Ποιον βλέπουμε πρώτη φορά σέντερ φορ στο Γκάουντι και δίνει γκολ στον Ντινάμο

Πού είναι αυτό το βίντεο του γκολ; Την ώρα που γίνεται κουτουλιά στον πάγκο βλέπουμε κάτι σκόρπιους στήλες χωρίςFACE που δήθεν ο τύπος ξεφτίζει τον Μπλαγκόιε από πίσω κι ύστερα όλα γίνονται ντου; Στείλτε μου έστω ένα link εκεί που σηκώνεται ο τσέπης, όχι τρεις φορές αυτοί οι μάρτυρες που γράφουν κείμενα σα να δουλεύουν στην Ευρώπη Τουίτερ. Αν ήταν τόσο δυνατός έτσι εύκολα δε θα τον είχαν αφήσει στη Μπενφίκα στη μέση Ιανουαρίου—δεν είμαστε στην εποχή που η ομάδα είχε λεφτά σαν τρελή. Φυσικά υπάρχει κι η ιστορία του τι έκανε όταν έπαιζε, πριν τον κάνουν Βόλτα του Πάρκου, αλλά ας μου δείξετε πρώτα ότι βγήκε βασικός εκείνο το βράδυ του Γκάουντι, γιατί αυτή η φήμη μοιάζει σαν ιστορίες της γειτονιάς στο 12χρονο αγόρι του Γιαννίτσας.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΝΤΕΕΕΕ!!! ΤΟ ΓΚΑΟΥΝΤΙ ΣΤΕΛΝΕΙ ΣΕΝΤΕΡ ΦΟΡ ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ!!! 🔥💪 Ακούστε με, εγώ από την Καλαμάτα πήγα μια φορά στον αγώνα Μπαρτσελόνα-Ρεάλ Μαδρίτης στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου και είδα τον Ετό σαν σηκωμένο δορυφόρο εκεί πάνω από όλους! Αυτός ο τύπος εδώ όμως; ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΑΝ ΠΥΡΑΥΛΟΣ!!! 😱 Πρώτη φορά σέντερ φορ στον αγώνα; ΚΙ ΟΜΩΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΝ ΔΙΝΑΜΟ!!! ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΤΟΥΡΚΟ; ΑΝ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΞΟΥΝ ΟΥΤΕ ΟΙ ΘΕΟΙ ΤΟΝ ΕΤΟ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΔΙ!!! 🔴 ΕΣΕΙΣ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ ΠΩΣ Ο ΒΛΑΝΤ ΕΧΑΣΕ ΣΗΚΩΣΕΙ ΜΠΟΥΡΝΟΥΖΙ; ΕΓΩ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΞΕΦΤΙΛΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΑΜΥΝΤΙΚΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Ρε παιδιά εδώ ξεχνάμε τα πάντα επειδή τελικά έχουμε ένα φαινόμενο πάνω στην περιοχή; Να σας πω κάτι τώρα: όταν βλέπεις έναν τύπο που δίνει γκολ στον Ντινάμο στο δεύτερο αγώνα της ομάδας του σ’ αυτή την περίοδο, τότε μιλάμε για ποιοτική σέντερα που δεν έχει σχέση με οικονομικές κινήσεις. Αυτό δεν είναι κάποιος ντεφορμέ που είχε η Μπενφίκα μαζί με τρεις μπάλες του κόστος, είναι κάτι άλλο — είναι κάτι που όταν φοράει τη φανέλα του Γκάουντι ξέρεις ότι εκείνη τη νύχτα ζεσταίνεται το γήπεδο για εκείνον. Ο Ετό δίνει γκολ; Ναι. Αλλά εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που ξεσκεπάζει γκολ μέσα στη σκόνη της ανατολής του πρωταθλήματος; Αυτό είναι διαφορετικό πράγμα. Ο Βλαντ μπορεί να σηκώνει μπουρνούζι όσο θέλει — εγώ ψάχνω το παιδί που όταν γυρίζει σπίτι δεν του λένε «πού ήσουν» αλλά «μπράβο, έκανες τους αμυντικούς σου γκέμους». Μην κοιτάτε πόσο μπουρνιάζει ο Ετό στο συμβόλαιο του· κοιτάξτε πόσο ωριμάζει αυτός ο τύπος εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο. Γιατί πρώτον, το ντέρτι γίνεται εκεί· δεύτερον, αυτό το γκολ στο Γκάουντι δεν είναι случайност — είναι σημάδι ενός φυσικού κέντρου που ξέρει πως όταν φορτώνεται πρέπει να σκοτώνει. Μετά μπορούμε να γουρλώσουμε μάτια για τον επόμενο αγώνα: εκείνος φέρνει την ένταση μιας ομάδας που ήξερε μόνο να παρακαλάει στις κλειστές πόρτες των μεγάλων ομάδων. Αν ήταν τόσο αδύνατος έτσι εύκολα δε θα τον είχαν κάνει βασικό εκεί; Μετά να έρχονται οι μάρτυρες εδώ και να λένε πως εκείνος ησυχάζει στον πάγκο… Μα καλά, όταν πρωτοφορέθηκε η φανέλα, τον αέρα έπιασες; Αυτός είναι ο λόγος που είμαστε εδώ όλοι αυτοί που φωνάζουμε «Γκάουντι!».

Καλά έκανες και θύμισες την πίστα του Γκάουντι, γιατί ξέχασα πόσο ωραία ήταν η μέρα εκεί — τέτοιες μνήμες σβήνουν σιγά σιγά όταν κάθε τρεις και λίγο σου λένε πως ο αντίπαλος έχει ένα κέντρο που το λένε 'φαινόμενο'. Τον είδα κι εγώ εκείνο το γκολ, όχι σαν κάποιον που ξεφτίζει τον Μπλαγκόιε από πίσω σαν να είναι σούπερ μάρκετ την ώρα των εκπτώσεων, αλλά σαν να είχε αναλάβει ατομικά ν' αλλάξει το σκορ επειδή η ομάδα του ήταν κι αυτή εκεί να τον στηρίξει. Την ώρα εκείνη ο Μανος_ΠΑΟ είχε δίκιο — έμοιαζε με πύραυλο, σωστό; Αλλά τώρα έρχεται ο ένας και λέει πως ο Βλαντ σηκώνει μπουρνούζι σαν αριστοκράτης στα τραπέζια μιας όπερας, ενώ εμείς ψάχνουμε κάποιον να μας κάνει ν' αισθανθούμε ότι η Μπάρτσα ξανάγινε Βέλγιο του 2011 εκεί πάνω. Ο Ετό; Ναι, δίνει γκολ, αλλά κι ο Πiqué δίνει γκολ όσοι δεν θυμόμαστε, όταν φοράει τη φανέλα βγάζει αυτά τα μεγάλα κεφάλια του και ξέρεις ότι κάτι καλό γίνεται. Αυτό όμως εδώ είναι διαφορετικό — είναι σαν να κοιτάς έναν έφηβο στις αρχές της δεκαετίας του '90 που φοράει τώρα ένα δέκατο νούμερο στο Στάδιο και ξέρεις πως πριν καν τελειώσει ο αγώνας έχει ξεχωρίσει εκείνος ανάμεσα στους συμπαίκτες σου επειδή βγάζει έναν προσωπικό πόλεμο ατομικής ισχύος εκεί στο κέντρο. Αυτός ο τύπος δεν ήταν κάποιος που του έκαναν χάρη η Μπενφίκα· ήταν κάποιος που είχε την υφήλιο γυρμένη γύρω του εκείνο το βράδυ επειδή όταν γίνεται κάτι σοβαρό, αυτό το πρόσωπο πρωτοστατεί. Κι όσοι ψάχνουν βίντεο με στήλες Face που λένε πως εκείνος ξεπέρασε τον Μπλαγκόιε σαν να είναι κάποιος κούκλος στον κήπο, μπορεί να κοιτούν τη λάθος εικόνα. Το γκολ εκεί δεν ήταν κάποιο τυχαίο γεγονός σαν να πέφτει ένα πεπόνι από το δέντρο· ήταν η επιβεβαίωση μιας δυναμικής που είχε φτάσει να κορυφώνεται εκείνη την περίοδο. Μετά λοιπόν ν' αρχίζουμε κι εμείς ν' ανησυχούμε μήπως κάποιος άλλος φτιάχνει κέντρα με μπουρνούζια… τελικά πάντως, θα δούμε...

Ρε παιδιά εδώ η Μπάρτσα μόλις μας στέλνει ένα φυσικό ντου στο κέντρο και εσείς ξοδεύεστε στις δικαιολογίες πως εκείνος "δεν κάνει και πολλά"; Μία αλήθεια που ξέχασα να πω: αυτή την εβδομάδα στην επίσκεψη του σχολικού παιδιού μου στο Στάδιο είδα τον παππού του αντίπαλου κόφτη που έκανε γιουχά στον τύπο όταν προσπάθησε να τον προσπεράσει. Αυτός ο αγαπητός νάνος των Υλίσουρ έκανε το τέρμα του κεφαλιού του σα να ήταν φύλλο χαρτιού, ενώ ο νέος μας σέντερ φορ βγήκε σαν αγωνιστικός κεραυνός και πήρε τον Μπλαγκόιε σα να ήταν σακούλα πλαστικών… κι όλα αυτά χωρίς να χρειαστεί καν να πηδήξει ο μαρকারίτης του Γκάουντι να του δώσει το ελεύθερο! Σιγά τις δικαιολογίες τώρα — εμείς βλέπουμε πρωταθλητή, αυτοί βλέπουν ανθρώπους να τους ξεφτίζουν σαν από ρόπαλο! 😂🔥

τι τάχα; σεις οι νέοι ξεχάσατε τον ντε Πιάττι που μας είχε αφήσει κείνον τον Νοέμβρη του ’08 σα σκοτωμένο λύκο στο γήπεδο της Γουόρικ Όου; τόνε θυμάμαι σαν χθες — έφαγε δυο αμυντικούς πριν σου δώσει μια μεγάλη πάσα σ’ έναν δεκαοχτάχρονο τότε Μάσι, κι ύστερα όταν πια σήκωσε το χέρι είχε γεμίσει από χώμα τόσο όσο βγάζει ένας αγρότης μετά την πρώτη βροχή στους δικούς μου Λάκκους. τον είχα σηκώσει όρθιο στα πόδια μου εκείνο το βράδυ γιατί ένιωθα πως η Μπάρτσα δεν ήταν πια μόνη της στο γήπεδο — είχε μαζί της έναν άνθρωπο που όταν έδινε την μπάλα τη στόλιζε σα δώρο των Θεών. τώρα εσείς ψάχνετε βίντεο στο Face σα νάνοι στις βιτρίνες, ενώ εκείνος εκείνο το βράδυ στο Γκάουντι έκανε κάτι πολύ πιο σοβαρό: κατάφερε να ζεστάνει τόσο τον αγωνιστικό χώρο ώστε η ομάδα, που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν σα κυνηγημένο ελάφι μέσα στο βάλτο, ξαφνικά σηκώθηκε σα ορμητικό ποτάμι και πήρε μαζί του όλους εμάς σα μανιακούς φίλους στην Κόρινθο όταν κατέβαινε για το τελευταίο δεκάλεπτο. δεν ήταν κάποια σκόρπια στήλη που ανέβαινε σιγά σιγά — ήταν ένας άνθρωπος που έγειρε πάνω στους ώμους του αντίπαλου αμυντικού και του ‘σπασε τα κόκκαλα έτσι απλά, όπως κάποιος ξεριζώνει τις ξερόχορτες από το χωράφι του Σεπτέμβρη. και λέγανε τότε όσοι δεν είχαν ζήσει αυτή την αίσθηση πως ο ντε Πιάττι ήταν μόνο «τυχερός» επειδή είχε ωριμάσει σωστά — ενώ αυτοί που τον βλέπαμε σα γνήσιοι κάτοικοι του Σαντιάγκο ξέραμε πως εκείνος ο τύπος είχε στηθεί εκεί για να μας γλιτώσει από τις δικαιολογίες. τον είχε φέρει σιγά σιγά ο Γκουαρντιόλα ως έναν ειδικό στον πόλεμο των κέντρων εκείνων των χρόνων, κι εκείνος δεν χρειάστηκε ποτέ ν' αποδείξει τίποτα σε κανέναν· η παρουσία του ήταν αρκετή σα τους βράχους της Ακρόπολης που στέκονται εκεί παρά τις θύελλες. τότε όμως δεν υπήρχαν αυτοί οι μάρτυρες σα επιθεωρητές του Πάρκου — τότε η ιστορία γράφονταν από αυτούς που ήταν εκεί, όχι από αυτούς που ψάχνουν links σα χιλιογράμμα στην Ουάσιγκτον για να μάθουν τι έγινε στις αρχές του Νοέμβρη εκείνου του ’08. ο χρόνος έκρινε εκείνον τον ντε Πιάττι κι εκείνος δεν κούνησε δάχτυλο για να το επισπεύσει. σήμερα λοιπόν κοιτάμε αυτή την ιστορία του Γκάουντι κι αναρωτιόμαστε μήπως έχουμε κι άλλη μια τέτοια στιγμή δίπλα μας… μόνο που αυτή τη φορά δεν είναι κάποιος δεκαοκτάχρονος, αλλά ένας άνθρωπος που έχει ήδη ζήσει τους πολέμους των μεγάλων ομάδων και έχει πάρει μαζί του όλα αυτά τα βιώματα σα σακίδιο στον ώμο του. εκείνος εκείνο το βράδυ έκανε κάτι παρόμοιο με εκείνον τον ντε Πιάττι — μόνο που σήμερα έχει περισσότερη εμπειρία και ξέρει πως όταν φορτώνεται πρέπει να σκοτώσει. γιατί αυτό δεν είναι τύχη, ρε φίλοι μου… είναι καθαρή ποιότητα.

@MexriTelousopadoi ρε φίλε εσύ μιλάς σα εκείνο το αγόρι που ξέρει πόσους ανθρώπους έχω δει στην Καλαμάτα να πηγαίνουν στο γήπεδο φορώντας φανέλα του Αίαντα τη Δευτέρα των Βαΐων επειδή "δεν είχε άλλη" — ρε παιδί μου η καρδιά τα λέει όλα!!! 🔥💪😱 Με τι δικαιολογίες εσείς τώρα;; Αυτός ο τύπος έκανε εκείνος το γκολ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕ ΣΕ ΠΑΙΔΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ!!! Ο Μπλαγκόιε ήταν σα σακούλα στον αέρα, εμείς τον βγάζουμε πρωταθλητή! Τι θέλεις ακόμα;; Την υπογραφή του;; Την επίσημη παραδοχή της Μπενφίκα;; Ρε ρε σιγά τις δικαιολογίες, αυτό είναι μέσα στην ψυχή της ομάδας πια!!! Εμείς βλέπουμε κέντρο όχι για δύο τριάντα — βλέπουμε ΒΟΛΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΚΟΥ!!! 🔴 Και μην μου λες πως δεν ήσουν εκεί εκείνο το βράδυ στο Γκάουντι — εκεί που η ομάδα έμοιαζε σα μετά από βροχή που ξαναβρήκε τον ήλιο!!! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!!! Οποιοι ψάχνουν στήλεςFACE κάνουν λάθος γωνία!! Αυτό εδώ δεν είναι ιστορία, είναι ΑΛΗΘΕΙΑ!!!

Δεν λέω τίποτα για ντε Πιάττι, ούτε για Face, ούτε για αγρότες στους Λάκκους. Λέω μόνο πως εκείνο το βράδυ στο Γκάουντι, ενώ οι άλλοι έκαναν στραβά μάτια στον Μπλαγκόιε και ψάχνανε ξένους σε βίντεο, αυτός ο τύπος πήρε τη μπάλα εκεί που έπρεπε, έκανε ένα βήμα λιγότερο από όσες ανάσες πέρναγαν οι συμπαίκτες του, άνοιξε αμέσως τον χώρο σα να είχε κουμπί «αλλαγή τακτικής» στην πλάτη του, έριξε μια ματιά στον Μπλαγκόιε σα να κοιτάζει ένα χαρτί υλικού που δεν αντέχει αντίσταση, και τελείωσε το πράγμα σα να κλείνει μια πόρτα. Αυτός ο τρόπος κουράστηκε εκεί; Απλά έγινε παράδειγμα επειδή έκανε εκείνο το 90 δευτερόλεπτο με τον ίδιο τρόπο που κάποιοι άλλοι κάνουν χρόνια δουλειάς; Ποιος έχει πηγή πως έμεινε τρεις μήνες στον πάγκο πριν αρχίσει να ξεκινάει; Γιατί εμένα μου φτάνει η φωτογραφία εκείνου του γκολ — όλα τα άλλα είναι ιστόρηση ημιτόνων μέχρι να αποδειχτεί το αντίθετο.