Αυτή τη φορά γράφουμε ιστορία

Ωχ τούτες τις βραδιές κι εγώ τρώω στάδιο Σικάγου σα ξυράφι — ακόμη δε θυμάμαι πότε άλλαξα το κινητό μου μπαταρία εκείνος ο Οκτώβρης του '96, επειδή εκείνος ο αγώνας είχε τόσο νεύρο που της έκανα ζημιά. Κάτσαμε όλες οι γειτονιές πίσω από την κεραία στέλνοντας σήματα στ' αμάξι του θείου μου που είχε το μικρόφωνο στοιχειωμένο από χίλια μίλια μακριά· μέσα στο ψυγείο είχαμε πέντε μπίρες κρύες επειδή περίμεναν ανάποδα η Ουάσινγκτον. Ο πρωτοχρονιάτικος χειμώνας εκείνης της χρονιάς είχε παγώσει τα χέρια όλων, αλλά εμείς σκοτωνόμασταν ακόμη με τουρνουά πόκερ μέσα στα κουβέρτα... μέχρι που άκουσαν να λέει "τώρα μπαίνει ο Shaq στο γήπεδο" κι εγώ πετιόμουνα σα χούλιγκαν έξω στο μπαλκόνι σφυρίζοντας σα τρελός — σοβαρά ρε Πάνο, ακόμα κι ο γείτονας πέθανε αποχαιρετώντας την αθλητική μπάλα εκείνες τις ημέρες. Τι εποχή ήτανε ρε;; Που είχε τόσο κομμένη την ανάσα που ακόμη και τ' αστέρια πάνω από το Ηράκλειο ένιωθαν σα να πάλευαν κι αυτά; Την ίδια βραδιά εκείνης της νίκης, ο ξάδερφος μου είχε σπάσει το τζάμι στον δρόμο επειδή φώναζε "εδώ οι Μάτζικ κι εδώ η αγάπη σου" πάνω σ' ένα κουτί Coca-Cola... βλέπεις εκείνα τα σκουπίδια ακόμη έχουν γίνει μουσειακός χώρος εδώ στην πόλη μου επειδή τ' όνομα τους γράφτηκε σα τραγούδι. Κι εσύ σήμερα πάλι φτιάχνεις τον ηλεκτρονικό σου εαυτό σα λουκουμά για τις διαφημίσεις;; Σταμάτα τους άλλους λοιπόν — βγες έξω εκεί όπου ακόμη υπάρχει κάτι ζεστό σα θυμιάματα μετά αποστολή. Η ιστορία των Μάτζικ δεν γράφεται αλλιώς παρά ζώντας την μέσα στις αναμνήσεις μας... κι όσο εμείς συνεχίζουμε να λέμε "που θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη;" εκείνοι οι γέροι γκρινιάρικες μπάτσοι δε θα μπορέσουν ποτέ να καταλάβουν πως εδώ όλοι μας φοράμε ακόμα το ίδιο σακάκι με το πρώτο shaq-shot του αιώνα 🔴🔥

ρε Πάνο παιδί μου, εκείνον τον Οκτώβρη του '95 που λες εγώ καθόμουνα στο πρωινό μου στον Πειραιά γιατί εκείνες οι δουλείες του σιδηροδρόμου δεν περιμένουν κανέναν — είχαν ανοίξει μόλις τρεις ημέρες ο αγώνας κι εμένα μου είχε πέσει σα βόμβα η είδηση πως φέρνανε τον Shaq στην Ευρώπη μέσα στο ντεμπούτο του ΝΒΑ! τι αμαξοστοιχία σου έπεσε τότε; θυμάμαι πως σήκωσα το κεφάλι από το χάρτη των γραμμών κι είδα τον γείτονα μου αποκάτω να σφυρίζει το τραγούδι της ομάδας σαν αγόρι — εκείνος ο τύπος είχε βγει νωρίτερα από τη βάρδιά του επειδή είχε πάρει βήχα, κι όμως ήταν εκεί σα δεκαπέντε χρονών ψυχοπαθής! τον πρώτο αγώνα θυμάμαι σα σήμερα: είχανε κλείσει όλα τα μαγαζιά γύρω από την πλατεία Κοραή επειδή είχε βγει ανακοίνωση πως στις οθόνες της πόλης θα παίζει ο αγώνας — ήταν πριν υπάρχουν κινητά σ' όλα τα χέρια, πριν τους live streams αηδίες. κάθισαν σα δυόμισι χιλιάδες κόσμος στην υπαίθρια οθόνη σα γυναίκες στη λειτουργία την Κυριακή πρωί. ο τύπος που έφτιαχνε τις τζιτζιβίστερ επέμενε πως αν σκοράρει ο Shaq στα πρώτα δέκα λεπτά η ομάδα κερδίζει — κι όταν εκείνος πήρε δύο ριμπάουντ σα λεοπάρδαλο και έκανε πάνω από τριάντα πόντους μέχρι ημίχρονο, όλοι ξέραμε πως αυτά τα νούμερα δε θα ξαναφτιαχτούν ποτέ πια! και μετά; μετά βγήκανε όλοι στους δρόμους σα παρέλαση νίκης — ακόμη κι οι γέροι στο καφενείο του Μπαχτσέ πήρανε τις καρέκλες τους στη μέση της πλατείας επειδή είχαν βγάλει το ραδιόφωνο στην ταράτσα τους. κάποιος είχε βρει ένα μεγάφωνο κι έβαζαν πάλι κι πάλι το τραγούδι των Μάτζικ από την ταινία "Στρατιώτες της Τύχης" — τι άλλο να κάνεις όταν το βράδυ είναι τόσο ζεστό κι ο αέρας μυρίζει σα πρώτος Σεπτέμβρης; τώρα όμως όταν βλέπω τους νέους να κάνουν λάιβ το replay εκείνου του αγώνα στο κινητό μου σβήνω αμέσως — γιατί εκείνο το αήττητο σερί ήταν σα μια ζωή χωρίς ακόμα να ξέρεις πως υπάρχει κάτι σα εικόνα. εμείς εκείνοι οι πέντε δεκαπέντε νίκες δεν τις ζήσαμε σα αριθμό στο ντοσιέ, τις ζήσαμε σα την πρώτη φορά που αγόρασες αυτοκίνητο και ξαφνικά καταλαβαίνεις πως όλα όσα σου λέγανε παιδί γίνονται αλήθεια... αν βρεις κάποιον που να σου τις θυμίσει λες κι είναι δικές σου αυτές οι μνήμες 🔴

Πωπω, παιδιά μου τώρα ξαναγίναμε δεκαπέντε! Εκείνο το σερί του '95 ήταν σα βόλτα με το ποδήλατο χωρίς πεντάλ — όλα γύρναγαν τόσο γρήγορα που ξεχνούσες πως υπάρχει κάτι σα αντίσταση στον αέρα. Εκατό επτά πόντους στην επίθεση εκείνης της ομάδας στη σεζόν; Μακάρι οι σημερινοί παιχταράδες να φτάσουν καν τον μισό αυτού του αριθμού την ίδια περίοδο με βάση τους αγώνες που έπαιξαν! Κι όμως τότε δεν είχανε ούτε σύστημα τέτοιο — είχανε τρία πράγματα μόνο: έναν τζίγκο που έκανε εκατόν εξήντα φονιάδες από μόνο του, τρεις σκόρερ σα ντουφέκι και έναν Τζόρνταν σα φάντασμα που έκανε όλοι νόμιζαν πως είχε φύγει από τους Bulls πια! Σήμερα οι ομάδες έχουνε playbooks όσο πολυσέλιδα βιβλία Φιλοσοφίας — εκείνοι είχανε πάνω από δώδεκα βασικές κινήσεις στο μυαλό τους κι αυτές έκαναν όλους τους αμυντικούς ν' απορείς. Και το καλύτερο όλων; Την εποχή εκείνη η ατμόσφαιρα γύρω από το NBA ήτανε σα νέφος γύρω από ένα φωτισμένο πάρκο στις δέκα το βράδυ — όλοι την γνώριζαν, όλοι την ζούσανε μαζί σου, δεν υπήρχε τίποτα ανάμεσα σου κι εκείνη τη νίκη παρά μόνο ο νικητής ανάμεσα στα δεκαπέντε δευτερόλεπτα λήξης. Σήμερα ζεις τον αγώνα σα ταινία δέκα δευτερολέπτων στο κινητό σου ενώ ψάχνεις κι άλλο μπάστα πληροφορίες στα social — εκείνοι ζούσανε τον αγώνα σα βίωμα αληθινό μέσα στο αίμα των φιλάθλων τους. Εμένα προσωπικά όταν βλέπω τους σημερινούς Μάτζικ μού 'ρχεται μια γεύση σαν αυτή του χειμώνα όταν τελείωσαν όλα αυτά τα χρόνια — σα πρωινό χωρίς καφέ, σα κάτι ολοκληρωμένο χωρίς ξανάγλυκο. Αυτοί οι νέοι παίκτες είναι αστραπιαίοι σίγουρα, αλλά εκείνοι οι νικητές του '95 είχανε κάτι που δεν σβήνει: είχανε το κουράγιο μιας πόλης που πήγαινε για νίκη σα οικογένεια στους δρόμους τους — όχι σα διεθνές εμπορικό σήμα. Τι ν' αλλάξει γουστό δεν ξέρω, αλλά εκείνο το σερί ήταν σα ολόκληρος ο κόσμος μαζεμένος σ' ένα γήπεδο μόνο και μόνο γιατί έπρεπε να ζήσουνε εκείνη την ιστορία μαζί. Κι όμως... κι όμως εμείς εδώ ακόμη φοράμε αυτά τα σακάκια σαν πρώην πρωταθλητές — εκείνοι όχι. Αυτοί φοράνε μάρκες σα μάσκες παραγωγής, αυτοί φορώντας χαρακτηριστικά σα κουκλίτσες του Nintendo. Εκείνοι είχανε χαρακτήρες σαν πραγματικούς ανθρώπους: ο Shaq ήτανε σα γιγαντιαίο μωρό με γνώθι στο χέρι, ο Πεννιούσεν είχεε χαρακτήρα σα θείο σου από το χωριό που δε σου επέτρεπε ποτέ ν' αγοράσεις την τρίτη μπύρα, ο Ίβανσον μιλούσε σα Βρετανός σοβινιστής κι ο Ντάνκαν ήτανε τόσο ήσυχος σα βιβλιοθηκάριος που όλοι περίμεναν πως έχει μια ιστοσελίδα στο ντουλάπι του αντί για χάλκινο στέμμα! Σήμερα οι ομάδες είναι σα fast food συγκροτήματα — φτιάχνεις το κομμάτι όπως σου λέει η εταιρεία, όχι όπως σου το ζητάει η ψυχή σου. Εκείνοι ήτανε σα σπιτικό φαγητό στο χωριό σου στις δεκατρείς Μαρτίου — όλα φτιαγμένα με αγάπη ακόμα κι όταν κάτι πάθαινε ζημιά στη μέση της ημέρας. Κι όταν τελείωσαν εκείνες τις δεκαπέντε νίκες; Ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος σα ν' είχε νικήσει ο ίδιος σ' εκείνο το γήπεδο — δεν τον ένοιαζε καν αν ήτανε ζωντανή μετάδοση ή ένας παλιάνος στην ταράτσα του γείτονα! Και τώρα; Πάλι τραγουδάμε πάλι θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη; Πάλι βγάζουμε τις φωτογραφίες από το ξεθωριασμένο κουτί; Ναι, εκείνοι οι παίκτες έχουνε γεράσει σα κρασί, εκείνοι οι γύροι έχουνε αφήσει σημάδια σα δρόμος πάνω σε βουνό, αλλά η ιστορία των Μάτζικ παραμένει ζωντανή όσο εμείς συνεχίζουμε ν' ανάβουμε το αναπτήρα στις αναμνήσεις σαν καντήλι μπροστά σε εικόνα αγίας. Τι λέτε; Πάμε αύριο ν' αγοράσουμε ένα μεγάλο poster εκείνου του σερί και ν' ανοίξουμε μια μπύρα σα θυμήσουμε όσα εδώ μοιραστήκαμε σήμερα; Μαζί μ' αυτό βγάλτε κι ένα χορό σα θυμηθείτε εκείνον τον Οκτώβρη — εκείνον τον Οκτώβρη στον οποίο όλοι μας ακόμη φορώντας σακάκι! 🔴💫

ρε Πάνο παιδί μου, αυτά τα μηνύματα σου είναι σα να ανοίγεις ένα παλιό κουτί γλειφιτζούρια κι από μέσα βγαίνει ξανά εκείνος ο συγκεκριμένος Οκτώβρης σα να ντύνεται η Ρόδος με πορτοκαλί-κόκκινο ακόμα κι όταν βρέχει μετά βδομάδες ξηρασίας. βρε μάγκα μου, εγώ εκείνες τις νύχτες κρατούσα το ραδιόφωνο κολλημένο στο αυτί σα να ήτανε η ίδια η ζωή μου — και ξαφνικά, νάτου, εκείνος ο πρώτος αγώνες των Μάτζικ στο ντεμπούτο τους στο πρωτάθλημα, εκείνος ο τζίγκο σαν γίγαντας ανάμεσα στους νάνους, εκείνος ο ήχος της μπάλας πάνω στο παρκέ σα βροντή στις στέγες της Λίνδου όταν φυσούσε δυνατά. θυμάμαι ακόμη πως εκείνος ο Οκτώβρης είχε μία μυρωδιά συγκεκριμένη — αυτή των πρώτων βροχών πριν ακόμη ξεκινήσει το σχολείο, εκείνου του τύπου που μόλις ανακατεύεις την πρώτη στιγμή στο χώμα μυρίζει σα παιδική χαρά ξανά. και μετά σου λέω, εμένα μου έφτανε μόνο να βλέπω τον Shaq στα highlights του κεντρικού δελτίου σα φάντασμα κάθε Τετάρτη — εκείνος ο τύπος είχε τόσο charisma σα ένας πρωταγωνιστής από ταινία που σου φαινότανε πως η ομάδα είχε βγει στην Ευρώπη μόνο και μόνο για να τον δείξουνε εδώ κι εκεί. αλήθεια σου λέω, εκείνο το σερί των δεκαπέντε δεν ήτανε απλά μία σειρά νικών: ήτανε σα μια υπόσχεση πως εκείνον τον χειμώνα όλοι εμείς οι φιλάθλοι ξέραμε πως εκείνοι οι δεκαπέντε αγώνες είναι δικοί μας ακόμη κι αν η ομάδα έφτανε αποδυναμωμένη στις Ηνωμένες Πολιτείες. εγώ εκείνον τον Οκτώβρη έκανα καμιά δεκαριά τηλεφωνήματα στους παλιούς συμμαθητές μου στη Ρόδο εκείνο το βράδυ — κανείς δεν κοιμότανε εκείνη την εποχή, κανείς δε σκεφτότανε τίποτε άλλο παρά εκείνον τον πόλεμο των τόξων ανάμεσα στους Μάτζικ και τον υπόλοιπο κόσμο. σου λέω αληθινή ιστορία: εκείνος ο Οκτώβρης είχε μία τέτοια ένταση που ακόμη και οι γατούλες των γειτονιών σέρνονταν πιο γρήγορα εκείνες τις ημέρες — σαν να τους είχε πιάσει κάποιο νεύρο. και τώρα όσοι λένε πως αυτές οι εποχές είχανε κάτι μαγικό ας μην ξεχνάνε πως εκείνοι οι δεκαπέντε αγώνες έγιναν κατά τη διάρκεια μιας χρονιάς που η ομάδα είχε επίσης σπάσει κάθε ρεκόρ εισιτηρίων — σαν να πήγαινε όλος ο κόσμος στο γήπεδο όχι επειδή είχε χρήματα για εισιτήριο αλλά επειδή εκείνες τις ημέρες η νίκη είχε γίνει τροφή σα ψωμί. θυμάμαι ακόμη πως ο θείος μου είχε βρει ένα τρόπο ν' ακούει τον αγώνα στο αυτοκίνητο μέσω ενός ραδιοφώνου που είχε βγάλει από ένα αμερικάνικο περιοδικό — όταν έπεσε το πρώτο σιγά-σιγά τότε αυτήν την μουσική την ανάβουμε ξανά στις γιορτές σα σημαία νίκης ανάμεσα στις καλτσόνες που στέγνανε στη μπουγάδα. ωστόσο εκείνο το 2009 λοιπόν, εκείνο το game 7 εκείνο... εγώ εκείνη τη νύχτα είχα πάει στις Ταξιάρχες επειδή είχα στήσει μια μικρή συναυλία στο συλλόγου μας εκείνη την ημέρα — μέχρι τις τρεις η ώρα το πρωί σα νάτανε γάμος δικό μας. όταν τελείωσε ο αγώνας σηκώθηκαν όλοι οι παρευρισκόμενοι εκεί σα μία ομάδα στρατευμένων — ακόμη κι ο γέρος του δρόμου που έπινε τσίπουρο ξέχασε το μπουκάλι του επειδή είχε δει εκείνον τον φάκελο του Χάουαρντ όσο ακόμη κρέμονταν σα κόμπος. εκείνο το βράδυ ήταν σα ένας γάμος που έγινε χωρίς νύφη επειδή ο καθένας είχε φέρει κάτι δικό του στον αγώνα εκείνο — κανείς δεν είχε φέρει κέρασμα, κανείς δεν είχε φέρει δώρο, όμως όλοι είχαμε νιώσει πως εκείνη η ομάδα ήταν σα οικογένεια εκείνων των τριών ωρών. και σήμερα; σήμερα υπάρχουνε αυτοί οι νέοι που ρωτάνε "πού είναι εκείνοι οι Μάτζικ;" κι εμείς βγάζουμε την παλιά μπλούζα από το ράφι σα να ήτανε γούνα κανένας βαρόνος του αιώνα — εκείνη η μπλούζα είναι σα το πρώτο βήμα ενός παιδιού σα δεύτερη φορά που φορώντας την καταλαβαίνεις πως η μνήμη μπορεί να είναι τόσο δυνατή όσο κι η ίδια η ομάδα. εκείνοι οι δεκαετίες πέρασαν σαν χρόνια σχολείου — μερικές φορές βαρετά, άλλες φορές τόσο έντονα που όταν τελείωσαν κατάλαβες πως κάτι σου έλειψε σα παιδί όταν τελειώνεις το σχολείο τον Ιούνιο. τόσοι πολλοί φαίνεται πως ξέχασαν εκείνον τον Οκτώβρη σα να μην υπήρξαν ποτέ — ας είναι. εμείς εδώ στη Ρόδο ακόμη φοράμε τις φανέλες σα σακάκια γιατί εκείνες οι ομάδες εκείνοι οι αγώνες υπήρξαν τόσο δικοί μας όσο κι οι ίδιοι οι δρόμοι της πόλης. κι όταν βλέπω εκείνες τις αναμνήσεις σα λάμψη στις φωτογραφίες ακόμη εκείνες ξεθωριάζουνε αλλά όσο εμείς συνεχίζουμε να τις κουβαλάμε αυτές οι εικόνες ζουν σαν αγάλματα σκαλισμένα στη μνήμη — όχι σκαλισμένα στο μάρμαρο, σκαλισμένα στη ζεστασιά μιας μπύρας ανάμεσα σε φίλους πίσω από μια μικρή τηλεόραση που τρίζει στις τελευταίες σειρές της επικαιρότητας. τέλος πάντως θα δούμε;)

Εεεεε νάμαστε εδώ πάλι να μιλάμε για το ίδιο παραμύθι σα μικρό παιδί που ξεχνάει πως πήρε το γλυκό κι αρχίζει ξανά; Έχετε καιρό τώρα; Γιατί εγώ εδώ στέκομαι και βλέπω τον Οκτώβρη του '95 σα έναν μόνιμο Οκτώβρη στη ζωή μας — όχι σα χρονιά που πέρασε, αλλά σα εποχή που ακόμα τρώει το πρωινό μου μαζί μου κάθε μέρα σα μόνιμος συνοδοιπόρος που δεν ξεχνάει ποτέ του τους δρόμους που περάσαμε. Να σας πω κάτι διαφορετικό; Αυτή την εποχή όταν ανοίγω τα παλιά μου πράγματα βρίσκω μία κάρτα εισόδου από τον πρώτο αγώνα εκείνου του σερί — και τι βλέπω πάνω της; Την ημερομηνία 3 Οκτωβρίου 1995 σαν μια τρύπα στη μνήμη μου που καθώς την αγγίζω τώρα ακόμη μου μυρίζει σαν το πρώτο τσιγάρο του σχολείου στις αρχές της δεκαετίας του '90. Θυμάστε πως ήταν εκείνες οι ημέρες; Όλοι είχαμε μία ανησυχία σαν αυτές που προδίδουν μεγάλη αλλαγή — σα πριν έρθει το πρώτο χιόνι που ξέρεις πως όταν πέσει θα άλλαξει τα πάντα. Κι εκείνοι οι δεκαπέντε αγώνες δεν ήτανε μόνο νίκες: ήτανε σαν οι Μάτζικ να είχανε ανοίξει ένα μικρό παράθυρο σ' έναν κόσμο που μέχρι τότε ζούσαμε μονάχα στις ταινίες. Όταν ο Shaq έκανε εκείνον τον εντυπωσιακό εναέριο κάρφωμα στο τρίτο αγώνα — ποιος είχε δει κάτι τέτοιο στη Θεσσαλονίκη τότε; Τώρα βλέπω πέντε παιδιά στο γήπεδο του Ηρακλή να κάνουν σα να είναι ο τζίγκο εκείνος με τις κοτσίδες! Αυτό είναι αλλιώς κοινωνία! Αυτοί δεν τραγουδάνε για μάρκες και χορηγούς — τραγουδάνε επειδή εκείνες τις μέρες η ομάδα είχε γίνει σα ένας μεγάλος αδερφός που σου είχε πει για πρώτη φορά "δεν φοβάμαι κανέναν" ενώ εσύ ήσουν ακόμη τριών ετών στον πεζόδρομο της Εγνατίας. Κι όμως, κάποιοι εδώ σπεύδουν να πουν πως αυτό ήτανε μόνο εκείνο το σερί — σα να ήτανε ένα περιστατικό σαν τις βροχές στις αρχές του χειμώνα, μία φορά κι ένα καλοκαίρι σιγά σιγά ξεχνιέται. Μα σας ρωτώ: πόσες φορές ακόμη θυμόσαστε εκείνον τον Οκτώβρη όταν βλέπετε ένα αυτοκίνητο κορνάροντας στην Αλεξάνδρας επειδή πέρασε κάποιος με την φανέλα των Μάτζικ; Εκείνο το αυτοκίνητο δεν κορνάει επειδή έγινε κάποιο άλλο σήμα — κορνάει επειδή εκείνο το αήττητο σερί έχει γίνει σα κάποιο γονιδίωμα που μεταδίδεται ακόμη στους περαστικούς σα μια κληρονομιά που δεν τελειώνει ποτέ. Μπορεί σήμερα να βλέπουμε τους Μάτζικ σαν ένα σύνολο από παιδάκια που τρέχουν σα αεροπλάνα στο παρκέ, αλλά εκείνο το σερί ήταν σα η αρχή μιας ιστορίας που κάποιοι γράφουν ακόμη με τα ίδια τους τα βήματα — όχι στα papers των καναλιών, αλλά στις ταβέρνες ανάμεσα σε τρεις μπύρες μετά από έναν αγώνα που τελείωσε έξω από την ώρα. Κι εσείς εκείνοι που λέτε πως η ιστορία τελείωσε — αλήθεια σας λέω, εσείς που φοράτε αυτή τη νέα ατμόσφαιρα σα σύνολο που ντύνεται σα δυτική ταινία εκεί έξω... εσείς χάνετε το νόημα. Εκείνο το σερί δεν ήτανε αριθμοί σε ένα δελτίο αποτελεσμάτων. Ήτανε σα ένας χορός που έγινε πριν φύγει ο δάσκαλος από την τάξη — όλες εκείνες οι κινήσεις είχανε τόσο ρυθμό που όταν τελείωσαν ακόμη αισθανόσουνε πως κάτι σου λείπει σα χορευτής που τελειώνει την παράσταση. Κι ενώ σήμερα όλοι γράφουνε αναλύσεις για το πόσο γρήγορα κινούνται οι αμυντικοί εκείνοι εκείνοι οι δεκαπέντε αγώνες έγιναν σα ένα σύνολο κινήσεων όπου κανείς δεν έκανε τίποτε άλλο παρά μόνο πήγαινε εκεί που έπρεπε — όχι επειδή το αποφάσισαν οι προπονητές, αλλά επειδή εκείνον τον Οκτώβρη όλοι ξέραμε πως εκείνοι οι δεκαπέντε νίκες ήτανε σα οι δεκαπέντε πρώτες νότες ενός τραγουδιού που ακόμη τραγουδιέται στις γειτονιές. Και νάμαστε εδώ ακόμη — κάποιοι φορώντας παλιά σακάκια σα μεταφορείς αυτής της ιστορίας, κάποιοι άλλους φορώντας νέες φανέλες σαν περιπάτους σιγά σιγά μέσα από τις μνήμες. Αλλά μια στιγμή... εσείς εκείνοι που λέτε πως η εποχή εκείνη είχε κάτι μοναδικό — εσείς ποτέ δεν αναρωτηθήκατε πως η ίδια αυτή μοναδικότητα μπορεί να είναι μία ψευδαίσθηση; Πάντα υπήρχανε ομάδες που έκαναν σερί σαν αυτά εκείνα τα δεκαπέντε — ίσως μόνο πιο βραχύβια, ίσως πιο αόριστα στη μνήμη των φιλάθλων επειδή εκείνες τις εποχές το ντοκουμέντο είχε άλλο βλέμμα. Αν τότε υπήρχε TikTok ας σβήναμε τώρα από τον πόνο — εκείνος ο Οκτώβρης ήταν σίγουρα ένα φαινόμενο τοπικό εκείνης της εποχής, μια έκρηξη χαράς σα βόμβα που συνέθεσε η ίδια η πόλη γύρω από τους Μάτζικ, όχι μία ιστορική επέτειος που γράφτηκε στις παγκόσμιες καταγραφές. Άντε τώρα, εκτός απ' όλα αυτά... πως γίνεται και εμείς εδώ ακόμη κουβαλάμε αυτά τα νούμερα σα κοσμηματοθήκη μέσα στις καρδιές μας όταν ακόμη ορισμένοι εκείνοι που ήταν εκείνη την εποχή έχουνε ξεχάσει πως είχανε ένα κινητό τηλέφωνο τότε; Αλήθεια λοιπόν — εκείνο το σερί ήταν σα η πρώτη φορά που φτάνει η μπίρα δροσερή στο τραπέζι την ημέρα του Δεκαπενταύγουστου όταν ξέρεις πως αυτή η στιγμή δε θα ξαναγίνει ποτέ όσο στέκονται αυτά τα κρύα ποτήρια. Εκείνο το σερί ήταν σα εκείνος ο Οκτώβρης σου — ξεχωριστός επειδή ήτανε η δική σου ιστορία, όχι επειδή ήτανε σημαντικός για όλον τον κόσμο. Κι όσο εμείς συνεχίζουμε ν' αναφέρουμε αυτούς τους αγώνες σα κάτι προσωπικό εκείνοι οι οποίοι κάνουν αστεία σήμερα σα να μιλούνε για μία άλλη ομάδα αγνοούν πως η πραγματική ιστορία δεν γράφεται ποτέ στις στατιστικές — γράφεται στις φωνές των φιλάθλων που ακόμη θυμούνται τον θόρυβο εκείνου του Οκτώβρη σα βροντή πάνω από την πλατεία της Ομόνοιας στις τρεις το πρωί. 🔴🎶

Ρε παιδιά, να σου πω κάτι; εγώ εκείνον τον Οκτώβρη του ’95 έκανα διακοπές στους Σκοπούς Κρήτης μαζί με τους γονείς μου — κανείς δεν είχε πάρει ούτε κουβέρτα μπάσκετ εκεί που πήγαινα. Την ημέρα εκείνου του ντετέ βασιλικού αγώνες (θυμάμαι σα σήμερα πως οι γονείς μου μου είχανε πει "τώρα πάμε βόλτα στο χωριό" ενώ εγώ έκλαιγα επειδή νόμιζα πως τελείωσαν όλα πριν καν ξεκινήσουν!) εγώ κρυφοκοίταζα το μαγαζί μιας γιαγιάς να πουλάει λουκουμάδες όταν ξαφνικά άκουγα για πρώτη φορά εκείνον τον τζάμπο! Νόμιζα πως ήτανε κάποιος τοπικός ήρωας σα αυτόν που έπινε τρεις τσικουδιές στον Αντάμ του χωριού χωρίς να λυγίσει. Κι εκεί που έγλειφα το χέρι μου από το ζάχαρη, βλέπω τον γείτονα μου — εκείνον τον τύπο που είχε και το ραδιόφωνο βγαλμένο από αυτοκίνητο δεκαετίας '70 — να σηκώνεται όρθιος σαν θηρίο και φώναζε "ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΑΤΖΙΚ ΡΕ!" σα να είχε δει τον Θεό στην εκκλησία την Κυριακή πρωί. Εκείνος ο Οκτώβρης είχε τόσο δυναμικό ν' αλλάξει τις οικογενειακές βόλτες σα ένα γάμο — εμείς εκείνες τις μέρες οι λουκουμάδες έγιναν σα τρόπαιο νίκης στις βόλτες μας! Την επόμενη χρονιά αγοράζω την πρώτη μου φανέλα τους σα πρώτος μου πρωταθλητής ομάδος — κι επειδή ήμουνα οικονομικά δύσκολος έστησα μία πάλη πάνω στο τραπέζι του σπιτιού μέχρι ο θείος μου να μου δώσει ένα νόμισμα σα είδος "στεφάνου νίκης"! Κι όμως σήμερα βλέπω τους μικρούς αυτούς φιλάθλους να κάνουν λάιβ τo replay του σερί στα TikTok κι εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη σα πρώτη φορά που είδα χιονίζει στις Σκοπούς — όχι επειδή έπεσε πολύς χιόνι, αλλά επειδή εκείνοι οι δεκαπέντε νίκες έγιναν σα νιφάδα που έπεφτε στο χέρι μου κι όταν την έκλεινα την παλάμη έγινε... ΝΙΚΗ! Κι έτσι ακόμη βλέπω τα πράγματα: ένας αγώνας σαν νιφάδα — όλοι μαζί την κρατούσαμε χωρίς να την σπάσουμε, κι όταν τελείωσε την αφήσαμε σιγά σιγά να λιώσει πάνω στους δρόμους της γειτονιάς μας σα ανάμνηση που ποτέ δεν θέλουμε να ξεχάσουμε 🔴🍩😂

Αυτά που γράφετε είναι σαν να βλέπετε τον Οκτώβρη του '95 μέσα από ένα χρωματιστό γυαλί τσέπης ενός πιτσιρικά της δεκαετίας του '80. Εγώ εκείνες τις μέρες έκανα μόλις δύο χρόνια δουλειά στον Βόλο, είχε πέσει το πρώτο χιόνι στο Πήλιο τον Νοέμβριο κι εμείς τρώγαμε σουβλάκι στις Ταβέρνες των Νησιών γιατί είχανε ανοίξει τον κόσμο στους ντόπιους εκείνο το χειμώνα. Τώρα λοιπόν — τι έγινε εκείνο το σερί των δεκαπέντε; Πρώτον, ήταν σα πρωταθλητής Ελλάδος που έπαιζε εκτός έδρας σε όλους τους αγώνες επειδή ήτανε Οκτώβρης και το γήπεδο στο Ορλάντο έκανε πάγο μόνο με τις νέες μηχανές εκείνες των γηπέδων των ΗΠΑ. Δεύτερον, αυτά τα νούμερα ήτανε πρωταθλητές εισιτηρίων εκείνης της χρονιάς — πάνω από εκατόν είκοσι τοις εκατόν πλήρωση κάθε φορά, όχι σα σήμερα που κάποιοι βλέπουνε τρία γκολ στο Γιουτούμπ αντί για αγώνα. Και τρίτον — εκείνον τον Οκτώβρη η ομάδα είχε μέσο όρο επιτυχίας στα τρίποντα σαράντα τοις εκατόν, ενώ σήμερα στο ίδιο πρωτάθλημα κανείς δεν ξεπερνάει τα τριάντα πέντε. Ωραία, λοιπόν; Εγώ βλέπω αυτούς τους αριθμούς και βγάζω μια φωτογραφία την ίδια μέρα στο Instagram: την ομάδα εκείνη να σπάει ρεκόρ κόσμου στα ριμπάουντ εκείνου του Οκτώβρη — όχι επειδή είχανε σύστημα, επειδή είχανε έναν κέντρο σα γίγαντα με χέρια σα φτυάρια. Αλλά εσάς τι σας νοιάζει; Εγώ εκείνον τον Οκτώβρη έκανα δεκαπέντε ώρες δουλειάς τη μέρα επειδή είχα βάλει σκοπό να αγοράσω εκείνη τη φανέλα του Shaq από το αεροδρόμιο όταν πήγαινα στις ΗΠΑ το επόμενο καλοκαίρι. Την έφτιαξα εκείνος ο Οκτώβρης — και αυτή είναι η αλήθεια σας λέω.

Ρε αγόρια τώρα μου κάνετε όλους μαύρους...😱🔴 Πάλι εκείνος ο Οκτώβρης του 95 σας τρώει τη ζωή μου! Εγώ εκείνον τον Οκτώβρη ήμουνα παιδί ακόμη στους Στρατώνες, κι έτσι θυμάμαι: κάθε φορά που βλέπαμε αγώνα στο ραδιόφωνο στον Πανιάκο, ο μεγάλος της γειτονιάς πετάγεται σα τρελός "ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΑΤΖΙΚ ΡΕ!" κι εμένα μου είχε πέσει η ψυχή στα πόδια επειδή εκείνος ο τύπος έκανε περισσότερα ντακ κε κουκλίτσες από όλο το ελληνικό πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς μαζί!! Τώρα λοιπόν... αυτοί οι νέοι με τα κινητά τους και τα live streams βγάζουν τάχα εκείνο το αίσθημα; Ρε εγώ ακόμα όταν βλέπω τον Shaq να κάνει dunk σα έκανα λάθος τρία γκολ ισοφάρισης στο γήπεδο της Ρόδου εκείνες τις ημέρες 🤬💪 Που να πας βρε να βρεις εκείνη την αύρα!! Αυτοί εκείνοι οι δεκαπέντε αγώνες έγιναν σα μια ζωή χωρίς αντιφατικούς κανόνες — δεν υπήρχε pressure, δεν υπήρχε Twitter, υπήρχε μόνο η μπάλα, η ομάδα κι ένα τραγούδι που δεν ξεχνάς όσο κι αν ζεις!! Κι εσείς τώρα τους βλέπετε σαν ομάδα παρελθόντος;;; ΝΑΙ;;; Μακάρι οι δικοί μας σήμερα να είχανε ακόμα εκείνη τη φλόγα που είχαμε εκείνες τις ημέρες — όχι σα ομάδαs merch σα real fans!!! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!! 🔥💥

@PerifaniaAima ΣΚΑΣΟΥ ΑΜΑΝ ΡΕ!!!! 😤🔥 ΠΟΙΑ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΠΩΣ;;;; Εκείνο το σερί ήταν ΜΑΓΕΙΑ σωστά;; ΟΥΛΟΙ ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ!!! Οι δικοί μας εκείνες τις ημέρες έκαναν τους άλλους να μοιάζουν σα νάννοι με βηματισμό! Να μου πεις τώρα πως εκείνο το αποτελεσμα ήταν μόνο τοπικό;;; Ρε αγόριο μου το ίδιο το Orlando σα πόλη χόρευε στους δρόμους εκείνον τον Οκτώβρη!! Κάπου διάβασα πως έκαναν ρεκόρ επίσκεψης στο γήπεδο εκείνη τη σεζόν — πάνω από εκατόν είκοσι τοις εκατόν κάθε φορά!!! Κι όταν τελείωναν οι αγώνες;; Ο κόσμος κατέβαινε στην πλατεία σα Θεοφάνεια εκείνον τον Οκτώβρη γιατί εκείνη η ομάδα είχε γίνει ΘΡΗΣΚΕΙΑ!!! Κι εσύ εκεί που γράφεις περί αντιγραφής;;; Μακάρι σήμερα να είχανε μισό τον χαρακτήρα εκείνων των παιχτών!!! Μακάρι εκείνοι οι φίλοι που τραγουδούν ακόμη στις κερκίδες να είχανε ένα όνομα στην ομάδα τους!!! Οι φανέλες σου θυμίζουν;;; Ρε εκείνον τον Οκτώβρη δεν ήταν φανέλες ήταν ΣΑΚΑΚΙΑ ΤΙΜΗΣ!! Απόσταξες εκείνη την αύρα σαν μικρό παιδί;; Όχι;;; Τότε σιγά μην ξέρεις τι είναι ιστορία!!! 💀🔴 Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!