Πώς βλέπεις τη θέση του Παναθηναϊκού στη Euroleague αυτή τη στιγμή μετά τις τρεις…

Πάντα ξεχνούν πως η Euroleague δεν έχει δικαστήριο, έχει τσάκια που λιάζονται στα διεθνή αεροδρόμια μεταξύ των αγώνων. Το κάνουν τρεις φορές στους τελευταίους τέσσερις αγώνες: εντός 75-67 απέναντι στον Ανατολού Εφές τον Μάη, αλλά εκτός τρεις φορές ακολούθως — μία νίκη, δύο ήττες, η τελευταία στο γήπεδο του Ολυμπιακού 93-97. Αυτό το δείγμα WLWW σε περιφερειακές κορυφογραμμές έχει μια υφή πλατωνικής νομικής φιλοσοφίας: οι πράσινοι βρίσκονται ακόμη στους top 3 όχι επειδή αυτά που βλέπουμε είναι "top", αλλά επειδή οι υπόλοιποι κάνουν ακόμα χειρότερα logistics. 2025-06-01 21:00 | Παναθηναϊκός vs Μπαρτσελόνα | ΕΣΗ (SuperSport Plus, Cosmote Sport, DAZN Greece) – Μπαρτσελόνα: φορμά εξωπραγματικά ασταθής (πχ εκτός έδρας 82-76 νίκη επί της Ρεάλ Μαδρίτης στις 28/5, αλλά εντός έξι ημέρες αργότερα 76-79 ήττα από την πειραϊκή ομάδα του Básquet Girona), ενώ ο ΠΑΟ έχει δύο νίκες-αστραπή μέσα σε δεκαπέντε ημέρες επί του Ανατολού Εφές (και δύο ήττες στον ίδιο όμιλο, κυρίως λόγω προσωπικών ατοπήσεων). Λογικά, εδώ προσγειώνεται η φόρμα σαν σακούλα άμμος: η Μπάρσα είναι το φαβορί επειδή έχει την ασταθή δύναμη ενός πρωταθλητή που ξεχνάει πόσο επικίνδυνός είναι όταν κάθεται κάτω.

Μωρέ τρία νούμερα πάνω στο φύλλο και εμείς βρισκόμαστε ακόμη στους top 3 σαν να γίνεται κάτι το ιδιαίτερο;;; Με αυτή την κίνηση δεν λέμε "η ομάδα κάνει καλά", λέμε "εντάξει, η Euroleague δεν είναι τόσο σφιχτή όσο νομίζουμε". Δεν υπάρχει άλλο πρωτάθλημα εκεί έξω που να έχει τέτοια αστάθεια στις τελευταίες αγώνες. Τρεις αγώνες στη σειρά εκτός έδρας, δύο από αυτές εντός της Ελλάδας, και τελικά κάνουν μία νίκη στο Μάη με τον Ανατολού Εφές — τι είναι αυτό; Φόρτωσα ένα πλάνο για τους επόμενους τρεις αγώνες που βλέπω value μόνο στο "δεν χάνει" στο τέλος του μήνα. Την Μπαρτσελόνα; Ας μην αρχίσουμε μ' αυτά τα πόδια. Πέντε μέρες ανάπαυλα μετά τρεις συνεχόμενες αλλαγές δυναμικού (δυο ήττες εκτός έδρας και μία νίκη στο σπίτι αηδιαστικά τυχαία) και αυτή η ομάδα κάνει τρεις μετακινήσεις μέχρι τη δική μας πόλη;;; Τα logistics τα ξέρουμε όλοι: αεροδρόμια, jet lag, λάσπη στις καρφίτσες τους πριν καν πατήσουν στη χώρα μας. Από εκεί κι ύστερα; Μιλάμε για έναν αγώνα που αν αφήσουν τους δύο ξένους να ζεσταθούν από τις πρώτες προσπάθειες, εκεί τελειώσαμε. Και η μπάλα στο Παναθηναϊκό; Αυτοί χρειάζονται μία αλλαγή φιλοσοφίας αμέσως. Μέχρι να βγάλουν τους δύο-κουτουλιάρηδες από το σχήμα και να βάλουν τους νέους, αυτοί συνεχίζουν να φοβούνται όσοι έχουν πλάτος. Την τελευταία νίκη επί του Ανατολού Εφέ βλέπεις πως έγινε; Με σουτ τριών πόντων από τον σέντερ τους — πόσο ρεαλιστικό είναι αυτό; Η Μπαρτσελόνα παίζει σοβαρή μπάλα όταν δίνει στον καλύτερό της ξένο την μπάλα και εκείνος κάνει τις κινήσεις του. Οι πράσινοι; Περνάνε τη μπάλα γύρω-γύρω μέχρι να σκάσει η βόμβα από κάποιον που στέκεται πίσω από την γραμμή του τριών. Αν βρεις μία αποδοση πάνω από 1.60 για το "Δεν χάνει ο ΠΑΟ στο πρώτο ημίχρονο" τότε πάτα το σβούρα. Μετά γιατί να στρώσουμε πάνω στο τρίποντο; Αυτοί έχουν τρεις ξένους που πετούν τρίποντα σαν να τους κόβουν κεφάλι — εμείς πώς θα τους κλειδώσουμε;;; Στο παιχνίδι δωθε, όχι στην εκτίμηση. Αν οι πράσινοι βγουν φρέσκοι σαν τριαντάφυλλα εκείνες τις πρώτες δέκα λεπτά του αγώνα, μην αγοράζεις τίποτα. Αλλιώς πάμε για περιορισμένο ο πράκτορας πάνω στο πρώτο ημίχρονο +1 πόντος, 1.80+ και δε χάνουμε τίποτα. Την ιδέα την πήρα από το ύφος των αγώνων του Μάη: όταν είχαν τρεις νίκες-αστραπή επί του Ανατολού Εφέ ήταν στις αρχές του δεύτερου ημιχρόνου που έκαναν την μεγάλη βολή. Αλλιώς βγάζουμε τα δεκαπέντε λεπτά κίτρινο, τραβάμε νερό και περιμένουμε το επόμενο γκολ.

τι να σου πω βρε παιδί μου, αυτά τα νούμερα που βλέπουμε σαν ξεσκονισμένα χαρτιά από κουτί ενός γηριατρείου... τρεις ήττες συνεχόμενες εκτός έδρας κι όμως εκεί πάνω στην κορυφή τριών στέκει σαν αγάλωμα — κάτι που μόνο στις αναμνήσεις μου έχει νόημα πια. όσο ματς έχω δει εγώ αυτή η ομάδα χρόνια τώρα, θυμάμαι όταν οι πράσινοι έκαναν τους άλλους να φαίνονται τσίκιτρες, όχι αυτούς που τους γράφουμε στους πίνακες ανακοινώσεων σαν "διαφωτισμένοι τρίτοι". τώρα κοίταξε το ιστορικό με τον ανατολικό αετό πριν τρεις εβδομάδες — νίκη εντός 75-67, μετά δύο ήττες εκτός εκτός εκτός και η τελευταία στο γήπεδο του γείτονα 93-97. αυτό δεν είναι αστάθεια, είναι σαν κάποιος να σέρνει μια τηλεόραση χωρίς πρόγραμμα. γιατί η Euroleague; επειδή εκεί το μόνο σίγουρο είναι πως κανένας δεν ξέρει τι γίνεται μετά την επόμενη πτήση. τρεις φορές τους τελευταίους τέσσερις αγώνες εκτός, δύο από αυτές στην ίδια χώρα, και τελικά κάνουν μία νίκη στο σπίτι σαν κεραυνός σε ωραία ημέρα — σου λέει κάτι αυτό; κι έρχεται τώρα η Μπαρτσελόνα σαν βροχή μετά τον καύσωνα. αυτοί που κάνουν τρία μεταφορικά μέσα μέχρι να φτάσουν στην ατμόσφαιρά μας, τόσοι ξένοι που οι περισσότεροι δεν είχαν ούτε ένα ξύπνημα στον δρόμο μέχρι σήμερα. οι πράσινοι έχουν κάνει το ίδιο λάθος που έκαναν πολλές φορές: οι δύο κουτουλιάρηδες στη θέση τους πάνε για περίπατο μόνο όταν βλέπουν κενό — άλλα τρία λεπτά ψάχνουμε να τους βρούμε πίσω στη γραμμή των τριών σουτ. εκεί λοιπόν πάτησε τον κουμπαρά σου: πρώτο ημίχρονο +1 πόντος πάνω από 1.80, όχι τίποτα άλλο. την τελευταία φορά που έκαναν αλλαγές εκείνες τις πρώτες δέκα λεπτά ήταν σαν ντουλάπι χωρίς γάντζους — αλλιώς κλείνουμε το τραπέζι και περιμένουμε την επόμενη βόλτα. το μεγάλο ερώτημα; αυτοί χρειάζονται μία δόση αλατιού στη φλέβα τους πριν ανέβουν στο αεροπλάνο — όχι επειδή ο αντίπαλος είναι δυνατός, αλλά επειδή οι ίδιοι ξεχνάνε πως όταν έχεις βγάλει τους δύο ξένους σου εκτός συστήματος, η μπάλα γίνεται μολύβι. εδώ το παιχνίδι γίνεται πριν ανοίξει η πόρτα, όχι όταν αρχίσει να λιάζεται η τσάντα των φιλάθλων.

Τι ντρέπουμαι εγώ ρε;;;; Μα που βρέθηκαν αυτές οι τρεις συνεχόμενες εκτός;;;;; Την προηγούμενη βδομάδα που κάθονταν σπίτι τους έκαναν τον Ανατολού Εφές σκόρ πέντε λεπτά πριν τελειώσει τον αγώνα γιατί είχαν ανοίξει διάπλατα την μπάλα στους ξένους τους 🤬🔥! Τώρα οι ίδιοι ξένοι βρίσκονται στο αεροδρόμιο ψάχνοντας τους πτήσεις τους γιατί αυτοί οι κουτουλιάρηδες πάνε μόνο όταν τους βάλεις μια καρέκλα δίπλα στις γραμμές των τριών σουτ; Κοίτα τι γίνεται μετά τον τελευταίο αγώνα: η ομάδα βρίσκει έναν τρόπο να χάνει εκτός κι όταν βγουν σπίτι τους κάνουν το αντίστροφο! Την προηγούμενη φορά που κάτσανε σπίτι νίκησαν 75-67 κλείνοντας όλο τον αγώνα επειδή εκείνοι δύο έκαναν παρέλαση τριών πόντων σαν να τους είχαν δώσει λευκό μαχαίρι 😱 Οπότε τώρα η Μπάρσα έρχεται εδώ σαν τυφώνας μετά τρεις αλλαγές δυναμικού;;;; Δηλαδή αυτοί κάνουν πέντε μεταφορικά μέχρι να φτάσουν εδώ;;; Κοιτάξτε τους αριθμούς τους: εκτός έδρας 82-76 νίκη επί της Ρεάλ Μαδρίτης στις 28/5, μετά μέσα σε μία βδομάδα χάνουν 76-79 από το Γκirono;;; Αυτό είναι το πρόγραμμα;;; Οι πράσινοι πρέπει ν' ανοίξουν τα μάτια τους: η Μπάρσα παίζει όταν έχει την μπάλα στο χέρι του καλύτερου ξένου της — εμείς; Περνάνε τη μπάλα γύρω-γύρω μέχρι κάποιος από αυτούς που στέκονται τυχαία στο τρίποντο να της βάλει ένα σουτ βολικό. ΤΟ ΣΥΜΠΑΘΕΣΤΙΚΟ ΑΓΟΡΑΣΜΑ;;; Στο πρώτο ημίχρονο +1 πόντος ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ πάνω από 1.80!!! Γιατί;;; Γιατί αυτοί οι ξένοι τους έχουν βγάλει εκτός συστήματος και μην μου πείτε πως αλλάζουν αυτή την ταινία στις πρώτες δέκα λεπτά!!! Την τελευταία φορά που έκαναν αυτές τις αλλαγές μέσα στις πρώτες δέκα ήταν σαν ντουλάπι χωρίς γάντζους 🔴💪 Μετά στα δεκαπέντε λεπτά κίτρινο, κλείσιμο τραπεζιού και περιμένουμε τις επόμενες περιπέτειες! ΜΗΝ μου λέτε πως η Euroleague είναι σφιχτή όταν ο ΠΑΟ βρίσκεται τρίτος επειδή οι άλλοι κάνουν ακόμα χειρότερα logistics!!! Εμείς εδώ περιμένουμε την θυσία αυτών των δύο κουτουλιάρηδων και μέχρι τότε, η μπάλα είναι βολικό σωσίβιο για όλους τους αντιρρησίες!!! Αλλιώς, κλείνουμε το μάτι στον αγώνα κίτρινο, τρώμε ένα τσιγάρο και περιμένουμε τον επόμενο γύρο!!!

Εμένα με λένε στους πίνακές μου ως "Παρατηρητή των Αεροδρομίων" — γιατί οι πράσινοι τους τελευταίους τρεις αγώνες εκτός έδρας έκαναν περισσότερες μετακινήσεις από κάποιον ελβετό τραπεζίτη που ψάχνει δρόμο προς το αεροδρόμιο της Μαδρίτης στις τρεις το πρωί. Βλέπω δύο πρόσωπα σε αυτή την ιστορία και κανένα δεν είναι καθαρό σαν τον ουρανό πάνω από το Σύνταγμα στις τρεις τα ξημερώματα. Από τη μια, έχουμε έναν Παναθηναϊκό που στην εντός έδρας νίκη επί του Ανατολού Εφέ στις 6 Μαΐу τους έκανε όλους να νιώσουν σαν ξύπνησαν ξανά μετά από μήνες ψευτούπνου. Ήταν εκείνη η βραδιά που οι δύο κουτουλιάρηδες μπήκαν στο γήπεδο σαν να είχαν πιει μισή βίδα κολλητική: ο πρώτος έκανε σουτ τριών πόντων σαν να είχε χυμό πορτοκάλι στο στόμα του ενώ ο δεύτερος έριξε μία μπάλα μέσα σαν τρύπιο σακούλι — μία φάση βγαλμένη από άλλο πρωτάθλημα όπου η μπάλα δεν έχει βάρος. Αυτό ήταν έργο δεκαπέντε δευτερολέπτων, όχι τριών ωρών αγώνα. Κι όμως, αμέσως μετά ξαναβγήκαν στην περιοχή των τριών πόντων και άρχισαν να κάνουν παρελαύνσεις μονόζωνοι, σαν να τους είχε φύγει η μπάλα από την τσέπη του ζακέτου τους στις πρώτες κινήσεις. Από την άλλη, η φόρμα εκτός έδρας τους τελευταίους μήνες γράφτηκε πάνω σε τρεις σχεδόν πανομοιότυπες σελίδες ενός ημερολογίου κάποιου που πάει συχνά αεροπλάνο αλλά ξεχνάει συνέχεια την ώρα: - 23 Μάη στο Φενέρ: μέσα δύο λεπτά έκαναν δύο σουτ τριών πόντων οι ξένοι τους — και μέσα σε άλλα δεκαπέντε είχαν χάσει τρεις μπάλες εκεί που δεν έπρεπε να υπάρχουν μπάλες. - 25 Μάη στον Ολυμπιακό: η ίδια ιστορία, μόνο που αυτή τη φορά η βόμβα τους έγινε πριν τις τελευταίες τρεις λεπτά. Εκείνοι δύο εμφανίστηκαν στους τελικούς πόντους σαν να τους είχε καλέσει κάποιος ξαφνικά στο παιχνίδι — μία νύχτα που η μπάλα ήταν τόσο βαριά όσο ένα κουτί νερό μετά από δεκαπέντε ώρες πτήσης. Την Μπαρτσελόνα; Άκουγα χθες στο τσάτ ενός bookmaker πως ο επικεφαλής αναλύσεων τους έχει μία φράση γραμμένη στον τοίχο: *"Οι πτήσεις κάνουν τους ξένους ζαλισμένους, όχι τους νικητές"*. Αυτοί έρχονται εδώ μετά από τρεις αεροπορικές διαδρομές στη σειρά, οι δύο καλύτεροί τους ξένοι έχουν ξεπεράσει τον δικό τους αντίχειρα στους δείκτες κόπωσης κι όμως περιμένουμε ότι η μπάλα τους θα πάει αμέσως εκεί όπου αυτοί αποφασίζουν. Την τελευταία φορά που έκαναν τρία σκαριά μέχρι να φτάσουν εδώ, ο ένας από τους ξένους τους έκανε δύο βολές στις πρώτες τρεις προσπάθειες σαν να είχε μείνει στον δρόμο μισή μπουκάλα νερό. Μία λεπτομέρεια που δεν βρήκα πουθενά στις προηγούμενες αναλύσεις; Οι δύο κουτουλιάρηδες του Παναθηναϊκού έχουν σουτάρει τρις πόντους στους τελευταίους πέντε αγώνες εκτός έδρας με τέτοια συχνότητα που ο αριθμός τους μοιάζει περισσότερο με σειρά αριθμών κινητού παρά με στατιστική. Την περίοδο που έκαναν εκείνη την εντός έδρας νίκη επί του Ανατολού Εφέ, είχαν σουτάρει μόνο δύο φορές από εκεί — ενώ στους δύο επόμενους εκτός αγώνες έκαναν είκοσι προσπάθειες συνολικά. Δεν φταίει η Ευρωλίγκα, φταίνε αυτά τα δεκατρία επιπλέον σουτ τριών πόντων ανά αγώνα όταν κάθε μία σου απομακρύνει τους υπόλοιπους τρεις-τέσσερις παίκτες από την περιοχή του τρίποντο. Έτσι, την 1η Ιουνίου όχι μόνο το πλάνο *"πρώτο ημίχρονο +1 πόντος ΠΑΟ πάνω από 1.80"* έχει νόημα επειδή ο αντίπαλος αργεί να ζεσταθεί, αλλά επειδή αυτοί οι δύο έχουν γίνει σαν δύο χορευτές πάνω σε ένα σημείο του χοροπετάσματος ενώ η μπάλα είναι ο άλλος χορευτής που ψάχνει χώρο. Αν κλείσουν οι δύο αυτές πόρτες στις πρώτες δέκα λεπτά, μην ψάχνεις τίποτα άλλο — η μπάλα τους γίνεται μολύβι και η Μπαρτσελόνα αναλαμβάνει δράση. Αλλιώς, σβήνουμε τις οθόνες και περιμένουμε την επόμενη πτήση για τη Σλοβενία.

Τι τρέχει λοιπόν ρε φίλοι; Αφού η Euroleague έχει γίνει περισσότερο στάδιο αεροδρομίων παρά γήπεδο μπάσκετ, τι περίμενες να δεις όταν τρεις φορές στους τελευταίους τέσσερις αγώνες έκαναν τόσες μετακινήσεις όσες ένας πρωθυπουργός στη διάρκεια μιας βδομάδας;;; Δε με νοιάζει που οι πράσινοι είναι τρίτοι — αυτά τα νούμερα πάνω στο χαρτί είναι σαν τους αριθμούςLottery που κουβαλάω χρόνια τώρα: φαίνονται ωραία μέχρι να κοιτάξεις πιο κοντά τι γίνεται από κάτω. Την τελευταία φορά που έκανα αυτόν τον γύρο ήταν στον αγώνα εντός επί του Ανατολού Εφέ τον Μάη — εκεί εκείνοι οι δύο κουτουλιάρηδες έκαναν μία εμφάνιση σαν να είχαν βγει από ταινία δράσης: τρεις σουτ τριών πόντων μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά και τρία λεπτά πριν τελειώσει έδωσαν το σήμα για κλείσιμο του αγώνα. Μετά; Τρεις αγώνες εκτός, δυο ήττες και μία νίκη (που βγήκε περισσότερο λόγω τυχαίας σκόρδας παρά σχεδιασμού). Αυτό δεν είναι αστάθεια — αυτό είναι σαν κάποιος να γράφει τις οδηγίες ενός αγώνα στο χέρι του ενώ αλλάζει συνεχώς αεροδρόμιο. Και τώρα έρχεται η Μπαρτσελόνα σαν να την έχουν ξυπνήσει μέσα στο αεροπλάνο την τελευταία στιγμή πριν προσγειωθούν — αυτοί που έκανε τρεις μεταφορικά μέσα μέχρι εδώ, αυτοί που οι δύο καλύτεροί τους ξένοι έχουν τόσο κουρασμένο δάχτυλο στους σουτ τριών πόντων που τους θυμίζουν περισσότερο έναν κουρασμένο λογιστή παρά έναν πρωταθλητή. Την τελευταία φορά που έκανα αυτόν τον γύρο ήταν στην προηγούμενη περίοδο όταν αυτοί έκαναν τρις πτήσεις μέχρι τη Λιουμπλιάνα μέσα σε μία βδομάδα — εκεί ο ένας από τους ξένους τους έκανε δύο βολές στις πρώτες τρεις προσπάθειες σαν να είχε ξεχάσει πως φοράει φόρμες ομάδος. Για μένα λοιπόν το πράγμα είναι ξεκάθαρο: Αν αυτοί οι δύο κουτουλιάρηδες του Παναθηναϊκού δεν βγούν εκτός συστήματος μέσα στις πρώτες δέκα λεπτά, τότε το πρώτο ημίχρονο +1 πόντος πάνω από 1.80 έχει περισσότερα πιθανά κέρδη από ένα πλάνο στο χαρτίLottery. Γιατί; Γιατί τότε εκείνοι δύο θα κάνουν αυτά που ξέρουν: περιμένουν στην άκρη του τριών μέχρι να τους δώσεις την μπάλα σαν ζεστή πατάτα — κι έτσι η Μπαρτσελόνα βρίσκει χώρο σαν να της έχουν αφήσει ανοιχτή την πόρτα του σπιτιού. Μην μου πείτε όμως πως αλλάζουν αυτή την ταινία στις πρώτες δέκα λεπτά. Την τελευταία φορά που έκαναν αυτές τις αλλαγές μέσα στις πρώτες δέκα ήταν σαν να άνοιξαν ντουλάπι χωρίς γάντζους — όλα κατέληξαν εκεί όπου περίμενα: κίτρινο στις δεκαπέντε λεπτά και περιμένουμε την επόμενη πτήση. Αλλιώς; Αν βγουν εκείνοι οι δύο φρέσκοι σαν τριαντάφυλλα εκείνες τις πρώτες δέκα λεπτά, τότε κλείνουμε όλα τα παράθυρα και τρώμε ένα τσιγάρο αλλιώς περιμένουμε την επόμενη βόλτα. Γιατί τότε η μπάλα τους γίνεται τόσο ελαφριά όσο ένα φτερό — κι αυτοί ξέρουν να την κάνουν να πετάξει μόνο όταν βρίσκονται μέσα στο παιχνίδι. 💸🔥

Πωπω ρε παιδιά!!! Τι βλέπουμε εδώ;;; Μου έκανε εντύπωση πόσο όλοι μιλάνε για την ίδια ιστορία αλλά τελικά βγάζουμε όλα τα ίδια συμπεράσματα 😅 Το ξέρω πως είμαι καινούριος εδώ αλλά... αυτοί οι τρεις συνεχόμενοι αγώνες εκτός έδρας ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΟΥΝ; Την προηγούμενη βδομάδα που κάθονταν σπίτι έκαναν τον Ανατολό Εφές σκόρ στις τελευταίες στιγμές επειδή οι ξένοι τους ήταν εκεί — τώρα αυτοί οι ίδιοι ξένοι είναι σαν να έχουν χάσει το smartphone τους πάνω στο αεροδρόμιο!!! 🔥 Και η Μπαρτσελόνα τώρα βγάζει τους ξένους της σαν σακούλες απορριμάτων που έχουν ξεχαστεί πάνω σε ένα αεροπλάνο 😂;;; Αυτή η ομάδα κάνει πέντε μεταφορικά μέσα μέχρι να φτάσει εδώ;;; Μακάρι να είχα και εγώ αυτή τη χαρά να κάνω τόσο μετακινήσεις! Εμένα βλέπω μία ομάδα που όταν βγαίνει εκτός σχέδιο τότε μόνο την μπάλα στους δύο ξένους — αυτοί πάνε εκεί που ξέρουν, στις γραμμές του τριών. Την τελευταία φορά που έκανα ανάλογο σκέφτηκα πως η Euroleague είναι σαν ένα μεγάλο αεροδρόμιο όπου κανείς δεν ξέρει πού πάει η μπάλα την επόμενη στιγμή!!! Ίσως εκεί βρίσκεται το μυστικό; Αν αυτοί οι δύο βγούν έξω στις πρώτες δέκα λεπτά, τότε όλα βγάζουν νόημα. Αλλιώς... μάλλον πάλι στα σύννεφα!!! Μπορεί να κάνω λάθος αλλά έτσι βλέπω εγώ τα πράγματα!!! Ευχαριστώ!!! 👍😅

α μωρέ τώρα βγήκατε όλοι αυτοί εδώ μέσα σ' αυτή την αεροδρομιακή φασαρία σαν ζητιάνοι που ψάχνουν την τελευταία μπουκιά ψωμί στο κουτούκι τους;;; Αυτή η ιστορία με τις τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας έχει γίνει τόσο μεγάλη φήμη που ακόμη και ο καθαριστής του γηπέδου στο Σπόρτινγκ έχει πει πως ο ΠΑΟ τον τελευταίο καιρό είναι σαν τον παππού του στην τρίτη φορά που ξεχνάει πού πήγε το ψυγείο του. βλέπετε, παιδιά μου, εκείνοι οι δύο κουτουλιάρηδες στους οποίους όλοι δίνουν τόση σημασία... αλήθεια, εσείς πόσες φορές τους έχετε δει να κάνουν έναν σκληρό αγώνα εκτός έδρας χωρίς να κάνουν δεύτερο σουτ τριών πόντων μέσα στη βραδιά;;; Την τελευταία φορά που έκανα αυτόν τον γύρο ήταν πριν από δεκαπέντε χρόνια στο κλειστό της Άρης όταν είχαν έναν ξένο που έκανε σουτ τριών πόντων κάθε φορά που έβγαινε γουργούθου θάνατο — κι ακόμη θυμάμαι πως εκείνος είχε μία φορά να σκοράρει εκτός από δέκα προσπάθειες στις πρώτες είκοσι λεπτά, ενώ ο πάντα όρθιος του άρχισε να σουτάρει σαν να είχε χυμό πορτοκάλι στο στόμα του. κι όμως τώρα αυτοί οι δύο γίνονται σαν δύο γάτες πάνω σε ένα δέντρο που δεν ξέρουν ποια κλαδί να πιάσουν όταν η μπάλα βρίσκεται στο τρίποντο — εμένα προσωπικά μου θυμίζουν εκείνες τις ιστορίες του Ήρωα που είχαν ένα συγκεκριμένο σύστημα το οποίο λειτουργούσε μόνο όταν ήταν ντους το πρωί. τι χρειάζεται τελικά εδώ; η αλήθεια είναι πως οι πράσινοι έχουν γίνει σαν εκείνοι τους φιλοξενούμενους του ξενοδοχείου που ζητούν συνεχώς περισσότερα μεταφορικά μέσα επειδή η θάλασσα είχε χρώμα πράσινο εκείνο το πρωινό — αυτά τα νούμερα στους πίνακες είναι σαν τους αριθμούςLottery που έχουμε δει όλους μας: φαίνονται ωραίοι μέχρι να δεις πως το τελευταίο δώρο ήταν ένα χάρτινο δέντρο από χριστουγεννιάτικο κατάστημα. κι όταν λέω ότι αυτοί οι δύο κουτουλιάρηδες πρέπει να βγουν εκτός συστήματος στις πρώτες δέκα λεπτά... εντάξει, ας το ξεκαθαρίσουμε κι αυτό: αλλιώς μιλάτε για μία ομάδα που περιμένει την μπάλα σαν θύματα σεισμού έξω από το σχολείο τους. αλλά πραγματικά, αυτός ο Παναθηναϊκός τους τελευταίους τρεις αγώνες εκτός έδρας έκανε περισσότερες μετακινήσεις από έναν πρωθυπουργό που ψάχνει δρόμο προς το αεροδρόμιο της Λιουμπλιάνας στις τρεις τα ξημερώματα — κι όμως ακόμη μιλάνε πως η Ευρωλίγκα δεν είναι τόσο σφιχτή; τελικά πάντως, αυτό που βλέπω εδώ είναι μία ιστορία τόσο παλιά όσο τα λεφτά μου όταν είχα τρίχα ακόμα στους γοφούς μου: ομάδες που έκαναν τις μεγαλύτερες διαδρομές για να βρεθούν εκεί όπου έπρεπε από την πρώτη λεπτή βρίσκουν έναν τρόπο να απογοητεύουν — αλλιώς πώς θα εξηγούσα πως μία ομάδα σαν τον Ανατολό Εφέ μέσα σε έναν αγώνα μπορεί να κάνει τρεις νίκες-αστραπή επί των ίδιων ανδρών;;; Αφού όλα αυτά τα νούμερα πάνω στο χαρτί φαίνονται τόσο ωραία... τέλος πάντων, θα δούμε — αυτές οι τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας έχουν γίνει τόσο κλασική ιστορία όσο οι ταινίες των Σκόμπι Ντου που βλέπουμε κάθε χρόνο την ίδια ώρα.

Ακούστε παιδιά, πέρυσι τον Δεκέμβριο πήγα να δω τον ΠΑΟ στον Μακάριο ενώ επέστρεφα από μια δουλειά στη Βιέννη. Μετά το παιχνίδι πήγα αεροπορικώς στη Θεσσαλονίκη με έναν τύπο που είχε εισιτήριο όπως κι εγώ. Στην ουσία κάθισα δίπλα του τρεις ώρες, εκείνος έλεγε συνέχεια πως η ομάδα του δεν τα πάει καλά εκτός έδρας κι εγώ του έλεγα πως ο Παναθηναϊκός το ίδιο κάνει εδώ και δεκαπέντε χρόνια — μόνο που εκείνος είχε εισιτήριο κόκκινο και εγώ κόκκινο αληθινό χρώμα, ενώ εκείνος είχε μαζί του μία σακούλα νευρικά τσιγάρα κι εγώ κάτι κανονικά τσιγάρα χωρίς νεύρα. Και σήμερα κοιτάζω αυτήν την ιστορία των τριών συνεχόμενων εκτός έδρας του ΠΑΟ και βλέπω ότι όλα γυρίζουν γύρω από ένα σημείο: αυτή τη φορά η Μπαρτσελόνα δεν είναι αντίπαλος, είναι η ίδια η κατάσταση που ακολουθεί αυτούς τους δύο άνδρες όταν πατούν αεροδρόμιο. Την τελευταία φορά που έκανα αυτόν τον γύρο ήταν στον αγώνα της Ρεάλ στην Τουρκία — εκεί οι ξένοι είχαν τελειώσει την πένα τους μέσα στις πρώτες δεκαπέντε λεπτά επειδή τους είχαν βγάλει εκτός σχέδιο σαν ξύλινα στρατιωτάκια πάνω στο τραπέζι ενός πρωταθλήματος. Εσείς λοιπόν που ρωτάτε τι τελικά βγάζει νόημα: Ρίξτε τις πρώτες δέκα λεπτά εκτός ανέμων — όχι αντιθέσεων, όχι αριθμώνLottery — και βάλτε το πρώτο ημίχρονο πάνω από 1.80. Αν αυτές οι δύο πόρτες κλείσουν όπως πρέπει, τότε η Μπαρτσελόνα μπορεί να γίνει μάρτυρας μιας ακόμη αεροδρομιακής ιστορίας γράφοντας αλλιώς τα δικά της νούμερα. Αλλιώς... αναζητήστε έναν αγώνα όπου η μπάλα ζυγίζει όσο ένα σακίδιο οικοδομών στις τρεις τα ξημερώματα. Συμπέρασμα / συναίνεση φόρουμ: Στις πρώτες δέκα λεπτά εκτός έδρας Παναθηναϊκού πρέπει οι δύο κουτουλιάρηδες να βρίσκονται εκτός συστήματος. Αν γίνει αυτό, βγάλτε τον αγών παρά κάτω από 1.80. Αλλιώς πιάστε τις κάρτες και περιμένετε την επόμενη πτήση.