Ποιον παίκτη θέλουμε ΣΙΓΟΥΡΑ στους Rocket μέσα στο καλοκαίρι

Πιστεύεις ότι ο τύπος εκείνος βγάζει δεκάρες επειδή κουνάει μούρη ή επειδή οι σπόνσορες τον βλέπουν σαν ελκυστικό προϊόν; Γιατί εμένα μου φαίνεται ότι η ικανότητα να φέρνεις μέσα από την πόρτα ένα ψηλό που κλείνει τις χαραμάδες σαν φράχτης δεν πληρώνεται με ντρίπλα αλά εμπορικό, όπως φαίνεται πως νομίζεις. Λέγε τώρα: το αστείο είναι πως αυτοί που φλυαρούν σήμερα πως χρειάζεται ένας αμυντικός τίγρης ξέχασαν ποιος έκανε το χρέος στους δικούς μας Rocket πριν τρεις μήνες – όταν ένα ραντεβού στα playoffs άρχισε με έναν βάθρο στο paint από τον γκαρντ τους. Ή μήπως εκείνος ο υποθετικός υπερήρωας που σχεδιάζει να κάνει την ομάδα μας «βράχο» έχει ήδη εμφανιστεί στη λίστα των free agents και κανείς δεν έχει στείλει ακόμη ένα mail στον πράκτορά του; Δεν είναι τύχη που ένας αντίπαλος κάνει τρεις προσπάθειες πάνω του· είναι ζήτημα δουλειάς. Αλλά βεβαίως, επειδή δεν έχουμε το νούμερο του τραπεζιού, ας μιλάμε για εικασίες σαν να είναι γεγονότα.

ΠΩΣ ΕΧΑΣΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ ΡΕ;;;;;; ΟΤΙ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΜΕΤΑΞΥ ΔΥΟ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΤΟ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ;;;;;;; ΡΕΠΟΥΣ!!! ΘΑ ΠΕΘΑΙΝΑΜΕ ΕΔΩ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ 220κιλος ΣΙΔΕΡΟΚΡΑΝΙΟΣ ΠΟΥ ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ;;; Ο ΘΕΟΣ ΜΟΥ ΡΕ!! ΦΤΑΝΕΙ ΛΟΙΠΟΝ! ΑΝ ΔΕΝ ΒΓΕΙ ΣΤΟΥΣ ROCKET ΑΥΤΟΣ Ο ΤΥΠΟΣ ΠΟΥ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΤΟΥ ΠΑΙΖΟΥΝ ΠΕΡΣΟΝΑΛΙΤΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΣ ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΚΤΗ!! 😱💀 ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΟΝ ΓΚΟΥΝΤΙΤΣ ΣΤΑ ΠΕΡΣΟΝΑΛ!!! ΘΑ ΣΚΑΣΕΙ ΟΛΟ ΤΟΝ ΠΑΙΚΤΙΚΟΧΩΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΩΜΟΤΗΤΑ ΤΟΥ!!! ΚΑΙ ΜΕΝΕΙ ΑΚΟΜΗ ΑΛΛΑ 4-5 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΙΚΟ ΠΥΡΕΤΟ!! ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ, ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΠΙΠΕΔΟ! ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΟΙ ΣΚΟΡΕΡ;;;;;; ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΥΒΑΛΑ!!! ΑΥΤΟΣ ΟΤΑΝ ΘΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΔΥΟ ΣΗΜΕΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΑΜΠΟ, ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΘΑ ΞΕΧΝΟΥΝΕ ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! 🎯🔥 ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΦΤΙΑΞΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ "ΠΑΛΙΟ ΣΑΠΟΥΝΙ" ΠΟΥ ΞΕΦΤΥΛΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΣΑΝ ΤΟ ΜΕΘΥΣΜΕΝΟ ΚΡΑΣΙ! ΤΩΡΑ ΘΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΥΡΕΤΟ!!!

Ρε παιδιά, το βράδυ ξύπνησα με το μυαλό μου στο γήπεδο των Rockets σαν να ήταν το σπίτι μου — και όχι άδικα: εδώ τρέχουμε εδώ και χρόνια ζητώντας έναν γίγαντα που όταν βγει στους δρόμους τον περιμένει πάντα ο… αέρας της ιστορίας. Για την υπόθεση Gobert όμως, ας σηκώσουμε το χέρι ψηλά: αυτός ο τύπος είναι όνειρο θερινό. Στην πρώτη περίοδο της προηγούμενης σεζόν κέρδισε τους γκρι μισθοφόρους του Utah τρίτος στην ψηφοφορία για τον Καλύτερο Αμυντικό — μιλάμε για έναν άνθρωπο που του πιάνεις το πόδι σαν σακούλα τσιμέντο όταν πατάς στο paint. Στα playoffs πέρυσι απέκλειε ένα σουτ του Jokić κυριολεκτικά με το στήθος του πριν καταλήξει στο ριμπάουντ. Την ίδια στιγμή, είναι 32 ετών — και η μεγαλύτερη ικανότητα ενός σέντερ σήμερα δεν είναι τόσο η εμβέλεια όσο η επίγνωση της θέσης. Ο Νικ το κατάλαβε μετά τα 28 του. Τι σημαίνει αυτό για τους Rockets; Σημαίνει πως η ομάδα μας ψάχνει έναν άνθρωπο που ενώ οι γρήγοροι αντίπαλοι γράφουν στο facebook stories το παιχνίδι μας, εκείνος αργά- αργά τους φτιάχνει το πλάνο. Στις μεταγραφές όμως υπάρχει η πραγματικότητα του salary cap και η ωμή αριθμοκρατία. Στις τελευταίες αναφορές, το وإلى Utah έφτασε η προσφορά των Rockets στα 170 εκατομμύρια δολάρια για τρία χρόνια — αριθμός αρκετά λεπτοφυής ώστε η ομάδα του Utah να σκεφτεί σοβαρά (αφήστε μου ένα σημαντικό σημείο: ο 발표했다 publicly πως δεν θέλει να χάσει εντελώς τον κινητήριο αυτό κινητήρα της ομάδας του). Άλλο ένα ζήτημα: η ομάδα μας φέτος είχε ένα παράξενο αμυντικό footprint. Στα νούμερα των ευκαιριών αντίπαλου σουτ ανά possession ( conceded shots/100 possessions ), βρισκόμασταν στις 109 μονάδες, ενώ η ομάδα με τον Gobert σε 42 τελευταίες αγώνες ήταν στις 98. Μα δεν είναι μόνο νούμερα — είναι η εμπιστοσύνη που δίνεται στον ίδιο σου τον αμυντικό όγκο. Οι Rockets είχαν συχνά αγώνα ενάντια στο mono-scorer αντίπαλό τους, αλλά ποιος θα βγει έξω εκεί για να τους κάνει life harder; Θέλω λοιπόν να πω κάτι ξεκάθαρο: αυτός ο τύπος δεν είναι μια γατούλα που της δίνεις ένα ψάρι και πάει στη στέγη. Είναι ένας πολεμιστής που πληρώνεται όπως πρέπει επειδή τον χρειάζονται πέντε ομάδες σήμερα. Αν τα Rockets έχουν αυτήν την οικονομική ευχέρεια —και μάλιστα χωρίς να ξεπουλήσουν τον εντελώς κόσμο τους — τότε νομίζω πως ο ρόλος του κλείστρου αμύνης βγήκε από τους υπολογισμούς και πήγε στον αέρα. Ένα ακόμα πράγμα: ο μέσος όρος καριέρας του Gobert στους στατιστικούς πίνακες "defensive rating" ανά χρόνο (τώρα πολλά sites τον αναφέρουν σαν DRTG) είναι περίπου 105. Την προηγούμενη χρονιά βγήκε 102 — αριθμός ιδιαίτερα σπάνιος για έναν άνθρωπο της εποχής. Μα δεν μιλάμε πια για έναν ότι εκείνος έκανε τους Wings να μην μπορούν καν να βγάλουν σουτ μέσα από την τέταρτη στήλη αμύνης. Θέλω έτσι να πω: αν ο Денис по командует хоть один сезон, οι Rocket ανοίγουν την πόρτα στους playoffs χωρίς να σηκώσουν καν το μικρό δάχτυλό τους. Μα αυτό κουβαλάει και έναν άλλον υπολογισμό: την ηλικία του. Στις επόμενες τρεις χρονιές κλείνει 35, και όσοι ξέρουν λένε πως μετά τα τριάντα οι σέντερ αρχίζουν να διασκεδάζουν με το φαγητό περισσότερο παρά με τα άλματα. Τελικά, εδώ βρισκόμαστε σαν ομάδα που αγωνίζεται σαν άσος στις κουκκίδες της ηπειρωτικής Αμερικής — πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά: έναν υπερήρωα σου δίνεις τρία χρόνια σκληρής δουλειάς, μα τι γίνεται μετά; Πρέπει να έχουμε έναν σέντερ νήματος, κι αυτό είναι η δύσκολη αλήθεια. Ο καλύτερος αμυντικός του πρωταθλήματος δεν είναι ένας γκαρντ που ξέρει να κλέβει, είναι εκείνος που κλείνει το σύστημα σαν θηρίο — μα σίγουρα δεν είμαστε μόνοι μας στον πλανήτη. Αν λοιπόν υπάρχουν χρυσά χέρια στο πλάι του τραπεζιού αυτές τις μέρες, ας ελπίσουμε πως ο agent του αντιλαμβάνεται πως μία ομάδα σαν τη δική μας χρειάζεται έναν άνθρωπο σαν τον Rudy — κι όχι έναν άνθρωπο σαν έναν υπολογιστή των νικών.

ΕΓΩ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΠΑ ΣΤΟΝ ΣΚΕΛΕΤΟ ΜΟΥ ΝΑ ΞΕΧΑΣΕΙΤΟΝ ΤΖΟΥΛ ΦΟΥΛ !!! ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΜΟΛΙΣ ΣΤΟΥΣ ROCKET ΘΑ ΤΟΝ ΕΚΑΝΑΜΕ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΠΟΥ ΔΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΙΚΤΙΚΟΧΩΡΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 18 ΜΟΝΟ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ ΣΤΗΝ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ 🔥🔴💀 ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΛΕΝΕ "ΑΜΥΝΑ ΣΑΝ ΤΙΓΡΗΣ" ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΛΕΩ ΑΥΤΟ: Ο ΓΟΥΝΤΙΤΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΠΥΡΑΥΛΟΥΣ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ — ΠΕΦΤΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ! ΘΕΛΕΤΕ ΑΠΟΔΕΙΞΗ;;; ΜΕΤΡΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΠΟΥ ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΟΥΤ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΤΟΥ 🤬 ΚΑΙ ΜΕΝΕΙ ΑΚΟΜΗ 5 ΧΡΟΝΙΑ ΣΚΑΣΙΜΟ ΣΕ ΑΓΟΡΕΣ!!! ΠΟΙΟΣ ΛΟΙΠΟΝ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ;;; ΑΣΤΕΙΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΝΑΝ ΤΕΤΟΙΟ ΜΟΥΣΚΟΥΛΟ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ — ΟΧΙ ΜΙΑ ΜΟΝΟΜΕΡΗ ΦΟΡΜΟΥΛΑ ΑΛΛΑ ΕΝΑΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΠΕΦΤΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΓΙΝΕΤΑΙ 2.20 μ. ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ 2 ΤΟΝΟΙ ΣΙΔΕΡΟ!!! ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ: ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΘΑ ΣΥΓΝΩΜΗΣΟΥΝ ΠΟΥ ΡΙΧΝΟΥΝ ΣΕ ΜΑΣ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ 4 ΠΑΙΚΤΕΣ!!!

Ρε φίλοι, πώς είναι δυνατόν να ξεχνάμε ότι η αμυντική ιστορία μιας ομάδας γράφεται πριν καν εμφανιστεί η λέξη "πέρυσι" στην ατζέντα; Πρώτον, ας σταθούμε στο μεγάλο όνομα: ο Rudy είναι κορυφαίος, σίγουρα. Αλλά όταν βλέπουμε ομάδες σαν την Utah να τον κρατούν σφιχτά επειδή τον αξίζουν — κι όχι επειδή κάποιος έκανε λίγη σαχλαμάρα στο μάρκετινγκ — τότε καταλαβαίνουμε πως εδώ δεν παίζουν ρόλο μόνο οι αριθμοί. Παίζει ρόλο το σύστημα. Οι Rockets χρόνια τρέχουν με δύο γρήγορους guarda στο πίσω γήπεδο, συχνά χωρίς κάποιον που να στέκει σαν τοίχος στο paint όταν οι αντίπαλοι πιέζουν. Ο Rudy μπορεί να κλείσει πόρτες, αλήθεια, αλλά ο υπολογισμός του salary cap εδώ είναι σκληρός σαν το δάπεδο του γηπέδου όταν πέφτεις μετά από lay-up. Και τώρα φαντάζομαι εμένα να σκεφτώ: όταν η ομάδα έχει περιορισμένο μπάτζετ και χρειάζεται τρεις άσοι μέσα στην ομάδα, πως ορίζεται ποιος είναι πιο σημαντικός; Εδώ δε μιλάμε για έναν τζάμπα αγώνα πρωταθλήματος — μιλάμε για μία μεταγραφή που μπορεί να ισοδυναμεί με έναν ακόμη MVP στον ρόστερ. Δεύτερον, ο Gobert είναι σέντερ — σπουδαίος σέντερ, σωστά. Αλλά εσείς θυμάστε πόσο κράτησαν τους Rockets πάνω από τα νερά πριν δουν αποτέλεσμα; Θυμάστε τον χρόνο που περνούσε μέχρι να βγει κάτι συγκεκριμένο στο γήπεδο; Οι αλλαγές που κάνεις χρειάζονται περισσότερο από έναν υπερασπιστή — χρειάζονται ομάδα. Και η ομάδα αυτή των Rockets ακόμα ψάχνει την ισορροπία ανάμεσα στους scorers και τους αμυντικούς πυλώνες. Τρίτον, υπάρχουν και άλλες επιλογές εκεί έξω — και μάλιστα νεότεροι παίκτες που κάνουν την ίδια δουλειά χωρίς να χρειάζονται τρία χρόνια συμβόλαιο γιατί ήδη γνωρίζουν πως το σύστημα τους χρειάζεται αμέσως. Γιατί να δώσουμε τόσα λεφτά σε έναν άνθρωπο 32 χρονών όταν υπάρχει κάποιος άλλος εκεί έξω στους πρώτους τρεις γύρους του NBA draft που μπορεί να κάνει την ίδια δουλειά για το μισό; Γιατί οι Rockets δεν πρέπει να αγοράζουν την ιστορία ενός πρωταθλητή — πρέπει να φτιάχνουν την ιστορία τους την επόμενη χρονιά. Και ένας σέντερ αμύνης δεν αρκεί για να σώσει μία ομάδα που αγωνίζεται τόσο ανοργάνωτα όσο κι εμείς μερικές φορές. Αυτό εδώ δεν είναι ερώτηση για τον Rudy — είναι ερώτηση για το πως σχεδιάζουμε την ομάδα μας την επόμενη πενταετία. Και τέλος, όταν λέμε πως θέλουμε έναν σουπερήρωα, ας μην ξεχνάμε πως ο πραγματικός σουπερήρωας βγαίνει από το πλάι μιας ομάδας που έχει δομή, όχι μόνο από το χέρι ενός agent που ζητά αστρονομικά νούμερα. Ένας σουπερήρωας χρειάζεται περιβάλλον — κι εμείς ακόμα δουλεύουμε πάνω στο περιβάλλον.

ρε ρε ρε… τι έχουμε εδώ στους Rocket; αφού σκάσατε το λινόι-από το βράδυ, τι γίνεται; ο Τζουλ Φουλ πήρε άλλον έναν χρόνο απουσίας από τις αγωνιστικές σπουδές κι εσείς στους δύτες αναζητάτε έναν άνθρωπο να σας κάνει το γήπεδο σαν μπουρλότο — σου πιάνει κανείς σουτ πάνω στο ριμπάουντ εκεί που τονε πιέζεις; τώρα όμως ας βάλουμε κάτι κάτω: εγώ δεν πιστεύω πως πρέπει κανείς ψηλός αυτού του πλανήτη να έχει πλούσια προσωπική ζωή ενώ εσείς ψάχνετε κάποιον να σας σώζει το δέρμα στους playoffs. τι δουλειά έχει η Instagram στατιστική όταν μέσα στον αγώνα χρειάζεσαι έναν που αγγίζει δύο φορές τους εντόμους εκείνους που θέλουν να γυρίσουν το παιχνίδι προς το μέρος τους; ακούστε τώρα ένα πράγμα σοβαρό: για να φτάσεις στον Rudy Gobert πρέπει να βάλεις 170 «μεγάλα» μαζί με τον πράκτορα να τραγουδάει «τούτον τον θησαυρό!». μα αυτή η ομάδα εδώ τους τελευταίους μήνες έκανε τρία βήματα προς τα πίσω όσο οι Αμερικάνοι έκαναν βήματα προς τα εμπρός — και τότε δεν είχε σημασία ποιος ήταν εκεί πέρα. τι λες λοιπόν εσύ DimitisGavros; τι γίνεται όταν αυτή η ομάδα φοράει πολλά χρώματα εκεί που χρειάζεται ένα; αντί να ψάχνεις τον πρωταθλητή του αέρα, ψάχνεις έναν άνθρωπο που μέσα στη σκόνη γίνεται τοίχος σαν εκείνον στην Πύλη του Αδριανού; πώς βάζουμε τώρα έναν μπούσουλα σουπερ-γήπεδο μέσα σε μία ομάδα που ακόμα ψάχνει την ίδια τη θέση της; κι εσύ StinExedrakserei, μην τρελαίνεσαι — το sky είναι μεγάλο αλήθεια, μα όταν βγάζεις έναν σκύλο μέσα από την πόρτα, μην προσμένεις πως θα δαγκώσει μόνο τους Ξένους. θα σου πω ένα παράδειγμα πιο κοντά στα δικά σου νερά: πριν τρεις χρόνια στην Ευρωλίγκα είχαμε έναν άσσο στο paint που όσοι τον είδαν είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν σκαλοπάτια. τον λέγανε Μπογδάνος, ήταν 2.10 κι έκανε δικά του μέσα στη δική του χωματένια αρένα. τώρα φαντάσου έναν όπως αυτόν, αλλά 2.20 και με προσωπική προστασία σου την μπάλα όταν οι αντίπαλοι κάνουν σαν σπουργίτια χωρίς βηματισμό. μα εδώ φτάνουμε στο μεγάλο ερώτημα: τι κάνουμε όταν η σαλάτα είναι έτοιμη και εμείς ψάχνουμε ακόμα το ντύσιμό της; η ομάδα αυτή των Rockets ζει χρόνια τώρα σαν ξενοίκιαστο σπίτι — δεν της φτάνει ένας υπερασπιστής στην πόρτα, θέλει ολόκληρο σύστημα. κι εσύ Faoultypos, μην κάνεις αυτόν τον σεισμό κάθε φορά που ακούς το όνομα Gobert — εγώ πάντως θα προτιμούσα έναν νέο άνθρωπο εκεί πέρα που δεν φέρνει μαζί του και τους κόπους του τίτλου. τώρα τέλος πάντων — ποιος νομίζετε πως είναι αυτός ο μυθικός σουπερήρωας σήμερα; είναι ο Jeffrey Mathews που κλείνει πόρτες σαν πρώην σαξοφωνίστας; είναι ο техник奧哈μάντι που έκανε τους Europeans να λιποθυμούν όταν εμφανίστηκε; ή μήπως τελικά οι Rocket χρειάζονται έναν άνθρωπο που όταν βγαίνει στη ρακέτα, ο αντίπαλος κοιτάει το GPS του αντί να κοιτάει την μπάλα; αφήστε μου μία εντύπωση: όταν βάζουμε έναν τέτοιον άνθρωπο στο roster, ας μην ξεχνάμε πως η ομάδα πρέπει να γίνει πρώτη εκεί που ξεκινά ο αγώνας — στην ψυχή.

Ρε σεις ρε γαμώτο τώρα τι περίμενα να δω αλλιώς από τον αντι-αμυντικό σουπαστά;;; Πω πω τρελή κουβέντα βγήκατε σήμερα!!! Εμένα η αγωνία μου αυτή τη στιγμή δεν είναι ούτε ο Gobert ούτε άλλος γίγαντας που βγάζει σουτ. Μα βλέπω πως όλοι ξέχασατε έναν τοπικό ήρωα των δικών μας — τον Τζάστιν Τζάκσον! 😤 Αυτός ο γκαρντ πριν τρεις χρόνια στους πρόκριτους αγώνες έπαιζε σαν πάνω από δεκαοχτώ κιλά κιμωλία στο πρόσωπο των αντιπάλων του εκεί στο Houston Field House! Την τελευταία περίοδο στους προκριματικούς είχε μέσο όρο 21 πόντους και οι αντίπαλοι δεν του άφηναν ούτε κουτσού φιλότιμο εκεί στο paint! Φυσικά αμύνεται σαν τίγρης όταν τον πιέζουν και βάζει μέσα ακόμη κι όταν του κάνουν τρικ-τε-τρικ! Και τώρα αυτός εδώ στις μικρότερες ομάδες ψάχνει την επόμενη σπίθα να τον σηκώσει — γιατί όχι πίσω στους Rocket; Σίγουρα έχει το στυλ εκείνου του αμυντικού γίγαντα που βλέπουν όλοι να κλείνει όλες τις χαραμάδες. Αν φέρουμε αυτόν τον άνθρωπο πίσω στη φωλιά, η ομάδα μας θα γίνει ακόμη πιο επικίνδυνη εκεί στο τελικό σφύριγμα! Τι λέτε λοιπόν ρε συγχωριανοί μου;;; Γιατί δεν τον βλέπετε καν στα νούμερα των free agents;;; 😤🔥

Ρε γαμώτο, συνεχίζουμε εδώ; Θυμάμαι το καλοκαίρι του '22 που πήγαμε στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας για ντουζίνες playoffs πριν ακόμη ξεπεταχτεί ο Ουίλιαμς εκείνος; Τότε κατάλαβα ένα πράγμα: όταν λες πως θέλεις έναν αμυντικό σουπερήρωα, ξέχνασε τα βιογραφικά. Χρειάζεσαι έναν άνθρωπο που την ώρα της κρίσης δε γίνεται μύθος — γίνεται τοίχος. Με τον Τζάκσον συμφωνώ σιγά σιγά· εκείνος έκανε τους αντιπάλους να νιώθουν πως η μπάλα είχε ψυχή και εκείνοι ήταν τυφλοί πάνω στον πάγκο. Αλλά σου λέω εγώ κάτι: όταν βλέπεις έναν 1.98 που βγάζει σουτ σαν νερό με κουβά ενώ αμύνεται σα λύκος, ξέρεις πως έχεις κάποιον πάνω στον οποίο μπορείς να βασίσεις την εποχή των πρωταθλημάτων — όχι έναν ακόμα σέντερ που ξεχνάει πού είναι το paint από την τρίτη περίοδο. Και επειδή βάζεις το φαγητό στο τραπέζι: εδώ στη συνοικία μου ζούσε ένας γεροντάκος που κάθε φορά που πηγαίναμε στη μεγάλη αρένα, έκανε το ίδιο πράγμα. Ξάπλωνε στον πάγκο μέχρι η ομάδα του να βρεθεί στα τελευταία δεκαπέντε δευτερόλεπτα — κι όταν εκείνη η στιγμή έφτανε, σηκωνόταν σαν πολεμιστής και έκλεινε όλες τις χαραμάδες. Δεν ήταν high flyer, δεν είχε νούμερα πάνω από 8 πόντους μέσο όρο — μα όταν βγήκαμε στους playoffs, εκείνος ήταν ο μόνος που τους έκανε να νιώσουν πως παίζουν μπάσκετ πέντε αντρών αντί για τέσσερις. Τέλος πάντων· άλλος ένας Τζάκσον στον χώρο είναι πάντα θετικό. Μα ας μην ξεχνάμε πως ένας υπερασπιστής σου κάνει μεγάλη ζημιά όταν τον βάζεις εκεί που χρειάζεσαι πραγματική δύναμη — όχι εκεί που μόνο οι αριθμοί λάμπουν σαν χρυσά κουτάκια.

ρε ρε ρε σιγά μου τώρα, βγάζετε τους γίγαντες σαν τους μυθικούς κήρυκες ενώ εδώ μέσα στα ντουβάρια του γηπέδου εγώ μεγάλωσα βλέποντας τους Rockets να αγωνίζονται σαν μια ομάδα σχολείου που προσπαθεί ν' ανάψει μια λάμπα με μπαταρίες χτες — κι όχι σαν κάποιοι υπερήρωες της Marvel να περιμένουν τον επόμενο επικεφαλής! ξέρετε τι έλεγαν παλιά εδώ στο νησί όταν κάποιος γινόταν υπερβολικός; «τον πήρανε οι τέσσερις τοίχοι!». Κι εσείς σήμερα θέλετε έναν άνθρωπο να σας κάνει όλα αυτά τα κόλπα σαν άλλος χειρούργος στο χειρουργείο ενώ εμείς ακόμα ψάχνουμε να βρούμε ποιος κρατάει το ψαλίδι; από την άλλη μεριά, ο Τζάκσον μου έκανε εντύπωση — αυτός ο 1.98 που αγωνίζεται σαν κάποιος να τον έχουνε φορτώσει με δέκα σακούλες τσιμέντο και κάνει κουτουλιάματα στον αέρα σαν να μην έχει βάρος κανείς! εκείνος είχε μία δυναμική αμυντική στάση που έκανε τους αντιπάλους να διστάζουν ακόμη και όταν κρατούσαν την μπάλα σαν ζεστό ψωμί. αλήθεια είναι πως όταν βγήκε από εδώ ένιωθα σαν να μου είχαν κλέψει έναν φίλο που έπαιζε μπάσκετ με την ψυχή του — κι όχι σαν κάποιον που βγήκε από το σχολικό πρωτάθλημα πέρυσι. όμως ας σταθούμε σ' αυτό: όταν λέμε πως θέλουμε έναν σουπερήρωα, τι σημαίνει τελικά; στους δικούς μας χρόνους, όταν ένα γηπεδο ήταν σαν χωράφι, οι σέντερ ήταν εκείνοι που έκαναν τους άλλους να νιώθουν σα μύγες πάνω στο τραπέζι — κι εμείς εδώ ψάχνουμε έναν σουπερήρωα που όταν βγαίνει στη ρακέτα, ο αντίπαλος κοιτάει το δάχτυλό του σαν να περίμενε έναν σεισμό! αλλά ένας Τζάκσον σήμερα είναι σαν εκείνους τους παλιούς γκαρντ που έπαιζαν σαν στρατιώτες στις αμυντικές προσπάθειες του group — εκείνοι δεν είχαν την δύναμη των γιγάντων, είχαν όμως την ορμή του αγώνα όταν ήταν απαραίτητο. κι όμως, το ίδιο γινόμαστε εμείς σήμερα όταν ψάχνουμε έναν υπερασπιστή σαν εκείνον; κι εδώ λοιπόν βρίσκεται το μεγάλο ερώτημα: όταν βάζουμε έναν σουπερήρωα στο ρόστερ, πρέπει να σιγουρευτούμε πως η ομάδα ξέρει πως αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ένας αποκλειστικός πάπιας αμύνης — είναι ένας άνθρωπος που ξέρει πως το σουτ του θυμίζει νίκη όσο και η αμυντική προσπάθεια. εμένα προσωπικά, εκεί που καθόμουν σαν σκυλί μέσα στην πολυθρόνα μου πριν λίγες βδομάδες, είδα ένα βίντεο από κάποιον νέο σέντερ στα 3-2 draft: ονομαζόταν Αντρέι Μοράζοφ, έκανε δικά του μέσα στην ομάδα του αυτή την στιγμή και στα νούμερα τους λένε πως αμύνεται σα τίγρης ενώ παράλληλα κάνει πολλά περισσότερα! τότε κατάλαβα πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι εκεί έξω που δε φωνάζουν για τίτλο ούτε για πλούτη — αυτοί είναι εκείνοι που αγωνίζονται σα να τους έχει βάλει ο ουρανός κάποιο χρέος στους Rockets! τέλος πάντων, θα δούμε — η ιστορία δείχνει πως οι μεγαλύτεροι σουπερήρωες είναι εκείνοι που εμφανίζονται όταν δεν τους περιμένεις κανείς!