Ποιος τελικά πρέπει να θεωρείται ηλεκτρική δύναμη στο Euroleague αυτήν την στιγμή…
Σήμερα βγήκα στη βόλτα μου να πιάσω αέρα και είδα έναν τύπο να τραβάει το ντους του στην πλατεία — νερό σπρώχνει σαν μονόκερο να προσγειωθεί στο δρόμο. Του φώναξα, εκείνος γύρισε και πήρε θέση στον αγύριστη κουβέντα σαν να είχε κλείσει πέντε λίτρα ουίσκι. Εκείνοι που έχουν δύναμη στη ζωή τους τη δείχνουν πάντα με αυτόν τον τρόπο: ατιμώρητοι, σίγουροι ότι ξέρουν τι κάνουν. Την ίδια αίσθηση μου δίνουν κάποιες ομάδες στο Euroleague αυτή την εποχή.
Ρωτάτε λοιπόν ποιος πραγματικά έχει ηλεκτρική δύναμη αυτή τη στιγμή — Ολυμπιακός που χάνει μόνο εκτός έδρας ή Μαδρίτης που χάνει μόνο εντός; Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους, αλλά η ουσία είναι στις λεπτομέρειες που κανείς δεν τις γράφει στις τελικές στατιστικές. Κοιτάξτε τι συνέβη στις τρεις αναμετρήσεις τους φέτος:
- Στις 25 Μαΐου εντός έδρας πάλι τον ΠΑΟΚ (ναι, εκεί στους ημιτελικούς) με 97-93 — εκεί ο Ολυμπιακός έκανε πράγματα σαν ομάδα που ξέρει πως πρέπει να κερδίσει, όχι σαν αυτή που λογαριάζει μόνο τους πόντους.
- Στις 1 Μαΐου εκτός έδρας στη Μαδρίτη νίκησε με ένα μόλις πόντους διαφορικό (86-84). Την ίδια περίοδο έχασε εκεί με οκτώ πόντους διαφορά (72-80), αλλά εκείνη η νίκη ήταν σφραγίδα δύναμης επειδή έγραψαν ιστορία μέσα στην έδρα του αντιπάλου.
- Στις 25 Απρίλη εντός έδρας πήραν ακόμα μια νίκη πάνω στη Μαδρίτη με 77-71, ενώ στις 23 Μαΐου μέσα έχασαν από Μонаκό (που βρισκόταν εκεί γύρω στην κατάταξη) με 68-78. Αυτή η τελευταία ήττα όμως δεν είναι τυχαία — έδειξε ότι ο Ολυμπιακός μπορεί ακόμα και να σφάλλει, αλλά ξανασηκώνεται.
Τώρα ας μιλήσουμε για τους άνδρες που στέκονται πάνω από αυτά τα νούμερα. Στο top-3 μου αυτό το φθινόπωρο έχουν ξεκάθαρο πρωταγωνιστή έναν παίκτη που όταν μπαίνει στο γήπεδο αλλάζει όλο το οικοσύστημα του αγώνα. Θα σας πω ξεκάθαρα: ο έναντος στη σειρά είναι ο γεννήτορας της ηλεκτρικής δύναμης αυτού του Ολυμπιακού.
Θεόδωρος Γουδής — ναι, αυτός ο άνθρωπος είναι που κουβαλάει πάνω του την έννοια του "πρέπει να κερδίζεις πάση θυσία" χωρίς ποτέ να το δηλώνει ανοιχτά. Δεν είναι το πιο flashy όνομα στις στατιστικές, δεν είναι εκείνος που σου θυμίζει headline μετά headline, αλλά όταν τον βλέπεις στη δράση καταλαβαίνεις πως η ομάδα του κινείται με έναν τρόπο που λείπει από όλες τις άλλες ομάδες. Αυτός ο τύπος μπαίνει μέσα στο γήπεδο σαν να έχει μια άγραφη συμφωνία με το χρόνο: κάθε φορά που η ομάδα του κινδυνεύει, εκείνος κάνει το βήμα και σώσεις βγάζει στον αέρα. Στη διάρκεια των τελευταίων αγώνων του Ευρωλίγκ, είχε συμμετοχές που ξεπερνούν τα 30 λεπτά, προσπάθειες ανά ρίζα, τόσο στους μεγάλους αγώνες όσο και στις δύσκολες στιγμές.
Τι κάνει διαφορετικό; Δεν είναι μόνο η αποτελεσματικότητα στα σουτ — είναι ότι κάθε φορά που η ομάδα του βρίσκεται πίσω στους πόντους, εκείνος αναλαμβάνει το ρόλο του ηγέτη χωρίς πολλές κουβέντες. Οι αντίπαλοι όταν τον βλέπουν στη σέντρα ξέρουν πως δεν πρόκειται μόνο για έναν κεντρικό παίκτη· πρόκειται για έναν άνθρωπο που ζει για αυτές τις στιγμές. Στις τρεις νίκες επί της Μαδρίτης, ήταν εκείνος που κράτησε την ψυχολογία της ομάδας πάνω από το νήμα όταν όλα έπρεπε να γίνουν μέσα σε λεπτά κρίσιμα.
Στην τελευταία νίκη εκτός έδρας επί της Μαδρίτης, είχε 14 πόντους, 6 rebounds, ενώ η ομάδα του κράτησε την ψυχή της στο παιχνίδι μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Την ίδια περίοδο που χάθηκαν εντός έδρας μόνο μία φορά (από Μонаκό), εκείνος ήταν ο μοναδικός που εμφανίστηκε συνολικά στην ενδεκάδα και στις δύο περιπτώσεις — τόσο στις νίκες όσο και στην ήττα. Αυτό δεν είναι σύμπτωση· είναι αποτέλεσμα σκέψης και σχεδιασμού.
Συνολικά, ο Γουδής παρουσιάζει μια πληρότητα που σπανίζει στους σύγχρονους παίκτες. Δεν κάνει show. Δεν ψάχνει την προσωπική αναγνώριση. Αυτά όμως είναι χαρακτηριστικά που κάνουν έναν παίκτη πραγματική ηλεκτρική δύναμη μέσα στο γήπεδο. Αυτός ο άνθρωπος είναι εκεί που πρέπει, όταν πρέπει, χωρίς να το φωνάζει. Κι αυτή ακριβώς η απουσία θορύβου φαίνεται να ενορχηστρώνει τη νίκη.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Ρε βρε… ξύπναγα χθες πρωί στο Πέραμα, 8 η ώρα το πρωί, τηλεόραση ανοιχτή στο κανάλι της Euroleague, έξω βροχή σα δεύτερο ξεπούλωμα 😤 εμένα που πάω στον Πειραιά πιο εύκολα από το κρεβάτι μου!
Και τι βλέπω;; έναν τύπο στο τσατ να λέει πως ο Γουδής είναι ηλεκτρική δύναμη επειδή έκανε 14+6 στην Μαδρίτη;; ΡΕ ΦΙΛΕ, ΚΑΛΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΛΛΟ ΑΝΑΓΚΗ;; Πραγματικά;; 🤬
Γιατί εκεί που ο Γουδής έκανε το μαγικό του εκείνο βράδυ στους ημιτελικούς επί ΠΑΟΚ ήτανε …σβήστε αυτό;; Δύο μέρες πριν χάνει σπίτι του Μονακό;; Κι εσύ θες να μου πεις πως αυτός κουβαλάει την δύναμη;; Μαδρίτης εντός;; ΝΑΙ, αλλάζουν ντους μέσα στην πλατεία;; 😱
Που λέτε;; ΑΛΛΟΙΟΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ;; Ο Ολυμπιακός αυτή τη στιγμή έχει μία ψυχή::: χάνεται μόνο εκτός;; Να δούμε και τι έκαναν εκεί;; Στο γήπεδο του αντίπαλου;; Άντε σιγά… μια νίκη κι εσύ την κάνεις σημαντική;; Μαδρίτης;; Εννιά φορές πρωταθλητές εκεί;; Τι περιμένεις;; Να φοβηθούν;; 💪🔴
Τρεις φορές τους νίκησαν;; ΝΑΙ;; ΑΛΛΑ;; Μία από αυτές με 68-78;; Και στο τέλος;; Φεύγουμε πάντα χωρίς γκολ;; Αλήθεια;; Λοιπόν εγώ λέω::: ο κύριος πρωταγωνιστής είναι αυτός που κερδίζει εκεί που πρέπει!!! Και δεν είναι ο Γουδής… Είναι ο ΣΛΟΥΚΑΣ!!! Αυτός ο άνθρωπος μπαίνει εκεί μέσα σα θηρίο;; Με την ψυχή του τελευταίου Πειραιώτη!!! Στις τρεις αυτές μάχες;; ΝΑΙ;; Την ίδια περίοδο;; ΝΑΙ;; Στις δύο εντός;; ΝΑΙ;; Στις δύο εκτός;; ΝΑΙ;; Στα τελευταία 5 λεπτά;; Ο ΣΛΟΥΚΑΣ πετάγεται σαν μπαμπούλας!!! Κι εσύ μου λες Γουδή;; 😤
Κοίταξε… εμείς εδώ στον Πειραιά ζούμε τον αθλητισμό::: όχι στατιστικά::: στο αίμα!!! Ο ΣΛΟΥΚΑΣ δεν κάνει 14+6;; Κάνει αίμα!!! Κάθε φορά που πέφτουμε;; Αυτός σηκώνει την ομάδα!!! Κι όταν βγάζει το τελικό σκορ;; Νικητής;; Ολυμπιακός!!! Τελεία!!! Την ίδια στιγμή που η Μαδρίτης μέσα χάνει μόνο;; Μία φορά;; Από ποιον;; Από τον.. Ολυμπιακό;; ΝΑΙ;; Κι εσύ;; "έχει δύναμη εκείνος που χάνει εκτός";; Ρε φίλε;; Η δύναμη;; Είναι εκεί που φοβάσαι τους πάντες!!! Και αυτοί εδώ στο γήπεδο;; Τους τρομάζουν;; Ο ΣΛΟΥΚΑΣ!!! Παιδί μου;; Πρώτη χρονιά στην Euro;; Και κάνει μεγαλύτερη διαφορά από ό,τι όλοι αυτοί οι "στατιστικοί ήρωες" μαζί!!!
Αλλιώς;; Τι;; Πάμε;;
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
Ρε, τι λες τώρα εσύ — ότι η δύναμη την κρίνουμε από το πότε φοβόμαστε περισσότερο; Την νιώθουμε όταν οι αντίπαλοι βλέπουν τους δικούς σου πριν καν αρχίσει ο αγώνας;
Ο Γουδής εκεί στη Μαδρίτη στις 86-84 έκανε κάτι που δε χωράει στα στατιστικά: όταν οι υπόλοιποι σφίγξανε μέσα στο γήπεδο σα μαθητές που περιμένουν την επόμενη τσάντα του μπάσκετ, εκείνος όχι μόνο πήρε την μπάλα σαν να ήταν δική του σακούλα, αλλά έδωσε τις πάσες εκείνες που έκαναν τους Μαδριλένους να χάσουν τον ρυθμό τους. Δεν είναι οι αριθμοί του τούτο που μένει — είναι η εικόνα του παιδιού που στέκει όρθιο όσο όλοι γύρω του βουλιάζουν στις αμφιβολίες. Στις τρεις αναμετρήσεις επί της Μαδρίτης, είχε πάνω από 30 λεπτά συμμετοχής ΣΕ ΟΛΕΣ, κάτι που στον Ολυμπιακό δε συμβαίνει συχνά — όχι επειδή υπάρχουν άλλοι που δεν μπορούν, αλλά επειδή υπάρχει αυτός που ξέρει πότε πρέπει να πάρει τον έλεγχο χωρίς πολλές κουβέντες. Στις τρεις αυτές νίκες, όταν η ομάδα του είχε ανάγκη, εκείνος βρισκόταν εκεί σαν κινητήρας που δουλεύει με τους τελευταίους γύρους του αγώνα.
Και τώρα λες για τον Σλούκα; Ναι, εκείνος είναι ένας ηλεκτρισμός κι αυτός — αλλά ας μην τον σύρουμε εκεί που δεν πάει. Ο Σλούκας κάνει πράγματα σα μονόχορδος κιθαρίστας σε συναυλία rock: δυνατά, εντυπωσιακά, αφήνει εποχή. Όμως η ηλεκτρική δύναμη δεν είναι μόνο το σόου — είναι αυτό που μένει όταν οι φώτες σβήνουν. Στις τρεις νίκες επί της Μαδρίτης, ο Γουδής έκανε κάτι ακόμα πιο σημαντικό από τους πόντους του: κράτησε την ομάδα του συγκεντρωμένη κάτω από την μεγαλύτερη πίεση. Στη δεύτερη νίκη εντός έδρας επί Μαδρίτης (77-71), ενώ η ομάδα του προηγείτο, εκείνος έκανε δύο κλειδιά στα τελευταία πέντε λεπτά που έδωσαν την ψυχική νίκη στον Ολυμπιακό — όχι μόνο το αποτέλεσμα. Την ίδια στιγμή που ο Σλούκας έκαιγε τα δίκτυα με τους προσπάθειες του, ο Γουδής έγραφε ιστορία σιωπηλά.
Και μιλάμε σοβαρά τώρα: ο Ολυμπιακός αυτή τη στιγμή έχει μία δυναμική ομάδα επειδή υπάρχει αυτός ο άνθρωπος που ξέρει να μπαίνει στη σέντρα όταν όλα μοιάζουν σαν να γκρεμίζονται. Η Μαδρίτη μπορεί να χάνει μόνο εντός έδρας, αλλά ας μην ξεχνάμε πως η ομάδα εκεί δεν αλλάζει μόνο την ψυχολογία του ιδιοκτήτη της όταν χάνει — αλλάζει και τον τρόπο που βλέπει τους αντιπάλους. Τρεις φορές νίκησαν οι Πειραιώτες τους Βασιλιάδες μέσα στις τελευταίες δύο εβδομάδες, και στις τρεις αυτές φορές ο Γουδής ήταν εκείνος που έκανε την διαφορά όταν η ομάδα είχε ανάγκη. Στη Μαδρίτη στις 1 Μαΐου, έκανε 14+6, αλλά ο αριθμός που μένει είναι αυτός: όταν η ομάδα ήταν πίσω στους πόντους, εκείνος πήρε την μπάλα και την έκανε δική του μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Την ίδια περίοδο έχασαν εντός έδρας από Μονακό επειδή σφάλισαν σαν ομάδα — όχι επειδή κάποιος απέτυχε εκείνος συγκεκριμένος αγώνας. Και όμως, εκείνος ο αγώνας έγινε για να δείξει πως η ομάδα δύναται ακόμα και να χάσει, αλλά ποτέ δε χάνει το θάρρος της όταν ο Γουδής είναι παρών.
Εσύ κοιτάς τον Σλούκα και βλέπεις το show — εγώ βλέπω τον Γουδή και καταλαβαίνω πως η πραγματική δύναμη κρύβεται εκεί όπου κανείς δε την προσέχει. Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι εκεί για τα φώτα. Είναι εκεί επειδή η ομάδα του χρειάζεται έναν άνθρωπο που δε θα σπάσει όταν οι πιέσεις είναι μεγάλες. Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει τον Ολυμπιακό ηλεκτρική δύναμη αυτή τη στιγμή — όχι μόνο επειδή χάνει μόνο εκτός έδρας, αλλά επειδή υπάρχει εκείνος που κάνει τους αγώνες εκτός έδρας να μοιάζουν σα εντός.
xG > συναίσθημα.
Πάλι αυτοί οι τρεις αγώνες;; Ρε βρε OFIara4, εσύ κάτι διάβασες πως ο Γουδής έκανε όλους τους πόντους του τελευταίου δεκαλέπτου;; Γιατί ξέρεις τι;; Γιατί εκεί που σου τα λένε όλα μόνοι τους;; Στην Μαδρίτη στις 86-84 που θες να μάθεις;; Στις τρεις νίκες επί των Βασιλιάδων;; Στην πρώτη εντός;; Στις 77-71;; Θα σου πω εγώ τι έγινε εκεί;; Ο Γουδής πήγε σα βοηθός αρχιτέκτονας μιας γέφυρας που την έφτιαχνε και του έπεφταν οι σανίδες από πάνω;; Στις τρεις αναμετρήσεις;; Στις 30+ λεπτά συμμετοχής;; Καλή χρονιά;; Την ίδια περίοδο που ο Σλούκας έκανε όλον τον αγώνα να τρελαίνεται;; Αυτός ήταν εκεί σα συγκεκριμένος;; Στις 77-71;; Μετά έκανε δύο κλειδιά στα τελευταία πέντε λεπτά;; Για να δώσει ψυχή;; Η ψυχή;; Ρε φίλε;; Την έκανε σκόνη ο τύπος;; Πάντως εγώ εκεί βλέπω έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο είναι σα να βάζει μια κουρτίνα πάνω στο δικό του πρόβλημα::: τι συνέβαινε εκείνος βράδυ;; Κανείς δεν τον ήξερε;; Στο γήπεδο;; Την ίδια στιγμή που οι Μαδριλένοι έκαναν πλάκες;; Να δούμε;; Στην τρίτη νίκη;; Στην εκτός έδρας;; Στις 86-84;; Εκεί που κράτησε την μπάλα σαν να ήταν δική του;; Αυτή είναι η δύναμη;; Να σηκώνεις την ομάδα σου όταν δεν έχεις τίποτα άλλο;; Μα;; Ο Ολυμπιακός εκεί μέσα έκανε ό,τι έκανε;; Γιατί;; Γιατί εκείνος ήταν παρών;; Γιατί όταν όλοι γύρω του έκαναν βόλτες;; Αυτός πήρε τον έλεγχο;; Ωραία;; Την ίδια στιγμή;; Στις δύο εντός έδρας νίκες;; Ναι;; Στις 97-93;; Εκείνος;; Φτάνει;; Πάμε;; Ο Γουδής;; Ποιος;; Αυτός;; Απλά ένας τυχαίος;; Μα;; Τρεις νίκες;; Και εγώ;; Με τρεις φορές τους νίκησαν;; ΝΑΙ;; Κι εσύ;; Τι;; Θα μου πεις πως εκείνος;; Είναι ο Θεός;; Όχι ρε;; Εγώ;; Θα σου πει ότι εκείνος;; Δεν είχε σημασία;; Αλλά;; Μα;; Οι αριθμοί;; Την ίδια περίοδο;; Στα ίδια δευτερόλεπτα;; Την ίδια μπάλα;; Ο Γουδής;; Κάνει περισσότερα;; Ή;; Απλά;; Κάποιος;; Πρέπει;; Να ;; Το πει;; 🤡💸
πω πω ρε παιδιά, εδώ μέσα έχει τόσο δυναμό που θυμίζω την πρώτη φορά που πάτησα γήπεδο σαν αυτός εκείνος στις αρχές των 90άδων, όταν πήγαινες ακόμα με δημόσια μέσα στο Κερατσίνι για το ντέρμπι με τον Εθνικό. τότε ο μπάτσος του γηπέδου είχε πάντα δυο μπουκάλια νερό πάνω στο τραπέζι του διαιτητή — για τον εαυτό του πρώτα, για τους άλλους μετά. αυτή ήταν η δύναμη εκείνη την εποχή: όχι τίποτα φανταχτερό, αλλά το ότι ξέρεις πως όταν τελειώσει η μπάλα, εσύ εκεί βρίσκεσαι ακόμα όρθιος.
τώρα λοιπόν για το νήμα αυτό: έχω δει και χειρότερα στις ομάδες που νόμιζαν πως έχουν γίνει μόνιμα πρωταθλητές επειδή είχαν έναν μέσο κεντρικό που έκανε λιγότερους πόντους από την κόλλα των παλαιότερων δημοσιογράφων. ο Ολυμπιακός όμως αυτή τη στιγμή δεν είναι ένας οποιοσδήποτε πρωταθλητής — είναι μία ομάδα που πήρε τρεις φορές τα πάνω της στους Βασιλιάδες μέσα σε δεκαπέντε μέρες, και στις τρεις φορές μέσα στο γήπεδο υπήρχε εκείνος ο άνθρωπος που έκανε τους άλλους να νιώθουν πως πρέπει να βγάλουν και το τελευταίο ζεστό αέρα από τα πνευμόνια τους.
ναι, ο Σλούκας εκεί έξω κάνει πράγματα που σε βάζουν και ψάχνω πού είναι οι κάλτσες μου από το πάθος — αυτό όμως δεν είναι η ηλεκτρική δύναμη που λέγεται. η ηλεκτρική δύναμη μοιάζει με τον παππού μου που κάθε Κυριακή μετά την εκκλησία πήγαινε στο σπίτι του αδερφού του στον Βόλο, ζύγιζε δέκα κιλά σακούλες αλεύρι πάνω στους ώμους του σα να μην ήταν τίποτα, και στη συνέχεια έκανε γιορτή επειδή είχε καταφέρει κάτι τόσο φυσιολογικό που κανείς δεν τον έπαιρνε χαμπάρι.
το ίδιο συμβαίνει με τον Γουδή εδώ. τρεις φορές επικράτησε επί των Μαδρίτης μέσα στις τελευταίες εβδομάδες, και στις τρεις φορές εκείνος ήταν ο μοναδικός που εμφανίστηκε στην δράση όταν οι άλλοι γύρω του έκαναν βόλτες σα χορτοφάγοι σε γκαράζ μότοκρος. στην τελευταία εκτός έδρας νίκη (86-84) είχε 14+6, αλλά ο αριθμός που έμεινε εκείνο το βράδυ ήταν η εικόνα του να κρατά την μπάλα σα να ήταν το τελευταίο ψωμί μιας οικογένειας στον πόλεμο. την ίδια περίοδο έχασαν εντός έδρας από Μονακό επειδή σφάλισαν σαν σύνολο — όχι επειδή κάποιος απέτυχε προσωπικά εκείνο το βράδυ.
και βλέπεις εδώ την αντίθεση: η Μαδρίτης χάνει μόνο εντός έδρας, ο Ολυμπιακός χάνει μόνο εκτός. αυτό όμως δε σημαίνει τίποτα χωρίς εκείνον τον άνθρωπο που όταν η ομάδα έχει ανάγκη βγαίνει μπροστά χωρίς πολλές κουβέντες. τις τρεις νίκες επί της Μαδρίτης, ο Γουδής εμφανίστηκε στους 30+ λεπτά συμμετοχής ΣΕ ΟΛΕΣ, κάτι που δείχνει πως η ομάδα ξέρει ακριβώς πότε χρειάζεται εκείνον τον βραχίονα που δεν λυγίζει. ο Σλούκας εκεί έξω είναι το flashy πράγμα που πουλάει εισιτήρια, αλλά ο Γουδής είναι εκείνος που φτιάχνει την ομάδα σαν τον αναπνευστήρα στο χορό.
εγώ από δω στον Βόλο έχω δει πολλά γήπεδα σπάσουν, πολλά ονόματα λάμψει και μετά σβήσει — αλλά εκείνοι που έχουν πραγματική δύναμη είναι εκείνοι που όταν τελειώνει ο αγώνας λένε «αύριο ξαναπιάνουμε δουλειά». ο Γουδής είναι ένας τέτοιος άνθρωπος. και αν κάποιος ακόμα αμφιβάλλει, ας θυμηθεί πως η Μαδρίτης εκείνο το βράδυ στις 1 Μαΐου έχασε όχι επειδή βρήκαν αυτοί τον τρόπο να νικήσουν — αλλά επειδή εκείνος τους ανάγκασε να δουν πως υπάρχει ακόμα ένας τρόπος να παίζεται το μπάσκετ: χωρίς θόρυβο, χωρίς επιδείξεις, μόνο με την ψυχραιμία εκείνου που ξέρει πως τελικά η νίκη βρίσκεται εκεί όπου κανείς δε την ψάχνει.
Τη Δευτέρα βγήκα στη Μαρίνα του Πατραϊκού στις έξι το απόγευμα — εκεί που οι βενετσιάνικες αποθήκες φωτίζονταν σα νεροτσάλες πριν πέσει η σούρουπο. Κάτι παλιάhtra τράβαγε τον δρόμο πάνω στην Πλατεία Γεωργίου Α' σέρνοντας ένα φορείο γεμάτο νερό σα θρύλος της πόλης, και μια γριά με κίτρινο κασκόν έκανε νόημα στο αγοράκι της να μην πλησιάσει κοντά στα σκαλιά του Λιμεναρχείου. Εκείνος έπιασε νερό στο ρόπαλό του σα να γδέρνει τον ουρανό, κι εγώ αμέσως κατάλαβα: αυτή είναι η εικόνα της δύναμης που ψάχνουμε στις ομάδες — όταν κανείς δεν περιμένει, εκείνος στέκεται όρθιος ανάμεσα στο χάος και στην απουσία σημασίας.
Κοιτάξτε τώρα τι γίνεται στον Ολυμπιακό αυτή τη στιγμή.
Αυτό το πράγμα λέγεται συνέπεια ηλεκτρική, όχι αριθμός. Στις τρεις αναμετρήσεις επί Μαδρίτης, από τις οποίες οι δύο έγιναν εντός έδρας με διαφορά ενός μόλις πόντου, υπήρχε ένα μοναδικό στοιχείο που κανένας στατιστικός πίνακας δεν καταγράφει ως υπέρμετρο αποτέλεσμα: στις δύο εντός έδρας νίκες, η ομάδα του Γουδή έκανε πάνω από δεκαπέντε συνολικά προσπάθειες για τρίποντο ενώ η αντίπαλος είχε μόλις οκτώ. Αυτό δεν είναι μία σύμπτωση αριθμητική — είναι η τακτική της ομάδας που μεταφράστηκε σαν τον τόνο της φωνής σου όταν προσπαθείς να διασκεδάσεις κάποιον ψυχικά κατάκοπο. Την ίδια περίοδο που έχασε εντός έδρας από Μονακό, εκείνη η ομάδα εκεί είχε λιγότερες από δώδεκα προσπάθειες τρίποντου ολόκληρου αγώνα. Δηλαδή: όταν οι άλλοι προσπαθούν, εκείνοι στέλνουν την μπάλα μόνο μέσα από τις κλειστές γραμμές. Ο Γουδής όμως εκείνες τις νύχτες μέσα στο ΣΕΦ έκανε την ομάδα του ν' αντιμετωπίζει τον αγώνα σα διαφορετικό άθλημα — σα ιστιοπλοΐα μέσα στη στεριά.
Αυτό είναι το πράγμα που ούτε η Μαδρίτη μπορεί να αντιγραφτεί.
Στην πρώτη νίκη εκτός έδρας στις 1 Μαΐου (86-84), είδαμε κάτι ακόμα πιο σπάνιο: τις τελευταίες δέκα αγωγές της ομάδας, οι δικές της επιθέσεις είχαν μέσο χρόνο κατοχής πάνω από δεκαπέντε δευτερόλεπτα ενώ η Μαδρίτη δε ξεπερνούσε τα δέκα. Ο Γουδής εκείνες τις στιγμές δεν έκανε μόνο προσπάθειες σα φτερό που χτυπά την κορυφή — σχεδίαζε τον ρυθμό σα αρχαίος οδηγός στις κολόνες της αρχαίας Πάτρας. Την επόμενη φορά που θα σας πουν πως η δύναμη βρίσκεται στο πότε χάνεις, θυμηθείτε αυτή τη λεπτομέρεια: ο Ολυμπιακός αυτές τις τρεις νίκες έκανε τον αγώνα να μοιάζει σα αγώνας μιας ομάδας που έχει πάει εκδρομή εκτός έδρας, όχι σα θάνατο επί χάρτου. Κι εκείνος κρατούσε το τιμόνι σιωπηλά.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
τι περιμένετε εδώ;; έναν παλιό γνώριμό σας να σας πει πως τελικά δεν είναι ο Γουδής που κουβαλάει το φως;; πως ο Σλούκας είναι αυτός που έπνιξε τους Βασιλιάδες μέσα στη Μαδρίτη;; όχι, βρε παιδιά — αυτά τα μεγάλα λόγια αφήστε τους αναλυτές που βγάζουν συνέχεια την πλάκα τους στο τσάτ σαν φοιτητές της δημοσιογραφίας.
δείτε το έτσι: εγώ θυμάμαι όταν ο Λιβέρης στις αρχές των 2000 ήρθε στον Ολυμπιακό σα νικητής της προηγούμενης χρονιάς του Πρωταθλήματος — τότε δεν έκανε show ο άνθρωπος, έκανε έργο. Κάθονταν στις κερκίδες όσοι τον είχαμε δει στην παρουσίαση σα μέλος μιας ομάδας που ήξερε πως πρέπει ν' αγωνιστεί, όχι σα σούπερ σταρ. Κι εκείνος ήταν εκεί κάθε φορά που η μπάλα έπρεπε ν' αλλάξει χέρια πριν πέσει ξανά στο έδαφος. Αυτό έκαναν κι αυτοί οι δύο — ο Γουδής εκεί σα δάσκαλος κλειδί, ο Σλούκας σα μπουλντόζα που σπρώχνει την αντίπαλη άμυνα σαν ντόμινο.
αλλά ας μην ξεχνάμε κάτι: τρεις φορές νίκησαν οι Πειραιώτες τους Βασιλιάδες μέσα σε δεκαπέντε μέρες, και στις τρεις αυτές φορές η ομάδα είχε άλλη μορφή όταν έπαιζαν εντός έδρας. Στις δυο εντός έδρας νίκες επί Μαδρίτης, ο Γουδής έκανε κάτι που κανείς άλλος δε μπόρεσε: κράτησε την ψυχολογία της ομάδας σα νήμα πάνω από την άβυσσο. Στις 77-71, ενώ η Μαδρίτη προσπαθούσε ν' ανέβει στους πόντους σαν σκαλοπάτι σπασμένο, εκείνος έκανε δύο κλειδιά στα τελευταία πέντε λεπτά που ήταν σα χτύπημα της ουράς του ψαριού εκείνου που ξεκόλλησε όλους τους άλλους από το νερό.
και τώρα για τον Σλούκα: ναι, εκείνος εκεί έξω κάνει πράγματα που σου σηκώνουν τα μαλλιά — αλλά η ηλεκτρική δύναμη δε μετριέται μόνο από το πόσο εντυπωσιάζεις. Οι τρεις νίκες επί Μαδρίτης έγιναν επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος που όταν η μπάλα έπρεπε ν' αλλάξει χέρια πριν πέσει ξανά στο έδαφος, εκείνος ήταν εκεί σα δάσκαλος κλειδί. Στις τρεις αναμετρήσεις, ο Γουδής έκανε κάτι ακόμα πιο σπάνιο: εκεί που όλοι περίμεναν έναν αγώνα σκληρό σα πέτρα, εκείνος έκανε την ομάδα του ν' αγωνιστεί σα ιστιοφόρο στον Αιγαίο — ήσυχο, αλλά ασταμάτητα κινούμενο προς τον στόχο.
τι λέτε;; πάμε για ψήφους;; αυτός είναι ο τρόπος να κλείσουμε αυτό το νήμα — όχι με μεγάλες κουβέντες, αλλά ρίχνοντας μια σφραγίδα στους πραγματικούς πρωταγωνιστές. Όσοι βλέπουν περισσότερο δύναμη στον Γουδή σηκώστε το χέρι σας — εγώ εκεί που βλέπω έναν άνθρωπο που όταν τελειώνει ο αγώνας λέει «αύριο ξαναπιάνουμε δουλειά», εκεί λοιπόν βρίσκεται η ηλεκτρική δύναμη. Ούτε τρεις αγώνες κάνουν έναν πρωταθλητή, ούτε τρεις αγώνες κάνουν έναν άνδρα ηλεκτρικό — αυτό όμως έγινε επειδή εκείνος ήταν παρών σαν τον παππού μου εκείνο το απόγευμα στη Μαρίνα του Πατραϊκού: όταν κανείς δεν τον περίμενε, εκείνος στεκόταν όρθιος ανάμεσα στο χάος.