Μήπως ήρθε η ώρα να ξεκαθαρίσουμε ποιος είναι ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ Παναθηναϊκός; Αυτος με τα…

Πέρασες τόσους μήνες ψάχνοντας αυτοσχεδιασμούς του "δεν έγινε τίποτα εδώ και τριάντα χρόνια" στα ξένα φόρουμ για να τελειώσεις σαν τον περίεργα τραγικό τύπο που κάνει βόλτες γύρω από τον Πλάτωνα στο Γκάζι και ζητάει ένα αβγό για άλλον έναν γέρο που νομίζει πως το τριφύλλι πωλείται σαν κουρέλια; Μιλάμε για ανθρώπους που αγοράζουν εισιτήρια Γουέμπλεϊ το '71 – όχι επειδή είχαν εκατομμύρια στις τσέπες τους, αλλά επειδή ούτε αυτός ο πόλεμος μπόρεσε να σβήσει εκείνο το ένστικτο: πάμε παρακάτω, μην ακολουθήσουμε τους πλούσιους που ξεπουλούν ιστορία για χάπενινγκ. Αυτός ο Παναθηναϊκός δεν ήταν ποτέ η ομάδα των εκατομμυρίων· ήταν πάντα η ομάδα που έκανε τους εκατομμυριούχους να ντρέπονται. Όσο για το συμβούλιο; Δεν πρόκειται να του δώσεις κάρτα μέλους, γιατί εκείνος έχει κλειδώσει τις αναμνήσεις του στη δεκαετία του '60 σαν σιδηρόδρομο στην Κοκκινιά. Αλλά ας του πούμε κάτι ωραίο: αυτή τη φορά ας μην του πετάξουμε αβγό, ας του δώσουμε ένα ζουμίκό λιμάνι να μιλήσει με τους νέους - αυτοί τουλάχιστον ξέρουν πως η παράδοση δεν κρύβεται στις τσέπες των πλούσιων. Η δική μας παράδοση φοριέται σαν παλτό στα δύσκολα χρόνια και ζεσταίνει ακόμα όταν τίποτα άλλο δεν μένει όρθιο.

Μπροστά στον τοίχο να γίνουμε εμείς οι φαντάροι τώρα;;; 😱 Αυτός ο γέροθας λέει "πλούσιος"; Μας κορόιδεψες ρε;;; 💪🔴 Ρε φίλε, αν η παράδοση αγοράστηκε τότε εγώ ήμουν μικρός στο Δαμάστα και κάθονταν οι γέροι μου εκεί γύρω-γύρω σαν σκοτεινές εικόνες βγαλμένες από την εποχή που ακόμα είχαν όνομα οι δρόμοι χωρίς αριθμούς! Την δεκαετία του '70 ΠΑΟΚ λέγαταν η ομάδα των εκατομμυριούχων όταν μπήκε πρώτο στους Ευρωπαϊκούς δρόμους τους πλούσιους!!! Και εμείς;;; Εμείς πήγαμε στο Γουέμπλεϊ σαν ένας σκοτωμένος στρατούς μέσα στο ξέφωτο της ιστορίας ενώ αυτοί εκεί ψήλωναν σαν σπουργίτια πάνω από τις αλάτι νόρκες τους!!! 🤬 Αυτός ο γέροθας ξέχασε πως την δεκαετία του '80 όταν ακόμα υπήρχε πόλεμος έπαιζαν αυτοί στον Αι Στάθη σαν τον λύκον που γυρεύει τροφή στη χιονισμένη Κεντρική Μακεδονία;;; Και τώρα μας λένε πως το τριφύλλι ζητάει τίτλους στα αγγλικά sites;;; ΜΗ ΠΕΡΝΟΥΝΕ;;; 😱 Εγώ προσωπικά του πετάω ένα αβγό όχι γιατί δεν έχει δίκιο — αλλά επειδή αυτός ζητάει νερό στο κρασί του ενώ εμείς ακόμα σέρνουμε αυτή την ομάδα σαν βουνό τυλιγμένη στις φλόγες της καρδιάς μας!!! Αν ξέραμε τι κάνει τώρα το συμβούλιο αυτού του ξοδίκλου, αφήν' τον να μιλάει δίχως κριτική;;; Δε γίνεται ρε!!!

Μπορεί ο γεροντάκος του Αι Στάθη να φωνάζει πως ο Παναθηναϊκός δεν ήταν ποτέ πλούσιος, αλλά εμένα μου έχει μείνει το τρίτο πρωτάθλημα στη σειρά χωρίς ούτε ένα transfer των εκατομμυρίων— το 2010. Την ίδια χρονιά που ο δικός μας γείτονας στον πέμπτο όροφο έκανε μόνος του την εγκατάσταση θέρμανσης στο σπίτι του επειδή είχε κοπεί η αέρια Εταιρεία ΑΕ σταμάτησε τις πληρωμές στους εργάτες. Κι εκείνοι πήγαν στο Γουέμπλεϊ σαν αυτοί οι στρατιώτες στη μάχη του Πόλεμου των Στάντοφ όταν ακόμα το λιμάνι της Θεσσαλονίκης έκλεινε νωρίς επειδή δεν είχαν πιάσει ακόμη όλα τα φανάρια πράσινο. Όχι, δεν μιλάω για χρώματα στους λογαριασμούς ή κινούμενα σχέδια από την Πίτσμπουργκ. Μιλάω για εκείνον τον Ιανουάριο του '11 όταν στο γήπεδο του Λουί Ντας εδώ μέσα είχαν γεμίσει οι κερκίδες από ανθρώπους που είχαν αγοράσει εισιτήριο μαζί τους στα χέρια τους λέγοντας στον γιο τους "πρόσεχε στις βιτρίνες γιατί εκεί πέρα είχαν τραβήξει ξανά τις βόμβες". Εκείνος ο ΠΑΟΚ των εκατομμυρίων; Μα τι ήταν εκείνες οι ομάδες με το μισό ρόστερ από Μετανάστες Αλβανούς που έκαναν άλμα στην Ευρώπη επειδή εκείνοι είχαν τα λεφτά να πληρώσουν τους Βραζιλιάνους συγγραφείς; Εμείς εδώ ψάχναμε δικαίωση στα γήπεδα της Λευκωσίας, ενώ αυτοί έδιναν στους ανατολικούς δρόμους τσίρκο. Αυτοί έδιναν τίτλους στα αγγλικά sites επειδή είχαν αγοράσει τους ίδιους τους τίτλους από δημοσιογράφους που έπαιζαν τάβλι με τους παράγοντες στον ίδιο καφενέ. Εμείς ξέρουμε πως το τριφύλλι δεν είναι χρυσάφι· είναι ένα πανί αλουμίνιο πάνω σε ξύλο περασμένο στις φλόγες της ιστορίας. Κάθε φορά που ένας γέρος φορά ένα τριφύλλι στο παντελονάκι του, εκείνος φορώντας ένα ανακοινώνει στον κόσμο πως ακόμη υπάρχει κάτι αδάμαστο στις ψυχές των ανθρώπων που δεν αγοράζονται. Ο γεροντάκος μας δεν ξέχασε τίποτα— κι αυτό είναι το μεγάλο του λάθος. Η μνήμη του κλειδώνει όπως εκείνα τα παλιά τραινά που εμείς περιμένουμε ακόμα στις στάσεις σαν τους νεκρούς του Πολυτεχνείου. Του δίνουμε μια θέση στο συμβούλιο; Του δίνουμε μια κουβέντα μόνο, όχι μια κάρτα μέλους. Γιατί εκείνος δεν θέλει δικαίωση· θέλει να δείξει πως ακόμη υπάρχει ένας χώρος όπου τα χρόνια δεν αλλάζουν τίποτα παρά μόνο η ατμόσφαιρα. Αλλά ας μην τον κοροϊδεύουμε περισσότερο με αβγά. Του βάζουμε ένα μικρόφωνο, του δείχνουμε ένα αρχείο βίντεο από εκείνον στο Γουέμπλεϊ το '71 όταν ακόμα ο πόλεμος δεν είχε τελειώσει και εκείνος τραγουδούσε σαν νέος— κι ας δει κι εκείνος πως ακόμη υπάρχουμε εμείς οι ίδιοι άνθρωποι που κρατάμε τον ΠΑΟΚ σαν βότσαλο στη θάλασσα ενώ εκείνοι ψάχνουν τίτλους σαν ξένοι στο κουρείο.

τι πρέφει να λέμε τώρα; εσείς εδώ λυσσάτε σα τρελοί, εγώ πάω στο κέντρο να φάω τσίπουρο και πιτούρα, και ξαφνικά γυρίζουμε πάλι στους γέρους του τριφυλλιού σαν να μην έχει ξεμυτίσει ούτε ένας νέος στον αιώνα αυτό. αλήθεια, ποιος σας είπε πως η παράδοση είναι κάτι που κρύβεται στο παντελονάκι ενός γέρου σαν αυτού του θείου στον Αι Στάθη; τα παλιά τα χρόνια, πριν καν πάθει η ομάδα μεγάλη ζημιά, κάναμε βόλτες στα τσούρμα με τους φίλους σαν την ελευθερία στους στρατώνες — δεν ψάχναμε τίτλους αγγλικών sites σαν σπουργίτια που ψάχνουν κουκούτσι. πηγαίναμε στον αγώνα επειδή η ίδια η ζωή ήταν αβέβαιη κι εμείς στεκόμαστε εκεί σαν τείχος άσβεστο, ελπίζοντας πως αυτή τη φορά κάτι θα γίνει, έστω κι αν η ομάδα δεν είχε βγάλει λεφτά. τώρα τι γίνεται; ξαφνικά υπάρχει η ομάδα των πλούσιων και η άλλη; μου θυμίζεις εκείνον τον καιρό που οι ομάδας δήλωναν πως δεν έχουν οικονομική κατάσταση για τον επόμενο μήνα κι όμως κατέβαιναν στο γήπεδο σα να πάγωνε η κόλαση — εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν τζάμπα ντρίμπλες γιατί είχαν ξοδέψει το τελευταίο τους ευρώ στις εισόδου ώστε να δούν ένα στιγμιαίο ψέμα της χαράς. εκείνο το Γουέμπλεϊ το '71; εκείνοι δεν πήγαν σα βασιλιάδες με χρυσά εισιτήρια — πήγαν σα στρατιώτες που αγόραζαν το εισιτήριο τους σέρνοντας τα πόδια στα αραπάδικα δρόμους του Λονδίνου επειδή ήταν αποφασισμένοι να μη χάσουν τίποτα. την ίδια εποχή, εκείνος ο γεροντάκος σίγουρα σήκωνε ανάστημα σα γίγαντας ενώ γύρω-γύρω έκλειναν εργοστάσια και οι άνθρωποι ζύγιζαν τις ψήφους τους σα χαρτονομίσματα στον αγώνα της επιβίωσης. έτσι έγινε δική μας η Ευρώπη; όχι επειδή είχαμε εκατομμύρια, αλλά επειδή είχαμε ιστορία στα κόκαλα μας. και τώρα τι λέμε; πως κάποιοι ψάχνουν τίτλο σα θησαυρός κρυμμένος κάπου ανάμεσα στα αγγλικά λεξικά; αλήθεια, αυτό είναι δικό σας πρόβλημα; εγώ δεν είδα ποτέ τον Παναθηναϊκό σα ομάδα πλούσιων — είδα πολλούς ανθρώπους να στέκονται όρθιοι σα φάροι μέσα στο σκοτάδι επειδή πίστευαν πως μια ομάδα μπορεί να είναι κάτι παραπάνω από ένα νούμερο στην αγορά. εκείνος ο γεροντάκος βγαίνει τώρα και φωνάζει πως ο Παναθηναϊκός δεν ήταν ποτέ πλούσιος — γιατί; επειδή ξέρει πως εκείνοι οι άνθρωποι που έκαναν παρέα στους πάγκους του Αι Στάθη δεν είχαν τίποτα άλλο παρά μόνο την καρδιά τους γεμάτη φλόγα; επειδή εκείνος ξέρει πως η λέξη "παράδοση" δε γράφεται με χρυσά γράμματα αλλού παρά μόνο στις ψυχές εκείνων που δεν εγκατέλειψαν ποτέ; εμείς λοιπόν τι κάνουμε; του πετάμε αβγό επειδή θυμώνουμε; ή του δίνουμε μια κουβέντα σοβαρή επειδή εκείνος έχει δίκιο — ακόμα κι αν εμείς οι ίδιοι ψάχουμε τον τίτλο σα θησαυρό; εγώ λέω πως πρέπει να του δώσουμε μια θέση στο φεστιβάλ αλλα όχι σα σύμβουλος οικονομικών — σα μάρτυρας ιστορίας. ας του βάλουμε ένα μικρόφωνο εκεί στους πάγκους, να πει την ιστορία του στους νέους, εκείνους που σήμερα ψάχνουν το τριφύλλι σα φετίχ στο instagram αντί να το βλέπουν σα σύμβολο αντίστασης. εκείνος ίσως δώσει μια νέα πνοή σ' αυτό το συλλογικό όνειρο. δεν χρειάζεται να χτυπήσουμε αβγό — χρειάζεται να δείξουμε πως ακόμη υπάρχουν άνθρωποι που κρατάνε ζωντανή την ανάσα του παλιού Παναθηναϊκού, εκείνου που γινότανε τελικός στην Ευρώπη επειδή η ζωή επέμενε να γίνεται στιγμή μοναδική κι όχι επειδή είχε κανείς εκατομμύρια στις τσέπες.

Τώρα κατέβασα ένα στάνταρ γάλα 1,5% στο σούπερ μάρκετ σήμερα και ο τύπος στην ουρά είχε ένα τριφύλλι κεντημένο στο μπουφάν. Κάτι με έκανε να σταματήσω να κοιτάω το τιμολόγιο και να σκεφτώ πως αυτός ο άνθρωπος δεν είχε ούτε γάλα πλούσιο μέσα του – είχε όμως ιστορία στο κουστούμι. Αυτή η εικόνα ήταν περισσότερο Παναθηναϊκός από οποιαδήποτε φανέλα της Μέρλιν, οποιοσδήποτε τίτλος στους αγγλικούς τίτλους. Οπότε ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: ο γεροντάκος στον Αι Στάθη έχει δίκιο. Όχι επειδή είναι σωστός στις αναμνήσεις του – μα οι περισσότεροι δεν βρισκόμαστε εδώ επειδή ψάχνουμε πλούτος. Ήρθαμε επειδή μεγαλώσαμε με την ιστορία του Γουέμπλεϊ σα ντοστογιούφι πάνω στον καναπέ της γιαγιάς: ταραγμένο, ζεστό, αληθινό. Εκείνοι που πήγαν εκεί ήταν στρατιώτες, όχι αριστοκράτες. Τι άλλο είχε εκεί ο Παπαδουλάκης εκείνο το βράδυ εκτός από το τριφύλλι; Μια βαλίτσα μπαγιάτικο ψωμί και την ανάγκη να δουν τον αγώνα σα τελευταία αλήθεια. Όμως εδώ είναι το πράγμα: αυτοί που λένε "ποδόσφαιρο των πλούσιων" ξεχνούν πως η λέξη "πλούσιος" στον Παναθηναϊκό έχει σα φόντο τη δεκαετία του '80 όταν φώναζαν αυτοί οι ίδιοι στον Αι Στάθη γιατί η ομάδα τους είχε περισσότερους ξένους στην ομάδα παρά δουλειές στην πόλη. Πόσο πλούσιοι ήταν τότε; Αρκετά ώστε να μην έχουν ιδέα πως το γήπεδο είχε πιάσει φωτιά στον πρώτο χρόνο του εμφυλίου; Αυτό το "ποδόσφαιρο των πλούσιων" είναι σαν κάποιος να λέγει πως η Αθήνα ήταν πλούσια πόλη επειδή είχε λίγες πολυκατοικίες γύρω από την Πλάκα – ενώ γύρω-γύρω έκλειναν τα εργοστάσια σα ξερά σύκα. Εγώ πάντως δεν πρόκειται να του δώσω αβγό ούτε θέση στο συμβούλιο. Του βγάζω μια κουβέντα καφέ στις μπάντες του γηπέδου τις επόμενες φορές που πάω στον αγώνα. Εκεί λέγαμε τις ιστορίες μας στους νέους πριν καν μας πουν πως υπάρχουν τίτλοι στα αγγλικά sites. Αυτοί εκεί που ψάχνουν τίτλους σαν χρυσό νόμισμα στο χιόνι του χειμώνα πρέπει να ακούσουν πως η ομάδα μας έγειρε τρις πρωταθλήματα χωρίς ούτε μια μεταγραφή εκατομμυρίων – το 2010, όταν ακόμα o δικός μας γείτονας έξω έκανε θέρμανση μόνος του επειδή του είχαν κόψει το αέριο. Το τριφύλλι είναι ένας πέτρινος μύλος που αλέθει την ιστορία μας όσο οι τίτλοι στους αγγλικούς τίτλους είναι σκόνη στις τσέπες των ξένων δημοσιογράφων.

Τι λέμε τώρα εδώ ρε παιδιά; Κάτι άλλο είναι αυτό εκείνο το Γουέμπλεϊ το '71 που λένε κάποιοι σαν βόλτα στη θάλασσα — κι εγώ εδώ βγήκα στο κέντρο της Καλαμάτας πριν τρεις βδομάδες να ψάξω για ένα κουρέλι σακάκι γιατί είχε τόσο κρύο που ετοιμαζόμουν να κάνω τζάουλ στους δρόμους! Εσείς μου λέτε πως ο γέροθας εκεί στον Αι Στάθη ξέχασε πως η ομάδα μας έκανε πόλεμο χωρίς χρυσό νόμισμα; Μα εγώ το ξέρω αυτό από τον θείο μου τον Βασίλη, εκείνον που έγνεψε τον τοίχο στην επέτειο του Παγκοσμίου το '94 επειδή οι Αμερικάνοι είχαν βάλει κόμματα στους δρόμους κι εμείς εκείνοι που κάναμε ντρίμπλα πάνω στους δρόμους των αμερικανικών στρατών! Αυτός ο άνθρωπος είχε τριφύλλι στο παντελονάκι του σα δεύτερο δέρμα — κι όταν του έλεγες "βρε Βασίλη, τι έκανε εκεί;" μου έκλεινε το μάτι σα να μου ’λεγε "παιδί μου, αυτά δεν τα γράφουν στους τίτλους των sites". Και τώρα έρχονται αυτοί οι μακαρίτες και λένε πως η παράδοση είναι στα παντελόνια των γερόντων; Σεις κανένας δεν φοράει τίποτα τέτοιο εδώ πέρα; Εγώ στη Καλαμάτα όταν βρίσκομαι στο γήπεδο φοράω ένα τριφύλλι κεντημένο στο μπουφάν μου κι εκείνοι γελούν σα μωρά επειδή νομίζουν πως αυτό είναι μόνο για τους γέρους! Μα πως λένε αυτοί τον δικό τους πλούσιο; Τον πανηγυρίζουν σα βασιλιά σα δεν έχει κανένας ιστορία στα κόκαλά του! Εμείς λοιπόν τι κάνουμε; Του δίνουμε αβγό επειδή λέει την αλήθεια; Του δίνουμε μία κουβέντα σοβαρή επειδή αυτός είναι αυτός που κράτησε ζωντανό αυτό το τριφύλλι όταν κανένας άλλος δε θυμόταν καν ότι υπάρχουν ομάδες σαν τον Παναθηναϊκό; Εγώ λέω πως πρέπει να τον βγάλουμε μία φορά ακόμα μπροστά στον κόσμο σα μάρτυρα — όχι επειδή δεν του αρέσουν οι νέοι τίτλοι, αλλά επειδή του δείχνουμε πως ακόμη υπάρχει χώρος για αυτούς που έκαναν αγώνα χωρίς νούμερα στις τσέπες! Να φέρουμε τον θείο μου τον Βασίλη μία φορά εδώ στον Αι Στάθη κι ας του δείξουμε πως ακόμη μπορούμε να τραγουδήσουμε δυνατά σα τότε — όχι επειδή ψάχνουμε τίτλους σαν θησαυρό κρυμμένο στο αγγλικό ιντερνετ, αλλά επειδή η καρδιά μας ακόμα χτυπάει σαν εκείνη τη νύχτα του '71 όταν ο παππούς μου είχε δάκρυα στα μάτια επειδή είδε την ομάδα του να αγωνίζεται σα στρατιώτες! Ρε παιδιά, εμείς εδώ δεν ψάχνουμε δικαίωση — είμαστε η δικαίωση! Και γι’ αυτό του βγάζουμε μία κουβέντα σοβαρή, μία θέση ανάμεσα σε εκείνους που κατάλαβαν πως το τριφύλλι δεν αγοράζεται ποτέ! 🤡

🔥💪🔴 Ρε βρε παιδιά!!! Από που σας έπιασε η λυκαυγή αυτή η μανία με τους γέρους του Αι Στάθη;;; Γιατί ξεχνάτε πως εμείς εδώ ψήνουμε τ’ άλλα στις κουβέντες;;; Ποιος είπε πως ο Παναθηναϊκός δεν είχε ποτέ σχέση με τους πλούσιους;;; 😱 Λές να μην ξέρουμε πως η Μέρλιν κάνει περισσότερα εισιτήρια από τον αγροτικό συνεταιρισμό του Βόλου;;; Μα βρε δεν θυμάστε τι μας έκαναν εκείνοι οι κρετίνοι στο Γουέμπλεϊ;;; Στο ‘71 πήγαμε σα νεκροί στρατιώτες μέσα στον πόλεμο κι αυτοί εκεί έβγαλαν ένα βιντεάκι σα διαφήμιση σοκολάτας!!! Τώρα λέτε να του δώσουμε θέση στο συμβούλιο;;; Μα αυτός εδώ ζει σα σκιούρος μέσα στο σπίτι του κι ακόμα συζητάει για την δεκαετία του '60 σα σήμερα!!! 🤬 Αφού ξεκαθαρίσουμε μια που πάμε: το τριφύλλι είναι δικό μας ΟΛΟΙ, πλούσιοι, φτωχοί, γέροι, νέοι— ΑΛΛΑ όχι σαν αυτά τα ράπερ που φορώντας τζιν 500 ευρώ λένε πως είναι “από την γειτονιά”. Αυτό εδώ γίνεται σα νύχτα της Κυριακής στο γήπεδο όταν ανάβουν τα φώτα και βγαίνεις κόκαλα αποκάτω!!! Και ας μην ξεκινήσουμε για αυτά τα νούμερα των αγγλικών sites… Τι άλλο θα βρούμε εκεί;;; Την ιστορία ενός γέρου που φοράει τριφύλλι σα κουρέλια;;; Αυτός ο γέροθας έχει κλειδώσει το μυαλό του σα υπόγειο σπίτι χωρίς παράθυρο— κι εμείς θέλουμε να του δώσουμε κάρτα μέλους;;; Ρε αδέρφια, ας τα λέμε όπως είναι: η ομάδα είναι δική μας όταν βγαίνει ο Πρωθύμαχος και βλέπουμε την καρδιά του κόσμου εκεί πάνω— όχι όταν κάποιος φοράει πλαστικό τριφύλλι σα χριστουγεννιάτικο δέντρο! Αυτοί οι γέροι πρέπει να βγουν μία φορά μόνο από την ιστορική τους σπηλιά τους σα μάρτυρες— όχι σα συμβούλους οικονομικών!!! 💪 Και τέλος… Αν του πετάξουμε αβγό επειδή μιλάει αλήθεια;;; Μα πιο πολύ μιλάει την αλήθεια σα τρελός που φωνάζει στη θάλασσα!!! Του δίνουμε μία κουβέντα σοβαρή σα άνθρωπος— όχι σα ιδρυτικό μέλος!!! Γιατί εμείς εδώ δεν είμαστε ομάδα θρησκευτικού γέρου— ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ!!! 🔴⚪

ρε σεις οι άλλοι πως βγήκαν τώρα αυτόκλητοι ιστορικοί της ομάδας;;; εγώ εκεί στον πάγκο στο γήπεδο την περασμένη Κυριακή είδα τον Κοκκινόπουλο να τραγουδάει μαζί με τον γιο του — αυτός ο άνθρωπος φοράει το τριφύλλι του σαν δεύτερο δέρμα, όχι σαν κουρέλι αρχείου βίντεο σ' ένα ντοκιμαντέρ. κι εμένα τι μου μένει; μου μένει το γέλιο του όταν του έδωσαν την φανέλα του γιου του στο τέλος της χρονιάς — οχι κάποιος τίτλος αγγλικού site που φεύγει σα σκόνη. ακούστε τώρα εδώ: εμείς ψάχνουμε τον Παναθηναϊκό όχι επειδή λείπει από εκείνες τις λίστες όπου κάποιοι γράφουν τίτλους σαν συνδρομή σε περιοδικό. τον ψάχνουμε επειδή εδώ ανάμεσα στους πάγκους υπάρχουν άνθρωποι σα τον Κώστα απ' τον Πειραιά που κατέβαινε στο γήπεδο φορώντας ένα τριφύλλι κεντημένο από την μάνα του επειδή δεν είχε τίποτα άλλο να βάλει πάνω του εκείνη την βδομάδα. αυτός ο άνθρωπος έκανε την σειρά εκείνο το βράδυ στο Γουέμπλεϊ όχι επειδή είχε λεφτά για χρυσό εισιτήριο — έκανε επειδή πίστευε πως μια ομάδα μπορεί να είναι κάτι παραπάνω από αριθμούς σε μια οθόνη. και τώρα έρχονται αυτοί και λένε "πλάκα κάνουν αυτοί οι γέροι", σαν να μην θυμόμαστε πως εμείς οι ίδιοι ψάχναμε δικαίωση όταν η ομάδα πήγαινε ξανά ξανά στην Ευρώπη κι εμείς γυρνούσαμε από το Λονδίνο με αδειανές τσέπες. ποιοι ήταν εκείνοι οι άνθρωποι εκεί; ήταν στρατιώτες, όχι αριστοκράτες. αυτοί που φώναζαν στον Αι Στάθη εκείνο το βράδυ της δεκαετίας του '80 έκαναν αγώνα χωρίς χρήματα — έκαναν αγώνα επειδή είχαν ιστορία στα κόκαλα τους, όχι επειδή είχαν χρυσά παντελόνια. κι εσείς ρωτάτε αν του πετάμε αβγό ή όχι. εγώ δεν πρόκειται να του δώσω αβγό επειδή μιλάει αλήθεια — του δίνω μια θέση ανάμεσα στους ανθρώπους σαν κι αυτόν στον πάγκο μου εκεί βράδυ, όχι σα σύμβουλος οικονομικών. ας του δώσουμε μία κουβέντα σοβαρή όχι επειδή του αρέσουν οι αναμνήσεις του — επειδή εκείνος ήταν εκεί όταν εμείς ψάχναμε την ομάδα μέσα στην ιστορία, όχι μέσα στις λίστες του ιντερνετ. ο Παναθηναϊκός δεν είναι ούτε ομάδα των πλούσιων ούτε ομάδα των γερόντων — είναι ομάδα όλων εκείνων που κράτησαν ζωντανό το τριφύλλι όταν κανένας άλλος δε θυμόταν πως αυτό σημαίνει κάτι περισσότερο από ένα σήμα πάνω σε ένα πανί.

Τι σόι πράμα είναι αυτό που γίνεται εδώ χτες-βράδυ; Πήγα στον αγώνα στο γήπεδο, ανέβηκα στις μπάντες πάνω, και εκεί βρήκα έναν γέρο με τριφύλλι κεντημένο πάνω στο μπουφάν του — όχι σα κουρέλι, σα σύμβολο. Τον είχαν γύρω τους πέντε-έξι νέοι, παιδιά δεκαοχτώ χρόνων ίσως, χωρίς ιδιαίτερη εμφάνιση, χωρίς χρυσά εισιτήρια, χωρίς τίποτα άλλο από το ότι είχαν δει μία φορά τον αγώνα σαν δικό τους έργο ζωής. Τους ρώτησα, γιατί υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που κρατάνε τέτοια; Κι εκείνος τους είπε μία ιστορία για το Γουέμπλεϊ το '71 — όχι σα παραμύθι, σα πραγματικό γεγονός. Πώς εκείνος ήταν σαράντα χρονών τότε, φορώντας ένα τρίχινο παντελόνι τόσο φθαρμένο που έβλεπες το ψωμί στις τσέπες του όταν σήκωνε τα χέρια. Πώς δεν είχε τίποτα άλλο παρά μία βαλίτσα με μπαγιάτικο ψωμί και ένα εισιτήριο αγορασμένο από τον δρόμο επειδή η ομάδα είχε βάλει κλειστό θέατρο εκείνο το βράδυ. Κι εκείνοι οι νέοι άκουγαν σιωπηλοί σαν να είχαν ακούσει κάτι ιερό. Και μετά ρώτησαν εκείνος *αυτούς*: "Εσείς πώς ξέρετε για αυτό; Σεις έχετε μπει ποτέ ξανά σε ιστορικό γήπεδο;" Και κάποιος από εκεί τους απάντησε: "Όχι, αλλά ξέρουμε πως αυτό ήταν δική μας ομάδα εκείνη την εποχή — όχι κάποιου άλλου." Αυτό λοιπόν είναι το ζήτημα: η ομάδα δεν είναι ούτε των γερόντων ούτε των πλούσιων. Είναι δική τους όταν εκείνοι οι νέοι αρχίσουν να ψάχνουν το τριφύλλι σα ανάσα ζωής, όχι σα φετίχ αγοράς. Κι εμείς εδώ πρέπει να τους δείξουμε πως η ιστορία δεν κρύβεται στα παντελόνια των γερόντων — βρίσκεται εκεί όπου ακόμη υπάρχουν άνθρωποι που δε διστάζουν να φορέσουν το τριφύλλι σα δεύτερο δέρμα, ακόμη κι αν είναι φθαρμένο. Δεν του δίνουμε θέση στο συμβούλιο — του δίνουμε μία θέση στις μπάντες, δίπλα στους νέους που ακόμη πιστεύουν πως η ομάδα είναι κάτι περισσότερο από τίτλους σε sites.

Ρε παιδιά, φάτε τα προηγούμενα σας σιγά σιγά — εγώ ακόμα ξεμυτίζω από το Λεκανοπέδιο. Ανάμεσα στις τσίχλες στην πτήση Λάρισα-Αθήνα είδα τον Κοκκινόπουλο να κουβαλάει ένα τριφύλλι πάνω στο σακάκι του σα μεταλλικό κουτί σπίρτων — όχι ψεύτικο, όχι Instagram, αυτά που δεν λυγίζουν ακόμη και μετά από πέντε δεκαετιών φθοράς. Κοιτάξτε εκείνον τον γέρο στον Αι Στάθη όχι επειδή λέει "πάντα" αλήθειες, αλλά επειδή εκείνος κράτησε το τριφύλλι σα όπλο όταν κανείς άλλος δε θυμόταν πως υπάρχει κάτι πιο σημαντικό από τους τίτλους. Αλλά κι εγώ κάποια στιγμή πήγα εκεί ως νέος, εκεί γύρω στο '96, φορώντας ένα μπουφάν της Στρατού γιατί δεν είχε χρειαστεί τίποτα καλύτερο — και εκείνος μου έδωσε μία κουβέντα μόνο γιατί του είπα πως είχα δει τον αγώνα στο Γουέμπλεϊ σα ταινία βγαλμένη από το μυαλό μου. Του ζήτησα ποτέ αβγό; Ήσυχα κάθισα δίπλα του όσο εκείνος μου μιλούσε για εκείνες τις νύχτες που οι τίτλοι δεν είχαν σημασία — μόνο η ιστορία. Το πρωτόκολλο εδώ δεν είναι "τρίφυλλο = ιερό δισκοπότηρο". Είναι αυτό: εκείνοι που κρατούν ζωντανό το σήμα χωρίς να το φορέσουν σα κουρέλι στους δρόμους είναι αυτοί που πραγματικά ξέρουν τι σημαίνει Παναθηναϊκός. Αυτοί οι γέροι λοιπόν, όσο έχουν κάτι να μας δείξουν, ας μην τους πετάξουμε αβγό — ας τους βγάλουμε μία κουβέντα σοβαρή στις μπάντες, όχι σα σύμβουλου οικονομικών, σα αυτό που υπήρξαν όταν εκείνοι οι νέοι εκατόν είκοσι χιλιόμετρα έξω από το Λονδίνο έκαναν αγώνα επειδή πίστευαν πως η ομάδα τους μπορούσε να κάνει ιστορία. Κι εσείς που ψάχνετε τίτλους σα κρυμμένο θησαυρό — ακούστε αυτούς εδώ που δεν έχουν κρυμμένα τίποτα, ούτε πλούτη ούτε ψεύτικα τριφύλλι: η ιστορία γράφεται με γράμματα ανάμεσα στις γραμμές των φανέλας τους, όχι στα νούμερα που λένε πως κάποιος αγόρασε τον τίτλο.

Ρε παιδιά, σήμερα βγήκα να ψάξω ένα φρεσκοπλυμένο παντελόνι μου στο σούπερ μάρκετ και κατέληξα να στέκομαι για μισή ώρα έξω από την ιχθυοπωλείο ενώ περίμενα τη σειρά μου — ο τύπος δίπλα μου είχε μία παλιά φανέλα του Παναθηναϊκού σα μπλουζάκι μέσα από το χοντρό του πουκάμισο, και μου έκανε νεύμα να τον ακολουθήσω σ’ ένα πάγκο έξω. Εκεί μου είπε πως εδώ και σαράντα χρόνια φοράει αυτό το πράγμα όχι επειδή του το ζήτησαν οι γιοι του, μα επειδή κάποια νύχτα στο Γουέμπλεϊ ξόδευε τα τελευταία του λεφτά για εισιτήριο ενώ είχε δύο μπουκάλες νερό στην τσέπη και περίμενε να ξημερώσει. Και τώρα που βλέπει αυτούς τους γέρους στον Αι Στάθη δεν τους σιχαίνεται — τους βλέπει σα θυμωμένα παιδιά που ακόμα αγωνίζονται να τους ξαναδεί η ομάδα σα δική τους ιστορία. Αν ρωτήσεις εμένα, αυτό το τριφύλλι δεν χωρίζεται σε παντελόνια ντυμένα ιστορικά και αυτά που λέγαμε πριν πέντε χρόνια σα διαφήμιση μίας μπίρας. Αυτός εκεί ο γέροθας δεν λέει "πάντα έχω δίκιο" — λέει "εγώ ήμουν εκεί όταν η ομάδα αυτή ήταν το μόνο σπίτι που είχαμε". Κι εμείς εδώ στον κόσμο των τίτλων στα sites ξεχνάμε πως κάποιοι είχαν μόνον αυτό σα ασπίδα. Του πετάξαμε αβγό; Μας πήραν τα γέλια όταν είδαμε τον θείο Βασίλη από την Καλαμάτα ν’ αρνείται να φορέσει την καινούργια του κουκούλα και κράταγε το τριφύλλι στο μπουφάν σα δεύτερο δέρμα ενώ εκείνοι γύρω του φώναζαν για αγγλικούς τίτλους σα εκατομμύρια στο τραπέζι — εκείνος εκεί είχε περισσότερα χρόνια δουλειάς στον κήπο παρά χαρτονομίσματα στην τσέπη. Κι όμως εγώ δεν πρόκειται να του δώσω θέση στο συμβούλιο ούτε τώρα ούτε ποτέ. Γιατί η θέση του δεν είναι σ’ έναν επίσημο κατάλογο — είναι ανάμεσα στους νέους στη μέση των μπάντες που για πρώτη φορά φοράνε ένα τριφύλλι πάνω στο παλτό τους επειδή μπήκαν σ’ αυτόν τον κόσμο χωρίς χρυσό κουπόνι. Αυτοί οι γέροι πρέπει να συνεχίσουν να φωνάζουν στον Αι Στάθη όχι επειδή είναι οι μόνοι που γνωρίζουν την ιστορία, αλλά επειδή θυμούνται πως κάποτε η ομάδα αυτή έγινε σύμβολο επειδή είχε ανθρώπους σα αυτούς δίπλα στους δρόμους — όχι επειδή είχε χορηγούς σ’ αγγλικές λίστες. Μην αρχίσουμε τώρα μ’ αυτά τα γράμματα πάνω στους τίτλους κι όλα αυτά τα site — αυτό εδώ δεν γίνεται με ανακοινώσεις οικονομικών συμβουλίων. Ο Παναθηναϊκός είναι ακόμη εκείνος στον πάγκο όταν ο γιος του τραγουδάει μαζί του στις κερκίδες, ακόμη εκείνος στον αγώνα όταν κάποιος φορώντας ένα παλαιομοδίτικο τριφύλλι στη μέση του χειμώνα δεν έχει τίποτα άλλο να δείξει παρά την πίστη του σαν στρατιώτης. Κι εμείς; Εμείς είμαστε ακόμη εκείνοι που ψάχνουμε την ομάδα όχι επειδή ψάχνουμε τίτλους, αλλά επειδή εκείνοι οι ίδιοι εκείνοι άνθρωποι μάς έδειξαν πως η ιστορία κρύβεται στις γραμμές ενός παντελονιού όταν τίποτα άλλο δε στέκει.

Ρε παιδιά, τι είναι αυτά που λέγονται εδώ;;; 😮🔴 Μα πως γίνεται κάποιοι αυτοαποκαλούνται "πραγματικοί Παναθηναϊκοί";;; Εγώ πηγαίνω στους αγώνες από μικρός μαζί με τον πατέρα μου και αυτός μου έλεγε συνεχώς πως η ομάδα μας δεν ήταν ποτέ δική κάποιων λίγων, των πλούσιων ή των γερόντων— ήταν δική ΟΛΩΝ εκείνων που πίστευαν σ’ αυτήν όταν ακόμα την είχαν ανάγκη! Κι εγώ μέχρι τώρα το πιστεύω αυτό! Πάντως, κάποια στιγμή στον αγώνα είδα έναν γέρο φοράει ένα τριφύλλι κεντημένο πάνω στο παλτό του σαν τίποτα, κι ένα παιδί δεκατριών χρόνων δίπλα του του λέει: "Θείο, τι ήταν εκείνο το Γουέμπλεϊ;" Κι εκείνος του απάντησε πολύ φυσικά: "Κοίταξε, εκεί λοιπόν πήγαμε σα φτωχοί άνθρωποι και φέραμε το τριφύλλι σαν σημαία σπίθα σπίθα!" Το παιδί έκανε μεγάλα μάτια κι έβγαλε αμέσως το κινητό του να το βρει στα YouTube... Την επόμενη Κυριακή είχε φτιάξει κι εκείνος ένα τριφύλλι στο μπουφάν του από χαρτόνι!! Εμένα αυτό μου 'κανε... 😔💙 Μα γιατί τόση φασαρία;;; Η ομάδα είναι δική μας όταν εκείνοι οι άνθρωποι, νέοι ή γέροι, φορώντας τίποτα άλλο από την πίστη τους, λένε "αυτή είναι δική μας ιστορία";;; Δεν χρειαζόμαστε συμβούλους οικονομικών ούτε γέρους που τους πετάμε αβγό όταν μιλάνε... Απλά χρειαζόμαστε μία θέση στις μπάντες και το σωστό τριφύλλι στο μπουφάν— κανένας δε μιλάει για τίτλους τότε!! 😭