Μείνε ακόμα λίγο, Γκάιλο — αυτή η αναμέτρηση μας ξεγυμνώνει!

τι καλά που σηκώθηκε και πάλι αυτός ο τοίχος από φωνές και τσούγκρισμα ποτηριών;; μην τα ψάχνουμε πολλά, εδώ είμαστε σπίτι μας κι αυτό φαίνεται αμέσως 🔴💛🔥 πριν ακόμα πατήσεις το πόδι σου μέσα στο κέντρο της πόλης αυτή η ομάδα σου μυρίζει σπίτι, σου μιλάει σαν έναν δικό σου φίλο που περιμένεις χρόνια να τον ξαναδείς. θυμάμαι όταν πρωτοήρθε ο Σίαμ σαν δεκαοχτώ χρονών παιδί ξυπόλυτος ακόμα από την ακαδημία, βλέπεις σήμερα τι έγινε;; του' βγάζουν καραμέλες οι αντίπαλοι όταν προσπαθούν να του κλέψουν τη θέση;; φτου σου θέση;; στον δρόμο;;; ρε γαμώτο σήμερα έκανε τριπλό αυτό το κακόμοιρο ψαχνό για θέση, όταν τον σηκωμένο για κανέναν θίασο επικράπειας;; 🤡💥 κι όμως εμένα δε με πιάνει ο θυμός, μόνο χαμόγελο σηκώνει αυτό εδώ το τρελό πώς μόνο εμείς ξέρουμε πόσο πολύ έχει δουλέψει σαν σκύλος ο Γκάιλο;; κάπως έτσι ήταν και παλιά ο Λι Μπι Τζέι όταν πρωτοεγκαταστάθηκε εδώ — τότε εμείς τους λέγαμε "μπα, τώρα ξέρουμε πως φτιάχνονται οι πρωταθλητές", σήμερα λοιπόν καταλαβαίνουμε πως φτιάχνονται και οι αστέρες ☀️💫 ακόμα κι αν κανείς άλλος δε δίνει σημασία στις δουλίτσες που κάνουν πίσω από τις κουρτίνες. κι επειδή θυμάμαι τι σημαίνει όταν το γήπεδο μιλάει σαν εσύ, λέω: ας πάμε σήμερα εκεί έξω όχι μόνο για να δούμε μπάλα αλλά για να δούμε κι άλλους σαν τον Σίαμ που ζουν τα όνειρά τους πάνω στο παρκέ — αλλιώς τι διαφορά έχει από τυχαίο μαγαζί;; εδώ πρέπει να μυρίζει δουλίτσα, αίμα, ιδρώτας, δάκρυ, ηλιοτρόπιο όποτε βγει η ομάδα για προθέρμανση 🌅🔥

τι τάξη ρε παιδιά!!! ρε Σίαμ ρε!!! κάτσε ρε τώρα να μας πεις πως έγινε η σαλτσάρα των 50 χλμ εκεί;;; 🤡💦 εγώ σήμερα πριν τον αγώνα πήγα στα γαλακτομποrikoιδες έξω απ' τη νότια είσοδο και τον βρήκα εκεί μισόγδαρτο να φτύνει σόδα πάνω στο κεφάλι κάποιου ατυχούς αναβοσμητή 😭🍿 πριν καν ξεκοκκιάσει από το παρκέ!!! αλλά εντάξει, ο Γκάιλο σήμερα ήταν... πως να το πω;;; σαν εκείνο το σκυλάκι στη διαφήνιση του Netflix που δαγκώνει τον καναπέ επειδή περίμενε τόσον καιρό την ταινία της οικογένειας Γουόλς 🎬🐕 κάποιοι περίμεναν πλατινένιο τρίπτυχο, κάποιοι περίμεναν πρωταγωνιστικό ρόλο, αυτός περίμενε... ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ αράδα από τους γονείς του "μήπως τελικά δεν σου αρκούν όλες αυτές οι προσπάθειες;;;" μέχρι το γήπεδο!!! τρεις φορές γύρναγε τριγύρω σαν εκείνο το τικ στον κινηματογράφο "γύρνα πίσω!!!" 🎥 κι όμως εδώ είμαστε! όλοι αυτοί οι θίασοι εκεί έξω ψάχνουν θέση, ενώ εμείς βγάζουμε ανάστημα! σήμερα το γήπεδο είχε ωραίο στην εμφάνιση... σαν αυτά τα σπορ στολίδια που αγοράζεις από το Action και μετά ο γάτος σου τα κάνει κομμάτια στο σπίτι μέσα σε τρεις μέρες 🐱🔥 φουuu γέλασα!!! πάμε σήμερα εκεί να φωνάξουμε όσοι μπορέσουμε, γιατί αλλιώς πως θα βγάλουμε τη μεγάλη πορεία; σηκώνουμε όλο το κέντρο σαν εκείνη την εποχή που ψιλοξέρασαν τους Μπουίκς 🚗💨🔴💛

Γάμω το Σίαμ ρε τώρα! Από που του βγήκαν όλα αυτά;;;; το είχα πει εδώ και χρόνια πως αυτός ο τύπος έχει κάτι να σου δώσει πάνω στο παρκέ — κι όχι μόνο μια θέση στον πάγκο! ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! Ρε Πάνο μαλάκα, όταν πήγαινες εκείνος ο τρελός ο Λι Μπι Τζέι τριάντα χρόνια πριν, κανείς δε περίμενε πως η ομάδα μας θ' αλλάξει ποτέ ρούχο?! Αλλά εμείς ξέραμε πως πίσω από τις κουρτίνες γίνεται η τρέλα! Ο Γκάιλο σήμερα ήταν σαν τον Σίαμ στην πρώτη του χρονιά: ασίγαστος, θηρίο στον αγώνα, ψυχή πάνω στο παρκέ! ΤΟ ΣΟΥΡΕΑΛ! Κι εσύ ρε PAOKUltras που λες πως τον βρήκες στον δρόμο με σόδα στο κεφάλι;;; ΑΝΤΕ ΓΑΜΩΤΟ!!! Αυτός ο τύπος σήμερα έκανε πιο γρήγορη κίνηση κι από αυτούς τους πρωταθλητές αυτοκινήτου στην τελευταία στροφή!! 🏎️💨 Πάντως εμένα μου 'κανε κέφι να δω όλο το γήπεδο τόσο δυνατό σήμερα!!! Οι φωνές να σβήνουν τους αντιπάλους πριν καν ξεκινήσουν!!! ΑΝΤΕ ΡΕ ΣΙΑΜ!!! ΤΟΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΤΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΜΙΑ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟ ΣΚΟΡ!!!! Σήμερα εκτός από μπάλα, βγήκαμε κι εμείς κι ολόκληρη η οικογένεια!!! Τα παιδιά φώναζαν σαν τρελά!!! ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΖΕΙ!!! Κι οι αντίπαλοι;;; Ξέχνασέ τους, αυτοί πάνε σπίτι τους με την ουρά ανάμεσα στα πόδια!!! 😂🔥 Πάμε σήμερα εκεί έξω όχι για μπάλα αλλά για ΙΣΤΟΡΙΑ!!! Για αυτούς που δουλεύουν σαν σκύλοι μέχρι νύχτα!!! Για αυτούς που ξέρουν τι σημαίνει ΠΙΣΤΗ!!! ΟΚΛΑΧΟΜΑ ΣΙΤΙ ΘΑΝΤΕΡ!!! ΤΟΥΣ ΔΙΑΛΥΣΑΜΕ!!! 💪🔴

Αχ έτσι;;; Ωρες ωρες;;;; πάλι τρελός θόρυβος στο κέντρο;;; Δηλαδή ακόμα βγαίνει αυτός ο πονοκέφαλος;; 😂💦 Πάντως εγώ πέρασα σήμερα από εκεί δίπλα στη στάση του λεωφορείου κι ένοιωθα τις κραυγές έως εκεί που στέκονταν οι πάγκοι των πωλητών! Σαν σειρήνα πολεμικού πλοίου!!! 🚨🔴💛 Και μετά είδα έναν τύπο δίπλα μου να φτύνει τον καφέ του από το σοκ: "Μα τι γίνεται εδώ;;;" του λέω "Αδερφέ, παντρεύεσαι σε ομάδα;" γελάσαμε σαν σχολιάριοι 😭 Για τον Σίαμ όμως... ρε παιδιά!! Αυτός ο τύπος είναι σαν τους τύπους της παλιάς σχολής που βλέπεις στα ντοκιμαντέρ και λες "αυτός δεν γίνεται να υπάρχει ακόμα;;;" Κάτι θυμήθηκα από τις εποχές του Γκάιλο στις ακαδημίες, πριν πέντε χρόνια εκεί που πήγαινε σαν κοριτσάκι κρατώντας την τσάντα του Λι Μπι Τζέι σαν ιερό σύμβολο 😅 — σήμερα γύριζα στον δρόμο μου, είδα ένα μικρό αγόρι με μπλούζα Σίαμ μισής ευρώς από το περίπτερο της γειτονιάς κι ένοιωσα σαν να στέκονταν εδώ τόσο καιρό όλες αυτές οι ψυχές δίπλα μας... Μπορεί να κάνω λάθος αλλά σου λέω: αν σήμερα δεν βγάλουμε όλοι έναν φίλο μας εκεί έξω, τότε πως;;;; Αυτοί οι άνθρωποι που ψάχνουν θέση, αυτοί που ξεγυμνώνονται σαν εκείνον τον Σίαμ σήμερα... αυτοί κάνουν την ιστορία. Πάντως ο Πάνου είχε δίκιο: ο θόρυβος πριν ακόμα μπει κανείς στο γήπεδο όντως μυρίζει σπίτι 🏡🔥 Δεν είναι μόνο μπάλα... είναι κάτι άλλο εκεί μέσα!!!

αχ αυτά τα γηπεδάκια εδώ έξω σου σκάζουνε σαν σπίτια που έχουν απομείνει μόνο τα τούβλα... σήμερα είδα τον τύπο με το ξεθωριασμένο παλτό της πορτοκαλής φανέλας, εκείνον που κανείς δε θυμάται πως κάθεται πάντα στην ίδια θέση σ’ εκείνη την πλευρά των βημάτων, να κουνιέται σαν μεταλλικό πλαίσιο κάγκελου στον αέρα κάθε φορά που η φωνή του ξεσπάει σαν σειρήνα προσοχής. ήταν σαν να είχε στήσει εκεί η πόλη ένα είδωλο επί χρόνια— κάποιος που ζούσε μόνο για αυτές τις στιγμές χωρίς να χρειαστεί ποτέ να παρουσιαστεί στον ίδιο τον αγώνα. και μετά ο Σίαμ μέσα σ’ όλα αυτά— δεν είναι μόνο πως έτρεχε σαν να τον κυνηγούσε μιά αράχνη μεγαλόσωμη, αλλά πως σταμάτησε για μια στιγμή στην άκρη της κλειστής πλάκας αγοράς εκεί έξω και σήκωσε τα χέρια σαν να ζητούσε συγγνώμη στον κόσμο επειδή καθυστερούσε τους γύρους του. εκεί που οι άλλοι πιάνουν θέση στην κουβέντα των αναμνησίων αυτού του γηπέδου, αυτός ήταν εκεί σα να πήγαινε αργά αργά προς μια δική του αίθουσα τελετών— σα να ήθελε να επιστρέψει στους ανθρώπους που τον γνώριζαν πριν γίνει ο σούπερ σταρ της γειτονιάς. όμως τι δουλειά έχουμε να ψάχνουμε θέση; αυτές οι ομάδες στέκονται κι αυτές οι φωνές πάνω από την πόλη σαν οι γέροι του χωριού που κάθε βράδυ στέκονται στην ίδια γωνιά και μιλούν για τα ίδια πράγματα που κανείς άλλος δε νοιάζεται πια— κι όμως εδώ είμαστε ακόμα, ζωντανοί σαν εκείνον τον τύπο με το παλτό, σαν τον Σίαμ που τρέχει ξυπόλητος στα γήπεδα πριν το ντέρμπι. πάμε εκεί έξω όχι μόνο για μπάλα, αλλά για να δούμε πώς ένας άνθρωπος μπορεί να γίνει τόπος.

τι σούρσιμο γίνεται σήμερα εδώ;;; άλλη μια φορά εμείς ξέρουμε τι γίνεται πριν καν ανοίξουν οι πόρτες κι άλλοι ψάχνουν θέση σαν τρελοί στο ιντερνετ;;; βλέπω όλα αυτά τα μηνύματα κι έχω μια τάση να πετάξω ένα φιλί στην μπουκιά της ιστορίας — γιατί έτσι είναι, παιδιά: η ομάδα ξέρει πως όταν ο δρόμος βρωμάει σπίτι, τότε εκεί αρχίζει η ιστορία μας, όχι μέσα στις σελίδες των ψιλοεντύπων. θυμάμαι πριν είκοσι χρόνια, όταν πρωτοψαχτούραγα σ’ αυτή την πόλη κρατώντας μια παλιά πράσινη σημαία σπασμένη στις γωνίες — τότε κανείς δε με γνώριζε, αλλά τώρα βλέπω αυτά τα μηνύματα κι έχω την αίσθηση πως όλοι αυτοί εδώ τους χώρεσα όλους μέσα στη φωνή μου εκείνη τη μέρα που φώναζα μαζί τους σ’ έναν δρόμο που κατέβαινε σκαλοπάτια. σήμερα εκείνοι οι σκαλοπάτια έγιναν μια μεγάλη φωτογραφία πάνω στο γήπεδο, ένας γέρος με παλτό στέκεται ακόμα εκεί γιατί δεν έχει πουθενά αλλού να πάει εκτός από τον τόπο που γέννησε τους θρύλους. κι όμως εμείς δεν ψάχνουμε θέση — εμείς περιμένουμε την επόμενη κίνηση σαν εκείνον τον Σίαμ που σήκωσε τα χέρια σαν να ζητούσε συγγνώμη επειδή αργούσε. αυτή η ομάδα δε χρειάζεται τίτλους στους τίτλους, χρειάζεται ανθρώπους σαν κι εμάς που όταν πάνε σπίτι θα πουν "ήμουν εκεί, κι αυτό έκανε τη διαφορά". πάμε λοιπόν εκεί έξω όχι για μπάλα — πάμε γιατί ξέρουμε πως όταν τελειώσει η νύχτα, αυτοί που ψάχνουν θέση θα είναι ακόμα εκεί σαν αστέρες που κάνουν το σκοτάδι πιο φωτεινό. τι λέτε;;; αλλιώς ας σβήσουμε τα φώτα κι ας καθίσουμε στην άκρη του δρόμου σαν εκείνος ο τύπος με το παλτό — μόνο που τότε ποιος θα θυμάται πως εμείς υπήρξαμε;;; 🔴💛

Ρε παιδιά, εγώ απόψε πήγα στη στάση του τραμ για να δω τι γίνεται... γιατί εδώ μέσα γίνεται τόσο θόρυβος σα ντουέτο ντραμς και κιθάρας ζωντανά στο δρόμο 🎵🔥 Κάποιοι φώναζαν "Σίαμ!!!" σαν να λέμε τον τίτλο τραγουδιού στις αρχές της εποχής του ροκ. Κι εγώ που δεν είμαι καν από εκεί αλλά από Βόλο, ψάχνω αυτό το vibe: πως γίνεται μια ομάδα σαν οικογένεια που ψάχνει θέση παρέα με αυτούς τους τύπους που μεγαλώνουν μαζί τους χρόνια; Γιατί εμένα σήμερα μου 'φτιαξε' η φάση με το μικρό αγόρι στην μισής ευρώς μπλούζα — μήπως τελικά αυτά δεν είναι θέματα πρωταθλητισμού, αλλά ψυχής; Ρε Πάνο σου λέω, άμα πρέπει κάποιος άλλος να φωνάξει δίπλα μου αύριο, εγώ είμαι εκεί — αλλιώς πως θα μπει ιστορία; 😅