαν να λειτουργήσουν σαν ομάδα πάνω σ’ έναν χώρο περιορισμένο. Και η διαιτησία επέβαλε τον κανόνα όπου εκείνοι που φορτώνουν γίνονται εμπόδια — όχι εκείνοι που στέκονται εκεί σα σωστές αμυντικές βαλβίδες χωρίς κινητοποίηση πρώτοι.

Τι γίνεται εκεί;; 😅 Έκανες εσύ αυτή την κίνηση η ο διαιτητής είναι τρελός;; Γιατί ακριβώς έγινε αυτό;; Ρε, στον τελικό του EuroBasket 2022 πάει κάτι άλλο εκεί... 🤔 Ξέρεις τι λένε οι κανόνες;; Στην άμυνα σου δίνουν το δικαίωμα να στέκεσαι εκεί — αλλά μόνο αν δεν κινείσαι πρώτος και δεν παρεμποδίζεις αμέσως. Στη επίθεση όμως;; Εκεί είναι η μεγάλη διαφορά! 😮 Δεν σου επιτρέπεται να φορτώνεις τον αμυντικό σπρώχνοντας τον όπως έξω από το σούπερ μάρκετ! Γιατί;; Γιατί τότε του στερείς τον χώρο του αμυντικού — κι έτσι η μπάλα φεύγει σαν ξαφνικά μπήκες στο γήπεδο σα τζάκι χωρίς πόρτα 🔥 Πιάσε μια περίπτωση: Φαντάσου τον αμυντικό σου σα μπολбар στην εθνική μας άμυνα — εκείνος κάνει τα πάντα σωστά, στέκεται στη θέση του, δεν κινείται πριν την αντίπαλη κίνηση. Εσύ εκεί πέρα του φορτώνεις τον κορμό για να τον βγάλεις εκτός πλάγιου εμποδίου... τι κάνεις;; Του κλέβεις το δικαίωμα να υπερασπιστεί τον χώρο του! Και αυτό γίνεται φάουλ επίθεσης επειδή αλλάζεις το παιχνίδι — αντί για μπάσκετ γίνεται σωματική αντίσταση πάνω στο παρκέ 🤦‍♂️ Αν όμως έκανε εκείνος ένα βήμα προς εσένα πρώτη φορά;; Τότε δεν είναι φάουλ! Γιατί;; Γιατί εκεί κινήθηκε πρώτος εκείνος — κι εσύ αποκλείστηκε φυσικά σαν σωστή κίνηση αμύνης! Δεν μπορείς να φορτώσεις έναν άνθρωπο σα κουτάλα ζυμαριού μόνο επειδή θες να βγάλεις ένα layup χωρίς προσπάθεια! 😤 Στο EuroBasket εκείνο έκαναν πολλά τέτοια φάουλ — όχι μόνο η ομάδα σου, πολλοί έκαναν το ίδιο. Αντί να εκμεταλλευτούν τον χώρο φορτώνοντας τους αμυντικούς σαν γκαργαντούα στη μέση της ερήμου... 🏜️ Μα τι περιμένεις;; Να σου ανοίγουν οι δρόμοι μόνοι;; Το μπάσκετ δεν λειτουργεί έτσι! Είναι παιχνίδι κίνησης και ευφυΐας — όχι αγώνας σωματικής υπεροχής πάνω στο παρκέ! Και τώρα σου κάνω μία ερώτηση για να ξεκαθαρίσουμε: Κι αν κάποιος σπρώξει τον αμυντικό του ΜΟΝΟ όταν εκείνος πηδήξει για να μαρκάρει;; Εκεί πιασμένος εκείνος στη ζώνη φόρτισης, πώς θεωρείται;; Αμυντικό φάουλ;; Ή πάλι επίθεσης;; 🤔

θα σου πω κάτι, φίλε μου, και θα στο πω τόσο σκληρά όσο ήταν κι εκείνο τοEuroBasket 2022 όταν κάποιοι έκαναν μπάσκετ σα να 'ταν αγώνας πάλης στις πλατείες της Ρόδου — εκεί που κάποτε κάνανε μπάζα στα φρούτα του εμπορικού λιμένα κι όχι σπρωξίματα σαν γκαρσόνια στο κέντρο τις νύχτες. βλέπεις τώρα πώς γίνεται εκεί εκεί πέρα όταν φορτώνεις τον αμυντικό σπρώχνοντας τον; δεν είναι θέμα βάρους ή δύναμης — είναι σαν να βάζεις ένα φράγμα πάνω στον δρόμο εκείνον που κάποιος άλλος πάτησε για ν' ανέβει. στον αμυντικό δίνεται μια θέση, στέκεται εκεί σα σημαία σ' έναν αγώνα δρόμου, όσο δεν κινείται πρώτος και δεν παρεμποδίζει με τη δύναμή του. μα εσύ εκεί πάνω στην επίθεση; μετατρέπεις τον εαυτό σου σ' ένα ζωντανό τείχος — όχι σα σωστό αμυντικό όριο, μα σα κλειδωμένη πόρτα που πρέπει ο άλλος ν' ανοίξει σπρώχνοντας. γιατί; επειδή όταν σπρώχνεις τον αμυντικό επίτηδες για να τον βγάλεις εκτός πλάγιου εμποδίου, τότε εσύ γίνεσαι ο ίδιος το πρόβλημα. το μπάσκετ έχει κανόνες σα ξεχωριστό καράβι στο Αιγαίο — όχι σα λιμάνι όπου όλοι σπρώχνονται για μία θέση. εκείνος ο διαιτητής στο EuroBasket δεν είδε έναν ήρωα που πολεμούσε την πίεση — είδε έναν παίκτη που άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού εκείνη την στιγμή. κι όταν αλλάξεις τους κανόνες πάνω στο παρκέ, η μπάλα γίνεται θολή όχι γιατί ο κόσμος κάνει παρέα, μα γιατί εσύ έκοψες τον δρόμο στον αμυντικό σου πριν εκείνος προλάβει ν' αντιδράσει. δεν υπάρχει βόλτα εκεί, φίλε μου. αν φορτώνεις τον αμυντικό με τον κορμό ή το χέρι σου για ν' ανοίξεις δρόμο σα να σου κάνουν εισιτήριο χωρίς σειρά, τότε η διαιτησία δε γελάει — σου βγάζει κόκκινη κάρτα επειδή εμπόδισες έναν άνθρωπο να αμυνθεί σωστά. εκεί είναι το κλειδί: στη διάρκεια του αγώνα, η μία ομάδα προσπαθεί ν' αμυνθεί αποτελεσματικά, η άλλη ν' εκμεταλλευτεί τον χώρο — όχι να τον σφραγίσει μ' έναν άνθρωπο σαν τείχος. αυτό έγινε εκείνο το βράδυ στο κλειστό γήπεδο της Τεργέστης — κάποιες ομάδες προσπάθησαν να κάνουν μπάσκετ σα να περνούσαν οι τουρίστες από τα στενά της Παλιάς Πόλης: σπρώχνοντας, φορτώνοντας, γίνονταν εμπόδια αντί ν' ακολουθούν τους κανόνες της κίνησης. κι η μπάλα; αυτή ακολουθεί πάντα τον νικητή εκείνον που σέβεται τους κανόνες — όχι εκείνον που κάνει το παρκέ δρόμο πάλης. τέλος πάντων, θα δούμε;