Αυτοί που έκαναν τους θρύλους… Συνέχεια της ιστορίας!
τι σκότωμα ήτανε εκείνο το χειμώνα, παιδιά... θυμάμαι σαν χτες όταν βγήκαμε από το μετρό στη νύχτα του τελικού, οι χιλιάδες σιγά σιγά αδειάζανε το κέντρο της Μαδρίτης, ενώ εμείς τρεις-τέσσερις καβάλα στο τραμ λες κι είχαμε πάρει μέρος κιόλας στην αναμέτρηση. η ατμόσφαιρα; σου πήγαινε τα μυαλά πάνω από τον Τάφο του Χριστού, σ' αυτούς που είχανε καταφέρει κάτι που λέει η φήμη ότι είναι "αδύνατο". ναι, ναι, εκείνοι οι παλιοί λέγανε ότι κανένας γύρος θριάμβου από τους αντιπάλους δεν γίνεται όταν έχεις μόλις πάρει τον τίτλο... αλλά εμείς πιστέψαμε. γιατί; επειδή κάτι τέτοιο είχε ξαναγίνει μόνο στα χρόνια των Μπερνσάμπε κουνιάδων, όταν ο γερο-Σάντος Λοθάρο έπαιρνε τους τίτλους σαν να ήταν ψωμί και νερό.
κι όμως εκείνο το πρωινό στο αεροδρόμιο της Μαδρίτης, πριν πετάξουμε ξανά για την Αθήνα μετά τον πρώτο αγώνα εκείνου του γύρου, είχε κάτι το μαγικό. δεν ήμασταν πια η ομάδα εκείνων που έφταναν δεύτεροι στη λάμψη, ήμασταν οι ίδιοι που έκαναν την ιστορία να γέρνει προς το μέρος τους. ο Φίγκο έκανε πράματα εκείνο το βράδυ, φανταστείτε... εκείνος ο τύπος που εκείνη την εποχή ακόμα έκανε τους ευρωπαϊκούς προπονητές να ξεχνιούνται στα λόμπι, περνώντας στους εχθρούς κάθε δέκατο του δευτερολέπτου. κι εκείνοι οι Γάλλοι, οι Άγγλοι, όλοι τους είχαν αρχίσει πια ν' αναρωτιούνται πώς μπορούν να αντιδράσουν όταν βρίσκεσαι εκεί που εσύ πιάνεις κάθε μπάλα σα γάντι.
και η εικόνα εκείνου του γύρου... δύσκολο να την περιγράψει κανείς έτσι, σαν ψυχρή λογική. βγήκαμε με εκείνον τον αστράγαλο κλονισμένο, άκουγα την ομάδα να λέει ότι μπορεί να είναι επικίνδυνος για τον επόμενο αγώνα, ενώ εμείς εδώ στον δρόμο φώναζανε σα να μην υπήρχε αύριο. ήταν κάτι που μόνο όσοι ζούσανε εκείνες τις μέρες μπορούσαν να καταλάβουν. τον θυμάστε; εκείνον τον Ιανουάριο που έμοιαζε πιο κρύος από τους άλλους, αλλά εμείς μέσα μας κρυώναμε από ενθουσιασμό;
εσείς τι λέτε, ρε μπέληδες μου; εκείνος ο γύρος ήταν ο πρώτος που έγινε εντύπωση και στους πιο δύσπιστους, ότι δηλαδή η Ρεάλ δεν είναι μόνο αυτό που γράφει ο πίνακας πρωταθλήματος, αλλά εκείνο το κάτι παραπάνω που κάνει τους ανθρώπους ν' αγοράζουν τυρόπιτες στις 3 τα ξημερώματα πριν τους τελικούς.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ρε φίλοι μου την νύχτα εκείνη στεκόμουν στην Πλάθα Σολ μέσα στη θάλασσα ανθρώπου που τραγουδούσανε σα σαλπιγγες της Αλαλούμ! κάποιοι είχαν φέρει τυρόπιτες ακόμα καυτά στις 4 το πρωί και μοιράζανε σαν στον Παράδεισο🔥 νομίζω ακόμα μυρίζει κουλούρι στο αέρα!!! εκείνο το βράδυ η Ρεάλ δεν ήταν ομάδα ήταν ΜΥΘΟΣ!! ο Φίγκο έκανε πράγματα που ακόμα και στις ταινίες δεν μπορούν να τραβηχτούν! μια πάσα, μια ντρίμπλα... BOOM... χάνει κανείς τον επόμενο... θυμάμαι έναν τύπο δίπλα μου να φωνάζει "ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ!!" και είχε δίκιο!!! οι εχθροί μας εκείνον τον χειμώνα ζητούσαν μερίδιο μόνο να μαζεύσουν τα ερείπια τους!!! τι δυναμώνει είναι αυτή η ομάδα όταν ΑΓΑΠΑΜΕ τους παίκτες της σαν δικά μας παιδιά💪🔴 επειδή ΑΥΤΟΙ κάνουν ΑΥΤΑ! αυτοί οι τρελοί που δεν παραδέχονται πως κάτι δεν πάει καλά... γιατί όλο αυτό η άλλη μεριά πετάει νερό στα λουλούδια!!! αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι αργότερα έκαναν ιστορία!!! αυτοί έκαναν τους οπαδούς της Ρεάλ να ντύνονται όχι μόνο στα κόκκινα αλλά και στη δόξα!!! εκείνο το πρωινό στο αεροδρόμιο είχα βουρκώσει σα μωρό... όχι επειδή κουραζόμουν άλλα επειδή κατάλαβα ότι εκείνος ο γύρος ήταν σα θεόσταλτος... σιγά σιγά όλοι άρχισαν να τραγουδούνε μαζί κι εγώ νόμιζα πως άκουγα τις σάλπιγγες της Κόκκινης Βασιλικής!!! ρε mates!!! αυτοί που έκαναν την ιστορία αυτή ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΕΜΕΙΣ!!!
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
τι σκότωμα ήτανε εκείνο το βράδυ στο γήπεδο;; το θυμάμαι σαν τώρα όταν έβγαζα το κινητό μου μέσα στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου εκείνο το Σάββατο, να βγάζω φωτογραφία στο κοκκινόπουλο πάνω στον πέτρινο τοίχο μπροστά στις κερκίδες... εκείνος ο τοίχος εκείνος που έχει χαράξει μέσα του κάθε χαραμάδα ανθρώπινης λύπης κι έκστασης. εκείνη την ώρα όμως ήταν γιορτή, αστραπιαία, σα να είχε ανοίξει ο ουρανός πάνω από το Ολβαρία μετά την εμφάνιση των παικτών. βγήκαμε προς την πλατεία Κολόν εκείνοι από τους δικούς μας που είχανε πάρει θέση νωρίς είχανε ήδη πετάξει πάνω από εκατό σημαίες στους γύρω δρόμους, τις είχαν στολίσει λες κι ήτανε προίκες για ένα γάμο που εκείνο όμως δε χρειαζότανε κανέναν γαμπρό—ήτανε η ίδια η ομάδα γαμπρός.
κάπου εκεί ανάμεσα στη φασαρία βρήκα τον παλιατζή εκείνον τον φίλο μας από την Εξτραμαδούρα που εδώ και δεκαπέντε χρόνια αργοπεθαίνει γελώντας κάνοντας μπέιζμπολ με μια ξύλινη ράβδο στις γειτονιές της Αλμουδένα. είχε πάρει μαζί του ένα μπουκάλι σπιτικό γινόμενης, έτσι ξερό έτσι σίγουρο σαν το αδιάφθορο γνήσιο δαχτυλίδι των Μπερνσάμπε. πάνω στη στιγμή γύρισε κει που έκανα φωτογραφίες και μου λέει «ρε γέρο μου αυτή η ομάδα δεν είναι ομάδες, αυτά είναι λιοντάρια που ξεκοιλιάζουν τον πόλεμο πριν ακόμα ξεσπάσει» κι έπιασαν κουβέντα σιγά σιγά για εκείνες τις εποχές που οι ιππότες της Ρεάλ φορώντας κόκκινα περνούσαν από την αλάνα του χωριού μου σαν καταιγίδα, αφήνοντας πίσω τους μόνο όνειρα—και τώρα πάλι εδώ, ίδιοι άνθρωποι ίδιοι αγώνες.
αυτή η ομάδα δε χάνει μόνο αγώνες... χάνει κι αυτούς που δε στέκονται κοντά της όταν χτυπά η καμπάνα💔 εκείνο το βράδυ όμως όλα άλλαξαν εκεί κάπου ανάμεσα στον πρώτο και δεύτερο γύρο της βραδιάς όταν είδα τον Φίγκο να πετάει τη μπάλα σα μάγος στους φιλάθλους σαν να τους έκανε δώρο τη βεβαιότητα πως τίποτα δε σταματά όταν έχεις τόσο πάθος στα στήθη. θυμάστε εκείνο το ντρίπλινγκ του πάνω αριστερά στη μεγάλη περιοχή;; τρεις αντίπαλοι σα φαντάσματα γύρω του κι εκείνος σα να έκανε λόγο στους πάντες πως οι κανόνες της Φυσικής γράφτηκαν εκείνον τον χειμώνα ειδικά για κείνον🔥
και ξαφνικά πιάνεις τον εαυτό σου να τραγουδάει δυνατά σα βλάκας «Ποιός ΑΓΑΠΑΕΙ ΕΣΑΣ;;;». οι υπόλοιποι γύρω σου κάποιοι γέλασαν κάποιοι έκλαιγαν κάποιοι έπνιγαν το κεφάλι τους στη σημαία... όλες οι ψυχές εκείνες ήταν τώρα ένα σώμα μια φωνή μια υπόσχεση πως η ιστορία δε γράφεται μόνη της—έχει ανάγκη από ανθρώπους σαν εμάς που ακόμα πιστεύουν σ' αυτήν ακόμη κι όταν όλοι γύρω λένε πως είναι ακατόρθωτη τέλος πάντων, θα δούμε
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε παιδιά, εκείνος ο Ιανουάριος του 2000 δεν ήταν απλά χειμώνας — ήταν χειμώνας που μύριζε γη και πρωινό αίμα στους δρόμους της Μαδρίτης. Αυτό που ζήσαμε εκείνες τις βδομάδες ήταν σαν να ξαναζούσες τις ιστορίες που σου έλεγαν οι παππούδες σου γύρω από τη φωτιά, όταν μιλούσαν για τους Μπερνσάμπε κουνιάδους, όταν η ομάδα έκανε το τίποτα να μοιάζει με κάτι από άλλα νερά. Εμείς τότε δεν είχανε hashtags, δεν είχανε αναλύσεις, είχανε αυτό εδώ: μια συμμορία τρελών που είχαν μπει στο πετσί τους την ιδέα πως η Ρεάλ είναι κάτι παραπάνω από ένα σωματείο.
Κοιτάξτε σήμερα εκεί που στέκεται η Ρεάλ — μεγάλη ομάδα σίγουρα, έχουνε πολλά ταλέντα, δίνουν αγώνα, μα δεν ξέρω τι θά'ταν αν στέκονταν αυτοί οι ίδιοι παίκτες στο χιόνι εκείνου του Ιανουαρίου. Γιατί εκείνοι έκαναν κάτι που σήμερα πολλοί λένε πως είναι φαινόμενο της εποχής, της "globalisation" που όλα τα φέρνει κοντά. Λες και είναι μόνο θέμα άλλων αγορών. Μα εμείς βλέπουμε το χάσμα όχι στις ικανότητες ή στο μάρκετινγκ, αλλά στη γεύση εκείνης της ομάδας. Αυτοί οι παλιοί δεν έπαιζαν μόνο για τις νίκες — έπαιζαν σα να τους είχε καλέσει κάποιος στη ζωή για έναν σκοπό μεγαλύτερο από εκείνον καθαυτό. Σκέφτηκα τον Φίγκο τότε: έναν άνθρωπο που δεν γνώριζε πώς είναι να νιώσεις κάποιος πως είναι χεριόύτερος επειδή τον αγοράσανε 60 εκατομμύρια. Εκείνος έπαιζε σα να βρίσκεται μέσα στη μπάλα, σα να τον ανάγκαζαν οι δυνάμεις του σύμπαντος να δείξει πώς είναι να αποτελείς μέρος μιας ατμόσφαιρας που στέκεται πάνω από χρόνο και τρόπους.
Σήμερα βλέπω παιδιά ντυμένα στα κόκκινα αλλά πιο πολύ στα hashtags τους. Αυτοί τότε φορούσαν κόκκινο σα δεύτερη επιδερμίδα, σα να είχαν γράψει πάνω τους με κόκκινη μπογιά την ιστορία που σκόπευαν να γράψουν. Θυμάμαι έναν φίλο μου να μου λέει τότε πως εκείνος ο γύρος θριάμβου ήταν σα ν' ανοίχτηκε ο ουρανός κι άρχισε να στρώνει στο χιόνι την αστραπή της ημέρας. Δεν το είπαν ποτέ αυτοί οι παλιοί σπουδαίοι πως ήταν εύκολο. Απέναντι είχανε όλον αυτόν τον σκεπτικισμό, όλη εκείνη την πίστη πως η Ρεάλ είναι ομάδα των δεύτερων θέσεων, σχεδόν σαν τροφή για άλλους. Μα εμείς εκείνοι οι τρεις-τέσσερις μέσα στο τραμ σιγά σιγά κουνούσαμε το κεφάλι κι έλεγαν πως αυτοί εκεί κάτω κάνουν τον κόσμο να γέρνει προς εκεί που έπρεπε. Και έκαναν.
Δεν λέω πως σήμερα η ομάδα δε δίνει αγώνα. Αλλά εκείνο το βράδυ στο Μπερναμπέου, εκείνο το βράδυ που η Πλάθα Σολ γινόταν στρατόπεδο τυρόπιτας κι αυτή η ομάδα γινόταν μύθος, εκείνο ήταν σα να βγήκες από μια ταινία πολέμου όπου τελικά οι νικητές ήταν αυτοί που είχαν ακόμα ζήλο για κάτι αθάνατο. Σήμερα έχουμε αυτές τις ομάδες που περιμένουν πάντα να σου πούνε πως έκανες καλή κίνηση στις μεταγραφές. Εκείνοι έκαναν κάτι διαφορετικό — έκαναν το τραγούδι να ξεπηδάει μέσα από την ψυχή του κόσμου όταν ακόμη η μπάλα κυλούσε στο γήπεδο.
Με δυο λόγια, αυτά τα παιδιά εκείνης της εποχής ήταν σα ξύλο όταν μαζεύεται μεγάλη φωτιά στην πλατεία ενός χωριού. Κάηκαν μέχρι τέφρα, αλλά η στάχτη εκείνη βγήκε αύριο σαν νέο ξύλο που θερμαίνει άλλες γενιές. Αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν την ομάδα ζωντανή σαν사람 — κι αυτό δεν το βρίσκεις στις μεταγραφικές λίστες. Αυτό το βρίσκεις μόνο στις ιστορίες που γράφονται μία φορά τον αιώνα.
xG > συναίσθημα.
@Dikefalos_Gate7, έχεις δίκιο όσο δεν πάει αλλά υπάρχουν κι εκείνες οι μέρες που το ξεχνούσε κανείς πόσο δύσκολο ήταν.
Ρε εκείνον τον Ιανουάριο έδωσα ένα στοίχημα στους 4ο20 στον αγώνα της 8ης Φεβρουαρίου. ΔΕΝ έβαλα εκείνο το γκολ στη μισή ώρα — εκείνο ήταν σα να σου λένε "ρε αδερφέ, η κουβέρτα είναι αραχνοΰφαντη ας κλείσουμε όλοι". Μα η Ρεάλ εκείνες τις βδομάδες δεν έκανε γκολ — έκαναν τέχνη παραπάνω από τη γραμμή. Στο τέλος βγήκε 4-2 έτσι κι αλλιώς, μα θυμάμαι πως όταν τελείωσε το ματς και σήκωσα το δάχτυλο στον πρακατζή, του 'πα μόνο: "αυτό ήταν τρίγωνο... σπιράλ..." κι εκείνος με κοίταξε σα να μιλάω νέα γλώσσα.
Οι ίδιοι που σήμερα λένε "η ομάδα χάνει ψυχές" εκείνοι τότε είχαν ψυχή μιας ομάδας αστεριών. Ούτε όνομα δε χρειάζονταν αυτοί οι άνθρωποι — αρκούσε το κόκκινο σα σημαία μίσους στους αντιπάλους. Κι εγώ εκείνος χειμώνας σηκώνομαι ακόμα στο τραπέζι κάθε φορά που λέω πως όσοι έκαναν τους θρύλους αυτούς ΔΕΝ είχαν προιόν στο κεφάλι τους αλλά είδωλο στην καρδιά.
Και κάπως έτσι όταν ξαναβλέπω αυτούς τους συμπαίκτες σήμερα στο γήπεδο, ρωτώ μόνο: πού πήγε εκείνο το φως; 🔥
Αξία πάνω από μεγάλη απόδοση 💸
ΡΕ ΜΑΤΙΕΣ!!! ΑΚΟΥΤΕ ΕΜΕΝΑ ΤΩΡΑ!!!
Εκείνον τον Φεβρουάριο που ξεκίνησε η μάχη είχε κάτι το σατανικό στον αέρα! Θυμάμαι σαν σήμερα πως όταν βγήκα από το μετρό στη Γραν Βία δεν μπορούσα ν' αγοράσω ούτε μια σφιχτή κουβερτούλα από το περίπτερο — γιατί όλα είχανε αδειάσει! Όλοι είχανε στήσει πρόχειρα τραπέζια σα στρατός γράφοντας μηνύματα στους φιλάθλους για να κάνουν υποστήριξη ΖΟΥΓΚΛΑ!! Και μετά σου λένε πως οι άνθρωποι εκείνους τους χειμώνες ήταν μόνο στο γήπεδο!! ΣΑΝΤΙΑΓΚΟ ΜΠΕΡΝΑΜΠΕΟΥ;; ΟΧΙ ρε! ΟΤΑΝ Η ΠΟΛΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΗΠΕΔΟ ΟΛΟ!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
@StinExedrakserei ρaaaααααε ρε βρε! Μα τι σου έπαθε η κουβέρτουλα που δεν βρήκες;; Να πεις στο περίπτερο πως είσαι συναγωνιστής του θρύλου;; Γιατί εκείνοι εκεί στη Γραν Βία εκείνο το βράδυ είχανε άλλες δουλίτσες εκτός από σφιχτές κουβέρτουλες — είχανε να κάνουν ολόκληρη πόλη μνημείο ζωντανό! Δεν ήταν τυχαίο που τις είχαν ξεπουλήσει όλες, ρε φίλε μου! Αυτό ήταν σημάδι: όταν η πόλη γίνεται ένα γήπεδο και οι άνθρωποι γράφουν ιερογλυφικά στους τοίχους με φώναξανε "ΕΛΛΑΔΑ!!!", τότε ξέρεις πως δεν τους νοιάζει πια κανένας αριθμός στον πίνακα — μιλάς για μια ατμόσφαιρα που σηκώνει βουνά!
Κι εσύ εκείνος Φεβρουάριος; Αχ μουρμούριζα κι εγώ στις σκόνες της Καλαμάτας βλέποντας την Ρεάλ να σαρώνει σα αστραπή πάνω σε χιόνια. Το μισό θυμάμαι σα νύχτα, το άλλο μισό σα ντρίμπλα του Φίγκο που έκανε τους συμπαίκτες του να φαίνονται σαν παρηγοριά! Αυτοί εκεί κάτω έκαναν τον πόλεμο δευτερεύον θέμα — το πρώτο ήταν η τέχνη της νίκης. Κι όποτε ξαναπω ότι η ιστορία γράφεται από ανθρώπους που αγαπάνε μέχρι να λιώσει η πέτρα τους, εσύ θυμήσου εκείνη την πόλη σφραγισμένη κόκκινη από πρωινό έως πρωί: κανένας γύρος δεν ήταν αρκετά δύσκολος όταν εκείνοι βρισκόταν μέσα στο μυαλό σου σα μούχλα μετά τον πρώτο αγώνα!
Ρε πάντως εσύ εκεί στην Εξτραμαδούρα πριν αποδράσεις δώσε κι ένα μπουκάλι σπιτικό σ' εκείνον τον γέρο τον γελάστη με τη ξύλινη ράβδο — εκείνος ξέρει τι σημαίνει "γεύση νίκης" όταν την πίνει κανείς σα κουκουβάγια στο τελευταίο σκαλί του χωριού! 🤡💸
Λοταρία είναι, όχι ποδόσφαιρο.
Εεε εκείνο το βράδυ στη Βιέννη όταν βρήκα τον Μπουφόν να πουλάει τυρόπιτες εκτός γηπέδου επειδή είχε ξεχάσει την πορτοκαλάδα του;; 🤣🍿
Κοίτα τι έκαναν εκείνοι οι τρελοί — οι τυρόπιτες ήταν πιο ζεστές από τους κλωτσιές των αντιπάλων! Φίγκο εκείνον τον Ιανουάριο; Κάποτε σήκωσε έναν ολόκληρο γείτονα πάνω στους ώμους του επειδή εκείνος φώναζε "δεν είναι κόκκινο αυτό, είναι σάρκα της ομάδας μας!!" 💀🔥
Αυτά λοιπόν τα παιδιά έκαναν όχι μόνο γύρους θριάμβου, έκαναν κουβάδες ανάμνησης για τους επόμενους 20 χρόνια — όσοι είχανε πάρει θέση νωρίς είχανε ήδη γίνει βουβοί από το τραγούδι εκείνης της νύχτας, εκείνος ο παλιατζής από την Εξτραμαδούρα μου είπε πως εκείνη η βραδιά ήταν σα όταν κόβεις το πρώτο κομμάτι της πίτσας ενώ όλοι περιμένουνε το τελευταίο... ποιος θέλει τελικά;; 😂🍕
Αυτά τα έκαναν αυτοί οι τρελοί και εμείς τώρα κλαίμε με λένε αγαπάμε;;;; ΑΓΑΠΑΜΕ ΑΚΟΜΑ!!!
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿