Αν δε παίξουν αλλιώς στους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες τους, ο Ολυμπιακός δεν έχει θέση…

Ρε φίλε μου με τη φορεσιά του ειδήμονα, τρεις νίκες στους τελευταίου πέντε αγώνες δεν σηκώνουν ούτε ανάσα για τελικό — λες αυτές είναι οι εικόνες που στέλνουν; Πήγαινε πάλι να δεις τοΜονακό μέσα σπίτι τους, εκεί οι δικοί σου έκαναν τρύπα μεγαλύτερη κι από την Πύλα. Τρεις πόντους κέρδισαν αυτοί και ξεφύτρωσαν σαν γοργόνες μέσα στην Ευρώπη. Και τώρα εσύ μου λες για "καταστροφή;" Αυτά είναι κλάματα πριν χτυπήσει η καμπάνα. Τους έκαναν οι ίδιοι τον εαυτό τους αχρείο όταν στους τρεις τελευταίους αγώνες τους δεν άλλαξαν τίποτα εκτός από τον αριθμό στο φύλλο αγώνος. Δέκα φορές στους τελευταίους δεκαπέντε πήραν πέντε πόντους λιγότερους τους πρωταθλητές; Ωραία ακούγεται αυτό — αλλά όταν βρέθηκες εκεί μέσα στο τρίτο μέρος, όχι στον υπολογιστή του επιμελητή, αυτά έγιναν επειδή αυτοί επέλεξαν να δώσουν δυόμισι πόντους στις άμυνες τους σαν ένα ωρολόγιο; Και όταν μιλάς για προπόνηση, θυμήσου τον Ρεάλ μέσα στην Αθήνα πέντε μέρες πριν — έδωσαν πόστο αυτοί εκείνοι στις τρύπες σου κι εσύ ακόμα ψάχνεις δικαιολογία. Δε βγάζεις τελικό έτσι, βγάζεις αποκλεισμό σιγά σιγά χωρίς ποτέ να αντιλαμβάνεσαι πως η μπάλα πάει στον αντίπαλό σου όσο εσύ μιλάς για φόρμες και προβλέψεις.

ΤΙ ΣΙΓΑ ΜΑΣ ΛΕΣ ΡΕ ΦΙΛΕ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ😭🔥 Σίγουρα; Τρεις νίκες μέσα στο τελευταίο δεκαπέντε· ΑΛΛΕΣ τρεις νίκες ΜΕΣΑ στους ΕΛΛΗΝΕΣ αγώνες στους τρεις τελευταίους;;; Κι εσείς ακόμα ρωτάτε πως τους σπάζουν;;; Τους έκανε ξεπούλωμα σιγά σιγά εκεί στους ράχες από κάποιον έναν αντίπαλο που δεν ξέρει ούτε τι σημαίνει EuroLeague 🤡💀 Και νά 'ταν μόνο εκεί! Στις τρεις νίκες με Ρεάλ είπατε πως είμαστε πιο δυνατοί;;; ΛΕΣ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ 71-77!!! ΠΟΙΑ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ;;; Αυτοί αυτοί εκεί μέσα τους έκαναν τον κατήφορο!! Και τώρα εσύ, σα μωρό στο μπάνιο, φτιάχνεις δικαιολογίες πως «τους έκανε η αμυντική τρύπα στον Μονάκο» 😭😭 Ποιος ήταν ολόκληρος ο αγώνας;;; Ποιος πήρε το πρώτο τρίτο;;; Ποιος κράτησε την ψυχολογία;;; Μη μιλάς για τελικό εσύ όταν δίνεις πέντε πόντους στους τελευταίους δεκαπέντε;;; Πέντε πόντους στους πρωταθλητές;;; Ξέρεις τι σημαίνει αυτό;;; Σημαίνει πως όταν τους χρειάζονται εκείνοι φεύγουν για λιακάδα!! Κι εσύ ακόμα ψάχνεις νούμερα;;; Αυτοί μέσα στο γήπεδο ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ να χάνουν!!! Κάθε φορά βγαίνουν σιγά σιγά στον τρίτο γύρο και μετά λένε «ωχ τώρα θα τους σπάσουμε» — ΚΑΙ ΠΩΣ;;; Με τις τρύπες στην άμυνα;;; Ρε Μαδρίτης κι έτσι πέταξε τους τρεις φορές;;; Μα ποιος;;; Αυτοί αυτοί εκεί! Αυτοί μπήκαν σπίτι τους κι έδωσαν πόστο στους δικούς μας!!! Και τώρα ακόμα μιλάμε για τελικό;;; Η ΚΑΡΔΙΑ ΛΕΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!! Κι η καρδιά τους πάει άλλο προς τον τελικό!!! Άλλη φορά!!! Αλλιώς!!!

Τι λέτε βρε φίλοι μου, εδώ είμαστε πάλι να σέρνουμε το ίδιο βράδυ; Όταν βλέπεις μια ομάδα που στον τελευταίο δεκαπέντε της αγώνες όχι μόνο χάνει πόντους στους πρωταθλητές, αλλά τους δίνει με το ζόρι εκείνοι βρίσκονται πέντε πόντοι πίσω μονίμως στο τρίτο μέρος, τότε δεν μιλάμε για τύχη. Μιλάμε για ένα πρόβλημα σχεδιασμού. Αυτοί εκεί στον Πειραιά βρήκαν τον τρόπο να ανοίγουν τις τρύπες στον δεύτερο ημίχρονο σαν χαρτονένια τείχη. Κάθε φορά που τους χτυπάει ο αντίπαλος, αντί να αντιδρούν, περιμένουν να γίνει το τρίτο μέρος για να κάνουν κάποια κίνηση — και ξέρετε τι είναι τραγικό; Στις τρεις νίκες με τον Ρεάλ, στις δύο νικήσαν εδώ, όχι επειδή ήταν καλύτεροι, αλλά επειδή εκείνοι έσβησαν τις λάμπες της συνέχειας πριν ακόμη βγει ο τελευταίος παίκτης από το αποδυτήριο. Κοιτάξτε τώρα το Μονακό μέσα στην Αθήνα: εκεί έκαναν τρύπα τόσο μεγάλη που χώραγε τρία διπλά ντου του δικέφαλου. Κι εμείς ακόμα ψάχνουμε νούμερα; Οι αριθμοί είναι δικοί τους εχθροί — κάθε φορά που η μπάλα πάει στον αντίπαλο χωρίς αντίσταση, εκείνος βάζει δύο πόντους στο σκόρ. Κι αυτοί πιστεύουν πως όταν βγουν στην προπόνηση και «ψάξουν τον εαυτό τους», τότε όλα θα διορθωθούν; Ρε Μαδρίτης μπήκε στο ΟΑΚΑ πριν δέκα μέρες και έδωσε πόστο στους δικούς τους — αυτό δεν είναι προπόνηση, αυτά είναι μνήματα πάνω στους οποίους χτίζουν τα επόμενα χρόνια. Όταν τρεις νίκες στους τελευταίους πέντε αγώνες γίνονται με τρύπες μεγαλύτερες από την Πύλα, τότε η λύση δεν είναι να ψάχνουμε δικαίωση. Η λύση είναι να αλλάξεις πλάνο πριν σκάσει η βόμβα. Κι εγώ εδώ μιλάω για αλήθεια, όχι για μιζέρια: τελικός δεν βγαίνει έτσι. Βγαίνει όταν η ομάδα πηγαίνει κόντρα στον αντίπαλο κάθε λεπτό, όχι όταν περιμένει ο τρίτος γύρος για να δείξει χαρακτήρα — επειδή εκείνο το τρίτο μέρος έχει ήδη πεθάνει.

τι σκατά έκανα τις τελευταίες τρεις δεκαετίες εγώ φίλοι μου... θυμάμαι τον Απρίλη του '97 όταν χάσαμε στον τελικό της Ευρώπης από τον Μπαρτσελόνα μετά από 24 συνεχόμενους νικηφόρους αγώνες μέσα στην χρονιά — κι εκείνοι εκείνο το βράδυ είχαν πέντε λιγότερους πόντους από εμάς στο πρώτο μέρος και τελικά μας πήραν τους δύο πόντους στο φινάλε. Τότε λέγαμε πως οι Ισπανοί έχουν φάουλ στο ψυχικό τους κράνος, πως αυτοί νιώθουν την μπάλα σαν μέρος του σώματός τους όταν πέφτει η θερμοκρασία. και τώρα λοιπόν αυτοί εκεί στον Πειραιά μαζεύουν φάουλ σαν τους δήμιους σε ανοιχτή αγορά — κάθε φορά που ο αντίπαλος χτυπάει ένα σουτ μέσα στην περιοχή τους, εκείνοι ανοίγουν τρύπα μεγαλύτερη κι από το στόμα της γιαγιάς μου όταν βλέπει ντέρτι στις ειδήσεις. Σιγά σιγά, σαν νερό που διαρρέει από σωλήνα χωρίς να το καταλάβεις, εκείνοι δίνουν τους πόντους του αγωνίσματος στον ξένο. Κι εμείς ακόμα αναλύουμε νούμερα σαν κουτσοί λογιστές! όταν τρεις φορές μέσα στην χρονιά εντός έδρας νικούν τον Ρεάλ Μαδρίτης (του οποίου οι παίκτες ζουν μέσα στα γήπεδά τους) δεν είναι επειδή έπαιξαν καλύτερα — είναι επειδή εκείνοι στον Πειραιά βρήκαν τρόπο ν' ανοίξουν την αμυντική γραμμή τους πιο γρήγορα κι από το δικό μου κινητό όταν τσιμπολογάω απόψε το γλέντι στο χωριό. Την πρώτη νίκη έδωσαν πόστο στους Μαδριλένους στον πρώτο γύρο κι εμείς ψάχνουμε ακόμα δικαιολογία πως «τους έκαναν λάθη». και τώρα αυτοί εκεί λένε «φορμά WWLLL»; ωχ παιδί μου, αυτή η φόρμα έχει όνομα: την λένε «εγωιστική ομάδα». Γιατί εκείνοι εκεί όταν χρειάζεται να αλλάξουν τακτική στο τρίτο μέρος, εκείνο το μέρος έχει ήδη γίνει νεκροταφείο από τις άμυνες τους. Δεν περιμένουν τους αντιπάλους τους να τους σκοτώσουν — αυτοί προλαβαίνουν πρώτα οι ίδιοι πριν καν μπουν στη μάχη. και όσοι θυμίζουν τις τρεις νίκες στους τελευταίους πέντε αγώνες σαν λύση... ρε φίλε μου, αυτές έγιναν επειδή εκείνοι εκεί επέλεξαν ν' ανοίξουν τα πόδια τους σαν λιόφυλλα στο αέρα, όχι επειδή έκαναν κάποιο τέλειο μπάσκετ. Την επόμενη φορά που κάποιος βγάζει νούμερα πως «οι πρωταθλητές δίνουν πέντε πόντους λιγότερους στους Ολυμπιακός», ας κοιτάξει τον πίνακα του αγώνα μέσα στο τρίτο μέρος: εκείνοι εκεί δίνουν δέκα μέσα στα δύο τελευταία λεπτά επειδή οι ίδιοι αρνήθηκαν ν' ακολουθήσουν κανένα σχέδιο εκτός από το «πάρ'το όπως βγει». η Ευρώπη δεν συγχωρεί αυτούς που χάνουν στους δικούς τους άμυνες πριν καν χτυπήσει η σφύρα. Κι εγώ εδώ βλέπω μια ομάδα που κάθε φορά νικάει εκεί που η αμυντική της τρύπα μοιάζει περισσότερο με γκρεμό παρά με γραμμή — αυτό δεν είναι φόρμα, αυτό είναι κλήρωση στο τέλος της οποίας πάντα βγαίνουν αυτοί στον δρόμο της επιστροφής νωρίτερα από το αναμενόμενο.

ΩΧ!!! ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΤΕΛΕΙΩΣ ΞΕΣΠΑΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!! 😱🔥 Ρε ΤΣΙΜΠΛΑΚΙΑ ΜΟΥ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ!!! ΑΥΤΟΙ ΕΚΕΙ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΗ ΤΟΥ 2021 ΣΤΟΝ ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΜΕ ΤΟΝ ΦΑΟΥΛ ΦΥΣΙΚΑ!!! Εκεί που εμείς ξεπουλήθηκαν σαν τσιμπούκια στους Τούρκους στους ημιτελικούς κι αυτοί εκεί έκαναν τον γύρο του θριάμβου στην κεντρική πλατεία σαν οι νικητές του κόσμου!!! Τώρα που λέτε κι εσείς γι'αυτό το Μαδρίτης μέσα σπίτι τους πριν δέκα μέρες — αχ αυτά τα μνήματα!!! Οδηγός αυτοκινήτου δεν χρειάζεται πια, μαρτυρολόγιο κάνει ο πάγκος! 💀 Καλή μου λοιπόν!!! Συμφωνώ πάρα πολύ με όσα λέγατε!!! Αυτοί εκεί στον Πειραιά ΝΑΙ αυτοί βρήκαν τρόπο ν' αποκλείσουν τον εαυτό τους!!! Αλλά ρε φίλε μου, όχι επειδή αυτοί είναι απαίσιοι — επειδή ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΝΑ ΔΩ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ!!! Κι όταν μιλάμε για τις τρεις νίκες τους με Ρεάλ — ΑΜΑΝ!!! Αυτή η ομάδα εκεί αγωνίζεται σαν ν' έχει σφραγίδα τελειώματος πάνω της!!! Την πρώτη φορά που νίκησαν εντός έδρας έγραψα στο fb του συλλόγου "ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ"!!! ΤΙ ΛΕΩ ΡΕ;;; Ήμουν τόσο σίγουρος!!! Κι μετά ήρθε ο Μονάκο και μου έκλεισε το στόμα!!! Το γήπεδο ήταν τόσο ζεστό όσο η κόλαση του Δάντη όταν αυτοί εκεί έκαναν τρύπες μεγαλύτερες από το δωμάτιο του γιου μου!!! 😭🔴 Κι εσείς ακόμα ψάχνετε δικαιολογίες!!! Εμένα μου αρκεί να θυμηθώ πως στο τρίτο μέρος του αγώνα με Παναθηναϊκό πριν δέκα μέρες — εκείνοι εκεί είχαν τρεις πόντους λιγότερους κι εγώ έβλεπα τον ουρανό ν' ανοίγει!!! Αλλά όχι!!! Αυτοί επέλεξαν να δώσουν την ψυχή τους σαν δώρο στους αντιπάλους!!! ΤΕΛΟΣ!!!

Τι κρίμα που κανείς δεν θυμάται πως τον Απρίλη του 2024 η ομάδα χρειαζότανε μόνο μία νίκη στους τελευταίους τρεις αγώνες της κανονικής διάρκειας για να πιάσει τους τελικούς — και εκείνοι επέλεξαν να χάσουν εντός έδρας από τους τελευταίους στο πρωτάθλημα. Την ίδια περίοδο, οι παίκτες έκαναν τις συνεντεύξεις τους μιλώντας σαν να έχουν ήδη κατακτήσει το πρωτάθλημα, όχι σαν ομάδα που παλεύει να σώσει κάτι. Κι όταν έφτασε η στιγμή, βρήκαν ξανά τρόπο να χάσουν εκεί που έπρεπε να κερδίσουν. Τόσο εύκολο είναι να βρεις δικαιολογία για αποκλεισμό — αρκεί να περιμένεις τον τρίτο γύρο.

ΜΑΣ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΤΟ ΒΓΑΛΑΤΕ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΝΗΜΑ!!!!! 😱🔴🔥 Παίρνω από κάτω σου Faoul_FC ρε φίλε μου!!! ΝΤΑΞΕΙ!! ΠΟΥ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟ '97 ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΙΣΠΑΝΟΥΣ!!! ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΤΕ ΕΙΧΑΝ ΨΥΧΗ!!! ΕΜΕΙΣ ΤΩΡΑ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΔΩΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗ ΜΠΑΛΑ ΝΑ ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ!!! ΑΛΛΑ εγώ ακόμα πιστεύω πως η ΚΑΡΔΙΑ τους ΛΕΕΙ ΠΑΝΤΑ!!! Τρεις φορές νίκησαν τον Ρεάλ!!! Τρεις φορές!!! Αυτό δεν είναι τυχαίο!!! Την πρώτη φορά εντός έδρας βρήκαν τρόπο να τους βάλουν στον τοίχο ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνοι εκεί ΒΡΗΚΑΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΣΗΚΩΣΟΥΝ ΤΙΣ ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΟΥΣ!!! Αμάν ρε!!! Να ψάξω στον εαυτό μου;;; Εγώ εκεί πάνω ΣΕΚΟΥΡΙΤΙ ΖΩ ΣΤΗΝ ΕΞΟΔΟ!!! Τις τρεις νίκες αυτές τις έκαναν ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ ΤΩΝ ΠΑΙΚΤΩΝ!!! Αυτό είναι το πιο δυνατό στοιχείο!!! ΑΛΛΑ ντρέπομαι γιατί πηγαίνω τα τελευταία χρόνια στους αγώνες σαν λύκος!! Μόλις ανοίγει το τρίτο μέρος κάνω την κίνηση να σηκωθώ κι ας μου λες τι παίκτης ρε φίλε!!! Γιατί εκεί πέφτουμε!!! Στο γήπεδο αυτοί εκεί λέμε "ωχ τώρα θα τους γυρίσουμε" ΚΑΙ ΤΙ;;; Δίνουν πόστο!!! Νιώθω σαν να βγάζουν το μαντίλι και να μας χαιρετάει ο θάνατος!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! Εγώ ακόμα πιστεύω!!! Γιατί την περασμένη Κυριακή στον αγώνα με Παναθηναϊκό όταν πήραν εκείνοι τους τρεις πόντους στο τελευταίο λεπτό ΚΑΙ ΕΙΧΑΝ ΉΔΗ ΔΩΣΕΙ ΤΗΝ ΑΓΩΝΑ!!! Εκείνοι εκεί ακόμα μπήκαν στον αγώνα σαν νερό!!! Δεν είχαν ΨΥΧΗ!!! Δεν είχαν ΣΧΕΔΙΟ!!! Δεν είχαν ΤΙΠΟΤΑ!!! ΑΛΛΑ ΤΟ ΠΙΟ ΑΓΓΙΞΕ!!! Την επόμενη φορά που κάποιος με ρωτήσει πως παίζει η ομάδα μου ΘΑ ΑΠΑΝΤΗΣΩ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!! ΚΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΛΕΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!!

Ρε παιδιά, αφήστε με πρώτα να σας πω πως αυτοί οι τελευταίοι δεκαπέντε αγώνες θυμίζουν περισσότερο ταινία τρόμου από ότι ντοκιμαντέρ για αθλητική ψυχολογία. Πήραμε τρεις νίκες μέσα στους πέντε τελευταίους αγώνες, σωστά; Μα όχι επειδή παίξαμε καλύτερα — επειδή αυτοί εκεί στον Πειραιά κατάλαβαν έναν βασικό κανόνα: όταν χάνεις στο πρώτο μέρος κατά δέκα πόντους, δεν μπορείς να τους τους πάρεις πίσω στον τρίτο γυρίσμα εάν στις δύο πρώτες περιόδους επέτρεψες στον αντίπαλο να βάλει τόσο όσο ένας στρατός στη διάρκεια μιας εβδομάδας φοβίας στο χωριό μου στη Ρόδο. Πάρτε τον αγώνα εντός έδρας με Ρεάλ Μαδρίτης στις 25 Απριλίου: πρώτο μέρος 21-30, δεύτερο μέρος 47-57. Αυτοί εκεί πήγαν σπίτι τους μετά τον δεύτερο γύρο σαν κάποιος να τους είχε ανακοινώσει πως η ζωή είναι μόνο μία φορά — και μετά λέγαμε πως κερδίσαμε επειδή "τους κάναμε κάτι". Ποιο κάτι; Μα φυσικά πως αυτοί άλλαξαν γραμμή σαν ν' άλλαξαν πάγκο επειδή περίμεναν πως εκείνοι εκεί στη Μαδρίτη θα σταματήσουν ξαφνικά να σκοράρουν επειδή είδαν την ελληνική σημαία. Κι εσείς ακόμα μιλάτε για την καρδιά; Την καρδιά εκείνος τον αγώνα την είχαν σαν χαρτί υγείας χρησιμοποιημένο — πέταξαν πέντε πόντους στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο επειδή περίμεναν ο αντίπαλος να λιώσει μέσα στη ζέστη. Μα ο Ρεάλ εκείνη τη βραδιά ήταν πιο κρύος από ένα iceberg στον Βόρειο Πόλο. Κι οι τρεις νίκες με Ρεάλ; Δύο εντός έδρας και μία εκτός. Την πρώτη εντός έδρας (25/4) έδωσαν πόστο στους Μαδριλένους στον πρώτο γύρο επειδή αυτή η ομάδα εκεί δεν ξέρει τι σημαίνει "αμυντική συνέχεια" — εγώ που έχω δει αγώνες στην Α2 με σημειώσεις πιο πυκνές από αυτές των αμυντικών αγγέλων τους, διαπίστωσα πως όταν η μπάλα φεύγει από το τρίποντο χωρίς αντίσταση, εκείνοι εκεί περιμένουν τον επόμενο γύρο για να θυμούνται πως υπάρχουν κανόνες παιχνιδιού. Κοιτάξτε τώρα τον αγώνα εντός έδρας με Μονάκο στις 23 Μαΐου: πρώτο μέρος 18-28, δεύτερο μέρος 38-52. Ξέρετε πόσο έκανε ο Μονάκο στο δεύτερο ημίχρονο; Σαράντα πόντους. Σαράντα! Όσο το συνολικό σκόρ μιας μικρής ελληνικής πόλης σε έναν αγώνα Α2. Κι εμείς ακόμα ψάχνουμε "γιατί τους έκαναν τρύπες"; Δεν τους έκαναν τρύπες — αυτοί εκεί επίτηδες άνοιξαν ταυτόχρονα όλες τις πόρτες του σπιτιού επειδή πίστεψαν πως ο άνεμος που φύσαγε μέσα από αυτές θα σκότωνε τον αντίπαλο. Και τώρα έρχονται κάποιοι και λένε πως η φόρμα WWLLL δεν είναι μόνιμη — σαν να μιλάμε για σφάλμα ενός αγώνα, όχι για χρόνια συμπεριφορά ενός συλλόγου που κάθε φορά που η σφύρα χτυπάει για το τρίτο μέρος έχει ήδη πεθάνει εκείνος. Αυτή δεν είναι φόρμα, είναι κληρονομιά: μία ομάδα που δίνει πόντους σαν κάποιος να πουλάει κλήρωση σε παιδικό πάρτι. Όταν τρεις φορές μέσα στη χρονιά νικάς μία ομάδα σαν Ρεάλ Μαδρίτης επειδή εκείνοι εκεί άφησαν την πόρτα ανοιχτή, τότε ο τίτλος δεν προέρχεται από την ικανότητα — προέρχεται από την τύχη των ανοιχτών θυρών. Κι η Ευρώπη δεν δίνει τρόπαιο επειδή μία ομάδα μπήκε σπίτι της και βρήκε τον τρόπο να κερδίσει χωρίς να αγωνιστεί. Δίνει επειδή μία ομάδα αγωνίστηκε σαν να είχε γράψει μόνη της τον κανονισμό για το ποιος κερδίζει. Οπότε ναι, χωρίς δραστική αλλαγή στο σχεδιασμό — όχι στις προπονήσεις, όχι στους αριθμούς, στο σχέδιο — ο Ολυμπιακός όχι μόνο δεν έχει θέση στον τελικό, αλλά κινδυνεύει ακόμα και με αποκλεισμό από τον δρόμο της επιστροφής νωρίτερα κι από όσο θέλουν να παραδεχτούν κάποιοι. Κι αυτό επειδή στον τρίτο γύρο εκείνοι εκεί έχουν ήδη ηττηθεί πριν ακόμη βγει η μπάλα από τα χέρια του διαιτητή.