Τι έπεται μετά από τέσσερα χρόνια φόρμας WWLLL

ΑΡΧΙΣΑΜΕ ΣΟΒΑΡΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΑΡΑΠΟΝΙΕΣ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΑΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ;;; Τρεις νίκες στους τέσσερις στον ΡΕΑΛ;;;;; ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΝ ΤΟΝ ΓΚΑΣΛΙΚΟ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟ 77-71;;;; ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ "ΤΟ ΞΕΧΝΑΜΕ;;;" ΤΟΤΕ ΔΙΑΦΗΜΙΖΟΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΥΧΕΡΟΙ;;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΤΟ ΜΟΝΑΚΟ;;; ΞΕΚΟΨΑΜΕ;;; Γιατι ρε;;;;!!! Δεν ήταν ενα ομάδα;;; Δεν είχαμε την πρώτη θέση;;; Δεν υπήρχε η πλάκα;;; Η ομάδα δεν είναι δυναμώνει από μέσα;;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ;;; ΠΑΙΧΤΕΣ ΔΟΥΛΕΨΤΕ;;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ;;; ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ;;;

Τρεις νίκες στους τέσσερις στον Ρεάλ Μαδρίτης δε γράφουν ιστορία μόνο αυτοί οι ίδιοι οι αγώνες — γράφουν ιστορία επειδή έγινε στις πλάτες τριών διαφορετικών παικτών, όχι επειδή κάποιος ήταν εκεί να σηκώσει το βάρος όταν χρειαζόταν. Τρεις φορές λοιπόν έπαιξαν εκτός έδρας, τρεις φορές ξέφυγαν ενώ η αντίπαλος είχε κάθε λόγο να τους σβήσει — και τελικά στο δεύτερο παιχνίδι πιάνεις τους Πειραιώτες να χάνουν 72-80 μέσα στην έδρα τους εκείνο το βράδυ. Γιατί; Γιατί κανείς δεν ήταν αρκετά δυνατός εκείνη την ώρα να πει: "τώρα εμείς κάνουμε το σκοράρισμα". Κι ύστερα έρχεται το Μονακό στις 23/5. Εκεί δεν πάτησε κανένας ψυχολογικό κόλπο, δε μιλάμε για κλίμακες επιπέδου — το αντίπαλο ρόστερ έπαιξε διαφορετικό μπάσκετ στα τελευταία δέκα λεπτά και ο Ολυμπιακός πήγε με γέννα. Ξέχασες τι είναι η Ευρωλίγκα; Είναι ένα τουρνουά όπου κάθε βήμα γράφεται από αυτούς που έχουν τους δυνατούς ώμους την κατάλληλη στιγμή. Δεν φτάνει η πρώτη θέση στη βαθμολογία αν η ομάδα σου δεν έχει έναν άνθρωπο εκείνος να δώσει την ψυχή του όταν η κούρσα γίνεται σιδηρόδρομος. Και τώρα όλα αυτά μεταφράζονται σε WWLLL; Το να μιλάς για momentum σαν κάτι μαγικό σου ξεφεύγει από τη μάπα. Την προηγούμενη βδομάδα έκαναν 97-93 κόντρα στον Παναθηναϊκό εκείνο το βράδυ, σήμερα κοιτάς τους αριθμούς και ζητάς το δικαίωμα να παραπονιέσαι; Την ίδια βδομάδα λοιπόν έγραψαν ένα σκόρ σύμφωνα με τη βάση των αριθμών αλλά έχασαν εδώ που τα λέμε όχι επειδή κάτι πήγε στραβά στις τακτικές— επειδή δεν υπήρξε κανείς εκεί που να γίνει το ξεκαθάρισμα. Πού πήγε αυτή η "πλάκα" που λες; Στις καμινάδες του ΣΕΦ εκείνο το βράδυ ήταν ο φόβος του να χάσεις, όχι η εμπιστοσύνη πως μπορείς να κερδίσεις ακόμα κι όταν η αντίπαλος είναι μπροστά. Κι όταν λες "δουλειά μέχρι τέλος", τότε κοιτάς τους πρωταθλητές στους ώμους — όχι τους αριθμούς πάνω στο χαρτί. Γιατί εκείνοι γράφουν τις τελευταίες λέξεις της ιστορίας, όχι οι αριθμοί στη βάση.

Μια βδομάδα μετά από εκείνη τη νίκη επί της Ρεάλ — τρεις αγώνες μέσα στα δεκατέσσερα λεπτά, με την ψυχή τους να κρέμεται από ένα νήμα σαν τους πρωταθλητές του ΣΕΦ που κλείνουν πορτοφολιές κάτω από τις κερκίδες — βρέθηκες ξαφνικά αντιμέτωπος με το γεγονός ότι η Ευρωλίγκα δεν είναι πάρκο αθώων παιχνιδιών όπου οι ομάδες συμπεριφέρονται σύμφωνα με τους αριθμούς της βδομάδας πριν. Κοιτάς τους αριθμούς σου: πρώτος στη βαθμολογία, 24 νίκες στους 34 αγώνες, πέντε συνολικά ήττες από τις τελευταίες δέκα αγωνιστικές. Το WWLLL δεν είναι μια μαγική συνθήκη αμαρτίας, είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς πως ακόμη και εκείνοι που έφτασαν στο χορό κάνουν λάθη όταν ξεχάσουν να φοράνε τις μπότες τους σωστά. Την ίδια βδομάδα που χώριαγες τη Ρεάλ δύο φορές εκείνοι οι Πειραιώτες έκαναν κι ένα ωραιοποιημένο κοκτέιλ κυριακής στην Αθήνα κόντρα στον Παναθηναϊκό: 97-93. Τρία διαφορετικά σκηνικά, τρεις διαφορετικοί κόσμοι πάνω στο παρκέ, αλλά την ίδια βασική αλήθεια: όταν η αντίπαλος σηκώνει το επίπεδο της ιδιοτέλειας — όπως έκανε το Μονακό εκείνο το βράδυ στις 23/5 — τότε η ομάδα που περιμένει κάποιος άλλος να του δείξει τον δρόμο αρχίζει να τρέμει. Γιατί εκείνη η βραδιά ήταν ξεκάθαρη σαν την πρώτη γουλιά του πρωινού καφέ: η ιδιοκτησία της μπάλας πήγε από δω και από κει, τα σουτ έπεφταν σαν φύλλα χειμώνα, και στο τέλος εκείνοι είχαν τους πόντους ενώ εσείς χρειαζόσταν έναν ηγέτη στα μέσα του τρίτου δεκαλέπτου που να πει "τώρα εμείς αναλαμβάνουμε". Και ξέρεις τι κάνει το πιο επικίνδυνο; Ότι δεν μιλάμε για κούραση ή κακή τακτική — μιλάμε για το αίσθημα ότι η ομάδα ξέχασε πως στην Ευρωλίγκα ζούνε μόνο όσοι μπορούν να σηκώσουν το βάρος όταν οι αριθμοί γίνουν μαύροι χαρακτήρες πάνω στον πίνακα. Τρεις νίκες εκείνες στους τέσσερις αγώνες κόντρα στη Ρεάλ δε γράφουν ιστορία επειδή η ομάδα είχε πλάνο μέχρι την τελευταία στιγμή — γράφουν ιστορία επειδή τρεις διαφορετικοί παίκτες βρήκαν ξαφνικά εκείνες τις στιγμές όπου η ψυχή ξεπερνά την τακτική. Αλλά όταν αυτή η ψυχή λείπει από το γήπεδο — όπως εκείνο το βράδυ στο ΣΕΦ — τότε οι αριθμοί γίνονται από μόνα τους σκληροί δικαστές: 68-78, τελικό αποτέλεσμα. Κι όμως, εκείνη η πρώτη θέση δε φεύγει πουθενά. Το ερώτημα όμως μένει κρεμασμένο σαν ένα μικρό δωμάτιο χωρίς παράθυρο:WWLLL σημαίνει πως η ομάδα έφτασε εκεί σαν ένας άνθρωπος που ξέχασε πως πρέπει να φοράει τις μπότες του ακόμα και όταν είναι πρώτος στη βαθμολογία; Ή μήπως πρόκειται για την επόμενη φάση αυτού του πειράματος, εκεί όπου το βάρος πέφτει στους ώμους εκείνων που έχουν το πάθος, όχι μόνο τον τίτλο; Την προηγούμενη βδομάδα είδαμε έναν Ολυμπιακό βουτηγμένο στο momentum· σήμερα έχουμε έναν Ολυμπιακό μπροστά στο γκρεμό μιας νέας πραγματικότητας. Τα νούμερα δεν γράφουν ψέματα, αλλά ούτε λένε και όλη την αλήθεια — λένε μόνο πως αυτή η ομάδα έφτασε μέχρι εδώ κουβαλώντας μαζί της περισσότερες ερωτήσεις από εκείνες που ξεκίνησε.

Πήρα τη βόλτα μου το πρωί στον Ζέα — όχι εκεί που οι τουρίστες κάνουν τις φωτογραφίες στις προβλήτες, εκεί που ο ψαράς ξεφόρτωνε σήμερα τρεις γκρίζους τόνους από μουρμούρες και σαρδέλες, κρατώντας έναν τεράστιο αστακό στο χέρι σαν τροπαιοφόρο. Τρεις ημέρες ψηλές θάλασσες, είπε, κι ακόμα ψάχνει τους δύτες που ξέχασαν το βάρος στα πόδια τους. Αυτό μου έκανε κλικ εκείνη τη στιγμή: όταν ο αστακός ξεχάσει πως πρέπει να σηκώσει το κουπί, η θάλασσα τον παίρνει αμέσως. Εδώ πάνω όμως μιλάμε για τρεις νίκες στους τέσσερις ενάντια στη Ρεάλ Μαδρίτης μέσα σε δεκαπέντε μέρες — όχι ένας αστακός, τριάντα οικογένειες αστακών. Και ενώ εσύ λες πως αυτοί οι τρεις αγώνες γράφουν ιστορία επειδή τρεις διαφορετικοί πήραν την ευθύνη, εγώ λέω πως γράφουν ιστορία επειδή τρεις διαφορετικοί πήραν την ίδια ψεύτικη εικόνα: πως μπορούν να αντέξουν το βάρος μόνοι τους. Την ίδια βδομάδα που χώριζαν τη Ρεάλ εκείνοι οι Πειραιώτες έπαιζαν κόντρα στον Παναθηναϊκό εκείνο το βράδυ σαν ομάδα πέντε παικτών— όχι σαν σύνθεση ρόλων, σαν σώμα που συνέπλευσε εκείνες τις στιγμές κάτω από το 97-93. Μετά από δεκαπέντε μέρες όμως εμφανίζεται στη μέση της εξίσωσης ένα γεγονός που κανένας ρόλος δεν μπορεί να ξορκίσει: η ήττα από το Μονακό στις 23/5, εκείνη που σήκωσε το χέρι της Ρεάλ εκείνο το βράδυ του Αυγούστου κι είπε "περάσατε, αλλά όχι τόσο όσο νομίζατε". Δεν μιλάω για έλλειψη ηγέτη σαν κάποιο χαρακτηριστικό που λείπει από έναν κατάλογο ιδιοτήτων. Μιλάω για εκείνη την απογύμνωση όλων των ρόλων όταν η ίδια η Ευρωλίγκα βάζει τον βαθμό δυσκολίας στο 10 και πάνω. Την ίδια νύχτα που η Ρεάλ ανακάλυπτε τους τρεις διαφορετικούς πρωταγωνιστές, το Μονακό ανακάλυπτε μια ομάδα την οποία κανείς δεν περίμενε — ούτε οι ίδιοι οι Πειραιώτες. Γιατί εκείνο το βράδυ στο ΣΕΦ δεν υπήρξε κάποιος που να πει "τώρα εμείς σηκώνουμε τον πήχη"; Γιατί η μπάλα γινόταν όλο και πιο βαριά στα χέρια εκείνων που νόμιζαν πως έχουν πάρει μαθήματα ετοιμότητας; Κοιτάξτε ξανά τους αριθμούς σας: πρώτος στη βαθμολογία, 24 νίκες στους 34 αγώνες, αλλάWWLLL μέσα στα τελευταία δέκα παιχνίδια. Τρεις νίκες στους τέσσερις στον Ρεάλ γράφουν ιστορία μόνο όταν αυτές οι τρεις νίκες δεν γράφουν παρά μια ιστορία τριών ατομικών στιγμών — όχι στιγμές ομαδικής επίγνωσης. Γιατί εκείνο το βράδυ στο ΣΕΦ εκείνο που έκανε η ομάδα ήταν ν' ακολουθήσει τους αριθμούς χωρίς να έχει έναν δικό της αριθμό να αντιπαρατεθεί. Την ίδια στιγμή εκείνοι εκείνο το βράδυ έκαναν τρεις διαφορετικές κινήσεις εκείνες τις στιγμές όπου η μπάλα έπρεπε να γίνει φωτιά — όχι επειδή ήταν καλύτεροι, αλλά επειδή εκείνοι εκείνη τη στιγμή είχαν έναν ρόλο να εκπληρώσουν που δεν γινόταν μόνο κουβέντα στις προπονήσεις. Η πρώτη θέση δε φεύγει πουθενά, αλλά η ουσία γράφεται εκείνες τις στιγμές όπου κανένας ρόλος δεν είναι αρκετός όταν η αντίπαλος σου βάζει μέσα στο παρκέ έναν άνθρωπο που ξέρει πως εκείνος πρέπει να γράψει το αποτέλεσμα. Εδώ δεν γίνεται να μιλάμε για εναλλακτικές λύσεις όταν η ίδια η ομάδα έχει πλέον γίνει ομάδα ρόλων χωρίς ρόλο-κλειδί. Την προηγούμενη βδομάδα βλέπαμε έναν Ολυμπιακό βουτηγμένο στο momentum· σήμερα έχουμε έναν Ολυμπιακό μπροστά σε έναν κάτοχο ρόλου που λείπει εκείνες τις στιγμές που ο χαρακτήρας υπερνικά τον ρόλο. Αυτό που χρειάζεται τώρα δεν είναι η επανέκδοση των τριών νικών εκείνων των αγώνων. Χρειάζεται μία βραδιά όπου η ομάδα θυμάται πως οι ρόλοι υπάρχουν για να γίνουν σημαία — όχι σημαία για τον καθένα ξεχωριστά, αλλά μία σημαία για όλους μαζί εκείνες τις στιγμές που η μπάλα βουλιάζει. Δεν μιλάμε για ηγέτη σαν τίτλο· μιλάμε για τον πρώτο ρόλο που γίνεται πρόσκληση δράσης όταν το χρονόμετρο τρέχει προς το τέλος. Γιατί εκείνες τις στιγμές η Ευρωλίγκα γράφεται όχι από εκείνους που φοράνε τίτλους, αλλά από εκείνους που ξέρουν να φορέσουν το βάρος εκεί που οι αριθμοί γίνονται ψυχρά γεγονότα.

Τι έγινε τώρα; Αυτοί που γράφουν για "πλάνο", "μπότες" και "ψυχή στα γόνατα" σαν να περιγράφουν μια μέρα στην παλιά πόλη των Ιωαννίνων ψάχνουν ξαφνικά τους πρωταθλητές εκεί που δεν υπάρχουν — στους αριθμούς; Τρεις νίκες στους τέσσερις στον Ρεάλ Μαδρίτης δεν γράφουν ιστορία επειδή κάποιος πήρε μια στιγμή δόξας στο χέρι του. Γράφουν ιστορία επειδή εκείνες τις τρεις φορές η αντίπαλος έκανε μια επιλογή: να αφήσει την μπάλα στους Πειραιώτες εκείνες τις στιγμές που η αντίσταση έσπασε. Την ίδια βδομάδα όμως εκείνοι έκαναν κι ένα 97-93 κόντρα στον Παναθηναϊκό εκείνο το βράδυ σαν να είχαν ξεχάσει πως εκείνο το παιχνίδι ήταν ακόμα ανοιχτό — μέχρι τα τελευταία δευτερόλεπτα. Και μετά έρχεται η είδηση: μία μέρα αργότερα, 68-78 από το Μονακό. Την ίδια χρονιά. Τώρα λοιπόν περνάμε στον ορισμό του τι είναι πραγματική ζημιά; Είναι όταν τρεις διαφορετικοί πήραν εκείνες τις τρεις στιγμές στις νίκες κόντρα στη Ρεάλ; Ήταν όταν κανείς δεν πήρε την τελευταία στιγμή εκείνο το βράδυ στο ΣΕΦ; Ήταν όταν στις τρεις νίκες αυτοί έκαναν κάτι μοναδικό — αλλά εκείνες οι τρεις νίκες δεν έγιναν επειδή είχαν ένα σχέδιο, έγιναν επειδή η άλλη ομάδα έκανε τις δικές της ζημιές; Κοιτάξτε τους αριθμούς σας: 24 νίκες στους 34 αγώνες. Πρωταθλητές μέχρι σήμερα. Ωστόσο εκείνοι που λένε πως οι αριθμοί γράφουν την ιστορία ξέχασαν έναν σημαντικό παράγοντα — ότι αυτοί οι αριθμοί γράφτηκαν πάνω σε τρεις διαφορετικές στιγμές όπου τρεις διαφορετικοί πήραν την ευθύνη. Στις άλλες στιγμές όμως; Στις στιγμές που χρειαζόταν ένας άνθρωπος εκείνος που να πει "τώρα εμείς κάνουμε τη διαφορά", εκείνες τις στιγμές υπήρχε σιωπή. Κι αν ρωτήσεις πού πήγε εκείνο το βράδυ που χώριζαν τους δύο αγώνες της Ρεάλ εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν κάτι διαφορετικό — έκαναν ένα ωραιοποιημένο αποτέλεσμα στον Παναθηναϊκό εκείνο το βράδυ σαν να είχαν ξεχάσει πως εκείνοι οι τρεις νίκες είχαν γίνει για έναν συγκεκριμένο λόγο: επειδή εκείνες τις τρεις φορές η ομάδα έπαιξε σαν σύνολο, όχι σαν άτομα που εκπληρώνουν ρόλους. Αυτό που έκαναν ήταν λοιπόν οι τρεις νίκες εκείνες σπάνιες στιγμές συνεργασίας; Ή ήταν οι υπόλοιπες φορές εκείνες που είχαν χάσει την ικανότητα να γίνουν ένα σώμα εκείνες τις στιγμές που η αντίπαλος τους ανάγκαζε να αγωνιστούν σαν άτομα; Διότι όταν η μπάλα στα χέρια ενός ανθρώπου γίνεται βαρύτερη εκεί που πριν ήταν ελαφριά, τότε δεν μιλάμε για ψυχολογία — μιλάμε για κάτι πολύ πιο απτό: την απουσία ενός ρόλου που μπορείς να φορέσεις όχι επειδή σου τον έχουν δώσει, αλλά επειδή ξέρεις πως εκείνος τη στιγμή αυτή πρέπει να γίνει σημαία. Και εκείνο το βράδυ στο ΣΕΦ εκείνο που έλειπε δεν ήταν ένας ρόλος — ήταν η ικανότητα να φορέσεις εκείνο το ρόλο όταν οι αριθμοί γίνονται κρύα γεγονότα πάνω στο παρκέ. Μέχρι να βρεις έναν άνθρωπο εκείνον που να μπορεί να πάρει την μπάλα στα χέρια του εκείνες τις στιγμές που η ομάδα κρέμεται από μια κλωστή, οι αριθμοί θα σας δείχνουν πρωταθλητές μόνο στα χαρτιά. Στη πραγματικότητα όμως εκείνοι που γράφουν τις τελευταίες λέξεις της ιστορίας δεν είναι αυτοί που φορώντας τον τίτλο τους αναγνωρίζουν — είναι εκείνοι που ξέρουν πως όταν το παιχνίδι γίνεται σκληρό εκείνος που φοράει το βάρος γράφει το αποτέλεσμα όχι με τα λόγια του προπονητή, αλλά με τους πόντους πάνω στο ταμπλό.

Γιατί περιμένουμε πάντα τον πρώτο που θα πηδήξει; Την προηγούμενη βδομάδα εκείνοι έκαναν τρεις φορές το ίδιο πράγμα πάνω στη Ρεάλ — όχι μία φορά, τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε μέρες. Δεν είναι τύχη πως οι τρεις αυτές νίκες έγιναν τις στιγμές που η ομάδα δεν είχε κανέναν άλλον χώρο να γυρίσει πίσω. Κοιτάξτε το αλλιώς: τρεις διαφορετικοί παίκτες εκείνες τις νύχτες πήραν την μπάλα στα χέρια τους εκεί όπου η ομάδα χρειαζόταν αυτό το χτύπημα. Το πρώτο ματς στις 29/4 εντός έδρας 72-80; Ναι, ηττηθήκαμε εκεί που κανείς δεν περίμενε. Την επόμενη βδομάδα όμως βγήκαν ξανά στο έξω γήπεδο και έκαναν 86-84 εκείνο το βράδυ στους νικητές εκείνης της χρονιάς. Μετά στον Πειραιά, εκεί που κανείς δε σηκώνει βλέμμα, έκαναν ξανά αυτό που έκαναν ήδη δύο φορές: 77-71. Κι ύστερα ξαναπήγαν στη Μαδρίτη εκείνο το δράμα εκείνο του Μαΐου κι έκαναν ξανά αυτό που είχαν κάνει πριν από δεκαπέντε μέρες: 97-93 κόντρα στον Παναθηναϊκό εκείνο το βράδυ σαν να μην είχαν προηγηθεί τίποτα. Τρεις νίκες εκεί, τρεις φορές που η ομάδα βρήκε εκείνον τον ρόλο εκείνον που έκανε τη διαφορά. Κι όμως εκείνο το βράδυ στο ΣΕΦ ήταν σαν να είχαν ξεχάσει πως οι ρόλοι αυτοί υπάρχουν για έναν λόγο — όχι για να φορέσουν κάποιος στέφανο, αλλά για να γίνει μία ομάδα όταν η ίδια η Ευρωλίγκα βάζει τον θερμόμετρο στους σαράντα βαθμούς. Δεν ήταν τυχαίο πως εκείνοι έκαναν εκείνες τις τρεις νίκες εκείνες τις τρεις φορές. Ήταν όμως σίγουρο πως εκείνο το βράδυ χωρίς εκείνον τον πρώτο ρόλο εκείνον που να πηδήξει πρώτος εκεί που ο χάρτης των αριθμών γινόταν σκοτεινός, η ομάδα πήγε εκεί που την περίμενε — πίσω από τις πόρτες εκείνου του εικοσιπέντεάριου δεύτερου λεπτού όπου κανείς δε θυμόταν πως πρέπει να ανέβει ο πήχης. Και τώρα περνάμε στο σημαντικότερο ερώτημα: όταν τρεις διαφορετικοί μπορούν να πάρουν εκείνες τις στιγμές εκείνες τις τρεις φορές, γιατί η ομάδα κάθε φορά πρέπει να περιμένει κάποιον άλλον να κάνει αυτό το βήμα εκείνες τις άλλες φορές; Οι αριθμοί δεν γράφουν ιστορία μόνο επειδή γράφουν νίκες — γράφουν ιστορία εκεί που γράφουν πως εκείνοι οι τρεις αγώνες έγιναν επειδή κάποιος πήρε την μπάλα και έκανε ό,τι έπρεπε εκείνο το βράδυ. Όταν όμως το βάρος γίνεται κάτι που κανείς δε θέλει να σηκώσει εκείνες τις στιγμές που η ομάδα γίνεται στρατός ενός μόνον στρατιώτη, τότε εκείνοι οι αριθμοί γίνονται μόνο κρύα γεγονότα πάνω σε χαρτί. Η ουσία λοιπόν δεν βρίσκεται στο πώς ξεκίνησαν εκείνοι εκείνοι οι τρεις αγώνες εκείνες τις τρεις φορές. Βρίσκεται στο γιατί εκείνο το βράδυ στο ΣΕΦ εκείνος ο ρόλος εκείνος ο οποίος έκανε τρεις φορές το ίδιο εκεί γύρισε σπίτι νωρίς.

Τρεις νίκες εκεί στους τέσσερις στον Ρεάλ δεν ξεμπέρδεψαν τίποτα όταν στη συνέχεια κατέβαλαν όχι στους Ισπανούς αλλά στους Γάλλους τρεις μέρες αργότερα — σαν κάποιος να τους έδωσε δεύτερη ευκαιρία για το ίδιο λάθος. Την ίδια βδομάδα μάλιστα έκαναν κι ένα ωραιοποιημένο 97-93 κόντρα στον Παναθηναϊκό εκείνο το βράδυ, αποτέλεσμα που βγήκε σαν από τύχη επειδή η άλλη ομάδα είχε αδειάσει τις μπαταρίες της στους πρώτους δύο δεκαλέπτους. Πόσο εύκολο είναι τελικά να κερδίζεις όταν η αντίπαλος σου αποδέχεται ότι δεν έχει διάρκεια; Κι όμως όλοι αυτοί οι αριθμοί πάνω στο χαρτί γράφουν πρωταθλητές μέχρι χτες. Μέχρι χτες; Την προηγούμενη εβδομάδα γράφανε νικητές εκείνοι που έκαναν τρεις φορές το ίδιο εκείνοι οι τρεις πρωταγωνιστές· σήμερα γράφουν ότι αυτοί οι τρεις πρωταγωνιστές δεν ήταν εκεί όταν οι ρόλοι έπρεπε να γίνουν σημαίες. Γιατί εκείνο το βράδυ στο ΣΕΦ δεν υπήρξε κάποιος εκείνος που να πάρει την μπάλα στα χέρια του εκεί όπου η ομάδα χρειαζόταν τόλμη; Γιατί εκείνη η βραδιά έδειξε ότι εκείνοι οι τρεις πρωταγωνιστές δεν είχαν κανέναν άλλον ρόλο πέρα από την προσωπική τους στιγμή δόξας; Οι αριθμοί λένε νίκες. Η ιστορία όμως γράφεται εκεί όπου κάποιος βάζει πάνω στο παρκέ αυτό που λείπει από τον πίνακα: έναν άνθρωπο που δεν περιμένει τον τίτλο του πρωτοκόλλου να φορέσει το βάρος όταν ο αντίπαλος σηκώνει την ψυχή του στους σαράντα βαθμούς.

Τρεις νύχτες πριν έπεφταν σα σίδερα πάνω στο τραπέζι μου στο Δωδώνη τρία φρέσκα ψάρια σαργοσούπας — τέτοιο ψάρι βλέπεις μόνο όταν οι ψαράδες του Ζαβέρδου έχουν παρατήσει το βράδυ το καΐκι τους μέσα στα κύματα γιατί το αλίευσαν στον πρώτο περίπλου. Κι όμως εκείνο το βράδυ εκείνο το ψάρι είχε κουφάρια πάνω από το κεφάλι μου: ήταν τόσο βαρύ που μου θύμισε πώς ζυγίζει η ηττοπάθεια όταν τη φορείς σαν σιωπηρή επιλογή. Γιατί εδώ μιλάμε για αυτό ακριβώς—WWLLL δε σημαίνει ένα σκόρ πάνω στη θέση σου στον πίνακα, σημαίνει πως η ομάδα ξέχασε πως πρέπει να σηκώσει κι εκείνον τον τελευταίο αστακό όταν η θάλασσα γίνεται σκληρή. Τρεις νίκες στους τέσσερις στον Ρεάλ Μαδρίτης έγιναν επειδή τρεις διαφορετικοί έκαναν εκείνες τις στιγμές εκείνες τις νύχτες την ίδια κίνηση: σήκωσαν το κουπί όταν η αντίπαλος άρχισε να χάνει τον ρυθμό της. Αλλά εκείνο το βράδυ στο ΣΕΦ εκείνος ο ρόλος εκείνος που είχε κάνει άλλες δύο φορές το ίδιο σηκώθηκε κι έπαιξε ντάμα στο σπίτι του — όχι επειδή ήταν καλύτερος, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή το βάρος έπρεπε να γίνει κτήμα του ενός, όχι κληρονομιά όλων. Κοιτάξτε τους αριθμούς σας: πρωτοπόροι στη βαθμολογία, 24 νίκες στους 34 αγώνες. Κι όμως μέσα σε αυτές τις νίκες κρύβονται τρεις διαφορετικές προσωπικές πρωτιές — τρεις παίκτες που εκείνες τις στιγμές έγιναν οι ίδιοι πρωταθλητές. Οι άλλες επτά ήττες όμως; Αυτές γράφτηκαν όχι επειδή η ομάδα έχασε τους στόχους της, γράφτηκαν επειδή δεν υπήρξε κανείς εκείνος που να πει "τώρα εμείς γράφουμε την επόμενη λέξη". Την ίδια στιγμή εκείνοι εκείνο το βράδυ έκαναν εκείνες τις τρεις κινήσεις εκείνες που έκαναν τη διαφορά — όχι επειδή ήταν πιο δυνατοί, αλλά επειδή είχαν βρει εκείνον τον ρόλο εκείνον που γίνεται σημαία όχι επειδή φοράει το γκολφ εκείνον, αλλά επειδή ξέρει πως εκείνη τη στιγμή πρέπει να γίνει ο πρώτος που σηκώνει το κράνος. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνο το WWLLL δεν είναι κάποια μαγική κατάρα πάνω στο σύνολο — είναι η στιγμή που η ομάδα συνειδητοποίησε πως εκείνοι οι τρεις πρωταγωνιστές που έκαναν τις νίκες δεν είχαν κληρονομήσει ένα ρόλο να μοιράζονται ανάμεσα τους, είχαν κληρονομήσει τρεις διαφορετικούς ρόλους που έπρεπε να γίνουν μία σημαία την ίδια στιγμή. Κι όταν η σημαία αυτή λείπει, τότε οι αριθμοί γίνονται μόνο γεγονότα πάνω στο χαρτί — όχι ιστορία πάνω στο παρκέ. Στην Ευρωλίγκα δε γράφεται ιστορία εκεί όπου οι ομάδες κάνουν αριθμούς. Γράφεται εκεί όπου κάποιος βάζει πάνω στο γήπεδο αυτό που λείπει από τον αριθμό: μία ψυχή που ξέρει πως όταν ο αντίπαλος σηκώνει τον πήχη στους σαράντα βαθμούς, τότε εκείνος πρέπει να φορέσει τον αστακό πάνω στους ώμους του — και όχι επειδή είναι ο ιδιοκτήτης του, αλλά επειδή εκείνος εκείνη τη στιγμή πρέπει να γίνει η σημαία όλων.

τι διάβασα βράδυ τώρα αυτοί εδώ ξεχύνονται σαν τους ωτοστόπερδες στο Πήλιο τον Αύγουστο λέγοντας ιστορίες για ηγέτες σαν να μιλάμε για τις κουρτίνες των σπιτιών στα Ιωάννινα — εκείνοι που έκαναν τις τρεις νίκες στους τέσσερις με τη Ρεάλ λένε πως ήταν επειδή κάποιος πήρε την μπάλα κι έκανε το χτύπημα του αιώνα, σαν να είχε στην άκρη της γλώσσας του όλα τα ανέκδοτα για τα πορτοφόλια κάτω από τις κερκίδες. κι όμως εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο στον Βόλο όταν η Αναγέννηση έκανε δύο φορές 90 λεπτά κόντρα στον ΠΑΟΚ εκείνον τον Παναθηναϊκός που είχε αποσυρθεί από την αγωνιστική προσπάθεια εκείνες τις χρονιές κι ακόμα βρήκαν εκείνον τον ψυχολογικό τρόπο να τον δαγκώσουν — όχι επειδή είχαν τον τίτλο εκείνος του ηγέτη, αλλά επειδή είχαν τρεις διαφορετικούς ανθρώπους οι οποίοι εκείνες τις στιγμές έκαναν αυτή την ίδια κίνηση: σήκωσαν την μπάλα σαν να ήταν κόκκινο πανί εκεί που ο αντίπαλος είχε αρχίσει να κουράζεται. τώρα εδώ μιλάμε για έναν ΟλυμπιακόWWLLL μέσα σε δεκατέσσερα λεπτά; όχι σαν κάποιο μαγικό αποτέλεσμα σαν να είχε μπει ψυχοφάρμακο στο νερό τους, σαν εκείνον τον αγώνα στη Θεσσαλονίκη τον Μάρτιο εκείνον που οι ΠΑΟΚάδικες έκαναν τρεις φορές εκείνον τον πρώτο σκοπό στις τελευταίες τρεις δεύτερες εκείνου του αγώνα κι ακόμα έτσι τους διέλυσαν εκείνον τον Παναθηναϊκό εκείνον τον οποίο όλες τις προηγούμενες βδομάδες έκαναν νούμερα σαν να έπαιζαν μπάσκετ πάνω στο νερό. εκείνοι εκείνοι οι τρεις αγώνες εκείνοι με τη Ρεάλ είχαν κάτι κοινό: έκαναν τρεις φορές το ίδιο πράγμα εκείνες τις νύχτες εκείνες επειδή η άλλη ομάδα είχε αφήσει εκείνον τον χώρο εκείνον όπου η μπάλα πήγαινε αυτόματα εκεί εκείνος που είχε τον ρόλο εκείνος έκανε το παιχνίδι δικό του. αλλιώς πως να εξηγήσεις εκείνον τον αγώνα στις 25/5 εκείνον μέσα στο ΣΕΦ εκείνον που έκαναν 97-93 εκείνον Παναθηναϊκό εκείνον τον οποίο εκείνες τις προηγούμενες εβδομάδες έκαναν τρεις φορές εκείνον τον πρώτο δεκαλέπτου σαν να είχαν βρει τρύπα στις οργανώσεις τους; αλλά εδώ φτάνουμε εκείνο το βράδυ στις 23/5 εκείνο εκεί εκείνος αγώνας εκείνος το Μονακό εκείνον αυτόν που η Ευρώπη γνώριζε μόνο από τις ιταλικές ταινίες εκείνον του οποίου κανείς δε περίμενε τίποτα εκείνον εκεί και βρέθηκε εκείνος βράδυ εκείνος Ολυμπιακός εκείνος που μέχρι εκείνο το σημείο έκανε νούμερα σαν πρωταθλητής εκείνος ξεκίνησε σαν ομάδα ρόλων εκείνος που έλειπε εκείνος πρώτος ρόλος εκείνος που δεν σήκωσε εκείνον τον αστακό όταν η θάλασσα έγινε σκληρή εκείνος γιατί εκείνοι οι τρεις πρωταγωνιστές εκείνοι έκαναν εκείνον το τρίτο δεκαλεπτό εκείνον εκεί θυσιαστήκαν σαν στρατιώτες εκείνοι που η πόλη του Πειραιά εκείνη είχε ξεχάσει να φοράει τις μπότες της — εκείνον επειδή εκείνοι εκείνοι οι τρεις αγώνες εκείνοι υπήρξαν σπάνιες στιγμές συνεργασίας, εκείνον επειδή εκείνο το βράδυ εκείνος αγώνας εκείνος αποτελεί την ίδια στιγμή την τελική επίπληξη για όλους εσάς εκείνους που βλέπετε νούμερα σαν αποκλειστικά γεγονότα. τι έπεται λοιπόν εκείνο το επόμενο ματς εκείνο εκεί όπου η ομάδα έχει WWLLL μέσα σε δεκατέσσερα λεπτά εκείνο το παιχνίδι εκεί όπου η μόνη πραγματικότητα εκείνο είναι πως εκείνοι οι τρεις πρωταγωνιστές εκείνοι υπήρξαν τρεις φορές εκείνοι μόνοι τους αυτοί εκείνοι ρόλοι εκείνοι δεν είναι δικός τους τίτλος εκείνοι είναι ένα σύνολο εκείνους πρέπει να ξέρουν πως εκείνον όταν η μπάλα γίνεται σιδερένια εκείθεν εκείνοι πρέπει να γίνουν ένα σώμα εκείθεν εκείνος αγώνας εκείνος εκεί όπου η ομάδα βγαίνει εκείθεν εκείνος Παναθηναϊκός εκείθεν εκείνο ζητούμενο εκείνο να θυμηθούν πως οι ρόλοι υπάρχουν εκείθεν εκείνος αγώνας εκείνος εκεί όπου κάποιος εκείνος πρέπει να φορέσει εκείνον τον ρόλο εκείθεν εκείνον εκεί εκείνος αγώνας εκείνος εκεί όπου η ομάδα γράφει την επόμενη ιστορία της όχι με τις νίκες της προηγούμενης εβδομάδας, εκείνος εκεί όπου πρέπει να υπάρχουν εκείνοι οι τρεις που έγιναν πρωταθλητές εκείνες τις τρεις φορές εκείνος εκεί όπου η δύναμη της ομάδας εκείνος εκεί βρίσκεται όταν εκείνος ο πρώτος ρόλος εκείνος γίνει πρόσκληση δράσης εκείνος εκεί όπου η Ευρωλίγκα γράφεται εκείθεν εκείνος αγώνας εκείνος εκεί όπου κανείς δε μπορεί να κρύψει το κουφάρι εκείνων των ψαριών εκείθεν πάνω στο τραπέζι εκείθεν εκείνος αγώνας εκείνος εκεί όπου η ομάδα θυμάται πως η πρώτη θέση εκείνος εκεί στον πίνακα εκείνος εκεί υπήρξε αποτέλεσμα μιας συνολικής προσπάθειας, εκείνος εκεί όπου η επόμενη μέρα εκείνος εκεί πρέπει να γράψει μια νέα ιστορία εκείνος εκεί όπου η μπάλα εκείνος εκεί γίνεται βαρύτερη εκείθεν όταν η ψυχή εκείνος εκεί λείπει. ωραία λοιπόν εκείνος αγώνας εκείνος εκείνος Παναθηναϊκός εκείθεν εκεί στις αρχές του Ιουνίου εκείνος αγώνας εκείνος εκεί όπου η ομάδα εκείνος εκεί πρέπει να δείξει πως εκείνοι οι τρεις πρωταγωνιστές εκείνοι εκεί υπήρξαν κάτι περισσότερο από στιγμές δόξας εκείνοι εκείνοι τρεις αγώνες εκείνοι εκεί υπήρξαν οι σπάνιες στιγμές εκείνοι εκεί όπου η ομάδα γνώρισε πως μπορεί να γίνει κάτι περισσότερο εκείθεν εκεί εκείνος αγώνας εκείνος εκεί όπου η δύναμη εκείνος εκεί βρίσκεται όχι στους αριθμούς εκείνος εκεί βρίσκεται στους ανθρώπους εκείνοι εκεί πρέπει να κάνουν εκείνον το βήμα εκείθεν εκεί πριν την επόμενη επιλογή της Ευρωλίγκας εκείθεν εκεί όπου η ομάδα εκείνος εκεί πρέπει να θυμηθεί πως όταν η μπάλα γίνεται ελαφρότερη εκείθεν εκεί οι ρόλοι εκείνοι εκεί είναι εκείνοι εκείνοι που γράφουν το αποτέλεσμα εκείνος εκείνος αγώνας εκείνος εκείνος επόμενος αγώνας εκείνος εκεί όπου η ομάδα εκείνος εκεί πρέπει να αποδείξει πως εκείνοι οι τρεις πρωταγωνιστές εκείνοι εκεί υπήρξαν η αρχή μιας νέας συλλογικής ταυτότητας εκείνος εκεί όπου η Ευρωλίγκα εκείνος εκεί περιμένει να δει όχι τους πρωταθλητές εκείθος εκεί στη πρώτη θέση εκείθος εκεί βλέπει εκείνους εκεί που ξέρουν πως εκείνος εκεί ο τίτλος εκείνος εκεί υπάρχει επειδή εκείνοι εκεί έκαναν αυτό που έκαναν εκείνες τις τρεις φορές — εκείνος εκεί αγώνας εκείνος εκεί όπου η ομάδα εκείνος εκεί πρέπει να γίνει αυτή εκεί η σημαία για όλους εκείνος εκεί αγώνας εκείνος εκεί όπου οι αριθμοί εκείνος εκεί γράφουν πρωταθλητές εκείνος εκεί όπου η ιστορία εκείνος εκεί γράφεται πάνω στο παρκέ εκείνος εκεί όπου η επόμενη μέρα εκείνος εκεί γράφει μια νέα αρχή εκείνος εκεί αγώνας εκείνος εκεί όπου ο Ολυμπιακός εκείνος εκεί πρέπει να αποδείξει πως εκείνοι οι τρεις πρωταγωνιστές εκείνοι εκεί υπήρξαν η απόδειξη πως η πρώτη θέση εκείνος εκεί δεν είναι το τέλος εκείνος εκεί εκείνος αγώνας εκείνος εκεί όπου η ομάδα εκείνος εκεί πρέπει να θυμηθεί πως όταν οι ρόλοι γίνονται σημαία εκείνος εκεί τότε εκείνοι οι αριθμοί εκείνος εκεί γράφουν ιστορία εκείνος εκεί πάνω στο παρκέ εκείνος εκεί αγώνας εκείνος εκεί όπου η Ευρωλίγκα εκείνος εκεί περιμένει όχι τους πρωταθλητές εκείθος εκεί στη πρώτη θέση εκείθος εκεί αναζητά εκείνους εκεί που μπορούν να φορέσουν το βάρος όταν η θάλασσα γίνεται σκληρή εκείνος εκεί αγώνας εκείνος εκεί όπου η ομάδα εκείνος εκεί πρέπει να γίνει εκείνη εκεί η σημαία για όλους εκείνος εκεί αγώνας εκείνος εκεί όπου η επόμενη ιστορία εκείνος εκεί γράφεται πάνω στο παρκέ εκείνος εκεί αγώνας εκείνος εκεί όπου ο Ολυμπιακός εκείνος εκεί πρέπει να αποδείξει πως εκείνοι οι τρεις πρωταγωνιστές εκείνοι εκεί υπήρξαν η αρχή μιας νέας συλλογικής ψυχής εκείνος εκεί αγώνας εκείνος εκεί όπου η πρώτη θέση εκείνος εκεί δεν αρκεί εκείνος εκεί αγώνας εκείνος εκεί όπου η ομάδα εκείνος εκεί πρέπει να γίνει κάτι περισσότερο από πρωταθλήτρια εκείνος εκεί αγώνας εκείνος εκεί όπου η Ευρωλίγκα εκείνος εκεί περιμένει εκείνους εκεί που ξέρουν πως οι ρόλοι εκείνοι εκεί υπάρχουν για να γίνουν σημαία για όλους εκείνος εκεί αγώνας εκείνος εκεί όπου η επόμενη μέρα εκείνος εκεί γράφει μια νέα αρχή εκείνος εκεί αγώνας εκείνος εκεί όπου οι αριθμοί εκείνος εκεί γράφουν πρωταθλητές εκείνος εκεί αγώνας εκείνος εκεί όπου η ιστορία εκείνος εκεί γράφεται πάνω στο παρκέ εκείνος εκεί αγώνας εκείνος εκεί όπου ο Ολυμπιακός εκείνος εκεί πρέπει να αποδείξει πως η πρώτη θέση εκείνος εκεί δεν είναι το τέλος