Μπορεί ο Ολυμπιακός μετά τις τρεις νίκες του στη σειρά με Ρεάλ (συμπεριλαμβανομένης της…

Αυτοί οι τρεις αγώνες με Ρεάλ έκαναν τους πάντες να ξεχάσουν την εικόνα της Μονακό εκτός έδρας;;; Γιατί βγήκαμε μετά τις τρεις νίκες στον αγώνα με Ρεάλ κι αιφνιδιάστηκαν όλοι από το ποσοστό επιτυχίας 40,5% στη βολή;;; Οι αντίπαλοι είχαν 74,4% στα σουτ εντός πεδιάς εκείνο το βράδυ — μιλάμε για διαφορές σχεδόν δεκαπέντε ποσοστιαίων μονάδων. Αν ο πιο συμπαγής αμυντικός μας ήταν εκεί που έπρεπε, η Μονακό δε θα έπαιρνε ούτε δέκα πόντους πάνω από εμάς στα τελευταία πέντε λεπτά. Από την άλλη, όταν κάθισα χθες στοExcel— ναι ξέρω πως πολλοί γουστάρουν μόνο τις εντυπώσεις αλλιώς — πήρα το δείγμα των τριών αγώνων μαζί για να δω τους αριθμούς δίχως filter. Τα PPDA εκείνους τους τρεις αγώνες χτύπησαν το 1.21 — όχι ότι ήταν υπερβολικά αργή η μετάβαση αλλιώς. Το θέμα όμως στις ηττώμενες εμφανίζεται στις δικές μας λάθος επιλογές στη μετάδοση: μέτρησε μόλις 12 στις 27 προσπάθειες για μακρινά σουτ ανάμεσα στις τρεις νίκες. Την επομένη όμως στους τρεις αυτούς αγώνες — συμπεριλαμβανομένου και του πιο δύσκολου επί Ρεάλ — έγιναν 41 προσπάθειες εκ των οποίων οι 19 ήταν άστοχες — δήλωση κρύφιας κούρασης;;; Παρατήρησε ακόμα ότι η διαφορά στα τρίποντα μεταξύ των τριών νικών επί Ρεάλ και της ήττας με Μονακό είναι τριάντα σωστή αλλαγή%%%: - Νίκες επί Ρεάλ (συνολικά): 28/73 (38,4%) - Μονακό εκτός: 4/20 (20,0%) Τώρα ας μπούμε στο ζουμί: δεν είναι θέμα κάποιου αόρατου τραύματος που μπήκε μέσα στο γήπεδο πριν τρεις μέρες. Οι αριθμοί λένε ότι υπήρχε κόπωση κορμού που σηκώθηκε ξαφνικά, όχι κάποιος μυστηριώδης τραυματισμός στον πρώτο αγώνα. Αλλά όταν μία ομάδα κάνει τόσο μεγάλες διαφορές στα ανοιχτά σουτ — περιμένεις την επόμενη στιγμή που η αμυντική σταθερότητα θα σπάσει. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι έχει μια σοβαρότερη ένδειξη εδώ εκτός από την αλλαγή του ρόστερ λόγω Ευρώπης. Απλά δείχνει πως κάπου στην αλυσίδα της φόρμας υπάρχουν τρύπες που έγιναν εμφανείς μέσα σε είκοσι τέσσερις ώρες.

Τι σόι παντού βγήκε αυτό εδώ; τρεις νίκες πάνω στη Ρεάλ κι μετά ξαφνικά να πέφτουμε 68-78 εκτός; Ο τίτλος λέει κάτι πιο σοβαρότερο — κι έχει δίκιο, αλλά όχι όπως το φαντάστηκε ο Erythrolefkos. Δεν είναι μυστικός τραυματισμός από επίθεση ζόμπι εκεί μέσα, ειν' η ίδια η κούραση που σπρώχνει σιγά σιγά την ομάδα κάτω. Πάμε στα νούμερα γιατί εγώ έτσι βλέπω το πράγμα: τους τρεις αγώνες με Ρεάλ τους κουβάλησαν όσοι έκαναν τα τρίποντα εκεί μέσα — ήταν το όπλο τους. Μαζί μ' αυτά πήραν τα μισά συνολικά σουτ τους από μακριά κι έκαναν καλά backup plan όταν έπεφτε η γραμμή της επίθεσης. Την επομένη όμως; Την επομένη το ίδιο πράγμα έγινε δυσλειτουργία. Από τις 73 προσπάθειες συνολικά στις τρεις νίκες οι μισές απέφεραν πόντο — 28 στον κάλαθο. Την επόμενη φορά όμως, στο ίδιο γήπεδο μπήκαν μέσα οι ίδιοι κι έκαναν μόλις τέσσερα απο αυτά — 4/20. Δηλαδή έμειναν ξεκρέμαστοι χωρίς backup, σαν να έκλεισε το σύνθημα της ομάδας τη μια μέρα στην άλλη. Κι όχι μόνο εκεί — η ισοπαλία με Μονακό ήταν το φυσικό αποτέλεσμα όταν ένας πρωταθλητής ξεχνάει πως πρέπει να κλείνει πόρτες. Αυτή η ομάδα είχε αρκετά σουτ ανοιχτά στα πόδια της αμύνης εκείνο το βράδυ, κάτι που δείχνει πού βρήκαν κενό οι αντίπαλοι όταν είδαμε ημίχρονο: οι ίδιοι έκαναν 74,4% εκείνη την περίοδο μέσα στο κλειστό δικό τους γήπεδο. Σημάδι ότι κάπου η αμυντική συγκέντρωση έσπασε σαν γυάλινο δοχείο — κι όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο μετά από τρεις σκληρές νίκες, η διαφορά είναι σαν τρύπες στο πανί: εμφανίζονται αστραπιαία. Για εμένα λοιπόν είναι ξεκάθαρο: δεν είναι κάποιο τραύμα που μπήκε στα πόδια κάποιον παίκτη πριν τρεις μέρες — είναι η συσσωρευμένη πίεση των αγώνων που βγήκε τώρα στην επιφάνεια σαν ψύλλος στον κόρφο. Η ομάδα δείχνει σαν σπίτι χτισμένο πάνω σε λάστιχα: όσο πιο βαρύ φορτίο βάζεις στην κορυφή, τόσο πιο γρήγορα φαίνονται οι ρωγμές στα θεμέλια. Κι εδώ είναι που μπαίνει και ο πράκτορας ο πράκτορας. Αν βλέπουμε αυτήν την εικόνα, τότε η επόμενη κίνηση κερδίζει όχι επειδή περιμένουμε "κάτι σοβαρότερο", αλλά επειδή ξέρουμε ότι οι γραμμές έχουν γίνει λεπτοκαμωμένες σαν πάγο. Στα επόμενα δύο εναπομείναντα ματς του πρωταθλήματος — κι αν η Ευρωλίγκα συνεχίσει έτσι — η τιμή στο win bet για εμένα δεν είναι αυτό που ψάχνω. Ψάχνω την αντίστροφη κίνηση όταν η ομάδα ξαναβρεί το ρυθμό της. Γιατί όταν πέφτει η ενέργεια τόσο απότομα, η αγορά συχνά ψιλο-ξεκουράζει τη μία ομάδα μέχρι να ξαναφουσκώσει ξανά. Κι εκεί ξέρουμε πού να τοποθετήσουμε το στοίχημα.

Τρεις νίκες επί Ρεάλ κι ένα βράδυ μετά χάνετε 68-78 εκτός; Να σου πω κάτι — η ομάδα αυτή λειτουργεί σαν αυτόματο πιστόλι που ξεμένει από σφαίρες όσο πιο γρήγορα σουτάρεις. Τρεις αγώνες μαζί, δεκαπέντε προσπάθειες μακρινού σουτ λιγότερες στις νίκες σε σχέση με την επόμενη εμφάνιση. Μιλάμε για διαφορά όσο να σου πλακώσει μία φάση κι άλλαξε ολόκληρος ο τρόπος που επιτίθενται. Κι εσύ μου λες τραυματισμός; Δεν πήγε κανείς στους γιατρούς έκτακτα μετά τον αγώνα με Μονακό. Η κούραση κάνει αυτόν τον ήχο: πρώτα βγάζεις δεκαπέντε λάθος επιλογές μέσα στη βιασύνη, ύστερα βρίσκεις τον αντίπαλο ξαφνικά εκεί όπου πριν υπήρχε κενό. Αυτή η ομάδα είχε διαφορά τριάντα πόντους στα τρίποντα μεταξύ των δύο εβδομάδων — τριανταδύο εκατόν δώδεκα προσπάθειες συνολικά στις νίκες επί Ρεάλ, δεκαεννέα στα τρεις αγώνες μαζί αμέσως μετά. Ποιος τραυματισμός αλλάζει την ψυχολογία μιας ομάδας τόσο γρήγορα; Και τώρα περίμενε — όταν φέρνεις στο μυαλό σου τρεις νίκες έναντι μιας ομάδας σαν την Ρεάλ, η επόμενη εμφάνιση είναι σαν να ξεκινάς από το μηδέν γιατί η μπάλα δεν ξέρει ότι μόλις νίκησες τρεις φορές στη σειρά. Η Μονακό απλά πήρε αυτό που της έδωσαν: ένα γήπεδο χωρίς αμυντικό τόνο κι έναν στόχο που έκανε τόσες προσπάθειες εκτός συνόλου ώστε οι ίδιοι οι συμπαίκτες τους άρχισαν να τρέχουν περισσότερο από τους αντιπάλους. Θεατρίνος; Το μόνο που προβλέπω είναι πως όσοι βάζουν εδώ λεφτά θα βρουν έναν ακόμα λόγο να ζαλιστούν όταν δουν την επόμενη ομάδα που θα κάτσει σωστά πάνω τους. Γιατί αυτοί οι αριθμοί δεν είναι γούστο — είναι στίγμα. Και το στίγμα του Ολυμπιακού αυτή την περίοδο γράφει λέξεις σαν αυτές: "κόπωση", "πρόσκληση", "ξαφνική ισότητα".

τι πάει εκεί τώρα;; τρεις νίκες σφυροκόπησαν τη Ρεάλ κι αυτή την επόμενη ήρθε η μεγάλη έκπληξη;; οι τριάντα πόντους διαφορά στα τρίποντα γιατί έγιναν έτσι ξαφνικά;;;) πρέπει να πιάσαμε κάτι σωστό ε;; αλλιώς δεν βγάζω νόημα 😅

τι σόι νεράζει εδώ λοιπόν τελείως;; τρεις νίκες πάνω στη Ρεάλ Μαδρίτης κι αμέσως μετά να βγαίνουμε σαν ξυλαράκι στην ομάδα που είχαμε χτυπήσει στον πρώτο γύρο;; αυτό δεν είναι κάποιο στοίχημα που χάνει κάποιος — εκεί που νομίζεις ότι η μπάλα σου ακολουθεί το δικό σου ρυθμό, αυτή κάνει ξαφνικά τον δικό της χορό και σου δείχνει πως αυτή η ομάδα είχε πάει πέντε γρήγορους αγώνες σε δεκατέσσερις ημέρες κι είχε ξεμείνει από ψυχή. θυμάμαι παλιά όταν ήμουν νέος πάλι — έκανα τζόγους στους αγώνες του πρωταθλήματος, όχι ότι τώρα δεν κάνω, αλλά τότε ήταν διαφορετικά: κοιτούσες τον τίτλο της ομάδας και έκανες ένα φορτωμένο τσιγάρο ενώ περίμενες να δεις ποιος θα βγει νικητής. σήμερα βλέπω ανθρώπους που ξεχνάνε ότι το μπάσκετ είναι σαν την θάλασσα: μερικές φορές η παλίρροια σου δίνει όλα αυτά που θέλεις μέσα σε τρεις μέρες κι ύστερα σε άλλη τρεις σου τα παίρνει όλα πίσω χωρίς να σου ζητήσει συγγνώμη. τώρα για τον αρχάριο εκεί πάνω — αυτή η φούρια στα τρίποντα ανάμεσα στις τρεις νίκες επί Ρεάλ και την επόμενη εμφάνιση είναι σαν να έχεις ένα φακό που ανάβει κι σβήνει στον τοίχο: στις νίκες έκανες είκοσι οχτώ επιτυχίες στα εβδομήντα τρία σουτ (38%), στην συνέχεια βγήκες κι έκανες μόνο τέσσερα επιτυχείες στα είκοσι προσπάθειες (20%). αυτά δεν είναι αριθμοί που γράφονται επειδή κάποιος τραυματίστηκε — είναι σαν να γύρισες απότομα το κλειδί της μηχανής σου στο πεντάλ γκαζιού από όσο μπορείς να στρίψεις αριστερά χωρίς κανένα αποτέλεσμα. η ομάδα αυτή πριν τρεις ημέρες είχε τρεις σκληρούς αγώνες μέσα σε δεκατέσσερα 24ωρα — την επομένη είχαμε αγώνα εκτός έδρας, όχι κάποιο φιλικό πανω στα γόνατα: το σώμα δεν πρόλαβε να συνέλθει, η ψυχολογία έκανε τρεις βήματα πίσω κι οι αντίπαλοι είχαν ανοιχτά πόδια σαν πορτοκαλιές την άνοιξη. πάρ' το έτσι: όταν μια ομάδα παίζει τρεις φορές σε οχτώ ημέρες με την κορυφαία ομάδα της Ευρώπης — κι ας μην ξεχνάς πως η Ρεάλ δεν έχει χάσει κανέναν σοβαρό αγώνα τους τελευταίους δυόμιση μήνες — τότε η κόπωση δεν είναι κάτι που βλέπεις στον ουρανό σαν σύννεφο. είναι κάτι που νιώθεις στα κόκκαλα σου όταν κάθεσαι στο γήπεδο και βλέπεις ότι η μπάλα δεν πάει εκεί που πρέπει επειδή η βολή σου είναι αργή κι ο αντίπαλος έχει πια ξυπνήσει από το ξερό ψωμί. εκείνοι οι τριάντα πόντους διαφορά στα τρίποντα δεν είναι σύμπτωση — είναι η ίδια ομάδα που είχε μπει μέσα στα τελευταία δέκα λεπτά ενός αγώνα δυόμιση φορές κι ξαφνικά βρέθηκε αντιμέτωπη με έναν αντίπαλο που έκανε μόλις είκοσι προσπάθειες αλλά έκανε τέσσερα σουτ σωστά επειδή εκείνοι αυτοί είχαν βγάλει όλες τις άλλες προσπάθειες εκτός αγωνιστικού πλάνου. κι εδώ είναι που μπαίνει ο πράκτορας μέσα — όχι επειδή θέλουμε να κάνουμε κέρδος πάνω σε κάποιο σκάνδαλο, αλλά επειδή το μπάσκετ έχει αυτό το χαρακτηριστικό: όταν η ομάδα σου βρίσκεται σε τέτοια φάση κόπωσης, η αγορά συχνά υποτιμά το ρίσκο ενός πιθανού λάθους κι έτσι η επόμενη πρόβλεψη μπορεί να γυρίσει δέκα φορές πιο επικίνδυνη παρά ωφέλιμη. βλέπεις λοιπόν πολλούς εκεί έξω που βάζουν win bets σαν τρελοί — εμένα εκείνο που μεteriaζει είναι το επομένως: εάν η ομάδα αυτή ξαναβρεί τον παλμό της μέσα στην επόμενη εβδομάδα, τότε κάθε στοίχημα που βάζεις πάνω στην πρόβλεψη "θα κάνουν comeback" έχει περισσότερο νόημα από κάθε άλλη κίνηση. διαφορετικά, αν συνεχίσουν έτσι, η επόμενη εμφάνιση μπορεί να είναι ακόμη χειρότερη κι τότε ο βιβλιοπώλης σου εκεί πέρα θα σου πει πώς πήγαν όλα τα λεφτά σου στον κόρφο ενός άλλου πρωταθλητή.

Τώρα πού το βλέπω κι εγώ έτσι ξαφνικά 😅 Αυτό το τριάντα πόντων κενό στα τρίποντα ανάμεσα στις τρεις νίκες επί Ρεάλ και την εμφάνιση με Μονακό μου έκανε και μένα να σηκωθώ από την καρέκλα μου! Μιλάμε για κάτι τόσο παράξενο που δεν είναι φυσιολογικό να συμβαίνει έτσι ξαφνικά, σαν κανείς να έβγαλε το καλώδιο της μπαταρίας για μία μέρα από την ομάδα. Θυμάμαι πριν δύο χρόνια όταν πήγαινα αγώνες στις Σέρρες μ' έναν φίλο κι είχαμε βάλει ένα στοίχημα πάνω στον Ηρακλή εκείνες τις μέρες που έκανε τρεις συνεχόμενες νίκες — κι ύστερα στο επόμενο ματς χάσανε εκτός έδρας με την ΑΕΚ τόσο εύκολα όσο να τους είχαν πάει βόλτα. Τότε είχαμε γελάσει πως "όταν μια ομάδα μπαίνει τόσο δυνατά στη σειρά, μετά δίνει συνέχεια κενό στο σύστημα της". Κάτι παρόμοιο νομίζω πως βλέπουμε τώρα και εδώ. Αλλά εμένα που μ' αφήνει αναπάντεχα η αντίδραση αυτή είναι πως όσο κι αν οι αριθμοί δείχνουν κόπωση — και σίγουρα δείχνουν — εδώ υπάρχει και κάτι άλλο περισσότερο προσωπικό: όταν βλέπεις μια ομάδα που μόλις είχε νικήσει τρεις φορές στη σειρά την καλύτερη ομάδα της Ευρώπης, να έρχεται μετά από τρεις μέρες κι επειδή όλοι περίμεναν συνέχεια νίκη — η ίδια η ομάδα ξεκίνησε σα να μην είχε ξεμπερδέψει από τον προηγούμενο αγώνα ακόμη! Τους βλέπω σαν εκείνον τον τύπο στο γραφείο που μετά από τρεις διανυκτερεύσεις χωρίς λεφτά, αργά το βράδυ λέει ότι μπορεί να κάνει περισσότερα από όσο μπορεί τελικά. Κι εκείνος ξαφνικά βρίσκει τον εαυτό του κολλημένο στις λάθος επιλογές. Το ίδιο φαίνεται και εδώ. Γι' αυτό βγάζω νόημα αυτούς τους αριθμούς;; Αυτό δε σημαίνει ότι κάποιος τραυματίστηκε σοβαρά αύριο — όχι βέβαια! Αλλά μου κάνει μεγάλη εντύπωση πως μέσα σε τόσο λίγο χρόνο άλλαξε τόσο γρήγορα η συμπεριφορά αυτών των παικτών. Σαν να έφαγαν ξαφνικά κι έπρεπε να τρέξουν μια μαραθώνιο δίχως προετοιμασία. Τι λέτε; Αυτοί οι αριθμοί δεν είναι κάτι που μπορούμε απλώς να τους αγνοήσουμε ε;; Ή μήπως κάποιος άλλος έχει δει κάτι διαφορετικό;;

Σήμερα βγήκα έξω για έναν καφέ με τον ξάδερφο μου πριν τρεις ώρες κι όταν μου είπε πως εκείνος η ομάδα κουράστηκε τόσο γρήγορα μετά τις τρεις νίκες πάνω στη Ρεάλ, μου ήρθε να γελάσω— όχι γιατί είναι αστεία η κούραση, αλλά επειδή θυμήθηκα πως τρία χρόνια πριν τον ίδιο λόγο είχαν βγάλει οι ίδιοι άνθρωποι εκεί στον Άγιο Διονύσιο όταν μετά από ένα σερί έξι νικών κατέβηκε μία ομάδα σαν ικρίωμα. Λοιπόν αυτό που με νευριάζει εδώ περισσότερο δεν είναι η πτώση στις επιδόσεις στα τρίποντα — αυτά τα νούμερα μπορούν να γραφτούν κι ανάποδα μία βδομάδα μετά όταν η ομάδα ξαναβρεί το ρυθμό της. Αυτό που βλέπω εδώ είναι πως μέσα σε δεκαπέντε ημέρες από την τελευταία νίκη επί Ρεάλ μέχρι την εμφάνιση με Μονακό υπήρχαν και άλλα παιχνίδια: δύο πρωταθλήματα εκεί ανάμεσα, ένας αγώνας κυπέλου μισής διάρκειας εκεί που έπρεπε να κάνουν rotation αλλά συνέχισαν χωρίς προσωπικό backup στην ραχοκοκαλιά του ρόστερ. Και εδώ είναι που φαίνεται το ζουμί: οι τρεις νίκες επί Ρεάλ έγιναν μέσα σε μία εβδομάδα, εκεί όπου οι περισσότεροι παίκτες έκαναν εικοσιτετράωρα rotations σχεδόν δέκα φορές σε δεκατέσσερις μέρες. Την επόμενη εβδομάδα όμως είχαμε δύο αγώνες εκτός έδρας — όχι εντός βέβαια— εκεί που η ομάδα εκείνη τη στιγμή είχε μόνο δεκατέσσερα υγιή άτομα στις θέσεις. Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως η κούραση εμφανίστηκε σαν ξαφνική επίθεση χωρίς προειδοποίηση, κοίταξε πίσω στο calendar του πρωταθλήματος εκείνης της εβδομάδας. Εκεί είναι που γράφτηκε η αλήθεια πριν καν ανέβουν οι αριθμοί των σουτ στα τρίποντα.

Παιδιά μη γελάτε;; εγώ θυμάμαι πριν ένα μήνα που πήγα με τους συμφοιτητές μου στις Σέρρες να δούμε τον αγώνα του Ολυμπιακού εκείνος έπαιζε τρεις φορές μέσα σε μια βδομάδα κι όλοι μιλούσαν για συνέχεια... μέχρι που στο επόμενο ματς η μπάλα έμοιαζε σαν μολύβι στα χέρια των παικτών τους! 😅 Εδώ όμως έχει κάτι ακόμη περισσότερο: όταν βλέπω ότι από τις τρεις νίκες επί Ρεάλ έκαναν 28/73 τρίποντα (σαν να είχαν ανοιχτά στόματα όλα αυτά τα σουτ) κι ύστερα αμέσως μετά κάνουν μόλις 4/20, μου κάνει εντύπωση πως η ψυχολογία τους πήγε πισωδί στον τοίχο σαν να τους ξέφυγε όλη η αλυσίδα των αγώνων μέσα στο μυαλό τους... μπορεί να κάνω λάθος; αλλά εμένα μου φαίνεται πως όχι μόνο κόπωση είναι αυτό... είναι σαν να τους έφαγε η ίδια τους η επιτυχία εκείνες τις τρεις νίκες κι ύστερα ξαφνικά λύγισαν χωρίς να μπορούν να βρουν το πώς ξαναπιάνουν τον ρυθμό τους...

Με δυο λόγια, εκείνη την Κυριακή βράδυ στη γωνία του γκαράζ μας, ο Θάνος είχε αφήσει το φανάρι ανοιχτό δίπλα στο αμάξι επειδή ξέχασε να το κλείσει όταν γύρισε από την πρώτη βάρδιά του. Την ίδια ώρα που εσύ προσπαθούσες να καταλάβεις πώς μια ομάδα μπορεί να χάσει τόσο απότομα μετά από τρεις νίκες στην κορυφή, εκείνος μου έλεγε πως ο ίδιος είχε ξεχάσει και τρεις φορές μέσα στη βδομάδα πότε ήταν η επόμενη αλλαγή βάρδιας του. Αυτή ακριβώς είναι η εικόνα της κόπωσης στους ανθρώπους της ομάδας — όχι κάτι που βγαίνει σαν αναφορά στις μεταγραφές, αλλά η πραγματική αυτή αίσθηση πως η μπάλα σου γίνεται αργή όταν δεν έχεις κοιμηθεί τρεις φορές κανονικά μέσα σε δεκαπέντε ημέρες. Κοιτάξτε τώρα τι δείχνουν οι αριθμοί εκτός από το προφανές: στις τρεις νίκες επί Ρεάλ οι αντίπαλοι είχαν δώσει πάνω από είκοσι πέντε πόντους από τη γραμμή των τριών στη διάρκεια του αγώνα — αυτό συμβαίνει όταν μία ομάδα επιτίθεται χωρίς συνέχεια και οι σέντερ ξοδεύουν την ενέργεια τους πριν ακόμα ξεκινήσει η φάση. Την επόμενη εμφάνιση όμως, στην ήττα από Μονακό, η Μονακό πέτυχε είκοσι δύο πόντους στις σέντερ γραμμές μέσα σε τέσσερα λεπτά επειδή η άμυνα εκείνοι τους είχαν μείνει στα ημίχρονο και οι δικοί μας άλλαξαν τρόπο στο δεύτερο δεκάλεπτο χωρίς να έχουν ψυχολογία από τους προηγούμενους αγώνες. Δεν λέω πως αυτοί οι αριθμοί είναι αποκλειστικά αποτέλεσμα κάποιου τραυματισμού — εκείνοι οι δεκατέσσερις υγιείς παίκτες τις προηγούμενες δέκα ημέρες έκαναν ένα πρόγραμμα που πιο συχνά βλέπεις σε σωματική προσπάθεια παρά σε αγώνα μπάσκετ: δεκατρείς ημέρες με αγώνες εκεί όπου η παλιά δυναμική του ρόστερ βασίστηκε πάνω στους παλαιότερους παίκτες, που τώρα έπρεπε να σηκώνονται ξανά κι άλλος αγώνας μέσα σε εβδομήντα δύο ώρες. Όταν η ιστορία της ομάδας γράφεται μέσα στη βιασύνη των rotations εκείνης της εβδομάδας, τότε η επόμενη εμφάνιση δεν είναι πια αγώνας — γίνεται ζήτημα ψυχής. Κι εκεί που περίμενες να δεις μία ομάδα να συνεχίζει από εκεί που είχε τελειώσει στους προηγούμενους αγώνες, οι ίδιοι παίκτες άρχισαν να κάνουν ερωτηματικά στα βασικά κινήματα όπως ακριβώς κάνει κάποιος οδηγός όταν ξεχάσει πως έπρεπε να αλλάξει ταχύτητα πριν την στροφή.

Θα μου το πείτε ε; εδώ μέσα μέσα σε δεκαπέντε μέρες τρεις φορές νίκησαν Ρεάλ κι ύστερα από τρεις ημέρες να πέφτουν σαν ξυλαράκι στην Μονακό;; 😅 τόσο εύκολα που δεν τους σταματάει κανείς;;; Δεν μπορώ ακόμα να το βγάλω αυτό από το μυαλό μου. Θυμάμαι όταν πήγα τελευταία φορά στο Ηράκλειο στο γυμναστήριο κάτι φίλους μου έκανε μπουρλότο για έναν αγώνα κι έλεγαν ότι "η ομάδα έχει κουραστεί όσο να περάσει κι ένας γύρος αγώνα". Εγώ γελούσα, τώρα όμως μετά από αυτά τα νούμερα... τι λέτε; μπορεί πράγματι η φυσική κούραση να κάνει τέτοιες καταστροφές;;

τι σόι τσαντούλα αυτή;; τρεις νίκες στη σειρά επί Ρεάλ Μαδρίτης κι ύστερα πέντε ημέρες μετά να πέφτουν σαν σακιά μετά την τρίτη νίκη — ε δες όμως το πράγμα από την άλλη μεριά: η κόπωση δεν είναι ποτέ κάτι που εμφανίζεται από το πουθενά σαν πρωταγωνιστής σε ταινία τρόμου. είναι κάτι που προετοιμάζεται αργά αργά, βήμα βήμα, όσο οι άνθρωποι εκεί πάνω μπλέκουν γρήγορους γύρους αγώναs μέσα σε δεκατέσσερις ημέρες χωρίς διάστημα ανάσας. δεν φταίει η τύχη εκείνο το βράδυ στην Μονακό — φταίει πως εκείνοι οι δεκατέσσερις παίκτες που έκαναν τις τρεις νίκες επί Ρεάλ είχαν κάνει ήδη άλλους τρεις αγώνες εκεί μέσα, και τούμπανο κι άλλον έναν κυπέλο μισής διάρκειας εκείνης της βδομάδας, που κανείς δεν είχε κάνει rotation κανονικά επειδή "εντάξει η ομάδα πηγαίνει καλά". πως όταν μια ομάδα λειτουργεί σαν πολυμήχανο χωρίς βαλβίδα εκτόνωσης, η βαλβίδα τελικά σπάει εκεί όπου κανείς δεν περιμένει — αλλιώς γιατί στην πρώτη νίκη επί Ρεάλ έκαναν 28/73 στα τρίποντα, ενώ στις επόμενες τρεις ημέρες έκαναν 4/20;;; η ίδια ομάδα που πριν έκανε σουτ όπως μια σφαγή τώρα κάνει σαν να τους έχει πιάσει παράλυση στο χέρι από το ξύπνημα; κι εδώ μπαίνεις και ψάχνεις για τραυματισμούς ή κάτι σοβαρότερο;; εμένα εκείνο που μου κάνει εντύπωση είναι πως κανείς δεν πήρε τον κόπο να κοιτάξει το πρόγραμμα εκείνης της εβδομάδας: δεκατέσσερις ημέρες, τρεις νίκες επί Ρεάλ μέσα σ’ ένα πλέγμα δέκα αγώνων συνολικά, κι όλοι περίμεναν συνέχεια επειδή η ομάδα ήταν πρώτη στο πρωτάθλημα. μα η πρώτη θέση δεν τρώει μπακάλικο ψωμί — τρώει ανθρώπους που έχουν κουραστεί στο κόκκαλο από τόσο στρες μέσα σε τόσο λίγο χρόνο. γιατί όταν βλέπεις μια ομάδα να κάνει τρεις συνεχόμενες νίκες επί μιας ομάδας σαν την Ρεάλ — που τους τελευταίους δύο μήνες δεν έχει χάσει ούτε γάτα στ’ αμάξι — κι ύστερα αμέσως μετά να χάνει σαν τσίρκο από μια ομάδα που είχε μόλις νικηθεί στον πρώτο γύρο, τότε κατάλαβες πως το πρόβλημα δεν είναι στο γήπεδο. είναι πως εκείνοι οι άνθρωποι είχαν φτάσει στην Μονακό ήδη ξεμυαλισμένοι, σαν εκείνο το αυτοκίνητο που ξεκινάει με όλα τα φώτα ανοιχτά κι τελειώνει με την μπαταρία άδεια. εμένα προσωπικά όταν βλέπω αυτά τα νούμερα δεν ψάχνω για αποδείξεις τραυματισμού. ψάχνω για αποδείξεις ότι κάποιος αποφάσισε πως η ομάδα μπορεί να παίζει όλα αυτά τα παιχνίδια σαν μια μηχανή χωρίς σέρβις. όταν η ομάδα κάνει τρεις νίκες μέσα σε οχτώ ημέρες κι ύστερα χάνει τον επόμενο αγώνα σαν να μην έχει ξυπνήσει από τον προηγούμενο, τότε αυτό δεν είναι κούραση — αυτό είναι σημάδι πως κάποιοι εκεί πάνω έπαιξαν το ρόλο του λαγού που πηδάει πάνω στα σωθικά των παικτών τους χωρίς καν να το καταλάβουν. οι αριθμοί λένε την ιστορία τους σωστά εδώ: στις τρεις νίκες επί Ρεάλ έκαναν πάνω από είκοσι πέντε πόντους στα τρίποντα λόγω του τρόπου που η Ρεάλ άνοιγε την άμυνα τους. στην εμφάνιση με Μονακό έκαναν δεκαοχτώ πόντους λιγότερους επειδή η ίδια η ομάδα είχε αρχίσει να κάνει ερωτηματικά στις πιο βασικές κινήσεις της — σαν εκείνον τον οδηγό που ξεχνάει να πατήσει το γκάζι πριν την στροφή επειδή έχει βγάλει όλα τα σήματα από το μυαλό του. στην επόμενη πρόβλεψη λοιπόν βάζεις win bets μόνο αν έχεις ψυχή ελεύθερη — επειδή η ιστορία δείχνει πως όταν μια ομάδα έχει δώσει τόσα πολλά μέσα σε τόσο λίγο χρόνο χωρίς ανάπαυση, η επόμενη εμφάνιση είναι σα να παίζει λόττο με αριθμούς που οι ίδιοι έχουν ξεχάσει πως σημαίνουν κάτι. κι εκεί είναι που η αγορά συχνά ξεχνάει πως η τρέλα του τζόγου κρύβει πολλές φορές την πιο σκληρή αλήθεια: ότι οι αριθμοί στα χαρτιά μπορούν να γυρίσουν ανάποδα όταν η ομάδα πίσω από αυτά έχει ξεχάσει πως πρέπει να αναπνέει.